II SA/Rz 2002/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Maria Mikolik /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2024 r. sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 27 września 2023 r. nr SKO.404.GG.2061.79.2023 w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego I. uchyla zaskarżone postanowienie i postanowienie Wójta Gminy [...]z dnia 11 września 2023 r. nr GN.I.6830.1.1.2022; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu na rzecz skarżącej T. K. kwotę 597 zł /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi T. K. (dalej: skarżąca) reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika adwokata K. B. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy, organ II instancji) z 27 września 2023 r. nr SKO.404.GG.2061.79.2023, utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] (dalej: Wójt, organ I instancji) z 11 września 2023 r. nr GN.I.6830.1.1.2022 wydane w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z 7 marca 2022 r. J. K. zwrócił się do Wójta Gminy [...] o wszczęcie postępowania mającego na celu doprowadzenie do rozgraniczenia jego nieruchomości - części granicy działki nr [...] w M. z działką przyległą nr [...]. Postępowanie w tym zakresie było już wcześniej prowadzone przez Wójta Gminy [...], niemniej w związku z koniecznością przekazania do sądu rozgraniczenia w przedmiotowej części, zostało ono umorzone. Sąd Rejonowy wskazując na braki w dokumentacji zwrócił wniosek i w związku z tym, że nie doszło do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, została otwarta możliwość wystąpienia ponownie z wnioskiem o rozgraniczenie ww. nieruchomości. W toku ponownego postępowania rozgraniczeniowego wójt Gminy [....] decyzją z 9 maja 2023r, nr GN.I.6830.1.2022 umorzył postępowanie rozgraniczeniowego i przekazał sprawę do rozpatrzenia sądowi. Postanowieniem z 19 maja 2023r. nr GN.I.6830.1.1.2022 Wójt ustali koszty postępowania rozgraniczeniowego. Jednak SKO w Tarnobrzegu decyzją z 20 czerwca 2023r, nr SKO.404.GG.1306.46.2023 uchylił ww. decyzję z 9 maja 2023r, nr GN.I.6830.1.2022 w całości a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia. Z kolei postanowieniem z 20 czerwca 2023r, nr SKO.404.GG.1307.47.2023 uchylił w całości postanowienie z 19 maja 2023r. nr GN.I.6830.1.1.2022 i umorzyło postępowania w zakresie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Po ponownym rozpoznaniu wniosku J. K. z 7 marca 2022r. Wójt, decyzją z 11 września 2023 r. nr GN.1.6830.1.2022 umorzył postępowanie rozgraniczeniowe i przekazał sprawę do rozpatrzenia sądowi z urzędu. W konsekwencji należało ponownie przystąpić do ustalenia kosztów postępowania. W związku z powyższym Wójt postanowieniem z 11 września 2023 r. GN.I.6830.1.1.2022 w pkt 1 ustalił koszty postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości położonych w obrębie M. - części granicy działki nr [...] z działką nr [...], wszczętego postanowieniem Wójta Gminy [...] z 29 marca 2022 r. na kwotę 1.500 zł, co stanowi koszt wynagrodzenia geodety upoważnionego przez Wójta do dokonania czynności technicznych; w pkt 2 obciążył kosztami strony w wysokości: J. K. kwotą 750 zł, T. K. kwotą 375 zł oraz S. S. kwotą 375 zł; w pkt 3 orzekł, że wpłaty powinny zostać uiszczone na konto Urzędu Gminy w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez strony niniejszego postanowienia. Od powyższego postanowienia T. K. reprezentowana przez pełnomocnika wniosła zażalenie, zaskarżając ww. postanowienie Wójta w całości i zarzucając przyznanie wynagrodzenia geodecie Z. P., który już wcześniej miał wypłacone wynagrodzenie za rozgraniczenie tego samego odcinka w postępowaniu rozgraniczeniowym wszczętym w dniu 16 marca 2020 r. przez Wójta Gminy [...] GN.1.6830.3.1.2020 oraz postanowienie SKO z 18 maja 2021 r. nr SKO.404.GG.1100.26.2021. Skarżąca wskazała również, że pomiary wykonane przez geodetę częściowo odbyły się bez powiadamiania stron (pomiary GPS polegające na założeniu osnowy), były pomiarami pozorowanymi (pomiar za pomocą tachimetru i lustra, gdy drzewa uniemożliwiały zrobienie takiego pomiaru), dodatkowo biegły posługiwał się fałszywym dokumentem. Wobec powyższego skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i obciążenia kosztami postępowania poprzez odmowę przyznania geodecie wynagrodzenia. Po rozpatrzeniu zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu, opisanym na wstępie postanowieniem z 27 września 2023 r. nr SKO.404.GG.2061.79.2023, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 262 § 1 pkt 2, art. 263 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm.; dalej: k.p.a.), art. 29, art. 39 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1990; dalej: P.g.i.k.) utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu postanowienia, organ odwoławczy odnosząc się do pierwszego punktu zażalenia wskazał, że koszty postępowania rozgraniczeniowego powinny być podzielone na pozostałych uczestników postępowania zważywszy na ich interes prawny. Skoro pomiędzy stronami zaistniał spór graniczny, to każda ze stron (właścicieli działek objętych rozgraniczeniem) ma interes prawny w jego zakończeniu, a zarazem w ustaleniu przebiegu spornej granicy. Z akt sprawy wynika, że taki spór miał miejsce w niniejszej sprawie. Natomiast w przypadku braku sporu, wystarczające byłoby wznowienie granic, przy czym zgodnie z art. 39 P.g.i.k. przesunięte, uszkodzone lub zniszczone znaki graniczne, ustalone uprzednio, mogą być wznowione bez przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, jeżeli istnieją dokumenty pozwalające na określenie ich pierwotnego położenia. Jeżeli jednak wyniknie spór co do położenia znaków, strony mogą wystąpić do sądu o rozstrzygnięcie sprawy. W związku z tym, że w niniejszej sprawie ustalenie przebiegu granic nie miało miejsca, należało przeprowadzić rozgraniczenie nieruchomości zgodnie z art. 29 pkt 1 P.g.i.k. Rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Wobec powyższego podział kosztów jest wykonany proporcjonalnie, tj. po połowie. W ocenie Kolegium bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy ustalenia kosztów pozostaje fakt, że w toku postępowania rozgraniczeniowego granic nie ustalono na podstawie zgodnego oświadczenia stron, gdyż dla przyjęcia sposobu podziału kosztów istotny jest fakt przeprowadzenia postępowania. Wobec powyższego, postępowanie, w którego zakończeniu ma interes każdy z właścicieli działek objętych rozgraniczeniem oraz ustalenie granicy, przemawiają za obciążeniem kosztami postępowania rozgraniczeniowego strony po połowie. W przedmiotowej sprawie Wójt Gminy [...] wydał decyzję umarzającą postępowanie rozgraniczeniowe i z urzędu przekazał sprawę do rozpatrzenia przez sąd rejonowy w trybie postępowania nieprocesowego. Sąd powszechny jest zobowiązany rozeznać sprawę od podstaw. Wtedy to zgodnie z art. 520 K.p.c., zgodnie z którym każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Jeżeli jednak uczestnicy są w różnym stopniu zainteresowani w wyniku postępowania lub interesy ich są sprzeczne, sąd może stosunkowo rozdzielić obowiązek zwrotu kosztów lub włożyć go na jednego z uczestników w całości. To samo dotyczy zwrotu kosztów postępowania wyłożonych przez uczestników. Odnosząc się do drugiej części zażalenia, organ odwoławczy wskazał, że strona nie jest w stanie prawidłowo ocenić doboru metody pomiaru do odpowiedniego sprzętu geodezyjnego, a co za tym idzie do wymaganych efektów pomiaru geodezyjnego. Nawiązanie osnowy geodezyjnej może odbywać się poza obszarem działki. Jest to standardowa procedura przeważnie wykonywana bez udziału stron. Niejednokrotnie punkty nawiązania znajdują się kilkanaście kilometrów od spornej granicy. Jeżeli zaś mowa o pomiarze tachimetrycznym, to geodeta jest odpowiedzialny za prawidłowe dokonanie wyboru metody pomiaru. W niniejszej sprawie geodeta – Z. P. posiada uprawnienia zawodowe nr [...]. Nadane mu uprawnienia zawodowe poświadczają, że zna on zasady pomiarów geodezyjnych, że prawidłowo je stosuje w pracy geodety. Na geodecie uprawnionym ciąży odpowiedzialność zawodowa, jego niekompetencje weryfikuje jedynie Komisja Odpowiedzialności Zawodowej. Efekt pracy geodety w niniejszym postępowaniu został oceniony pozytywnie przez Wójta. Od powyższego postanowienia T. K. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika adwokata K. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę, zaskarżając ww. postanowienie SKO w całości, zarzucając naruszenie: – art. 264 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że w podziale kosztów postępowania rozgraniczeniowego uczestniczyć powinny wszystkie strony skoro ponowne przeprowadzanie sprawy rozgraniczeniowej nie było konieczne z uwagi na to, że organ I instancji przeprowadził już takie samo postępowanie w sprawie GN.I.6830.3.1.2020. Wobec faktu, że sprawa GN.I.6830.3.1.2020 zakończyła się skierowaniem sprawy do sądu powszechnego to droga administracyjna w przedmiotowej sprawie została definitywnie zakończona; – art. 262 § 1 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w sposób wystarczający na jakiej podstawie ustalono wysokość kosztów, które miała ponieść skarżąca skoro organ I instancji dysponował już opinią tego samego geodety w sprawie GN.I.6830.3.1.2020. Ponadto Starosta [...] w piśmie z 5 września 2023 r. nr GN.VII.6640.63.2023 stwierdził m.in.: że punkt 3001 (ostatni punkt zaproponowany przez geodetę) nie spełnia standardów dokładnościowych. Wobec tak sformułowanych zarzutów, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji; o wydanie postanowienia sygnalizującego do właściwych organów zwierzchnich nad organami obu instancji o uchybieniach polegających na bezzasadnym wszczęciu kolejnego postępowania rozgraniczeniowego, skoro poprzednie dotyczące tej samej nieruchomości zakończyło się wszczęciem postępowania sądowego (GN.I.6830.3.12020), a także o zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w całości, w tym zwrotu kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych i uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ I instancji nie powinien ponownie inicjować postępowania rozgraniczeniowego i upoważniać geodety do wykonania czynności technicznych, tym bardziej, że organ dysponował już opinią wydaną w poprzednim postępowaniu (GN.1.6830.2022). W ocenie skarżącej rażącym naruszeniem dotyczącym zasadności poniesionych kosztów jest fakt, że Wójt do wydania kolejnej opinii ponownie wskazał geodetę Z. P.. Geodeta ten przeprowadził już postępowanie, za które do dnia dzisiejszego skarżąca nie zapłaciła, gdyż brak jest prawomocnego orzeczenia w tej kwestii. Wobec powyższego, zdaniem skarżącej skoro organ I instancji dysponował już opinią tego samego geodety w tej samej sprawie to nie było konieczności jego ponownego powoływania. Co więcej Wójt wiedział, że ten konkretny geodeta może nie być obiektywny wobec skarżącej. Opinia geodety nie spełniania standardów dokładnościowych. Wobec istnienia takich przesłanek niezasadnym jest obciążanie skarżącej jakimikolwiek kosztami związanymi z pracą geodety. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 - dalej P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontrolując postanowienia Organów I oraz II instancji w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego wskazać należy, że przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji Oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. Nr 45, poz. 453) nie zawierają norm dotyczących kosztów administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego i sposobu ich rozliczenia. Zatem w tej kwestii znajdują zastosowanie przepisy działu IX kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 264 § 1 k.p.a., jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Stosownie do art. 263 § 1 k.p.a. do kosztów postępowania zalicza się między innymi koszty podróży i inne należności świadków i biegłych. Przepis art. 262 § 1 k.p.a. stanowi, że stronę obciążają te koszty postępowania, które: 1) wynikły z winy strony, 2) zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Na mocy art. 262 § 2 k.p.a. w uzasadnionych przypadkach organ administracji publicznej może zażądać od strony złożenia zaliczki w określonej wysokości na pokrycie kosztów postępowania. Z kolei z unormowania art. 152 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 z późn. zm., dalej: "k.c.") wynika, że właściciele gruntów sąsiadujących obowiązani są do współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych; koszty rozgraniczenia oraz koszty urządzenia i utrzymywania stałych znaków granicznych ponoszą po połowie. Wedle uchwały 7 sędziów NSA z 11 grudnia 2006 r., o sygn. I OPS 5/06 (uchwała i wszystkie powołane orzeczenia dost. w bazie CBOSA – http://orzeczenia.nsa.gov.pl), organ administracji publicznej, orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., może obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości (art. 152 k.c.), a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania. Zdaniem Sądu, powyższa teza uchwały NSA nie oznacza jednak, że w każdym przypadku organ, prowadząc postępowanie rozgraniczeniowe, musi jego kosztami obciążyć wszystkie osoby, biorące w nim udział, tak jak uczyniły to Organy. NSA przewidując bowiem możliwość obciążenia właścicieli sąsiadujących nieruchomości takimi kosztami, nie stwierdził kategorycznie, że rozstrzygnięcie obciążające właścicieli nieruchomości po połowie musi zostać wydane w każdym wypadku, niezależnie od okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy. Tak jednoznaczna wykładnia art. 262 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. nie uwzględniałaby w pełni treści takich wyrażeń jak "wina strony" czy "w interesie strony". Dlatego orzeczenie o kosztach postępowania winno następować zawsze na podstawie oceny stanu faktycznego, okoliczności sprawy i zgromadzonego w jej toku materiału dowodowego. Postanowienie dotyczące kosztów postępowania powinno także uwzględniać rozstrzygnięcie organu co do meritum sprawy. W rezultacie, wydając orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania, organ powinien zawsze brać pod uwagę, czy zachowanie strony (stron) uzasadnia obciążenie kosztami postępowania tylko jedną z nich czy wszystkie a w tym ostatnim przypadku - w jakim stosunku (tak słusznie NSA w wyroku z 29 stycznia 2015 r., o sygn. I OSK 2211/14, a także w wyroku z dnia 29 sierpnia 2019 r. o sygn. I OSK 2688/18, tak również wyrok WSA w Rzeszowie z 15 listopada 2023 r., II SA/Rz 910/23). W ocenie Sądu okoliczności zaistniałe w niniejszej sprawie podważają zasadność obciążania kosztami postępowania rozgraniczeniowego wszystkich jego uczestników. Należy zwrócić uwagę, że na skutek wystąpienia również przez J. K. z wnioskiem o rozgraniczenie, Wójt Gminy [...] decyzją z dnia 8 lutego 2021 r. nr GN.I.6830.3.2020 orzekł o rozgraniczeniu nieruchomości położonej w obrębie M. oznaczonej jako działki ew. nr [...], [....] i [....] stanowiącej własność J. K. obj. księgą wieczystą Kw nr [...] z działkami ew. nr [...], [...], [...] pozostającymi w ustawowej wspólności małżeńskiej S. S. oraz J. S., dla którego jako zarządca masy spadkowej ustalona została T. K. - w części na długości do 98,66 m w kierunku wschodnim oraz z działkami ew. nr [...], [...], [...] stanowiącymi własność S. R. obj. księgą wieczystą Kw nr [...]. Natomiast decyzją z dnia 8 lutego 2021 r. nr GN.I.6830.3.2020.U organ I instancji umorzył postępowanie rozgraniczeniowe wszczęte na wniosek J. K. postanowieniem z dnia 16 marca 2020 r., mające na celu doprowadzenie do ustalenia granic m.in. pomiędzy działką ew. nr [...] stanowiącą własność J. K. obj. księgą wieczystą Kw nr [...] a działką ew. nr [...] pozostającą w ustawowej wspólności małżeńskiej S. S. oraz J. S., który zmarł i wobec nieobjęcia spadku jako zarządca masy spadkowej ustalona została T. K., w części dotyczącej granicy na długości ok. 117 m w kierunku wschodnim, która na mapie z rozgraniczenia nieruchomości stanowi odcinek A-B i przekazał sprawę z urzędu do rozpatrzenia sądowi. Koszty postępowania rozgraniczeniowego zostały ostatecznie ustalone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 21 czerwca 2022 r. nr SKO.404.GG.593.13.2022, w którym ustalono koszty postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonych w obrębie M. - działek nr [...], [...], [...] z działkami nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] na kwotę ostateczną w wysokości 3835,14 zł. Ustalonymi kosztami wówczas obciążono: - J. K. kwotą 1917,5 zł, za czynności rozgraniczenia działek [....], [....], [...] z działkami [...], [...], [...], [...], [...], [...]; - T. K. kwotą 516,25 zł, za czynności rozgraniczenia działek [...],[....], [...] z działkami [...], [...], [...]; - S. S. kwotą 516,25 zł, za czynności rozgraniczenia działek [...], [....], [...] z działkami [...], [...], [...]; - S. R. kwotą 885,00 zł, za czynności rozgraniczenia działek [...], [...], [...] z działkami [...], [...], [...]. W wyniku wskazanej powyżej decyzji z dnia 8 lutego 2021 r. nr GN.I.6830.3.2020.U do Sądu Rejonowego w [...] przekazano sprawę rozgraniczenia części granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...] na długości ok. 117 m w kierunku wschodnim, która na mapie z rozgraniczenia nieruchomości stanowi odcinek A-B. Sprawa ta została zarejestrowana pod sygn. [....]. Jednak wniosek J. K. został zwrócony zarządzeniem z 8 września 2021r. Wnioskodawca zaskarżył ww. orzeczenie, jednak Sąd Okręgowy w [...] postanowieniem z 11 lutego 2022r. [....] oddalił zażalenie. Ww. postanowienie jest prawomocne. W związku z powyższym J. K., działając przez swego pełnomocnika złożył wniosek o ponowne rozgraniczenie działek nr [...] i [...] na długości ok. 117 m w kierunku wschodnim, która na mapie z rozgraniczenia nieruchomości w sprawie GN.I.6830.3.2020.U stanowi odcinek A-B. Ponowne postępowanie rozgraniczeniowe zostało zakończone decyzją z 11 września 2023r., nr GN.I.2022r ponownym umorzeniem postępowania rozgraniczeniowego i przekazaniem sprawy do rozpatrzenia sądowi. Wszczęcie kolejnego postępowania rozgraniczeniowego w tożsamym zakresie, jak to przekazane do rozpoznania sądowi powszechnemu było spowodowane działaniem samego wnioskodawcy J. K., który nie uzupełnił braków formalnych wniosku przed sądem. Należy wziąć ponadto pod uwagę, że ponowne postępowanie rozgraniczeniowe również zakończyło się umorzeniem postępowania i przekazaniem sprawy do rozpatrzenia sądowi. Podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania, organ musi brać pod uwagę, czy zachowanie strony (stron) uzasadnia obciążenie kosztami postępowania tylko jedną z nich czy wszystkie, a w tym ostatnim przypadku - w jakim stosunku (por. wyroki NSA z dnia 16 maja 2019 r., I OSK 1813/17, z 18 stycznia 2021 r., I OSK 1902/20, z 30 stycznia 2015 r., I OSK 2211/14, z 7 grudnia 2018 r., I OSK 369/17). Zdaniem Sądu w realiach niniejszej sprawy nie zachodziły podstawy do obciążania T. K. kosztami ponownego postępowania rozgraniczeniowego, które zostało wszczęte na wniosek J. K. We wniosku tym J. K. wskazał, że z uwagi na brak rozstrzygnięcia merytorycznego przez sąd konieczne jest ponowne zainicjowanie postępowania rozgraniczeniowego. Jednak brak merytorycznego rozstrzygnięcia sądowego był spowodowany nie uzupełnieniem przez ww. Wnioskodawcę braków formalnych wniosku. W tej sytuacji konieczność wszczęcia ponownego postępowania rozgraniczeniowego była spowodowana zaniechaniem Wnioskodawcy w zakresie uzupełnienia braków wniosku. W tej sytuacji skarżąca T. K. nie powinna być obciążana kosztami ponownego postępowania rozgraniczeniowego. Ustalone okoliczności w ocenie Sądu świadczą o tym, że zostały spełnione przesłanki z art. 262 § 1 pkt 1 k.p.a. zgodnie z którym, stronę (tj. J. K.) obciążają te koszty postępowania, które wynikły z winy strony. Odnosząc się do wniosków zawartych w skardze wskazać należy, że Sąd nie znalazł podstaw do wydania postanowienia sygnalizacyjnego na podstawie art. 155 § 1 P.p.s.a. Orzeczenie sygnalizacyjne ma charakter fakultatywny. Skład orzekający sądu może poinformować właściwe organy, jeżeli uzna, że jest to uzasadnione okolicznościami sprawy. Przez określone w art. 155 P.p.s.a. "istotne naruszenie prawa" należy rozumieć naruszenie prawa tego rodzaju, że choć nie stanowi ono bezpośredniej podstawy do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, to świadczy w sposób oczywisty o nieprawidłowościach w rozumieniu lub/i stosowaniu prawa przez organ administracji (zob. wyrok NSA z 20.04.2012 r., II GSK 446/11, LEX nr 1219034). W niniejszej sprawie nie zachodziło wskazywane przez pełnomocnika Skarżącej istotne naruszenie prawa, polegające na wszczęciu kolejnego postępowania rozgraniczeniowego w sytuacji wszczęcia w zakresie tej samej nieruchomości postępowania sądowego. Nie doszło bowiem do skutecznego wszczęcia postępowania sądowego z racji prawomocnego zwrotu wniosku zgodnie z postanowieniem Sądu Okręgowego w [...] Wydział Cywilny z 11 lutego 2022r., [....]. Z przyczyn powyżej wskazanych, z racji stwierdzonego naruszenia art. 262 § 1 pkt 1 i pkt 2 i art. 264 § 1 k.p.a. w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Wójta Gminy [...] z 11 września 2023r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 P.p.s.a. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.) Sąd na rzecz Skarżącej zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego, na którego składa się uiszczony wpis od skargi, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a.