II SA/Rz 1133/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa WSA Maria Mikolik Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2026 r. sprawy ze skargi L. N. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 9 lipca 2025 r. nr OA.7721.19.17.2025 w przedmiocie doprowadzenia kotłowni do stanu zgodnego z prawem – skargę oddala –

Przedmiotem skargi LN (dalej: "skarżąca") jest decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie (dalej: "PWINB", "organ II instancji") z dnia 9 lipca 2025 r. nr OA.7721.19.17.2025 wydana w przedmiocie nakazu doprowadzenia kotłowni do stanu zgodnego z prawem. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r., poz. 418 ze zm. - dalej: "P.b."). Jak wynika z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy przedmiotem postępowania są roboty budowlane wykonane przy budowie kotłowni gazowych na działce nr [...] . W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB", "organ I instancji") ustalił, że na w/w działce zlokalizowany jest klub sportowy [...], w skład którego wchodzą: budynek usługowo-administracyjny, boiska [....] i boisko [....] zlokalizowane w 3 halach namiotowych. Przy halach usytuowane są trzy kontenery o konstrukcji stalowej obudowane blachą trapezową, stanowiące kotłownie z kotłami nadmuchowymi do ogrzewania hal. Kontener - kotłownia nr 1 zlokalizowany jest pomiędzy halami, natomiast kontenery - kotłownie nr 2 i 3 zlokalizowane są przy hali zlokalizowanej od strony północnej działki, przy czym kontener 1 usytuowany jest od strony północno-wschodniej, a kontener nr 3 od strony północno-zachodniej ww. hali. Kontener nr 1 posiada wymiary 3,32 m x 5,67 m i wysokość minimalną 2,31 m. W kontenerze znajdują się dwa kotły nadmuchowe o mocy 92 kW każdy. Kontener nr 2 posiada wymiary 2,58 m x 3,38 m i wysokość od 2,50 do 2,55m. W kontenerze znajduje się jeden kocioł nadmuchowy o mocy 92 kW. Natomiast kontener nr 3 posiada wymiary 2,52 m x 6,54 m i wysokość od 2,50 do 2,57m. W kontenerze tym znajdują się dwa kotły nadmuchowe o mocy 92 kW. W każdym z ww. kontenerów wykonana jest posadzka betonowa. W/w kontenery nie zostały wyposażone w urządzenia sygnalizacyjno - odcinające dopływ gazu. Organ ustalił także, że budowa w/w kontenerów (kotłowni) została zrealizowana na podstawie decyzji Starosty [...] z [...] marca 2006 r. nr [...] udzielającej pozwolenie na budowę. Zatwierdzony projekt budowlany obejmował budowę 3 kontenerów, w których przewidziano montaż 5 kotłów grzewczych nadmuchowych o mocy 60 kW każdy zlokalizowanych w 3 kontenerach - kotłowniach przy halach pneumatycznych. Inwestor zamontował w każdej z kotłowni kotły nadmuchowe o mocy 92 kW każdy tj. w kontenerze nr 1 - 2 kotły, w kontenerze nr 2 - 1 kocioł a w kontenerze nr 3 - 2 kotły nadmuchowe. Wykonanie kotłów nadmuchowych o mocy większej niż 60 kW jest niezgodne z w/w pozwoleniem na budowę. PINB uznał, że roboty budowlane zostały wykonane w sposób naruszający § 158 ust. 5 i 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm. – dalej: "rozporządzenie") i decyzją z [...] kwietnia 2025 r. nr [...] nakazał LN i ON, doprowadzić roboty budowlane wykonane przy budowie kotłowni gazowych na działce nr [...] do stanu zgodnego z prawem, w terminie do 30 września 2025 r., poprzez: 1. zainstalowanie urządzenia sygnalizacyjno-odcinającego dopływ gazu w kotłowni ozn. nr 1 w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją z dnia [...].03.2006 r. znak: [...] wydaną przez Starostę [...], 2. zainstalowanie urządzenia sygnalizacyjno-odcinającego dopływ gazu w kotłowni ozn. nr 2 w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją z dnia [...].03.2006 r. znak: [...] wydaną przez Starostę [...], 3. zainstalowanie urządzenia sygnalizacyjno-odcinającego dopływ gazu w kotłowni ozn. nr 3 w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją z dnia [...] 03.2006 r. znak: [...] wydaną przez Starostę [...]. Odwołanie od tej decyzji złożyła LN zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie § 158 ust. 5 i 6 rozporządzenia w zw. z art. 3 pkt 3 P.b. bowiem hale sportowe są budowlą, natomiast § 158 rozporządzenia ma zastosowanie jedynie do budynków. Zwróciła się o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Hale sportowe nie spełniają definicji budynku. Brak jest wymogu wyposażania kotłowni hal w urządzenia sygnalizacyjno-odcinające dopływ gazu. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 9 lipca 2025 r. PWINB uchylił zaskarżoną decyzję w całości i jednocześnie nakazał LN i ON zainstalowanie urządzenia sygnalizacyjno-odcinającego dopływ gazu dla każdej z trzech kotłowni kontenerowych: - nr 1 o wymiarach 3,32 m x 5,67 m - nr 2 o wymiarach 2,58 m x 3,38 m - nr 3 o wymiarach 2,52 m x 6,54 m zlokalizowanych na działce nr [...], w celu doprowadzenia w/w kotłowni do stanu zgodnego z prawem, w terminie do 30 września 2025 r. Organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja organu I instancji jest zasadna, jednak jej sentencja wymagała zreformowania. Wyjaśnił, że zgodnie z § 158 ust. 5 rozporządzenia urządzenia sygnalizacyjno-odcinające dopływ gazu należy stosować w tych pomieszczeniach, w których łączna nominalna moc cieplna zainstalowanych urządzeń gazowych jest większa niż 60 kW. W okolicznościach sprawy w trakcie realizacji budowy zamontowano kotły o mocy 92 kW. Organ stwierdził zatem, że roboty budowlane polegające na wykonaniu kotłowni gazowych zostały wykonane w sposób, który naruszający § 158 ust. 5 rozporządzenia a więc w sposób o jakim mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b., tj. w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach. Te okoliczności obligowały organ do podjęcia działań w trybie art. 50-51 P.b. W okolicznościach sprawy nie zachodziła potrzeba wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych w myśl art. 50 P.b., gdyż wykonane roboty budowlane zostały zakończone. Zasadnym było przeprowadzenie postępowania w zakresie wyznaczonym art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 P.b. Przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. zgodnie z art. 51 ust. 7 w/w ustawy stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Organ wyjaśnił, że w rozpatrywanym przypadku wyeliminowanie niezgodności jest możliwe poprzez nałożenie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. obowiązku wykonania robót określonych w decyzji celem doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. W tych okolicznościach jako zasadne PWINB uznał nałożenie obowiązku doprowadzenia robót budowlanych wykonanych przy budowie kotłowni gazowych na działce nr [...] do stanu zgodnego z prawem, w terminie do 30 września 2025 r. poprzez: zainstalowanie urządzenia sygnalizacyjno-odcinającego dopływ gazu w kotłowni ozn. nr 1, nr 2 i nr 3 w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty z [...] marca 2006 r. Organ podkreślił jednakże, że zgodnie z § 158 ust. 6 rozporządzenia zawór odcinający dopływ gazu do budynku, będący elementem składowym urządzenia sygnalizacyjno-odcinającego, powinien być instalowany poza budynkiem, między kurkiem głównym a wprowadzeniem przewodu do budynku, dlatego koniecznym było zreformowanie sentencji zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów odwołania w zakresie błędnego zastosowania § 158 rozporządzenia organ wyjaśnił, że z § 2 ust. 1 rozporządzenia przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 135 ust. 10 oraz § 207 ust. 2. Zatem § 158 ust. 5 i 6 rozporządzenia ma zastosowanie również do przedmiotowych hal sportowych jak i kotłowni. LN zaskarżyła tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji oraz o wstrzymanie jej wykonania. Kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., § 2, § 3, § 158 ust. 5 i 6 rozporządzenia w zw. z art. 3 pkt 3 P.b., art. 51 ust. 1 i ust. 7 P.b., podczas gdy hale sportowe są budowlą w rozumieniu art. 3 pkt. 3 P.b., natomiast § 158 rozporządzenia ma zastosowanie jedynie do budynków, a nie do budowli. Skarżąca zarzuciła, że organ pomija, że ani w § 2, ani w § 3 rozporządzenia nie jest napisane, że jeżeli w rozporządzeniu jest mowa o budynku, to rozumie się przez to budowle spełniające funkcje użytkowe budynków. Natomiast § 2 rozporządzenia tylko określa do jakich obiektów stosuje się rozporządzenie, o ile określone dalsze przepisy się do tych poszczególnych, konkretnych obiektów odnoszą. W § 158 rozporządzenia wprost jest mowa jedynie o budynkach. Zarzuciła także, że organ II instancji w żaden sposób nie odnosi się do faktu, że hale sportowe nie spełniają funkcji użytkowych budynków, gdyż osoby przebywają tam krótkotrwale w celu godzinnego, dwugodzinnego treningu, hale nie służą więc ani do schronienia, ani nie spełniają funkcji mieszkalnych, nie służą także do przechowywania, nie są także budynkami użyteczności publicznej. PWINB w Rzeszowie w odpowiedzi na skargę zwrócił się o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Postanowieniem z dnia 6 października 2025 r., sygn. II SA/Rz 1133/25 WSA w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. NSA postanowieniem z 15 stycznia 2026 r., sygn. II OZ 2021/25 oddalił zażalenie złożone na ww. postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa, a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozważanym wypadku. Dokonując kontroli w zakreślonych granicach Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. Przedmiotem kontroli Sadu jest decyzja nakładająca w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7 P.b. w zw. z § 158 ust. 6 rozporządzenia obowiązek zainstalowania w opisanych w decyzji kotłowniach urządzeń sygnalizacyjno – odcinających dopływ gazu. Zgodnie z powołanymi przepisami: 1. Przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji: 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, 7. Przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. ( art. 51 P.b.) W sprawie Organ wyjaśnił, że nie zostało wydane postanowienie o którym mowa w art. 50 ust. 1 P.b. ponieważ roboty zostały już zakończone. Nie było sporu co do tego, że obiekty budowlane objęte postępowaniem powstały legalnie na podstawie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę: - ostateczna decyzja Starosty [...] z [...] lipca 2005 r., Nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla zespołu sportowych hal namiotowych o lekkiej konstrukcji stalowej, krytych tkaniną syntetyczną na działkach nr [...], - ostateczna decyzja Starosty [...] z [...] marca 2006 r., Nr [...] zatwierdzająca projekt budowalny i udzielająca pozwolenia na budowę punktu redukcyjno-pomiarowego wraz z instalacją gazową dla potrzeb budynku administracyjnego na działce [...], - decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] stycznia 2006 r., Nr [...] udzielająca pozwolenia na użytkowanie zespołu sportowych hal namiotowych o lekkiej konstrukcji stalowej krytych tkaniną syntetyczną, zlokalizowanych na działce nr [...]. Nie było także kwestionowane, że zatwierdzony projekt budowlany nie przewidywał montażu aktywnego systemu bezpieczeństwa w ww. kontenerach z kotłami nadmuchowymi. Przewidywał montaż 5 kotłów grzewczych nadmuchowych o mocy 60 kW każdy zlokalizowanych w 3 kontenerach-kotłowniach przy halach namiotowych. W trakcie realizacji zamontowano kotły o mocy 92 kW, które od tego czasu nie były wymieniane, a więc jak prawidłowo przyjęły organy w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym lub w przepisach – art. 50 ust. 1 pkt 4. Zauważyć przy tym należy, że brak stwierdzenia tego uchybienia przy pozwoleniu na użytkowanie nie pozbawia organów nadzoru budowlanego, późniejszej reakcji. Organy nadzoru budowlanego czuwają bowiem nad prawidłowością procesu inwestycyjnego jak również jego efektów, a w szczególności: a) zgodności zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska, b) warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w projektach budowlanych, przy wykonywaniu robót budowlanych oraz utrzymywaniu obiektów budowlanych, c) zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej, d) właściwego wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, e) stosowania przy wykonywaniu robót budowlanych wyrobów zgodnie z art. 10; Opisane wyżej nieprawidłowości stwierdzono w protokole z czynności kontrolnych organu nadzoru budowlanego z 6 listopada 2024 r., jak również w protokole z ustaleń z czynności kontrolno – rozpoznawczych Komendy Miejskiej Straży Pożarnej z [...] maja 2024 r., w którym stwierdzono brak odpowiednich urządzeń sygnalizacyjno – odcinających dopływ gazu. Skarżąca nie kwestionując tych faktów twierdzi, że nie ma obowiązku instalacji tych urządzeń. Powołany § 158 ust. 6 rozporządzenia dotyczy jej zdaniem budynków oraz związanych z nimi urządzeń budowlanych podczas gdy przedmiotowe obiekty to budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b., do których przepis nie ma zastosowania. Z tym stanowiskiem nie można się zgodzić. Zgodnie z §158 rozporządzenia: 1. Instalacje sygnalizujące niedopuszczalny poziom stężenia gazu mogą być stosowane w budynkach, w których jest ustanowiony stały nadzór, zapewniający podejmowanie działań zaradczych, a także w budynkach jednorodzinnych. 2. Czujki sygnalizujące niedopuszczalny poziom stężenia gazu w budynkach, o których mowa w ust. 1, powinny być instalowane w piwnicach i suterenach oraz w pomieszczeniach, w których istnieje możliwość nagromadzenia gazu przy stanach awaryjnych instalacji lub przyłącza gazowego. 3. Sygnały alarmowe stanu zagrożenia wybuchem w budynkach, z wyłączeniem budynków jednorodzinnych, powinny być kierowane do służb lub osób zobowiązanych do podjęcia skutecznej akcji zapobiegawczej. 4. Zabrania się instalowania urządzeń sygnalizacyjno-odcinających dopływ gazu do części mieszkalnej budynku wielorodzinnego. Nie dotyczy to indywidualnych urządzeń sygnalizacyjno-odcinających dopływ gazu do odrębnych mieszkań. 5. Urządzenia sygnalizacyjno-odcinające dopływ gazu należy stosować w tych pomieszczeniach, w których łączna nominalna moc cieplna zainstalowanych urządzeń gazowych jest większa niż 60 kW. 6. Zawór odcinający dopływ gazu do budynku, będący elementem składowym urządzenia sygnalizacyjno-odcinającego, powinien być instalowany poza budynkiem, między kurkiem głównym a wprowadzeniem przewodu do budynku. 7. Instalacja gazowa przyłączona do sieci gazowej wykonanej z przewodów metalowych powinna być zabezpieczona przed wpływem prądów błądzących przez zainstalowanie wstawki izolacyjnej na wprowadzeniu metalowej rury gazowej do budynku. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia przepisy tegoż rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 135 ust. 10 oraz § 207 ust. 2 r.w.t. Kwestia stosowania przepisów rozporządzenia i zakresu tego stosowania była przedmiotem sporu orzeczniczego. Według pierwszego poglądu, rozporządzenie stosuje się do budowli spełniających funkcje użytkowe budynków, ale tylko wówczas, gdy przepis szczególny rozporządzenia nie zawęża swego zakresu przedmiotowego do budynków( np. wyrok NSA z 8.01.2013 r., II OSK 1642/11 wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl). Według drugiego stanowiska, który wydaje się przeważać w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, z żadnego przepisu rozporządzenia nie wynika takie zawężenie i przepisy rozporządzenia stosuje się również do budowli pełniących funkcje użytkowe budynków, a zatem budowli służącym celom takim jak budynek (zob. np. wyrok NSA z 12.07.2012 r., II OSK 728/11, wyrok WSA w Łodzi z 24.08.2023 r., II SA/Łd 518/23, LEX nr 3606164). Sąd podziela drugie z przedstawionych stanowisk. Jak stwierdził NSA w wyroku z 26 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 1594/18, LEX nr 3266119 niezawężenie stosowania przepisów rozporządzenia tylko do budynków ma swoje uzasadnienie, wszak wszystkie obiekty, w tym budowle spełniające funkcje użytkowe budynków (także urządzenia budowlane) winny być budowane w sposób zapewniający poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy), poza tym budujący nie może, przy wykonywaniu swego prawa, podejmować działań zakłócających korzystanie z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę (art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, Dz. U. z 2023 r. poz. 1610, z późn. zm.), zwłaszcza w przypadku gdy chodzi o zabezpieczenie przeciwpożarowe. W świetle powyższego, zakres przedmiotowy rozporządzenia nie może odnosić się wyłącznie do budynków, ale również budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków. Zatem rozstrzygnięcie zależeć będzie od uznania danej budowli za obiekt spełniający funkcje użytkowe budynku (niebędący jednak budynkiem). Przyjmuje się, ze budowla spełnia funkcje użytkowe budynku, jeżeli służy celom użytkowym budynku. Chodzi tu zatem o takie obiekty budowalne, które nie spełniają definicji budynku, o której mowa w art. 3 pkt 2 P.b., ale które równocześnie służą celom budynku, a zatem de facto mogą być wykorzystywane w takich celach jak budynki. Sąd nie ma wątpliwości co do tego, że przedmiotowe budowle nadziemne spełniają funkcje użytkowe budynków. Objęte przedmiotem postępowania to według dokumentów hale sportowe o konstrukcji stalowej, z dźwigarów kratowych kołowych, o rozstawie dźwigarów odpowiednio 20, 18 m. Całość powiązana systemem stężeń stalowych. Hale przykryte są dwupowłokową tkaniną syntetyczną. Między powłokami wdmuchiwane jest powietrze w celu zapewnienia izolacyjności cieplnej i eliminujące skraplanie się pary wodnej na ścianach. Wysokość hal to 9m. Przedmiotowe hale posadowione na stopach fundamentowych zbrojonych z kotwieniem dźwigarów stalowych. Znajdują się w nich sala ćwiczeń fitness, hala sportowa do [...] oraz hala sportowa do [....]. Przy halach usytuowane są trzy kontenery o konstrukcji stalowej obudowane blachą trapezową, stanowiące kotłownie z kotłami nadmuchowymi do ogrzewania hal. W kontenerach zlokalizowanych pomiędzy halami znajdują się kotły nadmuchowe o mocy 92 kW każdy: - kontener o wymiary 3,32 x 5,67 m i wys. 2,31 m, w którym znajdują się dwa kotły, - kontener o wymiarach 2,52 x 6,54m i wysokość od 2 do 2,57 m, w którym znajdują się dwa kotły, - kontener o wymiarach 2,58 x 3,38 i wysokość 2.50 do 2,55 m, w którym znajduje się jedne kocioł nadmuchowy. Opisane budowle pełnią funkcje usługowe w zakresie rekreacji i sportu, są przeznaczone na pobyt znacznej liczby osób. Tej cechy nie wyklucza, co próbuje podnosić Skarżąca fakt, że osoby przebywają krótkoterminowo, w celu godzinnego i dwugodzinnego treningu, nie służą schronieniu, nie spełniają funkcji mieszkaniowej, nie służą do przechowywania i nie są budynkami użyteczności publicznej. Przedstawiona argumentacja całkowicie abstrahuje od szerokiego wachlarza funkcji użytkowych jakie mogą pełnić budynki określonego w Klasyfikacji Środków Trwałych, do której nawiązuje ewidencja gruntów i budynków. Każda budowla, której można przypisać funkcje jednej z wymienionych kategorii wymienionych budynków będzie pełnić funkcje użytkową budynku. Wśród rodzajów wymienionych w tych przepisach budynków są budynki oświaty, nauki i kultury oraz budynki sportowe. W ocenie Sądu nie ma wątpliwości co do tego, że do tego rodzaju budowli znajdą zastosowanie przepisy rozporządzenia w tym sporny § 158 ust. 5 i 6. W świetle powyższego skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.