II SA/Po 725/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędziowie Sędzia WSA Robert Talaga (sprawozdawca) Asesor WSA Jacek Rejman Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi M. A., M. A. i S. A. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 14 sierpnia 2025 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę.

W dniu 24 kwietnia 2024 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] (dalej również jako: "PINB" lub "organ pierwszej instancji") przeprowadził kontrolę na działce nr ewid. [...] w m. [...], gm. [...], w toku której stwierdził, że na działce zlokalizowany jest: 1. kontener stalowy o wymiarach w planie 12 m x 2,45 m pełniący funkcję magazynową, posadowiony na bloczkach betonowych. Kontener został posadowiony na działce przez M. A. w 2023 r.; 2. kontener wykonany z płyty warstwowej o wymiarach w planie 4,3 m x 6 m, posadowiony na kostce ażurowej bez fundamentów, pełniący funkcję biurową. Według oświadczenia M. J., powstał on w marcu 2023 r. a następnie został rozebrany i postawiony na nowo w grudniu 2023 r. 3. dwa kontenery (każdy o wym. 2,45 m x 6 m, łącznie ok 4,88 m x 6 m) zblokowane ze sobą, pełniące funkcję zaplecza socjalnego. Posadowione są na ażurowej kostce betonowej – bez fundamentów, które powstały na przełomie stycznia i lutego 2024 r. Podczas kontroli nie stwierdzono zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Pismem z dnia 20 maja 2024 r., znak: [...] Burmistrz Gminy [...] poinformował, iż w rejestrach Urzędu Gminy [...] brak jest dokumentacji dla w/w obiektów. Pismem z dnia 22 maja 2024 r., znak: [...] Starosta [...] poinformował, że od 1990 r. do 22 maja 2024 r. zarejestrowano sprawę znak: [...] – zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych dotyczacych utwardzenia terenu o powierzchni ok. 2000 m2 oraz ustawienia kontenera o powierzchni nieprzekraczającej 25 m˛. Decyzją z dnia 19 września 2013 r., nr [...] Starosta [...] wniósł sprzeciw w kwestii dotyczącej zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych dotyczących utwardzenia terenu o powierzchni ok. 2000 m˛ oraz ustawienia kontenera o powierzchni nieprzekraczającej 25 m˛ na działce o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości [...]. Decyzją z dnia 6 grudnia 2013 r., nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...]. Zawiadomieniem z dnia 3 czerwca 2024 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie czterech kontenerów zlokalizowanych na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w m. [...], gmina [...]. Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2024 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] wstrzymał właścicielowi – M. A. roboty budowlane polegające na budowie czterech kontenerów zlokalizowanych na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w m. [...], gmina [...] i poinformował o możliwości złożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia wniosku o legalizację przedmiotowych kontenerów oraz poinformował o konieczności wniesienia na dalszym etapie postępowania opłaty legalizacyjnej i o zasadach jej obliczania. Pismem z dnia 12 lipca 2024 r. inwestor M. A. zwrócił się o legalizację ww. obiektów. Postanowieniem z dnia 23 lipca 2024 r., znak: [...], nakazał M. A. przedstawić w terminie 90 dni od daty doręczenia postanowienia: 1. zaświadczenie właściwego organu o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego (a w przypadku braku planu – przedłożenie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy) dla czterech kontenerów zlokalizowanych na działce nr ewidencyjny [...] przy ul. [...]) w m. [...], gmina [...], 2. trzy egzemplarze projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, 3. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 4. dwa egzemplarze projektu technicznego. Pismem z dnia 20 grudnia 2024 r. pełnomocnik strony złożył wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Decyzją z dnia 27 stycznia 2025 r., znak [...] Burmistrz Gminy [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na ustawieniu kontenerów, budowie płotu oraz utwardzeniu terenu dla ww. nieruchomości. Organ wskazał, że Rada Miejska w [...], uchwałą nr [...] z 19 grudnia 2024 r. przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla północno-zachodnich terenów wsi [...] – część A (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia 9 stycznia 2025 r. poz. [...]), który swoim zakresem obejmuje m.in. działkę nr ewid. [...]. Uchwala weszła w życie w dniu 24 stycznia 2025 r. Decyzją z 28 marca 2025 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] nakazał Inwestorowi rozbiórkę czterech kontenerów zlokalizowanych na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w m. [...], gmina [...]. Pismem z dnia 16 kwietnia 2025 r. M. A., M. A. i S. A. (dalej jako: "odwołujący się"), reprezentowani przez radcę prawnego wnieśli odwołanie od wyżej opisanej decyzji organu pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia 22 maja 2025 r., znak: [...], Wojewódzki [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "WWINB" lub "organ odwoławczy") zlecił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] przeprowadzanie dodatkowego postępowania wyjaśniającego poprzez przeprowadzanie czynności kontrolnych mających na celu ustalenie: - czy przedmiotowe kontenery będące przedmiotem postępowania zostały rozebrane lub przeniesione w inne miejsce, - jeśli kontenery nadal pozostawały na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w m. [...], gmina [...], to czy zmieniły swoje położenie w stosunku do ustaleń poczynionych podczas kontroli przeprowadzonej 24 kwietnia 2024 r. przez PINB, - oznaczenie na mapie oraz wykonanie szkicu sytuacyjnego przedmiotowych kontenerów z dokładnym ich zwymiarowaniem, - ustalenie w jaki sposób przedmiotowe kontenery są posadowione i czy są trwale połączone z gruntem. W dniu 25 czerwca 2025 r. do Wojewódzkiego [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynął uzupełniony materiał dowodowy. Pismem z dnia 18 lipca 2025 r. organ odwoławczy zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Decyzją z dnia 14 sierpnia 2025 r., znak: [...], Wojewódzki [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej podstawy prawnej, w to miejsce wskazując art. 49e pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418 z późn. zm.; dalej jako: "P.b."), a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję PINB. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z katalog tymczasowych obiektów budowlanych określony w art. 3 pkt 5 P.b., nie jest zamknięty i w każdej sprawie należy dokonać, mając na uwadze cechy danego obiektu, indywidualnej oceny, czy może on być zakwalifikowany jako tymczasowy obiekt budowlany. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, ale wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa: tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce – w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Zdaniem organu odwoławczego kontenery będące przedmiotem postępowania nie są trwale połączone z gruntem. Obiekty te powstały (zostały posadowione) od grudnia 2023 r. do lutego 2024 r. Aby przyjąć, że budowa obiektu kontenerowego wymagała jedynie dokonania zgłoszenia musi on zostać rozebrany lub przeniesiony w inne miejsce przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy. W przedmiotowej sprawie, jak ustalił organ pierwszej instancji, przesłanka ta nie została spełniona. Tymczasowy obiekt budowlany postawiony zgodnie z warunkami określonymi w art 29 ust. 1 pkt 12 P.b., ale nierozebrany lub nieprzeniesiony w inne miejsce przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, przestaje być obiektem budowlanym, którego budowa nie wymaga pozwolenia na budowę. Prawidłowo zatem dla wskazanych obiektów wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. W celu legalizacji takiego obiektu organ można przeprowadzić postępowanie legalizacyjne, które zostało zainicjowało postanowieniem z dnia 18 czerwca 2024 r. o wstrzymaniu robót budowlanych. W dniu 23 lipca 2024 r. inwestor złożył wniosek o legalizację czterech kontenerów znajdujących się na jego działce. Prawidłowo organ pierwszej instancji zobowiązał inwestora do przedłożenia odpowiednich dokumentów, wyznaczając na to 90 dni. Inwestor nie przedłożył wymaganych dokumentów, co zaktualizowało obowiązek wydania decyzji o nakazie rozbiórki. Takie rozstrzygnięcie ma charakter związany. Wojewódzki [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że organ pierwszej instancji błędnie wskazał podstawę wydania swojej decyzji stwierdzając, że przesłanką do nakazania rozbiórki kontenerów jest art. 49e ust. 1 pkt 1 P.b., który jako przesłankę wydania decyzji rozbiórkowej wskazuje niezłożenie wniosku o legalizację w wyznaczonym terminie podczas, gdy podstawę prawną zaskarżonej decyzji PINB z 28 marca 2025 r. stanowił art. 49e pkt 3 P.b., a więc nieprzedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów legalizacyjnych. Organ odwoławczy stwierdził, że PINB właściwie uznał, że obiekty będące przedmiotem niniejszego postępowania wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. Zgłoszenie budowy tymczasowego obiektu budowlanego (którym są przedmiotowe kontenery) było wystarczające w przypadku, gdy obiekt nie był połączony trwale z gruntem i został przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce – w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy. W przedmiotowej sprawie obiekty kontenerowe nie były połączone z gruntem w sposób trwały, jednak wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. Podczas kontroli przeprowadzonej 23 czerwca 2025 r. organ potwierdził istnienie przedmiotowych kontenerów zlokalizowanych na działce nr ewidencyjny [...] przy ul. [...] w m. [...], gmina [...]. Prawidłowo przeprowadzono postępowanie legalizacyjne dotyczące obiektów kontenerowych. Jednak wobec niekorzystania przez stronę z tego uprawnienia do ich legalizacji (brak przedłożenia dokumentów) organ miał obowiązek wydania decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowych obiektów. Pismem z dnia 23 września 2025 r. M. A., M. A. oraz S. A. (dalej jako: "skarżący"), reprezentowani przez radcę prawnego wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wyżej opisaną decyzję Wojewódzkiego [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego zarzucając jej naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, 2) art. 49e pkt 3 P.b. poprzez jego zastosowanie, 3) art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak podania materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia, 4) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie stanu faktycznego niezgodnego z oględzinami przeprowadzonymi przez PINB po wniesieniu odwołania w zakresie ustalenia jakoby kontenery z tych oględzin były te same co przy decyzji w pierwszej instancji. Wobec powyższych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o umorzenie postępowania, a także o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zdaniem skarżących z uwagi na zmianę podstawy prawnej decyzji przez organ odwoławczy brak jest tożsamości postępowania przed oboma instancjami. W sytuacji, gdy organ pierwszej instancji prowadził postępowanie w oparciu o błędną podstawę prawną należało uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, aby umożliwić realizację zasady dwuinstancyjności. Pomimo zmiany podstawy prawnej w zaskarżonej decyzji nie wskazano materialnoprawnej podstawy jej wydania. Jedyną podstawą wydania decyzji przez Wojewódzki [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego był art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., bez wskazania jakiegokolwiek przepisu ustawy – Prawo budowlane. W wyniku przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji na zlecenie organu odwoławczego oględzin sporządzono protokół, z którego wynika, że kontener znajdujący się na nieruchomości ma inne wymiary, niż ten podany w decyzji organu pierwszej instancji – nie można uznać, że jest to ten sam obiekt. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1367) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że nie została ona wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do jej uchylenia. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Wojewódzkiego [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 sierpnia 2025 r., znak: [...] którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] z 28 marca 2025 r., znak: [...] nakazującą rozbiórkę czterech kontenerów zlokalizowanych na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w m. [...], gmina [...] w części dotyczącej podstawy prawnej, w to miejsce wskazując art. 49e pkt 3 P.b., a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję PINB. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że do oceny usuwania skutków samowoli zastosowanie mają przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu z dnia orzekania przez organy. Jak wynika z art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b. organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z kolei z art. 48a ust. 1 P.b. w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może złożyć wniosek o legalizację. Wniosek legalizacyjny powinien zostać złożony zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 48b oraz art. 49 P.b. Dopiero na kolejnym etapie możliwe jest wydanie decyzji o nakazie rozbiórki. Wystąpienie którejkolwiek z przesłanek wskazanych w art. 49e P.b. obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o rozbiórce, nie pozostawiając mu w tej kwestii żadnej swobody. Jeżeli zatem inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego m.in. nie przedłożą stosownych dokumentów legalizacyjnych w wymaganym terminie, organ ma obowiązek przeprowadzić postępowanie administracyjne w celu wydania decyzji o rozbiórce. Decyzja wydawana w trybie art. 49e pkt 3 p.b. ma zatem charakter związany co oznacza, że w razie ziszczenia się przesłanki w nim przewidzianej organ zobowiązany jest do wydania decyzji o rozbiórce. Organ nie działa tu w ramach uznania administracyjnego, nie może także brać pod uwagę względów słuszności. Samo zaś złożenie wniosku o legalizację czy przedłożenie dokumentów legalizacyjnych jest przy tym prawem, a nie obowiązkiem strony. Jeżeli strona, odpowiednio pouczona z prawa nie korzysta, to musi liczyć się z negatywnymi konsekwencjami w postaci nakazu rozbiórki (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Gl 1425/25). W niniejszym postępowaniu poza sporem pozostaje, że postanowieniem z dnia 18 czerwca 2024 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] wstrzymał inwestorowi roboty budowlane (art. 48 P.b.), a następnie M. A. zwrócił się do organu pierwszej instancji o legalizację ww. obiektów (art. 48a P.b.). Postanowieniem z dnia 12 lipca 2024 r. inwestor został zobowiązany do przedłożenia dokumentów legalizacyjnych (art. 48b P.b.), czego nie uczynił, co zaktualizowało konieczność wydania decyzji o nakazie rozbiórki. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że przedmiotem sporu w niniejszym postępowaniu nie była kwestia kwalifikacji obiektów budowlanych znajdujących na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w m. [...], gm. [...], jako tymczasowe obiekty budowlane. Niemniej jednak w ocenie Sądu kwestia kwalifikacji kontenerów w rozpoznawanej jako tymczasowych obiektów budowlanych nie budziła wątpliwości, a zatem została prawidłowo dokonana zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy. Prawidłowo także organy wywiodły, że wymagane było w stosunku do nich uzyskanie pozwolenia na budowę. Istotna dla takowego uznania jest okoliczność, iż obiekty te (4 sztuki kontenerów o powołanych w części sprawozdawczej niniejszego uzasadnienia wymiarach) posadowione zostały w okresie od grudnia 2023 r. do lutego 2024 r. – zgodnie z oświadczeniem stron zawartym w protokole, a w okresie 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy nie zostały one rozebrane lub przeniesione w inne miejsce. Z archiwalnych ortofotomap dostępnych w serwisie geoportal.gov.pl wynika, że posadowienie dwóch pierwszych obiektów (o wymiarach 12 m x 2,45 m oraz o wymiarach 4,3 m x 6 m) miało miejsce między majem a lipcem 2023 r. Ostatnie dwa z nich (o wym. 2,45 x 6 m), zespolone krótszą krawędzią, pojawiają się dopiero na zdjęciu z września 2024 r., co potwierdza przekroczenie wskazanych przepisami P.b. terminów. W tym zakresie odnieść się należy do zarzutu skarżących, w którym wskazują oni, że nie można uznać, iż wskazane w protokole z oględzin przeprowadzonych na etapie postępowania prowadzonego kontenery nie były tożsame (w zakresie wymiarów) z tymi, których posadowienie na działce stwierdzono w wyniku kontroli zleconej przez organ odwoławczy. Sąd nie zauważa w tym zakresie rozbieżności. Podobnie zdjęcia poglądowe i mapka sytuacyjna nie wykazują, aby ich rozmiar lub położenie mogły ulec zmianie. Warto też w tym zakresie zauważyć, że twierdzenia skarżących nie zostały rozwinięte w przedmiotowej skardze, tj. skarżący nie przedstawili, który konkretnie z opisanych w protokole z dnia 23 czerwca 2025 r. obiekt nie zgadza się z opisanym w protokole z 24 kwietnia 2024 r. Skarżący nie przedłożyli dokumentów potwierdzających zmianę ich położenia na działce, czy jak wskazują – usunięcie jednego z nich. Wydanie decyzji o nakazie rozbiórki kończy procedurę, w wyniku której mogło dojść do legalizacji obiektu posadowionego niezgodnie z obowiązującymi przepisami i bez wymaganych zgód prawnobudowlanych. Sąd nie dostrzegł, aby na wcześniejszym etapie procedury legalizacji doszło do uchybień w działaniu organu. Szczególne, że wydanie decyzji o nakazie rozbiórki ma charakter związany i organy nadzoru budowlanego, po spełnieniu jednej z przesłanek wskazanych w art. 49e P.b., nie mają możliwości odstąpienia od tego obowiązku. W ocenie Sądu nie było możliwe stwierdzenie braku tożsamości postępowania prowadzonego przez organy obu instancji, z uwagi na skorygowanie podstawy prawnej wydanego przez Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 49e P.b. organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku: 1) niezłożenia wniosku o legalizację w wymaganym terminie; 2) wycofania wniosku o legalizację; 3) nieprzedłożenia w wyznaczonym terminie, dokumentów legalizacyjnych; 4) niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia o usunięciu nieprawidłowości w dokumentach legalizacyjnych; 5) nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej w wyznaczonym terminie; 6) kontynuowania budowy pomimo postanowienia o wstrzymaniu budowy. Organ pierwszej instancji w swojej decyzji powołał się na przesłankę wskazaną w pkt 1, przy jednoczesnej argumentacji dotyczącej braku wymaganych w niniejszej sprawie dokumentów legalizacyjnych. Wydając rozstrzygnięcie w drugiej instancji organ dostrzegł powyższą omyłkę i ją poprawił uchylając decyzję w zakresie podstawy prawnej i podając właściwą (art. 49e pkt 3). Takie zachowanie nie mogło świadczyć o braku tożsamości postępowania, gdyż nie zmieniło kluczowych jego elementów, takich jak np. kwalifikacja materialnoprawna ww. obiektów jako tymczasowych obiektów budowlanych. Zarzut ten uznać należy więc za chybiony, ponieważ w istocie Wojewódzki [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego zrealizował zasadę dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego poprzez pełne ponowne rozpatrzenie sprawy, w tym badanie, czy w sposób właściwy wskazana została podstawa prawna. Organ odwoławczy zachował się w tym względzie prawidłowo, gdyż nie było potrzeby przekazywania sprawy do ponownego rozpoznawania przez organ pierwszej instancji w przywołanych okolicznościach. W ocenie Sądu niezasadny okazał się również zarzut dotyczący niepodania materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy w treści uzasadnienia wskazał, że niniejsza decyzja wydana została na podstawie powołanego wcześniej art. 49e pkt 3 P.b. i tego rodzaju wskazanie było wystarczające w świetle poczynionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozważań, dotyczących zarówno stanu faktycznego, jak i kwalifikacji prawnych. Reasumując, przeprowadzone postępowanie nie naruszało ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów procesowych, w tym art. 7, art. 8, art. 11 i art. 80 K.p.a., bowiem decyzja wydana w sprawie oparta została na wystarczająco ustalonym stanie faktycznym, który znajduje pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, a jej uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Ponadto organy zastosowały właściwą podstawę prawną, którą prawidłowo zinterpretowały oraz należycie wyjaśniły w pisemnych motywach rozstrzygnięcia. Ponadto Wojewódzki [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego działał w myśl zasady określonej w art. 15 K.p.a., bowiem dokonał ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzając kompleksową ocenę całego zebranego materiału dowodowego oraz ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Organ rozpatrzył przy tym wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, nie pomijając żadnego ważkiego wątku. Powyższe stanowi o prawidłowym przeprowadzeniu postępowania. Mając na uwadze powyższe Sąd, nie znajdując uchybień mogących mieć wpływ na wynik sprawy, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.