II SA/Rz 17/17

Dnia 3 sierpnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2017 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi J. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2016 roku nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej - postanawia - odmówić sporządzenia uzasadnienia wyroku.

J. K. (dalej w skrócie: "skarżący") wniósł skargę na opisaną w sentencji decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Rozprawa w tej sprawie została wyznaczona na dzień [...] sierpnia 2017 r., o czym zawiadomiono skarżącego. W piśmie, które wpłynęło do tut. Sądu w dniu 1 sierpnia 2017 r., skarżący wniósł o doręczenie mu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 141 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej w skrócie: “Ppsa") uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym, natomiast w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku następuje postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym. Oznacza to, że wniosek o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem zgłoszony przed ogłoszeniem wyroku jest przedwczesny, nie wywołuje skutków procesowych i jest powodem do wydania postanowienia o odmowie sporządzenia uzasadnienia wyroku (tak również w postanowieniu NSA z dnia 30 lipca 2013 r. II GZ 459/13). Ponieważ w przedmiotowej sprawie nie zapadło jeszcze orzeczenie kończące postępowanie sądowoadministracyjne, wniosek skarżącego jako przedwczesny, nie mógł zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 141§3 Ppsa.