II SA/Rz 165/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. H. na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 30 września 2024 r. nr OA.7722.18.13.2024 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu legalizacji hali namiotowej - postanawia – I. odrzucić skargę, II. zwrócić Skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

P. H. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu legalizacji hali namiotowej. W skardze tej wniosła jednocześnie o przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowego środka zaskarżenia. Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2025 r., po rozpoznaniu powyższego wniosku, tut. Sąd odmówił przywrócenia Skarżącej terminu do wniesienia skargi. Orzeczenie to zostało doręczone Skarżącej w dniu 25 kwietnia 2025 r. Do dnia 2 maja 2025 r. Skarżąca nie złożyła na wskazane postanowienie zażalenia. Skarga podlega odrzuceniu jako złożona po terminie. Wedle art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Doręczenie Skarżącej wskazanego na wstępie postanowienia PWINB z 30 września 2024 r. nastąpiło 9 października 2024 r., a zatem skarga powinna zostać złożona do dnia 8 listopada 2024 r., natomiast czynności tej dokonano faktycznie 24 grudnia 2024 r. (nadanie skargi drogą pocztową). Wprawdzie w skardze Składająca ją wniosła równocześnie o przywrócenie terminu do jej złożenia, jednak wniosek ten nie został uwzględniony. Jak już podniesiono, postanowienie tut. Sądu o odmowie przywrócenia terminu zostało doręczone Skarżącej w dniu 25 kwietnia 2025 r. Nastąpiło to w trybie fikcji doręczenia przewidzianej w art. 73 P.p.s.a. Przepis ten przewiduje mianowicie, że w razie niemożności doręczenia przesyłki bezpośrednio adresatowi bądź jego dorosłemu domownikowi, składa się ją na okres czternastu dni w placówce pocztowej, dokonując jednocześnie zawiadomienia o tym fakcie wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia (§ 1, § 2). W przypadku niepodjęcia pisma w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego wskazanego czternastodniowego okresu (§ 4). W niniejszej sprawie pierwsze zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki sądowej miało miejsce 11 kwietnia 2025 r. zaś drugie 22 kwietnia 2025 r., a zatem skutek doręczenia nastąpił 25 kwietnia 2025 r. W warunkach niniejszej sprawy Skarżąca mogła więc do dnia 2 maja 2025 r. zaskarżyć powyższe postanowienie, jednak nie uczyniła tego. W takich okolicznościach należało uznać, że skarga jest spóźniona, a w konsekwencji powyższego odrzucić ją. O powyższym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 2, § 3 w zw. z art. 53 § 1 P.p.s.a. Podstawę zwrotu uiszczonego przez stronę wpisu od skargi stanowił natomiast art. 232 § 1 pkt 1, § 2 P.p.s.a.