II SA/Po 935/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Robert Talaga Asesor WSA Jacek Rejman Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 4 listopada 2025 r., nr [...] w przedmiocie legalizacji obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z dnia 8 sierpnia 2025 r. znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] (zwany dalej: PINB) na podstawie art. 49i ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2025 r. poz. 418; zwanej dalej: p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; zwanej dalej: k.p.a.) orzekł wobec G. M. i J. M. o legalizacji budynku gospodarczego zlokalizowanego w K. przy ul. [...], na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], obręb [...] o powierzchni zabudowy 13,70m2, powierzchni usługowej 10,23 m2 i kubaturze 31 m2. W uzasadnieniu decyzji PINB wyjaśnił, że w dniu 7 lipca 2022 r. przeprowadzono kontrolę ww. obiektu budowlanego, podczas której stwierdzono, iż budynek ten pełni funkcję kotłowni i ma wymiary 3,45 x 3,97 m i wysokość 2,25 m. Ściany murowane z pustaków typu alfa, dach konstrukcji stalowej kryty blachą trapezową. W budynku zainstalowano piec na paliwo stałe - ekogroszek, na którym brak tabliczki znamionowej. J. M. podczas kontroli oświadczył, że moc pieca to 100 kW. Z pieca wyprowadzony jest przez dach komin stalowy o wysokości ok. 6-7 m. Budynek usytuowany jest w odległości 1,8 m od ogrodzenia zachodniego działki i ok. 5,75 m od budynku na działce sąsiada A. K. (dalej: skarżący). Piec służy do ogrzewania szklarni w okresie zimowym. PINB ustalił ponadto, że roboty budowlane zostały wykonane w latach 1998-1999, a inwestor przed ich rozpoczęciem nie uzyskał decyzji pozwolenia na budowę, ani nie dokonał zgłoszenia. PINB wskazał, że w dniu 14 marca 2023 r. G. i J. M. złożyli dokumenty legalizacyjne, a następnie decyzją z dnia 20 kwietnia 2023 r. PINB zalegalizował przedmiotowe roboty budowlane. Decyzja PINB została utrzymana w mocy decyzją Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej: WINB) z dnia 25 września 2025 r. Wyrokiem z dnia 29 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Po 748/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił rozstrzygnięcia organów obu instancji. Wykonując zalecenia wynikające z uzasadnienie ww. wyroku PINB postanowieniem z dnia 14 października 2024 r. nałożył na G. i J. M. obowiązek usunięcia niekompletności w dokumentach legalizacyjnych, zobowiązując ich do przedłożenia ekspertyzy technicznej instalacji grzewczej oraz elektrycznej wskazującej czy stan obiektu budowlanego nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania. Jak wyjaśnił PINB ekspertyza została złożona w dniu 10 grudnia 2024 r., co skutkowało wydaniem decyzji o legalizacji przedmiotowego obiektu. Odwołanie od ww. decyzji PINB złożył A. K. stwierdzając, że kotłownia nie spełnia wymagań przeciwpożarowych oraz wymagań ochrony środowiska. W ocenie odwołującego się przedłożona przez inwestorów ekspertyza techniczna nie odzwierciedla rzeczywistego stanu faktycznego. Po rozpatrzeniu odwołania WINB decyzją z dnia 4 listopada 2025 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. WINB wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, że pismem z dnia 26 września 2025 r. wezwał A. B. - autora opinii technicznej przedmiotowej kotłowni w zakresie instalacji cieplnej, do wyjaśnienia rozbieżności w zakresie opisu obiektu względem ustaleń PINB poprzez wskazanie czy opis obiektu zwarty w pkt 1.3. zdanie 1 i 2 stanowi rzeczywisty opis obiektu bądź, czy też opis obiektu zwarty w pkt 1.3. zdanie 1 i 2 stanowi omyłkę pisarską która miała miejsce podczas sporządzania oceny technicznej. Ponadto autor ekspertyzy technicznej został wezwany do wyjaśnienia czy przedmiotowa kotłownia oraz zainstalowany w niej kocioł na paliwo stałe odpowiada przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225; zwanego dalej: r.w.t.) w szczególności przepisom dotyczącym bezpieczeństwa użytkowania kotłowni, instalacji kotłów oraz aparatury bezpieczeństwa. WINB wyjaśnił, że wezwanie nie zostało odebrane przez adresata. Następnie WINB stwierdził, iż prawomocnym wyrokiem z dnia 29 maja 2024 r. zostało przesądzone przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu, że organy prawidłowo ustaliły datę powstania spornej samowoli budowlanej. Natomiast w ponownie prowadzonym postępowaniu organy zobowiązane zostały do uzupełnienia ekspertyzy technicznej w zakresie oceny użytkowania obiektu kotłowni z uwzględnieniem przepisów odnoszących się do kotłowni, pomieszczeń przeznaczonych do instalowania kotłów na paliwo stałe i budynków z instalacją grzewczą. Wobec niepodjęcia korespondencji zawierającej wezwanie do uzupełnienia ekspertyzy, WINB samodzielnie rozstrzygnął powzięte wątpliwości uznając, że sformułowanie zawarte w ocenie technicznej pkt 1.3 zd. 1 i 2, stanowi omyłkę pisarską, bowiem w dalszym zakresie ocena techniczna odnosi się do przedmiotowej kotłowni oraz kotła na paliwo stałe zainstalowanego w jej wnętrzu. Stwierdził, że instalacja grzewcza dla obiektów służących uprawie roślin ogrodniczych zlokalizowanych na nieruchomości przy ul. [...] w K. oraz kocioł na paliwo stałe posiadają aparaturę kontrolną oraz pomiarową, która zapewnia bezpieczne użytkowanie.Nadto wskazał, że zgodnie z przedłożoną oceną techniczną budynek posiada wentylację grawitacyjną co w ocenie WINB odpowiada warunkowi posiadania wentylacji (§ 136 ust. 11 r.w.t.) Nadto, kocioł znajdujący się w legalizowanej kotłownia posiada moc wynoszącą 100kW i zgodnie z § 136 ust. 3 r.w.t. winien być zlokalizowany w wydzielonym pomieszczeniu technicznym zlokalizowanym na kondygnacji podziemnej lub na poziomie terenu. W niniejszej sprawie przedmiotowa kotłowania jest zlokalizowana na poziomie terenu i stanowi samodzielny budynek. W związku z tym wymóg określony w § 136 ust 3 zd. 1 r.w.t. jest spełniony w przedmiotowej sprawie. Nadto klasa odporności ogniowej pustaków żużlobetonowych wynosi REI240, zatem zastosowany materiał z którego powstał legalizowany budynek gospodarczy o funkcji kotłowni spełnia minimalne wymagania dotyczące odporności ogniowej wynikające z § 220 ust 1 r.w.t. Uznając, że w sprawie przedłożone zostały kompletne dokumenty legalizacyjne, z przedłożonych ocen technicznych wynika, iż przedmiotowy budynek gospodarczy pełniący funkcję kotłowni oraz kocioł i instalacja grzewcza zainstalowany w tym budynku są w dobrym stanie technicznym, który pozwala na ich dalsze bezpieczne użytkowanie, odpowiadają one przepisom prawa w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego, WINB stwierdził, że istniały podstawy do dokonania legalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego. W skardze do Wojewódzkiego Sadu administracyjnego A. K. zarzucił decyzji WINB naruszenie: 1) art. 49h ust.1 pkt 2 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. brak przeprowadzenia weryfikacji merytorycznej przedłożonej w sprawie ekspertyzy technicznej stwierdzającej błędnie, że stan techniczny obiektu budowlanego jest dobry i nadaje się do dalszej eksploatacji, a co za tym idzie nie stwarza, zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodne z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania tj. jako kotłowni , podczas gdy sporny budynek , jak i zainstalowany w nim kocioł oraz komin nie spełniają większości wymaganych prawem warunków i norm dla tego typu pomieszczeń i instalacji, a tym samym nie powinny być one w ogóle dopuszczone do użytkowania; 2) art.49f ust. 3 p.b. poprzez brak jego zastosowania tj. nie stwierdzenie stanu zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, a co za tym idzie brak zabezpieczenia obiektu budowlanego oraz usunięcia stanu zagrożenia, pomimo wyraźnych przesłanek wskazujących na istnienie takiego stanu zagrożenia, m.in. poprzez niespełnienie większości wymaganych prawem warunków i norm dla tego typu pomieszczeń, w tym norm przeciwpożarowych, jak również nadmierne zadymianie nieruchomości sąsiednich. 3) art.7 ust.1 pkt 1 p.b. w zw. z § 72 , § 136 i § 222 r.w.t. poprzez ich niezastosowanie do oceny możliwości użytkowania spornego budynku jako kotłowni (tj. zgodnie z dotychczasowym i zamierzonym sposobem użytkowania określonym przez inwestora). Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że kotłownia nie spełnia żadnych norm przewidzianych dla tego typu obiektów. Posiada za krótki, pordzewiały komin. Jego używanie powoduje silne zadymianie, groźne dla zdrowia ludzkiego oraz niszczy elewację poprzez trwałe osadzanie się na niej sadzy Zarówno sama instalacja grzewcza jak i budynek kotłowni nie spełniają norm przeciwpożarowych. Opinia techniczna stanu technicznego kotłowni zawiera wiele braków i nieścisłości. Jej autor nie dokonał wizji lokalnej budynku , w ogóle go nie widział. W opinii nie stwierdził, że kotłownia odpowiada przepisom r.w.t. do czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 29 maja 2024 wyraźnie zobowiązał. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 2 lutego 2026r. sąd rozpoznając wniosek zawarty w skardze, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 z późn. zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji w pierwszej kolejności przypomnieć należy, że w sprawie orzekł już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Ma to o tyle istotne znaczenie, że stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w tej sprawie sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu orzeczenia oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem i obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Natomiast "wskazania" określają sposób postępowania w przyszłości. Stanowią konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania wytyczają kierunek działania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W uzasadnieniu wyroku z dnia 29 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Po 748/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zaakceptował ustalenia organów nadzoru budowlanego w zakresie daty zakończenia budowy budynku kotłowni, przez co przesądzone zostało, że w sprawie spełniony został wynikający z art. 49f ust. 1 p.b. warunek do prowadzenia uproszczonego postępowania legalizacyjnego. Zastrzeżenia Sądu budziły natomiast przedłożone przez G. i J. M. dokumenty legalizacyjne. Zdaniem Sadu przedwcześnie organy nadzoru budowlanego uznały na podstawie przedstawionej dokumentacji, że zostały spełnione przesłanki legalizacji spornego obiektu budowlanego. Sąd zaznaczył, że ekspertyza techniczna wskazująca, czy stan techniczny obiektu budowlanego nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodne z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania, powinna dodatkowo swoim zakresem obejmować również kwestie związane z oceną stanu technicznego instalacji grzewczej. Ponadto kwestia oceny bezpieczeństwa użytkowania kotłowni wymaga od organu oceny spełnienia przez obiekt wymogów techniczno-budowlanych. Sporządzona na potrzeby niniejszego postępowania ekspertyza techniczna powinna swoim zakresem obejmować ocenę bezpieczeństwa użytkowania obiektu kotłowni z uwzględnieniem § 135, § 136 i § 220 r.w.t. tj. przepisów odnoszących się do kotłowni, pomieszczeń przeznaczonych do instalowania kotłów na paliwo stałe i budynków z instalacją ogrzewczą. Sąd dokonując kontroli zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji doszedł do przekonania, że WINB ponownie rozpatrując sprawę nie wykonał zaleceń zawartych w prawomocnym wyroku z dnia 29 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Po 748/23, bowiem w sprawie w dalszym ciągu nie została wyjaśniona kwestia bezpieczeństwa użytkowania kotłowni. Przedłożenie ekspertyzy technicznej z której wynika, że stan techniczny obiektu budowlanego nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodne z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania jest warunkiem wydania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego. Obowiązujące przepisy nie określają tego, jak powinna wyglądać ekspertyza techniczna, jakie elementy powinna zawierać, ani w jaki sposób powinna dokumentować postawione w niej tezy. Z ekspertyzy technicznej sporządzonej na potrzeby uproszczonego postępowania legalizacyjnego powinno wynikać, że obiekt którego dotyczy nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodne z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania. W świetle wyroku z dnia 29 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Po 748/23 ekspertyza powinna także obejmować ocenę bezpieczeństwa użytkowania obiektu kotłowni z uwzględnieniem § 135, § 136 i § 220 r.w.t. tj. przepisów odnoszących się do kotłowni, pomieszczeń przeznaczonych do instalowania kotłów na paliwo stałe i budynków z instalacją ogrzewczą. Ekspertyza techniczna stanowi istotny dowód w sprawie (art. 75 § 1 k.p.a.) i powinna zostać oceniona według reguł, o których mowa w art. 80 k.p.a. A zatem organ powinien ustalić, czy ekspertyza odnosi się do wszystkich kwestii, których miała dotyczyć, czy jest kompletna, spójna, a wynikające z niej wnioski są logiczne i zgodne z zasadami poprawnego rozumowania. W toku ponownie prowadzonego postępowania PINB postanowieniem z 14 października 2024 r. zobowiązał G. i J. M. do przedłożenia ekspertyzy technicznej stwierdzającej spełnienie warunków z art. 49g ust. 1 pkt 3 lit. a i b p.b. G. i J. M. przedłożyli opinie techniczną z 3 grudnia 2024 r. autorstwa mgr inż. A. B., jednak co zasadnie dostrzegł WINB, opracowanie to zawierało liczne nieścisłości i braki. Przede wszystkim w ekspertyzie tej przedstawiono opis konstrukcji budynku, w sposób niekorespondujący z dotychczasowymi ustaleniami dokonanymi w toku postępowania. W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 7 lipca 2022 r. pracownicy PINB ustalili, że ściany budynku wykonano z pustaków typu alfa. Podobnie stwierdzono w ekspertyzie technicznej z lutego 2023 r. W ekspertyzie z 3 grudnia 2024 r. stwierdzono natomiast, że budynek kotłowni jest konstrukcji stalowej, ściany zewnętrzne stalowe blaszane. Rozbieżność ta powinna zostać wyjaśniono przez autora ekspertyzy, bowiem uprawdopodabnia to twierdzenia skarżącego, że autor ekspertyzy nie dokonał osobiście oględzin budynku. Autor ekspertyzy dnia 21 marca 2025r. wykreślił pkt 1.4 ekspertyzy, w tym stwierdzenie, że "podczas oględzin nie zaobserwowano nieprawidłowej pracy kotła oraz instalacji grzewczej", tym samym jego ekspertyza takiego stwierdzenia nie zawierała. Sąd dostrzega, że organ podjął próbę usunięcia tych wątpliwości zawartych w pkt 1.3. ekspertyzy – opis obiektu wzywając autora ekspertyzy do złożenia wyjaśnień, a korespondencja nie została przez niego odebrana. Niemniej w tych okolicznościach organ winien był wezwać inwestorów do przedłożenia takiej ekspertyzy technicznej, która nie będzie budzić poważnych wątpliwości co do jej wartości dowodowej. Pozostały w niej bowiem sformułowania niezgodne z pozostałym materiałem dowodowym, w tym z protokołem kontroli, dokumentacją zdjęciową i ekspertyzą techniczną z lutego 2023r., do czego organ II instancji się nie odniósł. Należy zauważyć, że A. B. oprócz w/w podania, że ściany budynku są stalowe podał, że komin ma wysokość ok. 3,5 m, choć z ekspertyzy technicznej wynikało, że ok. 6 m a z protokołu kontroli, że ma 6 – 7 m. Z ekspertyzy A. B. wynikało, że instalacja grzewcza podłączona do kotła stanowi rurociągi wykonane z tworzywa PEHD a z ekspertyzy technicznej z lutego 2023r. – że instalacja wykonana jest z rur stalowych łączonych przez spawanie. Nadto A. B. stwierdził, że instalacja z PEHD ma maksymalną temperaturę zasilania 50 stopni Celsjusza a dalej podał, że maksymalna temperatura robocza kotła to 90 stopni Celsjusza, czyli wyższa niż przewiduje instalacja, którą opisał. Stwierdzenie eksperta A. B. we wnioskach końcowych, że paliwo jest składowane na paletach pod zadaszeniem w miejscu oddalonym od kotła jest niezgodne z fotografią wykonaną przez pracowników PINB (k. 7 akt), na którym widoczne są worki prawdopodobnie z paliwem (podobne do tych znajdujących się za kotłownią) ułożone obok pieca. W ekspertyzie A. B. zapisano w pkt 1.3.: rodzaj paliwa: węgiel kamienny podczas gdy organy bezspornie uznały, że piec zasilany jest ekogroszkiem. Parametry pieca podane w pkt 1.3. ekspertyzy są danymi z okazanej przez inwestorów tabliczki znamionowej (k. 76 akt adm.), której zgodnie z protokołem kontroli przy piecu nie było. Z uwagi na fakt, że dotyczyła kotła na węgiel kamienny a przedmiotowy kocioł zasilany jest ekogroszkiem, nie ma podstaw by uznać,. że przepisane w niej dane do ekspertyzy A,. B. dotyczą kotła z niniejszej sprawy. Tyle sprzecznych z pozostałym materiałem dowodowym stwierdzeń nie pozwala, zdaniem Sądu, na uznanie ich jedynie za omyłkę pisarską, a tym samym na dokonanie oceny w oparciu o tą ekspertyzę, co było obowiązkiem organu zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku sygn. II SA/Po 748/23, którymi organ był związany. Ekspertyza techniczna z 3 grudnia 2024 r. nie daje odpowiedzi, czy kotłownia oraz zainstalowany w niej kocioł odpowiada przepisom r.w.t. w szczególności przepisom dotyczącym bezpieczeństwa użytkowania kotłowni, instalacji kotłów oraz aparatury bezpieczeństwa. Podejmując natomiast próbę rozstrzygnięcia tej kwestii samodzielnie, WINB uczynił to jedynie szczątkowo., błędnie przyjmując, że zawarte w niej niezgodności z pozostałym materiałem dowodowym pozwalają uznać, że odnosi się ona do przedmiotowej kotłowni oraz kotła na paliwo stałe zainstalowanego w jej wnętrzu. Przy tak dużej niezgodności informacji zawartych w ekspertyzie A. B. nie znajduje potwierdzenia ustalenie organu, że kocioł ma naczynie wzbiorcze typu otwartego oraz firmowy sterownik kotłowy a tym samym ma aparaturę pomiarową i kontrolną pozwalającą na bezpieczne użytkowanie. Kocioł nie miał tabliczki znamionowej, A. B. nie określił jakiej jest firmy, zapisy o naczyniu wzbiorczym czy firmowym sterowniku nie znajdowały więc oparcia w pozostałym materiale dowodowym, a przy tak dużych nieprawidłowościach ekspertyzy nie ma podstaw do uznania, czy i ten zapis dotyczył przedmiotowego kotła. WINB stwierdzając zgodność robót budowlanych z § 136 ust. 3 r.w.t. ograniczył się tylko do pierwszego zdania tego przepisu. Pominął jednak dalszą jego część, która wskazuje, że skład paliwa i żużlownia powinny być umieszczone w oddzielnych pomieszczeniach technicznych znajdujących się bezpośrednio obok pomieszczenia kotłów, a także mieć zapewniony dojazd dla dostawy paliwa oraz usuwania żużla i popiołu. Pomieszczenia, w których instalowane są kotły, oraz pomieszczenia składu paliwa powinny odpowiadać wymaganiom określonym w Polskiej Normie dotyczącej kotłowni wbudowanych na paliwo stałe. Ma to o tyle istotne znaczenie, że dokumentacja zdjęciowa wykonana w 7 lipca 2022 r. wskazuje, że paliwo do kotła (ekogroszek) znajduje się również w pomieszczeniu kotłowni, w bezpośrednim sąsiedztwie kotła (k. 7 akt adm.). Oceniając klasę odporności ogniowej, zgodnie z § 220 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002r. organ dokonał oceny klasy odporności ogniowej jedynie ścian, pomijając wskazaną w tym przepisie ocenę klasy odporności ogniowej zamknięcia otworów kotłowni (drzwi, strop) , co narusza w/w przepis i art. 153 P.p.s.a. Sąd w wyroku w sprawie II SA/Po 748/23 podał, że sporządzona na potrzeby niniejszego postępowania ekspertyza techniczna powinna uwzględniać § 135, 136 i 200 rozporządzenia. Nie negując kompetencji organu nadzoru budowlanego do poczynienia ustaleń w zakresie bezpieczeństwa użytkowania kotłowni, Sąd zauważa, że obowiązek przedłożenia kompletnych dokumentów legalizacyjnych spoczywa na inwestorze. Stosownie do art. 49g ust. 1 p.b. w ramach uproszczonego postępowania legalizacyjnego organ nadzoru budowlanego nakłada, w drodze postanowienia, obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych w terminie nie krótszym niż 60 dni od dnia jego doręczenia. Z art. 49g ust. 2 p.b. wynika, że do dokumentów legalizacyjnych, o których mowa w ust. 1, należą oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2; geodezyjna inwentaryzacja powykonawcza obiektu budowlanego; ekspertyza techniczna sporządzona przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, wskazująca, czy stan techniczny obiektu budowlanego: nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodne z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania. Z art. 49i ust. 1 pkt 1 p.b. wynika natomiast, że organ nadzoru budowlanego, w uproszczonym postępowaniu legalizacyjnym, wydaje decyzję o legalizacji, w przypadku gdy: a) dokumenty legalizacyjne są kompletne lub ich niekompletność została usunięta zgodnie z postanowieniem, o którym mowa w art. 49h ust. 2 (lit. a), oraz z ekspertyzy technicznej, o której mowa w art. 49g ust. 2 pkt 3, wynika, że stan techniczny obiektu budowlanego nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodne z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania (lit. b). Przedłożenie kompletnej dokumentacji legalizacyjnej jest zatem obowiązkiem inwestora i stanowi warunek wydania decyzji o legalizacji. Jeżeli z przedłożonej przez inwestora ekspertyzy technicznej nie wynika, że stan techniczny obiektu budowlanego stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub nie pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodne z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania, to dokumentacja legalizacyjna jest niekompletna i nie pozwala na wydanie decyzji na podstawie art. 49i ust. 1 pkt 1 p.b. Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie prowadząc postępowanie WINB zobowiązany będzie do wezwania G. M. i J. M., a nie autora ekspertyzy, do usunięcia braków tej ekspertyzy celem pełnej realizacji zaleceń wynikających z wyroku z dnia 29 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Po 748/23. Jeżeli z ekspertyzy w dalszym ciągu nie będzie wynikać, że stan techniczny obiektu budowlanego nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodne z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania, organ powinien rozważyć wydanie decyzji na podstawie art. 49i ust. 1 pkt 2 lit. c p.b. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania, na które składa się kwota 500 zł tytułem wpisu od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.