II SA/Rz 1434/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Paweł Zaborniak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala -

Przedmiotem skargi R.S. (zwana dalej w skrócie: "Skarżąca") – zastępowanej przez pełnomocnika adw. Z.G. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej "SKO", "Kolegium") z dnia [...] września 2019 r., nr [...], wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że wnioskiem z dnia [...] maja 2019 r., E.C. i B.C. wystąpili do Burmistrza Miasta i Gminy [...] o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy, przebudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z gankiem (istniejącym) na terenie działki nr ewid. 1118 w B. Po przeprowadzeniu postępowania, w tym po sporządzeniu analizy urbanistycznej oraz uzyskaniu stosownych uzgodnień Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzją z [...] sierpnia 2019 r., znak [...], ustalił warunki zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła R.S. wnioskując o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zarzuciła wydanie kwestionowanej decyzji z naruszeniem 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 67 ustawy Prawo budowlane w zakresie odnoszącym się do możliwości realizacji inwestycji w budynku o złym stanie technicznym. Odwołująca wskazała, że budynek objęty wnioskiem jest zamieszkały od 2007 r. i nadaje się do rozbiórki. Organ I instancji nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy budowlanego na okoliczność, czy nadaje się on do planowanej rozbudowy i przebudowy. Zarzuciła także naruszenie art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego niewłaściwą wykładnię. Organ winien bowiem zbadać czy w wyniku realizacji planowanej inwestycji na działce nr ewid. 1118 dojdzie do istotnych ograniczeń praw osób trzecich. Zdaniem odwołującej doszło także do naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 w zw. z art. 77, art. 75 i art. 77 k.p.a. przez brak zebrania i oceny całego materiału dowodowego, w szczególności uzyskania oceny biegłego rzeczoznawcy budowlanego, czy istnieje możliwość nadbudowy i rozbudowy. Wskazaną na wstępie decyzją z [...] września 2019 r. SKO, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zwróciło uwagę, że przedmiotem wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest rozbudowa, przebudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego z gankiem (istniejącym), przy czym powierzchnia nowej zabudowy przewidziana jest do 10m2. Szerokość budynku po rozbudowie nie ulegnie zmianie. Organ wskazał, że materialnoprawną podstawę postępowania stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2018 poz. 1945 ze zm. – zwana dalej "u.p.z.p."). Przed wydaniem decyzji sporządzona została analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W ocenie organu obszar analizowany został prawidłowo wyznaczony. Za front działki przyjęto bok terenu inwestycji od strony drogi ul. [...], z której odbywa się obsługa komunikacyjna terenu. W dalszej części Kolegium podało, że analiza warunków i zasad zagospodarowania wykazała, że teren objęty wnioskiem położony jest w środkowej części Miasta B., w ramach obszaru na północ od ul. [...]. Teren zabudowany jest budynkiem gospodarczo-garażowym oraz budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, będącym przedmiotem postępowania. Otoczenie to zabudowa jednorodzinna mieszkaniowa. Teren posiada dostęp do ul. [...], istniejącym zjazdem. Użytkowany jest jako tereny mieszkaniowe. Istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Teren inwestycji znajduje się w obszarze objętym ochroną konserwatora zabytków, w ramach układu urbanistyczno-krajobrazowego Miasta B., w ramach strefy "A" pełnej ochrony konserwatorskiej, wpisany do rejestru zabytków pod nr [...] z dnia [...] maja 1985 r. Kolegium wskazało także, że wymienione w § 4-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 r. Nr 164 poz. 1588) warunki jakie muszą zostać ustalone w decyzji o warunkach zabudowy, określone zostały konkretnie i wyrażone w wartościach liczbowych. Szczegółowo odniosło się do nich, zaznaczając przy tym, że sporządzona analiza uwzględniła wytyczne zawarte w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 96/14 - którym to wyrokiem uchylone zostały decyzje wydane w uprzednio prowadzonym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. SKO zaznaczyło także, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. Wojewódzki Konserwator Zabytków pozytywnie uzgodnił projekt decyzji pod kątem przepisów o ochronie zabytków stwierdzając, że planowana inwestycja pod względem parametrów zewnętrznych utrzymana będzie w skali odpowiadającej tego typu zabudowie znajdującej się w sąsiedztwie. Poza tym budynek ten nie jest objęty indywidualną formą ochrony konserwatorskiej. Wspomniana inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na całokształt zabytkowego założenia miasta. Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 56 u.p.z.p. - stosowanym odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy - nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przeprowadzona analiza funkcji co do sposobów zagospodarowania terenu obszaru analizowanego wykazała, że zamierzona inwestycja nie narusza zasady "dobrego sąsiedztwa" zawartej w art. 61 ust 1 u.p.z.p. Spełnione także zostały pozostałe warunki dopuszczalności decyzji. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że kwestie dotyczące konstrukcji planowanego budynku są badane na etapie postępowania o wydanie zezwolenia na budowę. Zły stan techniczny budynku nie może być przyczyną odmowy wydania decyzji, ustalającej warunki zabudowy terenu. Kwestia ta, w tym należyte zabezpieczenie sąsiednich obiektów, w szczególności na czas prowadzenia budowy, stanowi materię Prawa budowlanego i podlega kognicji organów nadzoru budowlanego. Zaznaczono także, że w decyzji zabezpieczone zostały interesy osób trzecich poprzez określenie wymagań, jakie ma spełniać inwestycja, o czym organ informował strony w uzasadnieniu decyzji. Podkreślono, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust 2 u.p.z.p.). Stwierdzono, że planowana rozbudowa, przebudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego nie narusza prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania, nie narusza prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ani innych przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Ocena czy zachodzi naruszenie interesów właściciela sąsiedniej nieruchomości, będzie przedmiotem oceny w kontekście art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane, na dalszym etapie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W zakresie ochrony interesów osób trzecich zaskarżona decyzja zawiera stwierdzenie, że projektowana inwestycja nie może ograniczać dostępu do drogi publicznej, pozbawić możliwości korzystania z wody, kanalizacji sanitarnej, gazu, energii elektrycznej, cieplnej, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, zanieczyszczenie powietrza, wody lub gleby oraz zmieniać stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich. SKO wyjaśniło, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ nie mógł zastosować art. 67 ustawy - Prawo budowlane, a stan techniczny budynku nie mógł mieć wpływu na rozstrzygnięcie w zakresie warunków zabudowy. Jako niezasadny organ ocenił zarzut pozbawienia odwołującej prawa składania wniosków dowodowych. Zawiadomiona ona została o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy działki sąsiedniej, zgłosiła swoje zastrzeżenia i obawy wskazując, że rozbudowa istniejącego budynku spowoduje utratę nasłonecznienia jej budynku. Uwagi odwołującej przesłane zostały do urbanisty sporządzającego projekt decyzji i analizę, a w decyzji organ odniósł się do zgłoszonych zastrzeżeń i wniosków i uzasadnił brak możliwości ich realizacji na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. R.S. (dalej w skrócie: "Skarżąca") – zastępowana przez pełnomocnika adw. Z.G. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) skargę na opisaną decyzję. Zawnioskowała o jej uchylenie w całości, wstrzymanie jej wykonania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów k.p.a. oraz u.p.z.p., mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 7 w zw. z art. 80, art. 75, art. 77 k.p.a. poprzez niezastosowanie. Wskazała, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję, powinien podjąć stosowne czynności celem dokładnego wyjaśnienia sprawy. Organ ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością, dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego. W przedmiotowej sprawie Burmistrz wydał orzeczenie tylko i wyłącznie na podstawie dokumentów przedstawionych przez wnioskodawców. Zdaniem Skarżącej organ zobowiązany był do przeprowadzenia postępowania dowodowego we własnym zakresie, w tym do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy budowlanego na okoliczność stanu technicznego budynku będącego przedmiotem inwestycji i czy istnieje realna możliwość jego nadbudowy, rozbudowy; - art. 10 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, bowiem w toku postępowania przed organem I instancji strona została pozbawiona prawa do czynnego udziału w postepowaniu; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ I instancji w treści uzasadnienia decyzji do zarzutów podnoszonych przez Skarżącą w toku postępowania administracyjnego. Jako błędne oceniła stanowisko organu o braku kompetencji do sprawdzenia stanu technicznego budynku (w razie wątpliwości organ mógł zwrócić się do organu nadzoru celem wyjaśnienia tej kwestii); - art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 67 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie. Skarżąca wskazała, że planowana inwestycja polega m. in. na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku, który jest w katastrofalnym stanie technicznym i grozi zawaleniem. Budynek nie ma stałych fundamentów (drewniany dom budowany na przyciesiach), brak zatem możliwości rozbudowy. Budynek od co najmniej 2007 r. jest niezamieszkały i w katastrofalnym stanie, nadaje się jedynie do rozbiórki. Skarżąca zarzuciła, że organ I instancji nie przeprowadził stosownej analizy istniejącego stanu faktycznego, jak również nie przeprowadził dowodu choćby z opinii biegłego rzeczoznawcy budowlanego, która wskazałaby czy istniejący budynek na działce nr 1118 nadaje się do rozbudowy, nadbudowy czy rozbiórki; - art. 54 u.p.z.p. poprzez niewłaściwą wykładnię. W ocenie Skarżącej brak jest możliwości zagospodarowania działki nr 1118 na cele mieszkaniowe zgodnie z decyzją organu I instancji. Nadto organ winien zbadać czy w wyniku realizacji inwestycji na działce 1118 dojdzie do istotnych ograniczeń praw osób trzecich, w tym właścicieli działek sąsiednich. Skarżąca stwierdziła, że powyższe naruszenia przepisów prawa procesowego – k.p.a. oraz przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, spowodowały naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, poprzez pozostawienie w obrocie prawnym decyzji administracyjnej, która wydana została z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Kolegium wywiodło, że wbrew twierdzeniom Skarżącej organ I instancji nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego, a materiał zebrany w sprawie odpowiadał wymogom stawianym przez przepisy prawa materialnego. Podał, że w postępowaniu toczącym się na wniosek, a mającym na celu uzyskanie pozwolenia, to na wnioskodawcy ciąży w znacznej mierze obowiązek dostarczenia stosownych dokumentów wymaganych prawem, co też w przedmiotowej sprawie wnioskodawca uczynił. Wyjaśnił również, że na tym etapie postępowania decyzyjnego brak jest podstaw do dopuszczania z urzędu dowodu z opinii biegłego na okoliczność stanu technicznego budynku podlegającego rozbudowie. SKO wskazało także, że przeprowadzona przez organ I instancji analiza funkcji co do sposobów zagospodarowania terenu obszaru analizowanego wykazała, że zamierzona inwestycja nie narusza zasady "dobrego sąsiedztwa" (art. 61 ust 1 u.p.z.p.). Spełnione także zostały warunki dopuszczalności decyzji określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Kolegium wskazało, że uzasadnienie zawiera analizę stanu faktycznego, jak i prawnego i spełnia wymogi prawne. Natomiast kwestie dotyczące konstrukcji planowanego budynku badane są na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, nie zaś na etapie postępowania o wydanie warunków zabudowy. Zarzut dotyczący złego stanu technicznego budynku nie może być przyczyną odmowy wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy terenu. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. II SA/Rz 1434/19, WSA odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako nieuzasadniona, została przez Sąd oddalona. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 365). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Przedmiotem sądowej kontroli uczyniono decyzję SKO w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji mającej polegać na rozbudowie, przebudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z gankiem (istniejącym) na terenie działki o nr ewid. 1118 w B. Nie może budzić wątpliwości zastosowana w sprawie podstawa materialnoprawna decyzji w postaci art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Otóż w myśl art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w przypadku gdy dla inwestowanego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, w szczególności jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu - zasada dobrego sąsiedztwa. SKO słusznie potwierdza spełnienie tej oraz pozostałych przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p.) na wniosek E.C. oraz B.C. Nie budzi wątpliwości Sądu zachowanie przez Organy reguł postępowania dowodowego wyrażonych w przepisach K.p.a. Wszystkie istotne z punktu widzenia podstaw materialnoprawnych kwestie zostały wyjaśnione z należytą starannością, przez co nie wymagały od Sądu uzupełnienia na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Skarżąca strona nietrafnie zarzuca Organom naruszenie przepisów K.p.a. w zakresie normowanego przez Kodeks postępowania wyjaśniającego (art. 7, 77, 80 K.p.a.), co miało polegać na nieprzeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy budowlanego na okoliczność stanu technicznego budynku będącego przedmiotem inwestycji, w tym zbadania realnej możliwości jego nadbudowy, rozbudowy, przebudowy. Do przeprowadzenia takiego dowodu ma skłaniać według skargi treść art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333; zwana dalej u.P.b.). Strona podnosząc ten zarzut powinna jednak uwzględnić fakt, że przepisy u.p.z.p. nie zajmują się problematyką użytkowania obiektów budowlanych czy utrzymywania ich w odpowiednim stanie technicznych, lecz normują wstępny etap planowanej zmiany sposobu zagospodarowania terenu, który ma wyjaśnić czy ze względu na istniejący na danym obszarze sposób zabudowy i zagospodarowania terenu, projektowana inwestycja może w ogóle powstać. W myśl art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. ustawa ta w szczególności normuje zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy. Natomiast to ustawa - Prawo budowlane, normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach. Za realizację postanowień wskazanych aktów normatywnych odpowiadają oddzielne od siebie systemy organów administracji publicznej. Podnoszone w skardze kwestie nieodpowiedniego dla planowanych robót budowlanych stanu technicznego obiektu mieszkalnego, nie należały do orzekających w sprawie organów, lecz do zakresu działania organów architektoniczno – budowlanych oraz organów nadzoru budowlanego, co potwierdza powoływany przez stronę skarżącą art. 67 ust. 1 u.P.b. W jego świetle : Jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Wydanie decyzji administracyjnej w oparciu o ten przepis, należy do właściwości rzeczowej powiatowego inspektora nadzoru budowlanego (PINB), o czym decyduje z kolei treść art. 83 ust. 1 u.P.b. Do tego organu należy badanie tego w jakim stanie znajduje się obiekt budowlany, a nie do wójta (burmistrza, prezydenta miasta) rozpoznającego wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Strona skarżąca nie wykazała w toku postępowania administracyjnego, jakichkolwiek okoliczności mogących świadczyć o prowadzeniu przez PINB postępowania o takim przedmiocie jak również nie przedstawiła żadnej decyzji tego organu wydanej w odniesieniu do obiektu budowlanego objętego wnioskiem inwestorów. Zatem jej twierdzenia nie znajdowały oparcia nie tylko w prawie, ale też w stanie faktycznym sprawy. Żaden z przepisów u.p.z.p. oraz przepisów wydanych na jej podstawie, nie uzależnia wydania decyzji o warunkach zabudowy od okoliczności wskazanych w skardze. Taką regulacją nie jest z pewnością art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Przepis ten ustanawia jako jedną z przesłanek wydania pozytywnej decyzji o warunkach wykazanie zgodności zmiany zagospodarowania z przepisami odrębnymi. Przepisami odrębnymi, do których ustawodawca odsyła w tym miejscu, nie są przepisy należące do systemu prawa budowlanego, bowiem przepisy te normują zupełnie inny etap postępowania inwestycyjnego, jakim jest etap realizacji inwestycji w postaci wykonania zaplanowanych robót budowlanych, uprzednio już przetestowanych co do zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na tym etapie wykonania inwestycji do zadań organów architektoniczno-budowlanego będzie należeć ustalenie stanu technicznego zaplanowanego do rozbudowy, nadbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z gankiem na terenie działki o nr 1118 w B. W zakończonym postępowaniu zadaniem Organów było wyjaśnienie spełnienia warunków właściwych dla etapu planowania inwestycji, a wyrażonych w regulacji art. 61 ust. 1 pkt 1 do 5 u.p.z.p. Ponieważ określone w tej regulacji warunki zabudowy i zagospodarowania zostały spełnione, co potwierdziła właściwie sporządzona analiza architektoniczno - urbanistyczna, to nie było przeszkód do wydania dla inwestorów decyzji pozytywnej. Zatem słuszność należało przyznać Kolegium, które stwierdza prawidłowo, że dopiero w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, będą rozstrzygane techniczne możliwości realizacji planowanego przedsięwzięcia. Zdaniem Sądu uzależnianie przez Organ w prowadzonym postępowaniu pozytywnego rozpatrzenia wniosku od wyjaśnienia kwestii stanu technicznego obiektu budowlanego, wyraźnie naruszałoby przepisy prawa administracyjnego ustrojowego i materialnego wyznaczające zadania i obszar działania organów odpowiedzialnych za planowanie i zagospodarowanie przestrzenne na poziomie gminy. Nie może być też mowy o zarzucanym decyzji nieprawidłowościom w zakresie zastosowania art. 107 § 3 K.p.a., bowiem decyzja organu odwoławczego przekonująco tłumaczy przyczyny nieuwzględnienia podnoszonego przez stronę zarzutu niedokładnego ustalenia stanu technicznego budynku. Nie nastąpiło także takie naruszenie art. 10 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedłożone Sądowi akta administracyjne dowodzą prawdziwości twierdzeń SKO o nie pozbawieniu Strony skarżącej prawa do składania wniosków dowodowych. O wszczęciu postępowania w sprawie oraz o możliwości składania zastrzeżeń i wniosków, skarżąca została poinformowana już w chwili wszczęcia postępowania. W trakcie procesu, skarżąca składała pisemne zastrzeżenia, do których organ I instancji odniósł się w uzasadnieniu swej decyzji z dnia [...] sierpnia 2019 r., słusznie stwierdzając brak swych kompetencji do badania okoliczności wskazanych w hipotezie przepisu art. 67 ust. 1 u.P.b. O całkowitym braku podstaw podniesionego w skardze zarzutu świadczy także fakt zawiadomienie przed wydaniem decyzji Stron o zebraniu przez Burmistrza materiału dowodowego, a także o możliwości złożenia zastrzeżeń lub wniosków z czego Skarżąca skorzystała pismem z dnia [...] lipca 2019 r. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję SKO pod kątem naruszenia przez organ art. 54 u.p.z.p., także nie dostrzegł takich uchybień, które mogłyby skutkować uwzględnieniem złożonej skargi. Decyzja Organu I instancji w pełni wykonuje wskazania wyrażone w prawomocnym wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 96/14. Rozstrzygnięcie to bowiem w sposób wystarczająco konkretny precyzuje parametry architektoniczno – urbanistyczne planowanej inwestycji, odpowiadając tym samym właściwym przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Dookreślone przez Burmistrza parametry techniczne, nie pozwalają na jakąkolwiek dowolność działań inwestorów, chroniąc tym samym istniejący w ternie ład przestrzenny oraz interesy osób trzecich. Reasumując, rozstrzygnięcia wydane w niniejszej sprawie nie naruszają przepisów postępowania administracyjnego, jak również przepisów prawa materialnego, w sposób który mógłby spowodować uwzględnienie wniesionej skargi. Sąd działając poza granicami wyrażonych w skardze zarzutów nie dostrzegł podstaw do uwzględnienia skargi z urzędu zarówno w części jak i w całości – art. 134 § 1 P.p.s.a. Z powyższych przyczyn skargę należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a..