II SA/Po 714/20

Dnia 16 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 kwietnia 2021 roku sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] [...] lipca 2020 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2020 r. nr [...] Wojewoda (zwany dalej Wojewodą lub organem II instancji), po rozpatrzeniu odwołania B. sp. z o.o. z siedzibą w P. od decyzji Starosty [...] (zwanego dalej Starostą lub organem I instancji) z [...] czerwca 2020 r. nr [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego dwulokalowego w zabudowie bliźniaczej na granicy z działką nr [...], zlokalizowanego na działce nr [...], obręb [...], w W. , gminie [...] (zwanego dalej przedmiotowym budynkiem jednorodzinnym) uchylił decyzję w części podstawy prawnej tj. art. 35 ust. 4 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm. zwanego dalej Prawem budowlanym) i w to miejsce przywołał art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, utrzymując w pozostałej części zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja została wydana przy przyjęciu następującego stanu faktycznego i prawnego. W dniu [...] marca 2020 r. B. sp. z o.o. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w/w przedmiotowego budynku jednorodzinnego. Postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 123 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 zwanej dalej K.p.a.) Starosta zobowiązał wnioskodawcę do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Inwestor nie wykonał nałożonego w pkt 1 postanowienia w zakresie obowiązku przedłożenia kompletnego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Nadto zgodnie z art. 245 ustawy Kodeks cywilny Dz. U. z 2017 r. poz. 459 j.t. z późn. zm. zwanego dalej K.c.), pkt 4 postanowienia z [...] maja 2020 r. tj. nie przedłożył aktu notarialnego stwierdzającego ustanowienie służebności drogowej przechodu i przejazdu przez działkę nr [...] na rzecz właściciela działki. W odpowiedzi na wezwanie Inwestor powołał się na przepis art. 285 § 1 K.c. oraz wyjaśnił, iż mając na względzie, że akt sprzeczny z treścią przepisu art. 258 § 1 K.c. zostałby odrzucony przed wpisem do księgi wieczystej, notariusz odmówił sporządzenia aktu notarialnego. Dalej Inwestor wskazywał, że obciążenie działki nr [...] służebnością drogową na prawach przechodu i przejazdu przez działkę nr [...] na rzecz właścicieli działki [...] nastąpi przy sprzedaży nieruchomości. Jednocześnie przedłożył kopię zgody właściciela drogi publicznej na wjazd dla działki nr [...], z mapą lokalizacji wjazdu wraz z dojazdem do działki nr [...]. Wskazał jednocześnie, że odnośnie w/w wjazdu nie wniesiono uwag ani zastrzeżeń. Postanowienie Starosty z dnia [...] maja 2020 r. pozostało bezskuteczne również w odniesieniu do pkt 5 wskazującego, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części wsi W. w rejonie ulic:. W. i K. dopuszcza się lokalizację dojść i dojazdów oraz dróg wewnętrznych innych, niż ustalone w § 3 pkt 5 o szerokości nie mniejszej niż [...] m, na podstawie § 8 ust. 1 pkt 25. W odpowiedzi na wezwanie Inwestor przedłożył postanowienie Wójta Gminy [...] nr [...] z [...] czerwca 2019 r., które uzgadnia podział nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] na cztery nowe działki wraz ze zgodą na ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów do nowo wytyczonych działek (nr [...] i 3), z zastosowaniem dojść o szerokości 4,5 m, co jest zgodne z przedłożonym projektem i mapą PZT. Decyzją z [...] czerwca 2020 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, Starosta odmówił B. Sp. z o.o. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego w granicy z działką nr [...], zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości W., w gminie [...], z uwagi na niezgodność inwestycji z założeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi W. w rejonie ulic: [...], [...] i [...] (uchwała nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2010 r.). Organ I instancji wskazał, że działka nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej nr [...] i [...] (ul. [...]) poprzez działkę wewnętrzną nr [...] o szerokości drogi wewnętrznej [...] m. Tymczasem przedłożony projekt budowlany Inwestora zakłada dojazd do działki nr [...] poprzez działkę nr [...] o szerokości drogi wewnętrznej [...] m, co jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który zakłada szerokość drogi wewnętrznej nie mniejszą niż [...] m. W odwołaniu od w/w decyzji B. sp. z o.o. wskazała, że dla przedmiotowej inwestycji jedyną możliwość dojazdu stanowi służebność przejazdu o szerokości [...] m, ustalona zgodnie z postanowieniem Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2019 r. znak: [...], opiniującym pozytywnie proponowany podział nieruchomości stanowiącej działkę nr [...]. Z kolei zaprojektowany dojazd do posesji nie jest wydzieleniem działki drogowej, co do której miałyby zastosowanie zapisy ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie odwołującej się działka nr [...] jako rzekomy dojazd nie jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie jest wyznaczona zgodnie z załącznikiem graficznym, nie posiada szerokości [...] m. Wskazano także, że nie ma możliwości wywarcia wpływu na prywatnego właściciela, który nie jest skłonny udzielić dojazdu poprzez swoją nieruchomość. Wydając wskazaną na wstępie decyzję Wojewoda przywołał treść przepisów art. 35 ust. 1, art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. Wojewoda zauważył, iż w przedmiotowej sprawie organ I instancji nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych w dokumentacji nieprawidłowości w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Dalej wskazał, że Inwestor odpowiedział na wystosowane postanowienie, w związku z czym nie zaszła przesłanka umożliwiająca organowi powołanie się w podstawie prawnej decyzji, ani na przepis art. 35 ust. 3, ani tym bardziej na przepis art 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy zdecydował o uchyleniu decyzji Starosty [...] w części dyspozytywnej i przywołaniu art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego w miejsce art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Organ II instancji zauważył, że nie wykazano ani zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak również nie przedłożono dokumentów, z których wynikałoby ustanowienie drogi koniecznej poprzez działkę nr [...] celem dojazdu do działki nr [...]. Organ podkreślił, że służebność drogi koniecznej, stanowiąca ograniczenie prawa własności nieruchomości, to forma ostateczna, którą można zastosować wówczas, gdy działka władnąca nie ma dostępu do drogi publicznej. Następnie organ II instancji, odwołując się do wpisów w księdze wieczystej nieruchomości działek nr [...] i [...] wskazał, że ich właścicielem jest B. sp. z o.o. oraz że na żadnej z ww. nieruchomości nie została ustanowiona służebność, na którą powołuje się Inwestor. Nie przedłożono także aktu notarialnego, z którego wynikałoby ustanowienie służebności. Nadto Wojewoda wskazał na dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych Starosty tj. postanowienie Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2019 r., znak: [...] (wraz z załącznikiem graficznym k. 28 akt administracyjnych organu I instancji), które dotyczy podziału działki nr [...] i zapewnienia dostępu do drogi publicznej dla działek oznaczonych we wstępnym projekcie podziału numerami 2 i 3 oraz decyzję Wójta Gminy [...] z [...] maja 2020 r., znak: [...] zezwalającą B. sp. z o. o. na lokalizację zjazdu z drogi gminnej o [...] - ul. [...] w W. do nieruchomości stanowiącej działkę nr [...]. Z dokumentów tych wynika, że działka nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej poprzez działkę nr [...], natomiast nie są to dokumenty stanowiące o ustanowieniu służebności drogowej przez działkę nr [...] na rzecz właściciela działki nr [...]. Z powyższego, zdaniem organu odwoławczego wynika, że jeżeli inwestor ma zamiar zrealizować dojazd i dojście do działki nr [...] przez działkę nr [...] to działka nr [...] winna być uwzględniona we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę oraz w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w celu objęcia jej zamierzeniem budowlanym. Podkreślono także, że w pkt 1 postanowienia Starosty z [...] maja 2020 r. nałożono na Inwestora obowiązek przedłożenia kompletnego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, którego to obowiązku Inwestor także nie spełnił, gdyż w oświadczeniu tym nie uwzględnił nieruchomości nr [...]. Następnie powołano się na przepisy § 14 ust. 1 - 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065) wskazując, że właściwie Starosta stwierdził, iż zaprojektowana lokalizacja dojścia i dojazdu (o szerokości mniejszej niż 8 m tj. 4,5 m) do planowanej inwestycji na działce nr [...] (przez działkę nr [...]) narusza zapisy § 8 ust. 1 pkt 25 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi W. w rejonie ulic: [...], [...] i [...] zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2010 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. nr [...], poz. [...]). Końcowo Wojewoda wskazał, że z uwagi na ekonomikę postępowania odwoławczego, odstąpiono od przeprowadzenia procedury przewidzianej w art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 12 K.p.a. opierając rozstrzygnięcie na materiale dowodowym przekazanym przez organ I instancji wraz z odwołaniem. W skardze na powyższą decyzję Wojewody, uzupełnionej pismem z [...] października 2020 r. B. sp. z o.o. zarzucił naruszenie: - przepisu prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie braku zgodności projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; - przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie oraz art. 7 i 7a, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego będącego podstawą rozstrzygnięcia sprawy, brak wnikliwego, prawidłowego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, w konsekwencji wydanie decyzji w oparciu o niewłaściwie ustalony stan faktyczny i prawny. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od organów kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie skarżącej decyzje organów administracyjnych są błędne w zakresie wymagania od Inwestora uzyskania służebności przejazdu, przechodu, przesyłu przez nieruchomości, które są własnością wnioskodawcy. Podkreślono, że sama interpretacja miejscowego planu nie dopuszcza obsługi komunikacyjnej z innej lokalizacji (drogi) niż uzgodniona w toku niniejszego postępowania. Odnośnie szerokości drogi wewnętrznej dojazdowej, pieszej lub innej to zdaniem skarżącej, zgodnie z właściwym rozporządzeniem dla zagospodarowania wnioskowanej nieruchomości wystarczająca jest szerokość 4,5 m. Wskazano, że droga zasadniczo powinna spełniać warunki przewidziane w § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie strony skarżącej, nie można wymagać, żeby właściciel nieruchomości, projektował jej obsługę poprzez wewnętrzną drogę służącą tylko i wyłącznie do obsługi tylko jego nieruchomości o szerokości 8 m, ponieważ biorąc pod uwagę średnią szerokość nieruchomości gruntowej oraz ograniczenia linii zabudowy doprowadziłoby to do sytuacji, że właściciel nie mógłby zagospodarować nieruchomości w sposób prawidłowy - połowę szerokości nieruchomości stanowiłaby wówczas droga. Wskazano, iż w dniu [...] sierpnia 2020 r. w Kancelarii Notarialnej K. D., M. K. s.c. aktem notarialnym ustanowiono służebność dla działek nr [...], [...] w zakresie przechodu, przejazdu, przesyłu. Skarżąca powołując się na przepis art. 7a K.p.a. wskazała, że strona nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji wynikających z niejasnych i nieprecyzyjnych przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co do możliwości zabudowania działki powstałej w wyniku wydzielenia wtórnego. W odpowiedzi Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. dalej P.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia - art. 135 P.p.s.a. Przepisy ustawy przewidując jedynie uprawnienia kontrolne sądów administracyjnych nie dają im kompetencji do zastępowania organów administracji publicznej w wykonywaniu ich zadań orzeczniczych. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące: koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 P.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, Sąd w myśl art. 151 P.p.s.a. skargę oddala. Rozpoznając skargę B. Sp. z o.o. z siedzibą w P., wniesioną w niniejszej sprawie, w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że jest ona niezasadna. Zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Jednocześnie przepis art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego określa, że projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lub w pozwoleniach, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane. Z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego a contrario wynika, że jeżeli projekt budowlany jest niezgodny z uregulowaniami miejscowego planu lub innego aktu prawa miejscowego, lub też gdy akty te nie dopuszczają możliwości lokalizacji danej inwestycji na terenie objętym wnioskiem, bądź też zakazują lokalizacji takich inwestycji na tym terenie, to organ nie może wydać pozwolenia na budowę. Stosownie do art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego organ architektoniczno –budowlany zobowiązany był wezwać Inwestora do uzupełnienia wszystkich istotnych nieprawidłowości w projekcie budowlanym oraz dostarczenia niezbędnych dokumentów. Wydane w sprawie postanowienie Starosty z [...] maja 2020 r. było prawidłowe, wszystkie nałożone na Inwestora obowiązki wymagały uzupełnienia bądź wyjaśnienia, w szczególności poprzez wykazanie odpowiednimi dokumentami ustanowienia służebności drogowej przechodu i przejazdu przez działkę nr [...] na rzecz właściciela działki nr [...] (pkt 4 postanowienia) oraz poprzez wykazanie zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie szerokości drogi wewnętrznej (pkt 5 postanowienia). W niniejszej sprawie Inwestor w wyznaczonym terminie, nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków, określonych w pkt 4 i 5 postanowienia z dnia [...] maja 2020 r. organu I instancji, co słusznie skutkowało, wydaniem przez Starostę decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ ma normatywny obowiązek badania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, co związane jest z badaniem zgodności projektu w całym zakresie, celem ustalenia zgodności z obowiązującym prawem. W przypadku stwierdzenia niezgodności między wynikającym z projektu budowlanego zamierzeniem inwestycyjnym, a ustaleniami planu miejscowego przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane upoważnia i obliguje właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Naruszenie ww. wymogu stanowi rażące naruszenie i w pełni uzasadnia zastosowanie art. 156 § 2 kpa. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2008 r. II OSK 619/07, LEX nr 495005, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 31 grudnia 2003 r.) w Warszawie z dnia 6 października 1998 r. IV SA 2090/96, LEX nr 43775). Podkreślenia wymaga, że w przypadku każdego projektu budowlanego niezbędna jest jego spójność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i taka zgodność powinna zachodzić w chwili wydawania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 lutego 2020 r. II SA/Wr 803/19, LEX nr 3099100). Prawidłowo zdaniem Sądu, organy architektoniczno-budowlane przyjęły, że wprawdzie Inwestor przedłożył dokumenty w postaci postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. dotyczące podziału działki nr [...] i zapewnienie dostępu do drogi publicznej dla działek oznaczonych we wstępnym projekcie podziału nr [...] (k. 23 i k. 28 akt administracyjnych organu II instancji) oraz decyzję Wójta Gminy [...] z [...] maja 2020 r. zezwalającą na lokalizację zjazdu z drogi gminnej do nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] (k. 21 akt administracyjnych organu I instancji), jednakże tym samym nie wykonał jeszcze pkt 4 postanowienia Starosty w postaci przedłożenia dokumentu w formie aktu notarialnego stwierdzającego ustanowienie służebności drogowej przechodu i przejazdu przez działkę nr [...] na rzecz właściciela działki nr [...] - zgodnie z art. 245 K.c. W myśl przepisu art. 244 § 1 K.c. służebność jest ograniczonym prawem rzeczowym. Ustanowienie tego prawa wymaga oświadczenia właściciela nieruchomości, który to prawo ustanawia w oświadczeniu złożonym w formie aktu notarialnego (art. 245 § 2 K.c.) Takiego oświadczenia złożonego w formie aktu notarialnego skarżąca nie przedłożyła na moment wydawania decyzji przez organ II instancji. Fakt złożenia takiego oświadczenia już po wydaniu decyzji, na co powoływano się w skardze, nie ma znaczenia w sprawie, gdyż organy procedowały na podstawie zgormadzonego przez materiału dowodowego. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, akceptowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny posiadaczem służebności jest ten, kto faktycznie korzysta z cudzej nieruchomości w zakresie odpowiadającym treści służebności, a korzystanie to ma cechy trwałości. Natomiast, jeżeli korzystanie to ma swoje źródło w oświadczeniu o ustanowieniu służebności gruntowej, złożonym bez zachowania formy aktu notarialnego, mamy do czynienia z posiadaniem w złej wierze (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2011 r. II FSK 548/10, LEX nr 1068740). Sąd zatem podzielił stanowisko Starosty oraz Wojewody, że Skarżąca nie wywiązała się z nałożonego na nią obowiązku pkt 4 postanowienia z [...] maja 2020 r. (k. 11 akt administracyjnych organu II instancji). Także zdaniem Sądu, w świetle przywołanego powyżej przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organy architektoniczno - budowlane prawidłowo stwierdziły, że inwestycja Skarżącej polegająca na budowie budynku jednorodzinnego na działce nr [...] i nr [...], w miejscowości W., w gminie [...] jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zarzuty skargi w tym zakresie należy uznać za niezasadne. Niniejsze przedsięwzięcie znajduje się na działce nr [...] i nr [...] objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części wsi W. w rejonie ulic[...] [...]j i [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2010 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. nr [...], poz. [...]) na terenie oznaczonym symbolem 6MN - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W § 8 ust. 1 pkt 25 ww. miejscowego planu przewidziano, że dopuszcza się lokalizację dojść i dojazdów oraz dróg wewnętrznych innych niż ustalone w § 3 pkt 5 (tereny dróg wewnętrznych, oznaczone na rysunku symbolami [...], [...]), o szerokości nie mniejszej niż 8 m, z wyjątkiem działek nr [...], [...], [...], [...], dla których dopuszcza się szerokość nie mniejszą niż 5 m. Jednocześnie przepisy § 14 ust. 1 - 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065) wskazują, że do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. Szerokość dojścia i dojazdu do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych, umożliwiający dostęp do drogi publicznej jest wielkością minimalną, którą należy jednak dostosować odpowiednio do przeznaczenia i sposobu użytkowania tych nieruchomości oraz wymagań określonych w przepisach odrębnych. Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że przepis § 8 ust. 1 pkt 25 ww. miejscowego planu odnosi się zarówno do dojść i dojazdów do posesji w celu zagwarantowania odpowiedniej komunikacji, jak i do dróg wewnętrznych, który to pogląd jest właściwy. Słusznie zatem wskazano, że zaprojektowana lokalizacja dojścia i dojazdu o szerokości mniejszej aniżeli [...] tj. [...] m do planowanej inwestycji na działce nr [...] przez działkę nr [...] narusza zapisy § 8 ust. 1 pkt 25 miejscowego planu. Nie wykonano zatem tym samym również pkt 5 postanowienia Starosty z [...] maja 2020 r. Równocześnie należy zaznaczyć, że słusznie organ II instancji zauważył, iż w pkt 1 postanowienia Starosty z [...] maja 2020 r. nałożono na Inwestora obowiązek przedłożenia kompletnego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, którego to obowiązku Inwestor także nie spełnił, gdyż w oświadczeniu tym nie uwzględnił nieruchomości nr [...]. W oświadczeniu tym została wymieniona jedynie działka nr [...] (k. 18 akt administracyjnych organu I instancji). Wprawdzie organ II instancji dokonał analizy księgi wieczystej obu działek nr [...] i [...] ustalając, że ich właścicielem jest Inwestor, jednak jak wskazuje się w judykaturze, warunkiem wydania pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego jest złożenie przez inwestora oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie zaś udokumentowanie posiadanego przez inwestora prawa do nieruchomości na cele budowlane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. II OSK 29/20, LEX nr 3085060). Niewątpliwie zatem zachodziła także konieczność złożenia przez Inwestora stosownego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, także w stosunku do działki nr [...]. W związku z powyższym nie sposób stwierdzić za Skarżącą, by organy orzekające w sposób dowolny (naruszając przepisy procesowe) i z naruszeniem przepisów prawa materialnego (wskazanych w skardze) odmówiły Inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd nie stwierdził zatem naruszenia przepisów art. 138 § 1 pkt. 1, art. 7, 7a, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. Organy bowiem zarówno I, jak i II instancji właściwie ustaliły stan faktyczny, jak i prawny. Reasumując zatem, w ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy organ II instancji prawidłowo stwierdził, że z uwagi na treść art. 34 ust. 1 pkt. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego nie jest możliwe wydanie decyzji pozytywnej dla projektowanej inwestycji. Na marginesie wskazać należy, że odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji nie zamyka Inwestorowi możliwości uzyskania pozwolenia na budowę. Uznając, że organy orzekające nie dopuściły się naruszenia prawa, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił, o czym orzeczono w sentencji wyroku. Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 z późn. zm.).