II OSK 2409/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Agnieszka Wójcik Protokolant starszy asystent sędziego Izabela Kucharczyk-Szczerba po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 219/23 w sprawie ze skargi J. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 listopada 2022 r. znak DON.7101.344.2022.[...] w przedmiocie wykonania robót budowlanych w mieszkaniu oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 maja 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 219/23, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 22 listopada 2022 r., znak: DON.7101.344.2022.[...] w przedmiocie wykonania robót budowlanych w mieszkaniu, uchylił zaskarżone postanowienie oraz zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. (dalej: "PINB w S.") prowadził postępowanie administracyjne w trybie art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1198, ze zm.) w sprawie samowolnie wykonanych przez M. M. i J. P. robót budowlanych w lokalu mieszkalnym nr [...]. Z ustaleń wynikało, że właściciele ww. lokalu, a zarazem inwestorzy wykonali samowolnie w kwietniu 2018 r. przebudowę mieszkania nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w S., polegającą na wyburzeniu części ściany pomiędzy pokojem a kuchnią, gdzie istniał nieużytkowany komin dymowy. W miejscu wyburzenia ściany został wykonany otwór drzwiowy. W mieszkaniu przebudowano również wewnętrzną instalację gazową. Rozpatrując ponownie sprawę, po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 4 września 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 363/19, uchylającym obie wydane w sprawie decyzje nakładające na inwestorów obowiązek wykonania w mieszkaniu nr [...] określonych robót budowlanych, PINB w S. decyzją z 6 lipca 2020 r. umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych, wykonanych w mieszkaniu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w S. Organ wskazał na podjętą przez Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości [...] w S. uchwałę nr 9/2020 z 9 czerwca 2020 r. w sprawie zgody współwłaścicieli na wykonane roboty budowlane. Odwołanie od powyżej decyzji złożył W. J. właściciel sąsiadującego z mieszkaniem nr [...] mieszkania nr [...]. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB") rozpoznając złożone odwołanie, kolejny raz postanowieniem z 12 października 2022 r., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze od decyzji PINB w S. z 6 lipca 2020 r. i jednocześnie wezwał Zarządcę Wspólnoty do wystąpienia do Sądu powszechnego o uzyskanie na podstawie art. 199 Kodeksu cywilnego zgody wszystkich właścicieli lokali mieszkalnych, na wykonanie robót budowlanych wykonanych w mieszkaniu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, w terminie do 30 listopada 2022 r. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył W. J. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z 22 listopada 2022 r. uchylił postanowienie WINB w części dotyczącej wezwania Zarządcy Wspólnoty, do wystąpienia do sądu powszechnego o uzyskanie na podstawie art. 199 k.c. zgody wszystkich właścicieli lokali mieszkalnych, na wykonanie robót budowlanych wykonanych w lokalu mieszkalnym nr [...] i na podstawie art. 100 § 1 k.p.a. wezwał M. M. i J. P. do wystąpienia do sądu powszechnego o uzyskanie na podstawie art. 199 k.c. zgody wszystkich właścicieli lokali mieszkalnych, na wykonanie robót budowlanych wykonanych w mieszkaniu nr [...], w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w S., w terminie do 30 grudnia 2022 r., a w pozostałej części utrzymał w mocy ww. postanowienie WINB. GINB wskazał, że z zebranych w postępowaniu odwoławczym dokumentów wynikało, iż Sąd Okręgowy w T. wyrokiem z 15 marca 2022 r., sygn. akt [...] uchylił uchwałę nr 9/2020 z 9 czerwca 2020 r. Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] w S. w sprawie wyrażenia zgody lub odmowy na likwidację komina w ścianie pomiędzy przedpokojem i kuchnią w mieszkaniu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym i wykonanie w tym miejscu otworu drzwiowego. Zarządca Wspólnoty pismem z 14 kwietnia 2022 r. przekazała kolejną uchwałę nr 7/2022 z 13 kwietnia 2022 r. w sprawie wyrażenia zgody na likwidację komina w ścianie pomiędzy przedpokojem i kuchnią w mieszkaniu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w S. i wykonanie w tym miejscu otworu drzwiowego. Z kolei pismem z 15 września 2022 r. poinformowała, że uchwała ta podjęta została większością głosów (w stosunku 75% głosów za uchwałą, 25% przeciw uchwale), tj. zgodnie z art. 23 ust. 2 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r. poz. 1048), i nie było potrzeby występowania do Sądu powszechnego w celu uzyskania zgody na wykonanie czynności przekraczającej zwykły zarząd. W ocenie GINB brak zgody wszystkich współwłaścicieli budynku mieszkalnego wielorodzinnego na wykonanie przez inwestorów robót budowlanych będących przedmiotem postępowania, wobec zawartego w wyroku WSA w Rzeszowie z 4 września 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 363/19 stanowiska, że uzyskanie zgody na przebudowę nieruchomości wspólnej może nastąpić na podstawie rozstrzygnięcia sądu powszechnego z art. 199 k.c., stanowiło zagadnienie prejudycjalne w postępowaniu naprawczym. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że postępowanie, w którym wydano zaskarżone postanowienie, dotyczyło samowolnie dokonanej przebudowy mieszkania nr [...], tak więc to w interesie inwestorów jest usuwanie przeszkód do merytorycznego orzekania, a nie Zarządcy Wspólnoty. Dlatego też uznał, że to na inwestorach spoczywa powinność doprowadzenia do zgodności z prawem samowolnie wykonanych robót budowlanych i w zaskarżonym postanowieniu zmienił stronę zobowiązaną do wystąpienia do Sądu powszechnego o uzyskanie zgody wszystkich właścicieli lokali mieszkalnych na wykonanie robót budowlanych wykonanych w mieszkaniu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie GINB z 22 listopada 2022 r. złożyła J. P. wnosząc o jego uchylenie w całości, jak też poprzedzającego go postanowienia WINB. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem z 9 maja 2023 r. uznał skargę za zasadną i uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd pierwszej instancji za nietrafne uznał stanowisko GINB, że w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia organ związany był wyrokiem WSA w Rzeszowie z 4 września 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 363/19. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", albowiem po wydaniu ww. wyroku doszło do zmiany przepisów prawnych, tj. przepisów ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Począwszy od 1 stycznia 2020 r. na mocy art. 7 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy o Krajowym Zasobie Nieruchomości oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1309), dalej: "ustawa nowelizująca", nowe brzmienie otrzymał art. 19 i art. 20 ustawy o własności lokali. Zgodnie z aktualną treścią art. 19 ustawy o własności lokali, jeżeli liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych, należących nadal do dotychczasowego właściciela, nie jest większa niż trzy, do zarządu nieruchomością wspólną mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności. Z kolei w myśl art. 20 ww. ustawy, jeżeli liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych jest większa niż trzy, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu (...). Mając na uwadze treść powyższych przepisów Sąd uznał, że w niniejszej sprawie wspólnota mieszkaniowa stanowiąca 4 lokale spełnia warunki, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o własności lokali w obecnym brzmieniu (jest tzw. dużą wspólnotą mieszkaniową), a więc udzielenie zgody na dysponowanie nieruchomością wspólną na cele budowlane wymaga podjęcia większością głosów uchwały przez właścicieli lokali (art. 22 ust. 2 i art. 23 ust. 2 ww. ustawy). Sąd pierwszej instancji stwierdził więc, że GINB w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia niezasadnie wezwał inwestorów do wystąpienia do sądu powszechnego o uzyskanie na podstawie art. 199 k.c. zgody wszystkich właścicieli lokali mieszkalnych, na wykonanie robót budowlanych wykonanych w lokalu mieszkalnym nr [...], w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, czym naruszył przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie. Jednocześnie Sąd wskazał, że GINB przy ustalaniu stanu faktycznego pominął uchwałę nr 7/2022 podjętą przez Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości [...] w S., gdyż w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie dokonał analizy skutków prawnych, jakie wywołuje ta uchwała w kontekście postępowania naprawczego. Sąd zobowiązał zatem GINB, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy, kierując się przedstawioną w wyroku wykładnią przepisów prawa, ocenił czy uchwała nr 7/2022 spełnia przesłanki zgody wspólnoty na dokonanie prac budowlanych, a jeśli nie, to zobowiązał organ do wezwania do przedłożenia uchwały, która zastępuje zgodę współwłaścicieli zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył W. J. Zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości zarzucił mu naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 2 Konstytucji oraz art. 19 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania samowoli budowlanej (t.j. z dnia 11 kwietnia 2018 r., Dz. U. z 2018 r. poz. 716) poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie, a w konsekwencji złamanie zasady demokratycznego państwa prawa i oparcie rozstrzygnięcia na nieobowiązujących w dniu dokonania przez M. M. i J. P. samowoli przepisach prawa materialnego; b) art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz art. 19 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania samowoli budowlanej poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie, a w konsekwencji złamanie zasady gwarancji prawa własności i oparcie rozstrzygnięcia na nieobowiązujących w dniu dokonania samowoli przepisach prawa materialnego; c) art. 2 Konstytucji oraz art. 19 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania (t.j. z dnia 10 czerwca 2021 r., Dz. U. z 2021 r. poz. 1048) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji złamanie zasady demokratycznego państwa prawa i oparcie rozstrzygnięcia na nieobowiązujących w dniu dokonania samowoli przepisach prawa materialnego; d) art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz art. 19 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji złamanie zasady gwarancji prawa własności i oparcie rozstrzygnięcia na nieobowiązujących w dniu dokonania samowoli przepisach prawa materialnego; 2) przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: a) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do stanowiska strony – W. J. wyrażonego w piśmie z 26 kwietnia 2023 r. stanowiącego odpowiedź uczestnika na skargę skarżącej, a w szczególności brak odniesienia się do argumentów uczestnika dotyczących niezasadności skargi skarżącej, co w konsekwencji wpłynęło na pominięcie okoliczności uzasadniających oddalenie tej skargi; b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak jakiegokolwiek wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia przejawiający się w braku analizy zasad intertemporalnych i przepisów wprowadzających ustawę z dnia 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy o Krajowym Zasobie Nieruchomości oraz niektórych innych ustaw. Takie naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż wskazuje, że WSA w Warszawie pominął podczas rozpoznawania sprawy niektóre z podniesionych w odpowiedzi na skargę okoliczności uzasadniających oddalenie skargi, a gdyby okoliczności te nie zostały pominięte, rozstrzygnięcie wydane w sprawie byłoby odmienne; c) art. 151 p.p.s.a. poprzez nieoddalenie skargi w całości, pomimo jej bezzasadności; d) art. 153 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku WSA w Rzeszowie z 4 września 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 363/19 nie wiążą organów w sprawie, bowiem uległy zmianie przepisy prawa, w sytuacji gdy nie zmienił się stan prawny, który powinien być w sprawie zastosowany. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez oddalenie skargi J. P. w całości, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie wniósł również o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 2 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz art. 19 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania samowoli budowlanej poprzez niezastosowanie tych przepisów, jak też art. 2 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz art. 19 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania poprzez ich zastosowanie w niniejszej sprawie. Zauważyć należy, że rozpoznawana sprawa dotyczy zawieszenia postępowania w sprawie samowolnie wykonanych w 2018 r. przez właścicieli lokalu mieszkalnego nr [...] robót budowlanych w tym lokalu polegających na przebudowie mieszkania nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w S., przez wyburzenie części ściany pomiędzy pokojem a kuchnią, gdzie istniał nieużytkowany komin dymowy, i wykonaniu w miejscu wyburzenia ściany otworu drzwiowego, jak też przez przebudowę wewnętrznej instalacji gazowej. Zważywszy na fakt, że wykonane roboty budowlane dotyczyły ściany nośnej, będącej jednym z elementów konstrukcyjnych obiektu, wchodzącego w skład nieruchomości wspólnej, na wykonanie tych robót inwestorzy powinni posiadać zgodę pozostałych członków wspólnoty, wyrażoną w obowiązujący przez przepisy prawa sposób. Przy czym zaistnienie samowoli budowlanej jest procesem ciągłym, kończącym się dopiero w momencie jej likwidacji. W przeciwieństwie do wielu innych wykroczeń czy naruszeń prawa, samowola budowlana nie przedawnia się administracyjnie. Oznacza to, że organy nadzoru budowlanego mogą wszcząć postępowanie i zastosować sankcje w dowolnym momencie – nawet kilkadziesiąt lat po zakończeniu budowy czy robót budowlanych. Zastosowanie w rozpatrywanej sprawie obowiązujących w chwili orzekania a nie prowadzenia robót budowlanych przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali nie narusza konstytucyjnego zakazu retroakcji. W tej kwestii należy mieć na uwadze rozważania Trybunału Konstytucyjnego zawarte w uzasadnieniu do wyroku z dnia 31 stycznia 1996 r., K 9/95 (OTK 1996/1/2), dotyczącego zgodności z Konstytucją RP art. 103 ust. 1 i 2, w związku z art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Trybunał Konstytucyjny wskazał w nim, że warunkiem stwierdzenia retroaktywności badanych przepisów byłoby ustalenie, że mają one mieć zastosowanie do zdarzenia, które nie tylko powstało, ale i ustało przed nabraniem przez te przepisy mocy obowiązującej. Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że pojęcie samowoli budowlanej nie odnosi się do zdarzenia polegającego na rozpoczęciu prowadzenia robót budowlanych czy budowy bez pozwolenia budowlanego, ale obejmuje także ewentualną kontynuację takiej budowy czy robót budowlanych aż do uzyskania wymaganego prawem pozwolenia (lub decyzji ekwiwalentnej) albo do usunięcia materialnych skutków samowoli. Jest to zdarzenie wprawdzie zaistniałe uprzednio, lecz nadal trwające, którego kwalifikacja jako retroaktywnych jest co najmniej wątpliwa. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, zarówno na gruncie nowej jak i dawnej ustawy - Prawo budowlane, samowola budowlana powstaje wraz z rozpoczęciem robót budowlanych czy budowy, trwa przez cały czas jej prowadzenia oraz po jej zakończeniu, aż do momentu likwidacji lub legalizacji (na gruncie poprzedniej ustawy). Zdarzeniem prawnym jest więc samowola budowlana w ujęciu prawnym, a nie jedynie działania faktyczne ją inicjujące. W świetle powyższych ustaleń Trybunału Konstytucyjnego jest uprawniony pogląd, że z retroakcją na gruncie art. 50 ustawy - Prawo budowlane mielibyśmy do czynienia, gdyby organ nakazał badać posiadanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali obowiązujące w chwili orzekania o legalizacji do zdarzeń, które przestały być samowolą budowlaną (np. zostały już zalegalizowane). W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego jednolicie natomiast przyjmuje się, że regulacja intertemporalna (zwana retrospektywnością), polegająca na nakazie zastosowania nowego prawa do stosunków prawnych, które wprawdzie zostały nawiązane pod rządami dawnych przepisów, ale wówczas nie zostały jeszcze zrealizowane wszystkie istotne elementy tych stosunków, nie jest objęta wynikającym z art. 2 Konstytucji RP zakazem wstecznego działania prawa (wyrok TK z dnia 31 marca 1998 r., K. 24/97 oraz z dnia 4 kwietnia 2006 r., K 11/04). W przypadku samowoli budowlanych takim nie zrealizowanym elementem jest brak legalizacji dokonanej samowoli budowlanej. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że kwestia posiadania przez inwestora zgody właścicieli lokali na dysponowanie nieruchomością wspólną na cele budowlane powinna być rozpatrywana w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie orzekania o likwidacji samowoli budowlanej. A zatem WINB i GINB orzekając w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego od decyzji PINB w S. z 6 lipca 2020 r. umarzającej w całości postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych wykonanych w mieszkaniu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym powinni uwzględnić obowiązujący w dacie tej decyzji stan prawny. Biorąc powyższe pod uwagę zauważyć należy, że na skutek nowelizacji art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, dokonanej ustawą z dnia 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy o Krajowym Zasobie Nieruchomości oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1309), od dnia 1 stycznia 2020 r. uzyskał brzmienie: "Jeżeli liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych jest większa niż trzy, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu". W ww. ustawie nowelizującej ustawodawca zawarł wprawdzie przepisy intertemporalne, jednak nie dotyczyły one art. 7 tej ustawy, którym wprowadzono zmianę treści art. 19 i 20 ust. 1 ustawy o własności lokali. W art. 30 pkt 3 ustawy nowelizującej wskazano jedynie, że ustawa ta wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 7 pkt 2 – 4, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r. A zatem intencją ustawodawcy było, aby od tej daty stosować przepisy art. 19 i 20 ust. 1 ustawy o własności lokali w nowym brzmieniu. Tak więc słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie wspólnota mieszkaniowa obejmująca 4 lokale spełnia warunki z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali w nowym brzmieniu, do której zastosowanie mają przepisy art. 21, art. 22 i art. 23 ustawy o własności lokali. Udzielenie zgody na dysponowanie nieruchomością wspólną na cele budowlane wymaga zatem podjęcia uchwały przez właścicieli lokali (art. 22 ust. 2 ww. ustawy). Uchwały takie zapadają większością głosów właścicieli lokali, liczoną według wielkości udziałów, chyba, że w umowie lub w uchwale podjętej w tym trybie postanowiono, że w określonej sprawie na każdego właściciela przypada jeden głos (art. 23 ust. 2. ustawy o własności lokali). Powyższe oznacza, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że GINB wydając w dniu 22 listopada 2022 r. zaskarżone postanowienie bezpodstawnie, albowiem wbrew obowiązującym przepisom prawa wezwał inwestorów w tym skarżącą do wystąpienia do sądu powszechnego o uzyskanie na podstawie art. 199 k.c. zgody wszystkich właścicieli lokali mieszkalnych na wykonanie robót budowlanych wykonanych w mieszkaniu nr [...], w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w S. GINB niezasadnie kierował się bowiem wydanym w przedmiotowej sprawie wyrokiem WSA w Rzeszowie z 4 września 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 363/19, albowiem zawarta w tym wyroku ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania nie były wiążące dla organów orzekających z uwagi na zmianę mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Tym samym za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia w niniejszej sprawie art. 153 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji słusznie również stwierdził, że GINB oceniając ponownie prawidłowość zawieszenia postępowania odwoławczego w prowadzonym postępowaniu naprawczym zobowiązany będzie ustalić czy pominięta w rozważaniach z uwagi na orzekanie na podstawie nieobowiązującej normy prawnej uchwała nr 7/2022, podjęta przez Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości [...] w S., spełnia określone w art. 22 ust. 2 i art. 23 ust. 2 ustawy o własności lokali przesłanki zgody wspólnoty na dokonanie prac budowlanych wykonanych w mieszkaniu nr [...]. Powyższe powoduje, że na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut ten może być bowiem skutecznie postawiony jedynie w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan prawny i faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego kasacyjnie, Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga przy tym szczegółowego odniesienia się do wszystkich pism procesowych składanych w sprawie oraz podnoszonych w nich argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Sam fakt braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do pisma skarżącego kasacyjnie stanowiącego odpowiedź na skargę skarżącej, które nie miało wpływu na rozstrzygnięcie, nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku pozwala bowiem na odtworzenie toku rozumowania Sądu pierwszej instancji oraz ocenę prawidłowości wydanego przez ten Sąd rozstrzygnięcia. W przedstawionych okolicznościach sprawy nieusprawiedliwiony jest więc także zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. poprzez nieoddalenie skargi, albowiem Sąd pierwszej instancji z uwagi na naruszenie mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania zasadnie uchylił zaskarżone postanowienie GINB. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.