II SA/Rz 1337/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. B. na zarządzenie Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 31 grudnia 2024 r. nr 0050/693/2024 w przedmiocie utworzenia Strefy Ograniczonego Ruchu "A" i "B" oraz wydawania zezwoleń na wjazd do w/w strefy – skargę oddala –

Prezydent Miasta Rzeszowa (dalej: "Prezydent"), działając na podstawie art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1251), 31 grudnia 2024 r. wydał zarządzenie nr 0050/693/2024 w sprawie utworzenia Strefy Ograniczonego Ruchu "A" i Strefy Ograniczonego Ruchu "B" oraz wydawania zezwoleń na wjazd do w/w strefy. Pismem z 7 lipca 2025 r. (uzupełnionym pismem z 15 lipca 2025 r.) [...] (dalej: "Skarżący") złożył do Prezydenta Miasta Rzeszowa wezwanie do usunięcia naruszenia prawa – na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r., poz. 609 ze zm. – dalej: "u.s.g."), tj. natychmiastowe usunięcie naruszenia prawa polegającego na wprowadzeniu i stosowaniu wobec mieszkańców nieogłoszonego w wojewódzkim dzienniku urzędowym zarządzenia z [...] grudnia 2024 r., odmowie wydania identyfikatorów uprawniających do wjazdu i parkowania przy ul. [...], mimo, że tożsame identyfikatory były wydawane w roku 2024 r. bez dodatkowych wymagań oraz żądanie od Skarżącego złożenia wniosku i dodatkowych załączników. Pismem z 6 sierpnia 2025 r. Prezydent Miasta Rzeszowa udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa. Organ wskazał na podstawę prawną wydanego zarządzenia i kompetencje organu do jego wydania. Wyjaśnił, że przedmiotowe zarządzenie nie stanowi aktu prawa miejscowego, lecz stanowi akt kierownictwa wewnętrznego i decyzję organizacyjną z zakresu zarządzania ruchem. Zarządzenie miało charakter instrumentalny i techniczny, a jego celem była realizacja ustawowej funkcji zarządzania ruchem, nie zaś stanowienie aktu prawa miejscowego. Nie wymagało publikacji w dzienniku urzędowym. [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na zarządzenie Prezydenta Miasta Rzeszowa z [...] grudnia 2024 r. Zwrócił się o stwierdzenie nieważności zarządzenia i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Przedmiotowemu zarządzeniu Skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 88 ust. 1 Konstytucji RP poprzez stosowanie wobec mieszkańców aktu nieogłoszonego w wojewódzkim dzienniku urzędowym, mimo że zawiera on normy generalne i abstrakcyjne (procedury, kryteria odmowy, obowiązki mieszkańców). Brak publikacji wyklucza jego moc obowiązującą. Skarżący podkreślił, że zarządzenie wprowadza regulamin stref ograniczonego ruchu, określa uprawnienia i obowiązki mieszkańców, kryteria odmowy wydania zezwoleń i tryb postępowania. Zawiera normy generalne i abstrakcyjne, które bezspornie mają charakter aktu prawa miejscowego. Brak jego ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym oznacza, że nie może ono wywoływać skutków prawnych wobec obywateli. Stosowanie nieogłoszonego aktu wprost narusza zasadę promulgacji prawa. Brak prawidłowej publikacji powoduje, że akt nie wchodzi w życie, ale nie traci on przez to charakteru prawa miejscowego, lecz jest dotknięty wadą powodującą konieczność stwierdzenia jego nieważności. Akt prawa miejscowego nie staje się aktem kierownictwa wewnętrznego przez sam fakt braku publikacji właściwej dla prawa miejscowego, lecz pozostaje aktem prawa miejscowego, który nie wszedł w życie z braku prawidłowej publikacji. 2. art. 7 Konstytucji RP (zasada legalizmu) poprzez podejmowanie działań administracyjnych bez podstawy prawnej i poza granicami prawa, w szczególności poprzez uzależnianie prawa wjazdu i parkowania od posiadania identyfikatorów, nieumocowanych w żadnym akcie powszechnie obowiązującym. W praktyce Prezydent i podległe mu służby (Straż Miejska, Miejska Administracja Targowisk i Parkingów) egzekwują wobec obywateli obowiązki (np. konieczność posiadania identyfikatorów, zakazy wjazdu, blokady pojazdów) bez podstawy w obowiązującym akcie prawa powszechnego. Żądanie składania dokumentów i uzależnianie prawa wjazdu od nieopublikowanego zarządzenia stanowi wprost działanie ultra vires. 3. art. 10 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym - wskazany jako podstawa prawna, upoważnienie, delegacja wydania zarządzenia - poprzez jego błędną wykładnię i nadużycie. Przepis ten upoważnia Prezydenta do zarządzania ruchem, ale nie daje podstaw do stanowienia normatywnych regulaminów i procedur administracyjnych o charakterze prawa miejscowego. Jest to przepis kompetencyjny a nie materialnoprawny. Nie upoważnia on organu do stanowienia powszechnie obowiązujących norm prawa miejscowego, ani do wprowadzania procedur administracyjnych (np. trybu wydawania zezwoleń, katalogu dokumentów, kryteriów odmowy). 4. art. 94 Konstytucji RP w zw. z art. 40 ust. 1 i art. 41 u.s.g. poprzez przyjęcie zarządzeniem norm generalnych i abstrakcyjnych, które mogą być ustanawiane wyłącznie w formie aktów prawa miejscowego przez radę gminy, a nie w formie zarządzenia prezydenta miasta. Akty prawa miejscowego stanowione są przez radę gminy, a wyjątkowo - przez wójta (prezydenta miasta) jedynie w zakresie tzw. przepisów porządkowych. Zaskarżone zarządzenie nie jest aktem porządkowym, lecz regulacją obejmującą stały system ograniczeń w ruchu, obowiązki mieszkańców oraz tryb administracyjny wydawania zezwoleń. Tego rodzaju regulacje mogą być wprowadzane wyłącznie uchwałą rady gminy jako aktem prawa miejscowego. Prezydent Miasta nie posiadał kompetencji do wydania takiego aktu. W szczególności niemożliwe jest podejmowanie takich regulacji aktem nie posiadającym nawet rangi prawa miejscowego, gdyż oznaczałoby to, że Prezydent Rzeszowa uzurpuje sobie możliwość całkowicie dowolnego rozstrzygania o interesach prawnych poszczególnych mieszkańców na podstawie przepisów prawa powielaczowego, ustanowionego całkowicie dowolnie, nie gwarantującego żadnych procedur, w tym odwoławczych. 5. art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych - poprzez niezrealizowanie obowiązku publikacji aktu normatywnego zawierającego przepisy powszechnie obowiązujące mające wpływ na interesy prawne poszczególnych osób fizycznych. Pominięcie obowiązku jego ogłoszenia stanowi naruszenie przepisów rangi ustawowej, skutkujące nieważnością tego aktu. W uzasadnieniu Skarżący wyjaśnił, że na przestrzeni ostatnich lat zwracał się do Prezydenta w związku z wątpliwą prawnie praktyką wydawania tzw. identyfikatorów mających być upoważnieniem do wjeżdżania i parkowania w tzw. strefie ograniczonego ruchu. Skarżący wskazał, że organ administracji publicznej zobowiązany jest działać wyłącznie na podstawie prawa powszechnie obowiązującego. Tymczasem w udzielonych przez Prezydenta odpowiedziach brak jest wskazania jakiejkolwiek podstawy prawnej - zarówno proceduralnej, jak i materialnej - mogącej uzasadniać kierowane żądania. Skarżący podał, że w 2024 r. identyfikatory również były wydawane bez należytej podstawy prawnej, ale ostatecznie zostały wydane, bez spełniania dodatkowych żądań organu. Tymczasem w roku 2025 - mimo braku jakiejkolwiek zmiany stanu faktycznego i prawnego - organ odmawia ich wydania bądź uzależnia je od przedstawienia dokumentów. Takie postępowanie Skarżący uznał za sprzeczne z zasadą legalizmu oraz dowolne. Skarżący podkreślił, że zaskarżone zarządzenie narusza jego interes prawny jako mieszkańca Rzeszowa i użytkownika nieruchomość przy ul. [...] w bezpośrednim obszarze objętym strefą ograniczonego ruchu. Dojazd do tej nieruchomości wymaga wjazdu na teren strefy, a tym samym zastosowania się do przepisów zarządzenia. Na mocy zarządzenia wprowadzono system identyfikatorów, bez których wjazd i parkowanie w strefie jest traktowane przez Straż Miejską i Policję jako naruszenie prawa. Jako mieszkaniec i osoba prowadząca działalność zawodową w tej części miasta Skarżący miał być zobowiązany do uzyskania identyfikatora, którego wydania odmówiono, procedury okazały się nieefektywne - w sytuacji, gdy niewątpliwe chodziło o sprawę administracyjną, organ prowadził działania dowolnie, nie stosując kodeksu postępowania administracyjnego. Klienci Skarżącego, przyjeżdżający do kancelarii mieszczącej się w tej lokalizacji, byli obciążani blokadami kół i mandatami, mimo że brak identyfikatora nie wynikał z żadnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. W efekcie ograniczono Skarżącemu możliwość korzystania z drogi publicznej prowadzącej do własnego lokalu i wykonywania działalności zawodowej. Skarżący został faktycznie pozbawiony prawa do swobodnego poruszania się po drogach publicznych, które to prawo wynika wprost z ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Końcowo Skarżący podkreślił, że zaskarżone zarządzenie wprowadziło system identyfikatorów i procedury administracyjne w oparciu o akt, który nigdy nie został opublikowany i w świetle Konstytucji nie obowiązuje. Na podstawie tego aktu Straż Miejska, Policja i jednostki miasta podejmowały działania represyjne wobec mieszkańców. Jest to przykład aktu wydanego z rażącym naruszeniem prawa, którego pozostawienie w obrocie prawnym godzi w prawa obywateli i zasady państwa prawa. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Rzeszowa wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Zwrócił się o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów na okoliczność wykazania dotychczasowej praktyki przeprowadzania procedury zmiany organizacji ruchu (tworzenia stref ruchu pieszego oraz stref ograniczonego ruchu) w Rzeszowie poprzez wydawanie zarządzeń Prezydenta Miasta Rzeszowa; na okoliczność przeprowadzania pełnej procedury zmiany organizacji ruchu w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym (Dz.U. z 2017 r. poz. 784), pozyskiwania koniecznych zgód i zezwoleń, na okoliczność analogicznej praktyki zmiany organizacji ruchu w innych miastach, tj. wydawania zarządzeń przez prezydentów oraz wchodzenia zarządzeń w życie z dniem podpisania, nie zaś ogłoszenia o odpowiednim dzienniku urzędowym. Organ wyjaśnił, że w mieście na prawach powiatu prezydent miasta jest zarazem zarządcą drogi w rozumieniu art. 19 ust. 2 i ust. 5 ustawy o drogach publicznych, jak i organem zarządzającym ruchem (art. 10 ust. 6 i 7 ustawy prawo o ruchu drogowym). Zarządzanie ruchem na drogach publicznych oraz w strefie zamieszkania obejmuje zwłaszcza działania w zakresie wprowadzania oznakowania pionowego, poziomego, sygnalizacji świetlnej i dźwiękowej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu i wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem. Wynika to z wydanego na podstawie art. 10 ust. 12 ustawy Prawo o ruchu drogowym rozporządzenia z dnia 23 września 2003 r. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym znaki i sygnały drogowe wyrażają ostrzeżenia, zakazy, nakazy lub informacje. Znaczenie znaków i sygnałów obowiązujących w ruchu drogowym oraz zakres ich obowiązywania, określa wydane na podstawie art. 7 ust. 2 cyt. ustawy rozporządzenie Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawach znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2310). Wynikające dla uczestników ruchu drogowego ze znaków nakazu i zakazu obowiązki określonego tymi znakami zachowania, obwarowane są m.in. odpowiedzialnością za wykroczenia na podstawie ustawy Kodeks wykroczeń. Organ podkreślił, że żaden z ww. aktów normatywnych regulujących procedurę zarządzania ruchem i wprowadzania oznaczenia pionowego i poziomego nie przewiduje dla ważności czynności zarządczych ich ogłoszenia w dzienniku urzędowym, w tym np. w wojewódzkim dzienniku urzędowym w sytuacji zarządu dokonywanego przez prezydenta miasta na prawach powiatu, stosownie do kompetencji uregulowanych w art. 10 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ zarządzający ruchem ma kompetencje do wydawania zarządzeń w sprawie organizacji ruchu. Zarządzenia te są aktami jednostki samorządu terytorialnego podejmowanymi w sprawach z zakresu administracji publicznej. Akty tego rodzaju podlegają kontroli sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Organ wywiódł, że ustawodawca nie określił prawnej formy w jakiej powinno nastąpić zatwierdzenie projektu ruchu drogowego lub zmiana organizacji ruchu. Sprawy dotyczące ustawiania znaków drogowych (będące następstwem zatwierdzenia projektu organizacji ruchu) nie są sprawami indywidualnymi z zakresu administracji państwowej i nie są rozstrzygane w drodze decyzji, lecz czynności organizacyjno-technicznych. Ustalenie przez organ zarządzający ruchem na drogach publicznych ograniczeń w korzystaniu z drogi (ulicy) nie jest decyzją administracyjną (rozstrzygnięciem w indywidualnej sprawie w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego), lecz ustanowieniem powszechnie obowiązującej normy określonego zachowania się dla wszystkich użytkowników drogi nieokreślonego kręgu potencjalnych jej użytkowników. Zatwierdzony projekt organizacji ruchu dotyczy nie indywidualnie określonych osób, lecz jego adresatami są wszyscy potencjalni użytkownicy drogi. Z uwagi na fakt, że zatwierdzenie projektu organizacji ruchu wywołuje skutki takie same, jak norma prawna, a dotyczy nieokreślonego kręgu adresatów, należy uznać jego normatywny charakter. W istocie jest ono quasi-aktem normatywnym. Nie jest jednak aktem normatywnym w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP wymagającym dla swojej ważności publikacji. Podstawę czynności umieszczenia w oznaczonych miejscach znaków drogowych określających m.in. obowiązki uczestników ruchu drogowego, w świetle przepisów rozporządzenia z 23 września 2003 r. stanowi zatwierdzony przez organ zarządzający ruchem projekt organizacji ruchu (§ 4 ust. 1 w zw. z § 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ww. rozporządzenia z 2003 r.). Zatwierdzenie organizacji ruchu jest jedynie czynnością materialno-techniczną wykonywaną przez Prezydenta Miasta Rzeszowa w analogicznym trybie od lat. Organ stwierdził, że kwalifikacja charakteru zarządzenia w przedmiocie zmiany organizacji ruchu wynika z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. d) i ust. 2 oraz § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 23 września 2003 r. Przepisy te wprost stanowią, że zatwierdzenie organizacji ruchu, jako jedno z działań w zakresie zarządzania ruchem, jest "czynnością organizacyjno-techniczną". Stanowi zatem czynność materialno - techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Ma ona charakter nie tylko generalny, lecz także konkretny, dotyczący uprawnień i obowiązków każdego uczestnika ruchu drogowego wynikających z ustawy prawo o ruchu drogowym. Nie stanowi zatem aktu prawa miejscowego. Organ stwierdził, że Prezydent jako organ zarządzający ruchem miał kompetencję do wydawania zarządzeń w sprawie organizacji ruchu na drogach publicznych w obszarze Śródmieścia Rzeszowa. Zarządzenia takie są aktami jednostki samorządu terytorialnego podejmowanymi w sprawach z zakresu administracji publicznej, stosowanymi powszechnie. Zatem to Prezydent, a nie Rada Miasta Rzeszowa, miał kompetencję do wydawania zarządzeń w sprawie organizacji ruchu na terenie Miasta Rzeszów. Wobec powyższego Organ stwierdził, że działał na podstawie i w granicach prawa oraz w ramach przysługujących mu kompetencji dokonując czynności organizacyjno-technicznej, której efektem jest akt quasi-normatywny mający charakter nie tylko generalny, lecz także konkretny, dotyczący uprawnień i obowiązków każdego uczestnika ruchu drogowego, ale zarazem niebędący aktem prawa miejscowego a tym samym niepodlegający publikacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie z kolei art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W myśl art. 147 p.p.s.a. § 1. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. § 2. Rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydane na podstawie uchwały lub aktu, o których mowa w § 1, podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym. Przedmiotem kontroli Sądu jest zarządzenie Prezydenta Miasta Rzeszowa z [...] grudnia 2024 r., Nr 0050/693/2024 w sprawie utworzenia Strefy Ograniczonego Ruchu "A" i strefy Ograniczonego Ruchu "B" oraz wydawania zezwoleń na wjazd do w/w strefy. W sprawie Sąd nie ma wątpliwości co do tego, że zaskarżony akt nie jest aktem prawa miejscowego, a co za tym idzie nie wymaga promulgacji. W uchwale NSA z 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I OPS 14/13. NSA stwierdził, że zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. Nr 177, poz. 1729), jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Sąd nie ma zatem wątpliwości co do tego, że wydane na podstawie zatwierdzonej organizacji ruchu zarządzenie w sprawie Strefy Ograniczonego Ruchu także nie jest aktem prawa miejscowego, a argumenty dotyczące zatwierdzenia projektu organizacji ruchu znajdą zastosowanie także do wydanego na jego podstawie zarządzenia o utworzeniu strefy ograniczonego ruchu. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów Skarżącego wyjaśnić należy, że z aktem prawa miejscowego mamy do czynienia wówczas gdy dany akt jest kwalifikowany w ten sposób przez ustawodawcę, jak również wtedy gdy przepisy nim regulowane mają charakter generalny, abstrakcyjny, a więc znajdujący zastosowanie do każdego podmiotu znajdującego się w zasięgu jego oddziaływania. Mimo, że zmiana organizacji ruchu drogowego wykazuje pewne cechy aktu normatywnego, ma charakter generalny i jest powszechnie obowiązujące na danym terenie, to jednak nie należy do kategorii aktów prawa miejscowego, brak jest bowiem wyraźnej kompetencji ustawowej do wydania aktu prawa miejscowego. Omawiane akty nie są też aktami zawierającymi przepisy wykonawcze do ustaw, wydawanymi na mocy i w granicach upoważnień ustawowych, określającymi przepisy porządkowe wydawane na mocy generalnej klauzuli kompetencyjnej, ani aktami obejmującymi przepisy ustrojowo-organizacyjne (por. art. 40 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym i art. 41 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym). Prawo do zaskarżenia tego aktu wynika z art. art. 87 ust. 1 u.s.p. i przysługuje podmiotom posiadającym interes prawny. Sąd nie kwestionuje istnienia po stronie Skarżącego interesu prawnego w zaskarżeniu tego aktu. Skarżący wskazał, że jest użytkownikiem nieruchomości położonej przy ul. [...] w bezpośrednim obszarze objętym strefą ograniczonego ruchu. Dojazd do tej nieruchomości wymaga wjazdu na teren strefy, a tym samym zastosowania się do zapisów zarządzenia, a co za tym idzie akt ten wiąże się z prawem korzystania z należącej do niego nieruchomości. Sąd nie ma również wątpliwości co do tego, że organem uprawnionym do wydania aktu był Prezydent, a właściwą do tego formą zarządzenie. Zgodnie art. 10 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym prezydent miasta zarządza ruchem drogowym na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Warunki zarządzania ruchem na drogach, w tym między innymi działania w zakresie sporządzania, opiniowania zatwierdzania projektów organizacji ruchu uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r., wydanym na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 10 ust. 12 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ww. rozporządzenia, organ zarządzający ruchem między innymi rozpatruje projekty organizacji ruchu oraz wnioski dotyczące zmian organizacji ruchu, opracowuje lub zleca do opracowania projekty organizacji ruchu uwzględniające wnioski wynikające z przeprowadzonych analiz organizacji i bezpieczeństwa ruchu oraz zatwierdza organizację ruchu na podstawie złożonych projektów organizacji ruchu. Przez projekt organizacji ruchu rozumie się dokumentację sporządzoną w celu zatwierdzenia stałej, zmiennej albo czasowej organizacji ruchu przez właściwy organ zarządzający ruchem albo właściwy podmiot zarządzający drogą wewnętrzną (§ 1 ust. 2 pkt 2). W sprawie nie ulega wątpliwości, że wydanie zaskarżonego zarządzenia dotyczące utworzenia strefy ograniczonego ruchu zostało poprzedzone zatwierdzeniem projektu stałej organizacji ruchu, co odpowiada treści §4 rozporządzenia z 23 września 2023 r. W sprawie nie była kwestionowana prawidłowość zatwierdzonego projektu organizacji ruchu, który w ocenie Sądu spełniał wymogi określone w § 5 wyżej powołanego rozrządzenia. W zasadzie spór sprowadzał się do zasadności ograniczenia wykonywania prawa własności w związku z wprowadzeniem ograniczonej strefy ruchu. Utworzenie strefy ograniczonego ruchu polegało głównie na wprowadzeniu zakazu wjazdu, na wskazanych w zrządzeniu ulicach, w tym na ul. 3-go Maja poprzez zmieszczenie znaku B1. Zgodnie z § 16 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych ( Dz.U. z 2019 r., poz. 2310 ) 1. Znak B-1 "zakaz ruchu w obu kierunkach" oznacza zakaz ruchu na drodze pojazdów, kolumn pieszych oraz jeźdźców i poganiaczy; znak może być ustawiony na jezdni. 2. Umieszczona pod znakiem B-1 tabliczka z napisem "Nie dotyczy" wraz z symbolem pojazdu lub wyrażeniem określającym pojazd wskazuje, że zakaz nie dotyczy pojazdu określonego tabliczką. Skarżona organizacja ruchu przewiduje zgodnie z powołanymi przepisami pod znakiem B-1 tabliczkę nie dotyczy pojazdów z identyfikatorem A, rowerów i riksz. Jednocześnie dołączony w formie załącznika regulamin Strefy Ograniczonego Ruchu "A" i "B" zawiera regulacje dotyczące uprawnienia do wjazdu w strefę Ograniczonego Ruchu "B" (obejmującą ul. [...]) przewidując, że po przedstawieniu odpowiednich dokumentów określonych w § 4 Zarządzenia, uprawnionymi do wjazdu w poszczególne ulice "Strefy B" za zezwoleniami są w przypadku ul. [...] osoby zamieszkałe lub będące właścicielami lokali w budynkach przy ul. [...] całodobowo, bez ograniczeń czasowych. Ilość wydanych zezwoleń – 2 szt. na lokal. Skarżący jako właściciel nieruchomości położonej przy ulicy objętej strefą ograniczonego ruchu może zwrócić się o wydanie stosowanego zezwolenia wypełniając stosowny formularz i dołączając wymagane dokumenty. Ewentualny negatywny akt w tym zakresie może zostać zaskarżony do Sądu na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Analiza powyższych zapisów wskazuje na to, że wprowadzenie strefy ograniczonego ruchu ( znaki B-1) mieściło się w zakresie ustawowego upoważnienia do wykonywania zarządu ruchem na drogach publicznych. Zostało wprowadzone na podstawie prawidłowo przeprowadzonej procedury, sporządzonego w jej ramach, przez właściwy podmiot projektu organizacji ruchu ( § 4 rozporządzenia z 23 września 2003 r.) zawierającego wymaganą dokumentację ( § 5 rozporządzenia z 23 września 2003 r.). Wprowadzenie z kolei tabliczek zawierających wyłączenia podmiotowe zapewnia realizację praw właścicielskich do nieruchomości płożonych w obszarze strefy. Wobec powyższego stwierdzić należy, że zaskarżony akt został wydany we właściwej formie, przez właściwy podmiot i w granicach upoważnienia ustawowego. Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.