VII SA/Wa 2690/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie doprowadzenia lokalu mieszkalnego do stanu poprzedniego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W dniu 23 października 2014 r. (data stempla urzędu pocztowego) R. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r., nr [...], znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] nakazującą inwestorowi, R. K. doprowadzenie lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym na terenie nieruchomości przy ul. [...] w W. do stanu poprzedniego poprzez demontaż kotła na paliwo stałe o mocy 19 KW wraz z osprzętem i instalacją centralnego ogrzewania do lokali [...] i [...] oraz przywrócenie instalacji wentylacyjnej i spalinowej do stanu poprzedniego. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych, a nawet niemożliwych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozstrzygając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazanie przesłanek wstrzymania oraz ich uzasadnienie spoczywa na stronie wnoszącej wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Sąd uwzględnił fakt, że skarżący wskazał, że demontaż kotła na paliwo stałe o mocy 19 KW wraz z osprzętem i instalacją centralnego ogrzewania wiązałby się z poniesieniem znacznych kosztów. Skarżący również podkreślił, że demontaż przedmiotowych instalacji nastąpiłby w okresie zimowym, co mogłoby zagrozić zdrowiu osób zamieszkujących lokale [...] i [...] przy ul. [...] w W. W ocenie Sądu przedstawione argumenty nie zostały poparte środkami dowodowymi. Skarżący nie wskazał jakie konkretnie straty finansowe wiązałyby się z demontażem przedmiotowej instalacji. Natomiast argument, że demontaż instalacji nastąpiłby w okresie zimowym nie jest przesłanką z art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniającą wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Podkreślić też należy, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi jako, że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z dnia 26 kwietnia 2004 r.: sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, nie publ.). Stąd argumenty skarżącego podniesione w skardze nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ich uwzględnienie na obecnym etapie postępowania stanowiłoby bowiem swoiście rozumiane rozstrzygnięcie wstępne. Kierując się powyższą argumentacją, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. rozstrzygnął jak w sentencji.