II SA/Rz 1590/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki na skutek wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania tej decyzji - p o s t a n a w i a - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

II SA/Rz 1590/14 Uzasadnienie Przedmiotem skargi Gminy [...] skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], nakazującą Gminie [...] rozbiórkę fundamentu betonowego pod fotoradar o wymiarach w rzucie 1,1 m x 1,2 m, wybudowanego na działce ewid. nr 2565 położonej w R., w sąsiedztwie działki ewid. nr 2674/4, w odległości 2,7 m od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...]. Gmina w skardze na wyżej opisaną decyzję zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania, z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. W treści uzasadnienia skargi, skarżąca podniosła, że dokonanie demontażu stacjonarnego urządzenia rejestrującego znacząco, negatywnie wpłynie na bezpieczeństwo uczestników ruchu, a zatem niesie za sobą realne niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia tj. wywołanie znacznej szkody mogącej przybrać postać zarówno szkody niematerialnej jak i materialnej. Skarżąca podkreśliła, że będące przedmiotem sporu stacjonarne urządzenie rejestrujące zlokalizowane jest w niezwykle istotnym miejscu tj. w pobliżu szkoły, stadionu sportowego oraz supermarketu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), Sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest zatem we wskazanych sytuacjach szczególną, a jednocześnie przejściową formą zabezpieczenia ważnych interesów strony. O trudnych do odwrócenia skutkach decyzji mówić można w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych następstw decyzji, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex Polonica nr 1241556). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że natychmiastowa rozbiórka przez skarżącą fundamentu betonowego pod fotoradar, może istotnie spowodować trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W konsekwencji, mimo iż rozebranie przedmiotowego obiektu nie musi wiązać się ze znaczną szkodą dla Gminy [...], to jednak jego ponowne wykonanie wymagałoby niewątpliwie poniesienia nakładu pracy (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 276/05). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że rozbiórka obiektu budowlanego przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny ze swej istoty wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z tego powodu, że w razie uwzględnienia skargi może powstać kwestia powrotu do stanu, który istniał przed przeprowadzeniem rozbiórki obiektu budowlanego. W takiej sytuacji skutki nieuzasadnionej rozbiórki dotkną przede wszystkim inwestora (porównaj m.in postanowienie NSA z 8 września 2009 r., sygn. akt II OZ 828/10, oraz z 27 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 1047/09). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.