II SA/Rz 250/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Marcin Kamiński /spr./ WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 maja 2020 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy podjęcia postępowania administracyjnego - skargę oddala -

Przedmiotem skargi M. W. (skarżąca) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (organ zażaleniowy) z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] o utrzymaniu w mocy postanowienia Wójta Gminy [...] (organ I instancji) z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego. Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższe postanowienie przedstawia się następująco. W dniu 17 lutego 2017 r. skarżąca złożyła w Urzędzie Gminy w [...] wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego w ramach zabudowy zagrodowej" na części działki ew. nr 1811 położonej w U. Gm. [...]. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] organ I instancji zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego w ramach zabudowy zagrodowej" na części działki ew. nr 1811 położonej w U. Po rozpoznaniu zażalenia skarżącej, organ zażaleniowy postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] organ I instancji ponownie zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego w ramach zabudowy zagrodowej" na części działki ew. nr 1811 położonej w U. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2017 r. Rada Gminy [...] podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Cmentarz w U." Gmina [....] Natomiast z dostarczonych w dniu 3 sierpnia 2017 r. przez Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej w U. dokumentów dotyczących badań podłoża gruntowego działek ew. nr 1809 i 1810 wynika, że badany teren jest w pełni przydatny na cele grzebalne m. in. ze względu na brak występowania wody gruntowej oraz odpowiednie nachylenie terenu. Dlatego też w związku z treścią art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.), organ I instancji zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy do czasu uchwalenia planu miejscowego. Po rozpoznaniu zażalenia skarżącej, organ zażaleniowy postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Po rozpoznaniu skargi skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1341/17 – skargę oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2331/18 – oddalił skargę kasacyjną skarżącej od powyższego wyroku. W dniu 30 maja 2018 r. do Urzędu Gminy w [...] wpłynął wniosek skarżącej dotyczący podjęcia zawieszonego postępowania o ustalenie warunków zabudowy. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że postępowania o wydanie warunków zabudowy nie można zawiesić na czas dłuższy niż 9 miesięcy. Po upływie wskazanego wniosku organ powinien więc podjąć zawieszone postępowanie i wydać decyzję o warunkach zabudowy. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Po rozpoznaniu zażalenia skarżącej, organ zażaleniowy postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie. Wnioskiem z dnia 4 listopada 2019 r. skarżąca wniosła o "zakończenie postępowania" przez wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Wniosek powyższy został zakwalifikowany przez organ I instancji jako wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] organ I instancji działając na podstawie art. 123 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 62 ust. 2 u.p.z.p. odmówił podjęcia zawieszonego postępowania. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wyjaśnił, że postępowanie w sprawie zawieszone zastało na podstawie art. 62 ust. 2 u.p.z.p., z którego treści wynika, że jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Organ I instancji wskazał, że działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wraz z działkami sąsiednimi oznaczonymi nr ew. 1809, 1810, stanowiącymi własność Parafii Rzymskokatolickiej pw. [...] w U. (dalej w skrócie: "Parafia"), przeznaczone są w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy pod lokalizację cmentarza. Proboszcz Parafii w dniu 3 sierpnia 2017 r. wystąpił z wnioskiem o przystąpienie do sporządzenia planu dla cmentarza powiększonego o ww. działki. Organ I instancji wskazał również, że zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych, cmentarze zakłada się i rozszerza na terenach określonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, natomiast w studium określa się obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych (art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p.), zatem uznać należy, że sporządzenie planu zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkowe dla przedmiotowych nieruchomości, przeznaczonych na cmentarz. Organ wskazał, że takie stanowisko wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku II OSK 2331/18. Organ I instancji stwierdził, że jego zadaniem jest zbadanie, czy ustały przesłanki do zawieszenia postępowania, tzn. czy Gmina uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla lokalizowanego na działkach sąsiednich cmentarza. Tymczasem Rada Gminy [...] podjęła w dniu [...] kwietnia 2017 r. uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Cmentarz w U.". Obecnie trwają prace związane wyłonieniem wykonawcy odpowiedzialnego za opracowanie ww. planu. Dalsze utrzymanie stanu zawieszenia postępowania jest więc w ocenie organu zasadne, ponieważ nie uległ zmianie ani stan prawny, ani też stan faktyczny sprawy. Na poparcie swojego stanowiska organ przytoczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Op 497/17. Reasumując organ I instancji uznał, że nie ma możliwości podjęcia postępowania przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla cmentarza w U. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym zarzuciła: 1. obrazę przepisów prawa materialnego poprzez: a) naruszenie art. 62 ust. 2 u.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie, w przypadku nieistnienia przesłanek zawieszenia postępowania w sprawie; jak również z uwagi na błędną wykładnię niniejszego przepisu w drodze uznania przez organ, że względy celowościowe nie mogą mieć pierwszeństwa przed wątpliwościami interpretacyjnymi przepisów prawa, wskutek czego zachodzi niespójność regulacji prawa, której rezultatem jest naruszenie art. 2 Konstytucji przez błędne przyjęcie, że zasady konstytucyjne umożliwiają organowi tak interpretować przepis art. 62 ust. 2 u.p.z.p., że obywatel w żadnym wypadku z przyczyn niezależnych od siebie, nie może planować swoich spraw życiowych, ponieważ istnieje możliwość zawieszania postępowania na długie lata - bezterminowo; b) naruszenie art. 62 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie w drodze odmowy postępowania z wniosku skarżącej o ustalenie warunków zabudowy podczas gdy w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; c) naruszenie art. 14 ust. 7 u.p.z.p. w zw. z art. 1 i art. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych poprzez błędne przyjęcie, iż uregulowania objęte ustawą o cmentarzach i chowaniu zmarłych stanowią przepisy odrębne, wobec których istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; d) naruszenie § 3 ust. 1 w zw. z § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze poprzez jego błędną wykładnię w przypadku, gdy po pierwsze w aktualnym stanie sprawy działka skarżącej znajduje się poza strefami wyłączeń wskazanymi w ww. rozporządzeniu, wobec czego niniejsze przepisy nie powinny być zastosowane. Po drugie poprzez uznanie przez organ I instancji, iż wskazane w ww. rozporządzeniu wytyczne dotyczące odległości cmentarzy od zabudowań mieszkalnych etc. należy rozumieć poprzez zakaz lokalizacji zabudowań mieszkalnych etc. poniżej wskazanych w rozporządzeniu odległości od cmentarza, podczas gdy ww. rozporządzenie należy stosować odwrotnie, tj. to nieistniejące jeszcze cmentarze nie mogą być lokalizowane w odległości mniejszej niż 150 m od nieruchomości mieszkalnych etc. 2. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść decyzji poprzez: a) naruszenie art. 97 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie poprzez odmowę podjęcia zawieszonego postępowania o ustalenie warunków zabudowy wszczętego z wniosku skarżącej; b) naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez działanie organu I instancji w sposób rażąco wpływający na pogłębienie braku zaufania stron dla działania organów administracji publicznej, z uwagi na fakt wcześniejszego zawieszenia postępowania ze względu na złożenie lakonicznego wniosku przez Parafię o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego działek ew. nr 1809 i 1810 pod rozbudowę cmentarza, jak i dalszej odmowy wszczęcia postępowania o ustalenie warunków zabudowy; c) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego dla rozstrzygnięcia sprawy, zaniechanie podjęcia wszelkich możliwych czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przyjęcie lakonicznego wniosku Parafii za podstawę zawieszenia postępowania bez przeprowadzenia żadnego postępowania dowodowego w tym zakresie; d) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść decyzji, a to art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów bez należytego rozważenia całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności poprzez pominięcie ustalenia celowościowej konieczności ustalenia warunków zabudowy dla skarżącej poprzez uznanie dalszej zasadności zawieszenia postępowania w sprawie ze względu na lakoniczny wniosek Parafii. Po rozpoznaniu zażalenia skarżącej, organ zażaleniowy postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ zażaleniowy wyjaśnił, że problematykę będącą przedmiotem niniejszego postępowania regulują przepisy u.p.z.p., zaś kwestie proceduralne rozstrzygają przepisy k.p.a. Dokonując kontroli instancyjnej organ zażaleniowy zwrócił uwagę, że działania organów administracji publicznej uprawnionych do prowadzenia postępowania i wydawania orzeczeń, podporządkowane są przede wszystkim zasadzie praworządności zawartej w art. 7 Konstytucji RP. Wymaga ona bezwzględnej zgodności z prawem każdej czynności procesowej, w tym - podejmowanej przez organ administracji publicznej w ramach przyznanych kompetencji - czynności orzeczniczej. Dla realizacji zasadniczego celu postępowania administracyjnego, jakim jest rozstrzygnięcie sprawy, pierwszorzędne znaczenie ma ustalenie obowiązującej normy prawa, odpowiedniej dla rozstrzygnięcia danej sprawy. Niezbędnym zaś elementem prawidłowego zastosowania normy prawnej jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. W ścisłym związku z przywołaną wyżej zasadą praworządności pozostaje zasada prawdy obiektywnej. Zasada prawdy obiektywnej nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek określenia z urzędu jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz obowiązek przeprowadzenia tych dowodów z urzędu. Organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, tak aby ustalony stan faktyczny zgodny był z rzeczywistością. Zdaniem organu zażaleniowego, organ I instancji uczynił zadość wyżej wskazanym obowiązkom. Badanie akt sprawy wykazało, że nie ustały przesłanki do zawieszenia postępowania, bowiem Gmina nie uchwaliła jeszcze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla lokalizowanego na działkach sąsiednich cmentarza. Rada Gminy [...] podjęła uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Cmentarz w U.". Obecnie trwają prace związane wyłonieniem wykonawcy odpowiedzialnego za opracowanie ww. planu. Zdaniem organu zażaleniowego, podnoszone przez skarżącą względy celowościowe nie mogą mieć pierwszeństwa przed niebudzącymi wątpliwości interpretacyjnych przepisami prawa. W niniejszej sprawie brak jest ustawowo określonego terminu na uchwalenie planu miejscowego. W związku z tym, mimo niewypełnienia przez organ Gminy obowiązku uchwalenia planu miejscowego, aktualnie podjęcie postępowania i wydanie decyzji w sprawie stanowiłoby naruszenie prawa. W ustawowym terminie skarżąca wniosła skargę na powyższe postanowienie, powtarzając treść zarzutów zawartych w zażaleniu na postanowienie organu I instancji z dnia [...] listopada 2019 r. a ponadto zarzucając naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego rozstrzygnięcia organu I instancji. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, jak również o uchylenie w całości postanowienia organu I instancji z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], a następnie o przekazanie sprawy w celu merytorycznego rozstrzygnięcia postępowania organowi I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że zgodnie z ustaleniami zawartymi w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] uchwalonego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] listopada 1999 r. ze zmianami wprowadzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2008 r., teren inwestycji objętej wnioskiem skarżącej jest położony w obszarze oznaczonym symbolem M3K, tj. w terenach zabudowanych i przewidzianych do uzupełnienia zabudowy mieszkaniowej. W Miejscowym Ogólnym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonym uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. przez Radę Gminy [...] (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...] grudnia 1994 r.) działka objęta wnioskiem jest przeznaczona w części pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową na głębokości 46,0 m, oznaczoną symbolem na rysunku planu K 6 MRJ. Obszar objęty wnioskiem nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie występuje wobec niego obowiązek jego sporządzenia. Wobec powyższego w ocenie skarżącej w niniejszym przypadku istnieje możliwość ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji, zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 oraz art. 59 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. Zdaniem skarżącej projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządziła w niniejszej sprawie urbanista B. K., nie dostrzegając żadnych zastrzeżeń ku wydaniu takowej decyzji. Skarżąca zarzuciła, że organ I instancji nie określił w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, na jakiej podstawie uznał Parafię stroną, nie wskazał również w treści zawiadomienia czy zawiadomieni zostają wszyscy właściciele działek sąsiadujących z działką skarżącej, tudzież nie określił jakiegokolwiek innego sposobu ustalenia stron postępowania, naruszając tym samym art. 28 k.p.a. poprzez uznanie Parafii za stronę w postępowaniu, przed złożeniem przez wskazaną Parafię jakiegokolwiek stanowiska w sprawie. Skarżąca wskazała, że kolejnym działaniem organu I instancji, na początku postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy, świadczącym o zasadnej, pierwotnej chęci wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowach zgodnej z wnioskiem, było przesłanie w dniu 13 marca 2017 r. na podstawie art. 106 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 53 ust. 5 u.p.z.p. projektu decyzji o warunkach zabudowy do uzgodnienia Staroście [...] oraz Dyrektorowi [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...]. Pisma te były datowane na tożsamy dzień co zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie przesłane do Parafii. Zdaniem skarżącej świadczy to o świadomości zasadności wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez jakichkolwiek zastrzeżeń, biorąc również pod uwagę treść projektu decyzji. Kolejnym zdarzeniem w sprawie było złożenie przez Parafię w dniu 20 marca 2017 r. lakonicznego jednostronnego dokumentu świadczącego o chęci złożenia wniosku o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego pod rozbudowę miejscowego cmentarza na terenie działek ew. 1809 i 1810. Skarżąca stwierdziła, że pismo to nie zawierało w swej treści wskazania żadnych okoliczności faktycznych uprawdopodabniających zasadność rozbudowy cmentarza, czy też zasadność rozpoczęcia procedury uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego, czy chociażby opisu planowanej inwestycji. Na kanwie pisma Parafii w dniu 4 kwietnia 2017 r. organ I instancji wystosował do stron pismo zatytułowane jako zawiadomienie, w którym poinformował o zawieszeniu postępowania ze względu na wniosek Parafii, bez wskazania żadnych podstaw prawnych działania organu. Następnie w dniu [...] kwietnia 2017 r. organ I instancji wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie. Postanowienie to zostało w całości uchylone przez organ zażaleniowy, który zwrócił uwagę na szereg uchybień popełnionych przez organ I instancji. Mimo powyższego organ I instancji ponownie wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania, analogiczne w swej treści oraz w treści dokonanych czynności i zgromadzonego materiału dowodowego do postanowienia z dnia [...] kwietnia 2017 r. Jedynymi nowymi materiałami czy czynnościami w sprawie było podjęcie przez Gminę [...] lakonicznej w swej treści uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Cmentarz w U.", bez przeprowadzanie jakiegokolwiek postępowania dowodowego, czy chociażby bez powiadomienia skarżącej o zamiarze wszczęcia niniejszego postępowania, którego byłaby stroną. Natomiast jedynym dokumentem było pismo Parafii z prośbą o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla nieruchomości stanowiących jej własność, zawierające w załączeniu prywatną opinię biegłego dotyczącą stanu gleby na działkach ew. nr 1809 i 1810, co w żaden sposób nie może mieć znaczenia dla wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na działce będącej własnością skarżącej. Skarżąca podniosła, że organy nie przeprowadziły żadnego postępowania dowodowego przed wydaniem zaskarżanych przez nią postanowień. Nie zbadano czy działki objęte wnioskiem Parafii mają jakikolwiek faktyczny wpływ na nieruchomość skarżącej. Ponadto niesłusznie przyjęto, iż na działkach stanowiących sąsiedztwo cmentarza (który jeszcze nie istnieje w zakresie w jakim mogłoby to wpływać na działkę skarżącej) obowiązuje całkowity zakaz zabudowy na nieruchomościach sąsiednich. W treści § 3 ust. 1 w zw. z § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze, określono strefy wyłączone spod możliwości zabudowy w określonej odległości od cmentarza. Z samej już treści wskazanego aktu wynika, iż jest on wydawany w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze. Wykładnia celowościowa i językowa przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia określa właśnie odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych etc., a nie odwrotnie. W przypadku nieistnienia w obecnej chwili cmentarza na nieruchomościach o numerach ew. 1809, 1810, nawet w przypadku jego budowy w przyszłości, normy określone w ww. rozporządzenia winny być stosowane w sposób zgodny z treścią rozporządzenia, tj. w ten sposób, iż to nowopowstający (co de facto ze względu na rozbudowę nieistniejącej części cmentarza ma miejsce w niniejszej sprawie) cmentarz nie może być budowany w mniejszej odległości od zabudowań mieszkalnych etc. niż 150 m, a nie jak niesłusznie przyjęto przy wydawaniu postanowienia o zawieszeniu niniejszego postępowania jakoby to zabudowania mieszkalne nie mogły być budowane w odległości 150 m od nieistniejącego jeszcze cmentarza. Zdaniem skarżącej, już wobec powyższych okoliczności niezasadna jest podstawa zawieszenia postępowania, jak również odmowy jego wszczęcia z uwagi na fakt, iż nawet w przypadku rozszerzenia cmentarza, to właśnie jego budowa winna być uzależniona od położenia wcześniej rozpoczętych inwestycji mieszkaniowych, a nie odwrotnie. Przy czym należy mieć na względzie, iż w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] uchwalonego Uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] listopada 1999 r. ze zmianami wprowadzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2008 r., teren inwestycji objętej wnioskiem skarżącej jest położony w obszarze oznaczonym symbolem M3K, w terenach zabudowanych i przewidzianych do uzupełnienia zabudowy mieszkaniowej. Natomiast zgodnie z Miejscowym Ogólnym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonym uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. przez Radę Gminy [...], nieruchomość objęta wnioskiem jest przeznaczona w części pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową. Wobec powyższego ustalone już przeznaczenie działki objętej wnioskiem skarżącej nie może być ograniczone poprzez późniejsze zamysły inwestycyjne Parafii, w końcu na uwadze należy mieć posiłkowo stanowisko wyrażane przez Sąd Najwyższy w szeregu orzeczeń, iż wszelkie wątpliwości powinny być tłumaczone na korzyść ochrony własności. Skarżąca wskazała, że podstawę prawną wydania zaskarżonych postanowień o zawieszeniu postępowania, jak również pośrednio zaskarżonego postanowienia o odmowie wszczęcia zawieszonego postępowania, stanowiły również przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych. Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 tej ustawy, zakładanie i rozszerzanie cmentarzy komunalnych należy do zadań własnych gminy. O założeniu lub rozszerzeniu cmentarza komunalnego decyduje rada gminy, a w miastach na prawach powiatu rada miasta, po uzyskaniu zgody właściwego inspektora sanitarnego. Natomiast założenie lub rozszerzenie cmentarza wyznaniowego może nastąpić na terenie przeznaczonym na ten cel w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, po uzyskaniu zgody właściwego inspektora sanitarnego (art. 1 ust. 3 ustawy o cmentarzach). Powyższe uregulowanie nie oznacza, że założenie cmentarza komunalnego może nastąpić na terenie nieprzeznaczonym w miejscowym planie na ten cel. Zgodnie bowiem z art. 3 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych, cmentarze zakłada się i rozszerza na terenach określonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Skoro art. 3 ustawy o cmentarzach, w odróżnieniu od art. 1 ust. 2 i 1 ust. 3 cytowanej ustawy (który odmiennie reguluje sprawy założenia i rozszerzenia cmentarzy komunalnych i wyznaniowych), odnosi się ogólnie do "cmentarzy" to należy uznać, że zarówno cmentarze komunalne jak i wyznaniowe mogą być zakładane i rozszerzane na terenach określonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Natomiast podjęcie w niniejszej sprawie uchwały na temat zagospodarowania przestrzennego pod niniejszy cmentarz, dopiero po skutecznym wniesieniu zażalenia na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2017 r. jawi się jako spóźnione i nie mające znaczenia dla sprawy o ustalenie warunków zabudowy wszczętej znacznie wcześniej. Wobec powyższego skarżąca zarzuciła kolejne naruszenie art. 8 k.p.a. Skarżąca podniosła, że planowanie przestrzenne jest fakultatywne. Stosownie do art. 14 ust. 7 u.p.z.p. plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Ustawa o cmentarzach i chowaniu zmarłych nie zawiera obowiązku sporządzenia i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla założenia i rozszerzenia cmentarza należy zatem stosować przepis ogólny, jakim jest art. 50 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 20/11). Zdaniem skarżącej, wobec powyższego całkowicie niezasadne było zawieszenie postępowania na podstawie art. 62 ust. 2 u.p.z.p., skutkującego jedynie ograniczeniem możliwości ustalenia warunków zabudowy przez skarżącą, a również i niepodjęcie zawieszonego postępowania. Zdaniem skarżącej, dokonana przez organy interpretacja art. 62 ust. 2 u.p.z.p. jest ograniczeniem konstytucyjnie gwarantowanego prawa własności oraz konstytucyjnego obowiązku wspierania obywateli w celu uzyskania własnego mieszkania. Na poparcie stanowiska skarżąca wskazała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt OSK 2160/10. Skarżąca stwierdziła, że nie istnieją w niniejszej sprawie przesłanki wynikające z art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Za taką przesłankę z całą pewnością nie można uznać wydania uchwały nr [...] przez Radę Gminy [...] już w toku sprawy. Przyjęcie zaś jako podstawy zawieszenia postępowania jak i odmowy wszczęcia zawieszonego postępowania, lakonicznego wniosku Parafii bez wskazania żadnych dowodów, podczas gdy to Parafia winna wystąpić, jeżeli faktycznie chce rozbudować cmentarz o ustalenie lokalizacji celu publicznego, jawi się jako naruszenie art. 8 k.p.a. W ocenie skarżącej działanie Parafii miało w swym zamiarze jedynie ograniczenie prawa własności skarżącej do działki. Wniosek Parafii został złożony w krótkim odstępie czasu od zawiadomienia jej o wszczęciu postępowania administracyjnego na wniosek skarżącej. Skarżąca stwierdziła, że odnosi wrażenie, iż nawet lakoniczne niczym nie poparte stanowisko władz Parafii jest w stanie ograniczyć, a nawet pozbawić ją faktycznej możliwości decydowania o przeznaczeniu swojej nieruchomości. Skarżąca wskazała przy tym, że Urząd Gminy w [...] podejmuje się wszystkich możliwych czynności w celu osiągnięcia swojego celu, jakim jest kompensacja gruntów prywatnych, a następnie ich odkup po zaniżonych cenach rynkowych na własność Gminy. Sam fakt zwrócenia się przez Gminę jedynie do Parafii jako do strony postępowania, z pominięciem chociażby jakiegokolwiek z właścicieli pozostałych gruntów sąsiadujących z działką skarżącej, jawi się jako okoliczność przynajmniej wątpliwa. Oczywistym jest, iż w przypadku uzyskania warunków zabudowy utrudniony będzie odkup przez Gminę celem komasacji gruntów nieruchomości skarżącej. Z uwagi na powyższe zdaniem skarżącej czynności dokonane w toku niniejszego postępowania, czy to w zakresie postanowień o zawieszeniu, czy to w zakresie postanowień o odmowie wszczęcia bądź podjęcia zawieszonego postępowania, jak i nawet stanowisko Parafii, faktycznie nie zmierzają do skutku w nich wskazanych (tj. rozbudowa cmentarza), a mają jedynie na względzie dalsze wymuszenie na skarżącej sprzedania nieruchomości po zaniżonej cenie w celu komasacji gruntów przeprowadzonej przez Gminę. Skarżąca nadmieniła, iż pomimo znacznego upływu czasu od wydania pierwszego postanowienia o zawieszeniu postępowania, skarżąca nie została poinformowana o samym chociażby fakcie przystąpienia przez Gminę [...] do pracy nad uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego. Zaistniała sytuacja ogranicza konstytucyjne prawo własności, skarżąca jest bowiem ograniczona w swoich zamierzeniach inwestycyjno-budowlanych, a ewentualnego terminu zakończenia zaistniałego stanu prawnego ze względów na opieszałą działalność Gminy [...] nie skutek przewidzieć. Skarżąca wskazała też na treść postanowienia organu zażaleniowego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], w którym organ stwierdził, iż zawieszenie postępowania trwa do czasu uchwalenia planu, ale nie dłużej niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku, przy czym w toku niniejszej sprawy wspomniany termin został wielokrotnie przekroczony. W odpowiedzi na skargę organ zażaleniowy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu, albowiem niezależnie od oceny zasadności zarzutów oraz argumentacji podniesionej w skardze Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie nie jest uprawniony do formułowania ocen prawnych i rozstrzygnięć, które prowadziłyby do naruszenia związania treścią ocen prawnych wynikających z prawomocnych wyroków wydanych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Nauka prawa administracyjnego procesowego oraz utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, stoją zgodnie na stanowisku, że związanie treścią prawomocnego wyroku sądu administracyjnego wydanego w granicach danej sprawy administracyjnej rodzi skutek związania oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu (w zakresie wynikającym z sentencji i uzasadnienia) w odniesieniu do wszystkich sądów administracyjnych orzekających w późniejszym okresie w granicach tożsamej sprawy (zob. np. M. Kamiński, Związanie oceną prawną wynikającą z prawomocnego wyroku sądu administracyjnego oddalającego skargę na tle dopuszczalności weryfikacji prawomocnej decyzji w nadzwyczajnych trybach postępowania administracyjnego. Część I, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2019, nr 3 (84), s. 9-25). Oznacza to, że sądy te nie są uprawnione do wyrażania ocen prawnych lub wskazań co do dalszego postępowania (także w świetle art. 170 w zw. z art. 153 p.p.s.a.), które stałyby w sprzeczności lub nawet pośrednio naruszały stanowisko zajęte we wcześniejszym prawomocnym orzeczeniu wydanym w granicach tożsamej sprawy administracyjnej. Zasada związania prawomocnym orzeczeniem (art. 170 p.p.s.a.) nie ma charakteru bezwzględnego, jednak odstąpienie od niej wymaga zaistnienia tak istotnych następczych zmian prawnych lub faktycznych w zakresie podstaw sprawy administracyjnej, które powodują dezaktualizację prawomocnej oceny prawnej. W przedmiotowej sprawie, objęte kontrolą Sądu postanowienia organów pierwszej i drugiej instancji w przedmiocie odmowy podjęcia postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy zawieszonego na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.), zostały wydane w sytuacji związania oceną prawną wynikającą z prawomocnych wyroków WSA w Rzeszowie z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1341/17, oraz NSA z dnia 24 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2331/18. W powyższych orzeczeniach Sądy sformułowały oceny prawne, z których wiążąco wynika – nawet jeśli obecny skład orzekający nie podziela ich w całej rozciągłości – że do momentu zakończenia procedury planistycznej i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu związanego z planowanym rozszerzeniem cmentarza wyznaniowego postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla działki nr 1811, jako objętej granicami uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu, musi pozostać zawieszone. Niewątpliwie uchwała Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu: "Cmentarz w U." Gmina [...], objęła obszar o łącznej powierzchni ok. 2,5 ha, w tym bezpośrednio teren planowanego rozszerzenia granic cmentarza (0,50 ha) oraz teren jego strefy ochronnej (ok. 2 ha), który obejmuje działkę inwestycyjną nr 1811. Zgodnie natomiast z art. 14 ust. 7 u.p.z.p. plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. W ocenie WSA w Rzeszowie (wyrok z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1341/17) oraz NSA (wyrok z dnia 24 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2331/18) przepisami odrębnymi są m.in. przepisy art. 3 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (u.c.ch.z.). Przepis art. 3 u.c.ch.z. stanowi, że cmentarze (tak komunalne, jak i wyznaniowe) zakłada się i rozszerza na terenach określonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, natomiast zgodnie z art. 1 ust. 3 tej ustawy o założeniu lub rozszerzeniu cmentarza wyznaniowego decydują samodzielnie właściwe władze kościelne. Należy przy tym podkreślić, że obligatoryjność planu miejscowego dla obszarów przeznaczonych na założenie lub rozszerzenie cmentarzy rozciąga się, stosownie do art. 15 ust. 2 pkt 7 i 9 u.p.z.p. w zw. z art. 3 i 5 u.c.ch.z., również na obszary stref ochrony sanitarnej cmentarza, zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2011 r., II OSK 1623/11; wyrok NSA z dnia 19 listopada 2014 r., II OSK 1486/14, oraz cyt. wiążący w niniejszej sprawie wyrok NSA z dnia 24 września 2019 r., II OSK 2331/18). Jeżeli zatem właściwy organ planistyczny podejmie decyzję o uwzględnieniu wniosku właściwej władzy kościelnej o założenie lub rozszerzenie istniejącego cmentarza, to ma obowiązek wszcząć procedurę uchwalenia dla planowanego obszaru założenia lub rozszerzenia cmentarza miejscowego planu. W takim jednak przypadku zgodnie z art. 62 ust. 2 u.p.z.p. organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy ma obowiązek zawieszenia będących w toku postępowań w sprawach o ustalenie warunków zabudowy dla terenów objętych granicami planowanego założenia lub rozszerzenia cmentarza wyznaniowego. Obowiązek ten – co trzeba wyraźnie podkreślić – pozostaje aktualny – verba legis – "do czasu uchwalenia planu", co oznacza, że do momentu zakończenia procedury planistycznej stan zawieszenia musi być kontynuowany, a ewentualny wniosek o podjęcie tak zawieszonego postępowania powinien zostać załatwiony odmownie. Powyższe stanowisko jest bezwzględnie wiążące w niniejszej sprawie ze względu na ocenę prawną wyrażoną w cyt. wyżej prawomocnych wyrokach, wydanych w granicach przedmiotowej sprawy. Jak stwierdził NSA w cyt. wyroku z dnia 24 września 2019 r., zarzut naruszenia art. 62 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 14 ust. 7 u.p.z.p. nie jest zasadny, albowiem przepisami odrębnymi w świetle art. 62 ust. 2 u.p.z.p. są "art. 3 w zw. z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (...). Zgodnie z art. 3 ww. ustawy, cmentarze zakłada się i rozszerza na terenach określonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten wprowadza tryb szczególny odnoszący się do cmentarzy. (...) W konsekwencji, sprawę lokalizacji cmentarza należy regulować poprzez plan miejscowy wyznaczający teren przewidziany pod cmentarz. (...) W świetle powyższego, każde planowanie założenia cmentarza lub jego rozszerzenia wymaga ustalenia tych terenów w planie miejscowym, a obowiązek ten wynika z art. 3 w zw. z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o cmentarzach". Naczelny Sąd uznał również bezzasadność zarzutu naruszenia § 3 ust. 1 w zw. z § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze, wskazując, że "zgodnie z § 3 ust. 1 odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzienek, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Przepisów niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do cmentarzy już istniejących, jeżeli ich zastosowanie uniemożliwiałoby korzystanie z cmentarza, a właściwy powiatowy (miejski, dzielnicowy) inspektor sanitarny nie sprzeciwia się dalszemu korzystaniu z tego cmentarza (§ 7). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z brzmienia cyt. przepisów rozporządzenia nie sposób wyprowadzić wniosku, że wskazane w nich wytyczne co do odległości cmentarzy od zabudowań mieszkalnych, zakładów i innych elementów dotyczą odległości cmentarzy nowopowstających w odniesieniu do zabudowań mieszkalnych. Interpretując ww. przepisy należy mieć na uwadze cel regulacji, którym jest zapewnienie bezpieczeństwa sanitarnego osób mieszkających w pobliżu cmentarzy. Zagrożenie dla bezpieczeństwa jest niezależne od tego czy chodzi o sytuowanie cmentarza względem zabudowy, czy o sytuowanie zabudowy względem cmentarza. Szkodliwe oddziaływanie działa bowiem w obu kierunkach. Nie sposób więc przyjąć, że dla bezpieczeństwa sanitarnego istota jest jedynie odległość cmentarza od budynków mieszkalnych, zaś odległość budynków mieszkalnych od cmentarza już tak istotna nie jest. Regulacja z § 3 ust. 1 rozporządzenia jest skutkiem wykluczenia szkodliwego pod względem sanitarnym oddziaływania na otoczenie, o czym mowa w § 1 ust. 1 rozporządzenia ("Teren na cmentarz powinien być lokalizowany w sposób wykluczający możliwość wywierania szkodliwego wpływu cmentarza na otoczenie"). Inny sposób rozumienia § 3 ust. 1 rozporządzenia byłby sprzeczny z normą kompetencyjną zawartą w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o cmentarzach, która wprost nakazuje określić w rozporządzeniu szerokość pasów izolujących teren cmentarny od innych terenów, a w szczególności terenów mieszkaniowych. (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 2452/15). Sąd kasacyjny przesądził również, że "działka skarżącej kasacyjnie, bezpośrednio sąsiadująca z działką, na której planowane jest rozszerzenie cmentarza, stanowi teren, który musi zostać objęty ustaleniami planu miejscowego dotyczącego tego cmentarza, znajduje się bowiem w strefie sanitarnej planowanego rozszerzenia cmentarza. Z art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. wynika, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy. Przepis ten, czytany łącznie z art. 5 ust. 1 ustawy o cmentarzach, zgodnie z którym cmentarze powinny znajdować się na ogrodzonym terenie, odpowiednim pod względem sanitarnym, wyraźnie wskazuje, że działka nr 1811 znajduje się na obszarze, dla którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, w rozumieniu art. 62 ust. 2 u.p.z.p.". W związku z powyższym należy przyjąć, że dopóki procedura planistyczna wszczęta uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu: "Cmentarz w U." Gmina [....] nie zostanie zakończona uchwaleniem planu miejscowego albo nie zostanie zakończona w inny sposób (np. uchyleniem powyższej uchwały), dopóty postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla działki skarżącej (nr 1811), objętej granicami projektowanego planu, musi pozostać zawieszone na podstawie art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Orzekające w przedmiotowej sprawie organy prawidłowo zatem wydały postanowienia z dnia [...] listopada 2019 r. i z dnia [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie odmowy podjęcia postępowania zawieszonego na podstawie art. 62 ust. 2 u.p.z.p. postanowieniami z dnia [...] sierpnia 2017 r. i z dnia [...] września 2017 r. (k. 112 i k. 131 akt administracyjnych). Dla pozytywnej oceny legalności powyższych postanowień nie mają znaczenia wszelkie odmienne oceny prawne wyrażane przez organy w toku postępowania, jak również fakt wydania przez organ pierwszej instancji błędnego postanowienia z dnia [...] czerwca 2018 r. o "odmowie wszczęcia postępowania" (k. 178), które zostało trafnie uchylone przez organ zażaleniowy postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. (k. 201), albowiem postępowanie zostało już raz wszczęte i pomimo zawieszenia jest nadal w toku. Nie są natomiast zrozumiałe próby argumentowania, że podstawą podjęcia przedmiotowego postępowania może być art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Przepis ten dotyczy bowiem tzw. fakultatywnego (a nie obligatoryjnego, jak w przypadku art. 62 ust. 2 i art. 62 ust. 1a pkt 2 u.p.z.p.) zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Organy orzekające w sprawie nie stosowały przepisu art. 62 ust. 1 u.p.z.p. i nie mogły go stosować, albowiem przepis art. 62 ust. 2 u.p.z.p. jako szczególny miał pierwszeństwo przed przepisem art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Ocena pozostałych zarzutów skargi została natomiast dokonana co do zasady w prawomocnych wyrokach WSA w Rzeszowie (wyrok z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1341/17) oraz NSA (wyrok z dnia 24 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2331/18). Przede wszystkim uznano w nich dodatkowo bezzasadność naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisów art. 28 i art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a, a ponadto nie uwzględniono (w prawomocnym wyroku WSA z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1341/17) dalszych zarzutów naruszenia przepisów k.p.a., w tym art. 7, 8, 77 § 1, art. 80 k.p.a. Sąd obecnie orzekający również nie dostrzega podstaw do stwierdzenia naruszenia powyższych przepisów, a ponadto stwierdza, że bezprzedmiotowy jest zarzut naruszenia art. 97 § 2 k.p.a., gdyż przepis ten nie ma zastosowania w sytuacji, gdy przepis szczególny reguluje odrębnie zasady zawieszenia lub podejmowania zawieszonych postepowań. Takim przepisem szczególnym jest właśnie art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Nie jest także zasadny ogólnie postawiony zarzut niekonstytucyjności (naruszenia art. 2 Konstytucji RP) art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Regulacje prawa pozytywnego przewidują bowiem środki prawne zwalczania bezczynności organów planistycznych. Mając na względzie wszystkie podniesione argumenty, wobec stwierdzenia bezzasadności skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. o jej oddaleniu.