II SA/Po 67/21

Dnia 7 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Sędzia WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2021 roku sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odpadów I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę [...]zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Dnia [...] czerwca 2020 r. Urząd Gminy w Ż. powziął wiadomość, że na terenie jednego z gospodarstw rolnych (w stodole) znajdują się opady w postaci 107 beczek 200-litrowych oraz 44 mausery o pojemności 1000 I każdy, które były wypełnione nieznanymi substancjami. Tylko na niektórych były etykiety sugerujące, że są to odpady o kodach [...], [...] oraz [...]. Pełnomocnik A. K. (zwanej dalej "Skarżącą") - Ł. K. nie okazał się pozwoleniem na składowanie odpadów. Przedstawiono tylko umowę najmu między Skarżącą a R. P. ([...] sp. z o.o ). Na miejscu są widoczne ślady załadunku albo rozładunku beczek na naczepę o nr rej. [...] Odkrycie tego stanu nastąpiło dzięki Komendzie Miejskiej Policji w K., która zawiadomiła prokuraturę. Pełnomocnik Skarżącej odmówił usunięcia odpadów, ponieważ nie należą one do jego siostry, tylko do firmy, która wynajmuje stodołę. Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. Wójt Gminy Ż. (zwany dalej "Wójtem" lub "organem I instancji") zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie obowiązku usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. W dniu [...] lipca 2020 r. przeprowadzono oględziny budynku gospodarczego zlokalizowanego na terenie nieruchomości w miejscowości [...], działka ew. nr [...]. Beczki są zlokalizowane w stodole. Stoją na utwardzonej powierzchni. Budynek jest zadaszony. Opisano beczki. Niektóre były pokryte substancjami, przez które nie dało się odczytać etykiet. Na niektórych beczkach widniały nazwy kontrahentów. Pełnomocnik Skarżącej nie okazał się pozwoleniem na zbieranie odpadów. Stwierdził, że właścicielem tych odpadów jest B. sp. z o.o. z siedzibą w W.. Do protokołu dołączono fotografie z miejsca oględzin oraz odpis umowy najmu. Prokurator Prokuratury Rejonowej w K. oświadczył w piśmie z dnia [...] lipca 2020 r., że wstępuje do postępowania administracyjnego. Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. W. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska powiadomił Wójta, że z ustaleń kontrolnych wynika prawdopodobieństwo, iż to B. sp. z o.o. jest właścicielem tych odpadów. Wójt zwrócił się do B. sp. z o.o. o złożenie wyjaśnień w niniejszej sprawie. Pismo wróciło do nadawcy. W związku z wszczęciem śledztwa o czyn z art. 183 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1444 ze zmianami) Komenda Miejska Policji zwróciła się o dokonanie przeszukań na posesjach D. M., Ł. M. oraz T. A., reprezentujących B. sp. z o.o. Jednocześnie Komenda Miejska Policji w K. zwróciła się do Skarżącej o natychmiastowe usunięcie odpadów znajdujących się na jej posesji. P. dokonała sprawdzenia osoby R. P.. Jak się okazało, zamieszkuje w innym miejscu niż wskazano w umowie najmu. Biegły sądowy ocenił, że substancje pobrane z próbek stanowią materiał łatwopalny, a w temperaturach wyższych, posiadają właściwości wybuchowe. Są to zatem substancje bardzo niebezpieczne dla każdego szczebla środowiska. Ze śledztwa Policji wynika, że spółka B. została przejęta przez obywatela [...]. Prezes Zarządu zmarł i nie ma obecnie żadnego reprezentanta, który mógłby występować w imieniu spółki, stąd spółka posiada kuratora sądowego. Decyzją z dnia [...] września 2020 r. r [...] Wójt nakazał Skarżącej usunięcie odpadów o wskazanych w sentencji kodach, przygotowanie odpadów do transportu w sposób zapewniający bezpieczeństwo, przekazać odpady przedsiębiorcy posiadającemu stosowne zezwolenie, transport powinien być wykonany przez przedsiębiorcę posiadającego stosowne uprawnienia. Obowiązek należy wykonać do dnia [...] listopada 2020 r. Organ I instancji powołał się na art. 26 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 797 ze zmianami, zwanej dalej "u.o."). Powołany przepis tanowi obowiązek usunięcia odpadów przez ich posiadacza. Domniemuje się, że posiadacz to właściciel nieruchomości, na której znajdują się odpady. Ustala się to na podstawie przepisów prawa ochrony środowiska, ewentualnie prawa geodezyjnego. Uznano, że należy zobowiązać Skarżącą do usunięcia odpadów, gdyż w przeciwnym razie doprowadziłoby to do niemożności wykonywania u.o. Ponieważ nie obalono domniemania i nie wiadomo kto jest właścicielem odpadów odpowiedzialnym za ich składowanie w miejscu do tego nieprzeznaczonym, należy ten obowiązek przenieść na posiadacza. Przedłożona umowa nie doprowadziła do zidentyfikowania osób odpowiedzialnych za stan faktyczny. Wójt podkreślił, że Skarżąca jako wynajmująca powinna mimo wszystko dbać o stan swojej nieruchomości, aby była zdolna do korzystania z niej zgodnie z jej przeznaczeniem, stąd usunięcie odpadów leży także w interesie Skarżącej. Brak obalenia domniemania, o którym mowa powyżej prowadzi do konieczności nałożenia obowiązku usunięcia odpadów. Odwołanie od decyzji Wójta złożył pełnomocnik Skarżącej. Decyzję organu I instancji zakwestionowano w całości podnosząc zarzut naruszenia: 1) art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zmianami, zwanej dalej "k.p.a") przez wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie i całkowicie błędną ocenę, że dokumenty zaprezentowane przez Skarżącą, w szczególności pisemna umowa najmu nieruchomości nie dowodzi jednoznacznie, że właściciel nieruchomości nie był w jakimkolwiek czasie posiadaczem odpadów objętych zaskarżoną decyzją; 2) art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o. przez wadliwe zastosowanie domniemania, że właściciel nieruchomości jest jednocześnie posiadaczem odpadów na niej się znajdujących, w sytuacji, gdy domniemanie to zostało obalone przez właściciela nieruchomości poprzez wykazanie umową jej najmu, że posiadaczem odpadów był inny podmiot - wyraźnie wskazany przez właściciela nieruchomości i figurujący w przekazanej dokumentacji; 3) art. 26 ust. 1 i 2 u.o. przez wadliwe zastosowanie i skierowanie zaskarżonej decyzji do właściciela nieruchomości, który nie jest i nie był w żadnym czasie posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Skarżąca uznała, że pomiędzy datą zawarcia umowy a odkryciem odpadów minął miesiąc. Nie było jak "nadzorować" wykonywanie umowy najmu. Cel był jasny, stąd nie było wątpliwości, co do sposobu użytkowania nieruchomości. Przedłożenie umowy najmu, zdaniem Skarżącej, spełnia obalenie domniemania. Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "SKO w K.", "Kolegium" lub "organem II instancji") uchyliło decyzję organu I instancji w zakresie pkt 5. i w tym zakresie orzekło merytorycznie co do istoty przez wskazanie daty realizacji obowiązku do dnia [...] stycznia 2021 r. Organ II instancji podzielił pogląd Wójta. Stwierdził, że posiadaniem jest stanem faktycznym polegającym na rzeczywistym władaniu (corpus) i wolą psychiczną sprawowania władztwa nad rzeczą (animus). Dodatkowo jest to obwarowane domniemaniem prawnym. Kolegium uznało, że obiektywnie rzecz ujmując przywiezienie na działkę Skarżącej odpadów sprawiło, że corpus przeszedł na jej stronę. Ustawa o odpadach przypisuje posiadaczowi obowiązek usunięcia odpadów, a wobec niewykazania, iż kto inny jest posiadaczem, należy zobowiązać właśnie ją do usunięcia tych odpadów. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwestionując decyzję SKO w K. w całości. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji całkowicie błędne i nieuprawnione przyjęcie założenia, że podmiot władający odpadami, po dokonaniu ich składowania przestaje być w rozumieniu prawa ich posiadaczem, a przymiot ten automatycznie przechodzi na właściciela wynajętych pomieszczeń gospodarczych w rozumieniu u.o. Zdaniem Skarżącej, błędnie przyjęto, że skoro umowa najmu pomieszczeń gospodarczych (w których składowano odpady) nie obowiązywała na dzień wydania zaskarżonej decyzji, to podmiot, których dokonał ich składowania został zwolniony z obowiązku ich usunięcia, albowiem nie może zostać uznany za posiadacza odpadów. Skarżąca także twierdzi, że błędnie pominięto, że umowa najmu obowiązywała w dniu wydania decyzji Wójta, co wskazywało jednoznacznie, że Skarżąca zarówno w sensie prawnym jak i faktycznym nie była podmiotem magazynującym, posiadającym, czy sprawującym jakiekolwiek władztwo nad odpadami przywiezionymi do wynajętych pomieszczeń przez zupełnie inny podmiot. Na tej podstawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o wstrzymanie jej wykonania. Skarżąca podkreśliła, że lektura decyzji sprawia trudność, ponieważ SKO w K. orzekło tylko co do punktu 5. decyzji organu I instancji i zaniechało orzeczenia co do reszty. Skarżąca może jedynie domyślać się, co jest jej obowiązkiem w wyniku rozpoznania odwołania. Skarżąca podniosła, że domniemanie prawne dotyczące jej jako posiadacza odpadów zostało obalone, ponieważ z umowy najmu wynika kto był odpowiedzialny za to, co stało się przedmiotem niniejszego sporu. Twierdzenie odwrotne, forsowane przez organy administracji publicznej stanowi naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o. Organy nie przeprowadziły wnikliwego postępowania dowodowego celem ustalenia kto jest posiadaczem faktycznym odpadów. Ponieważ Skarżąca nie była posiadaczem w momencie nakładania na nią obowiązku usunięcia odpadów, nie jest nim po wygaśnięciu tej umowy. W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie w całości. Ponadto organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona, chociaż z innych względów niż podniesione w jej treści. Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zmianami). Zgodnie z powołanym przepisem: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". W związku z tym zarządzeniem z dnia [...] sierpnia 2021 r. Przewodniczący Wydziału II. tut. Sądu skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] października 2021 r. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zmianami, zwanej dalej "p.p.s.a.") w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi, w związku z czym zarzuty podniesione w jej treści nie wyznaczają kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Materialnoprawną podstawą wydania decyzji zapadłych w niniejszej sprawie jest art. 26 ust. 1 i 2 u.o. Należy podkreślić, że merytoryczne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny jest możliwe dopiero wówczas, gdy sąd dojdzie do przekonania, że wszystkie wymagania formalne, w tym wymagania procesowe zostały spełnione w zakresie niebudzącym wątpliwości. Dopiero łączne spełnienie przesłanek procesowych mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy może prowadzić do podjęcia analizy merytorycznej zaskarżonej decyzji (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Po 891/20, dostępny na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwana dalej "CBOSA"). Analizując zaskarżoną decyzję nie da się stwierdzić, że SKO w K. spełniło wszystkie wymagania formalne, aby decyzja mogła podlegać analizie merytorycznej. Należy podkreślić, że decyzja administracyjna (niezależnie czy organu rozpoznawczego, czy odwoławczego) powinna spełniać wymagania, o których mowa w art. 107 § 1 pkt 1-9 k.p.a., a także inne wymagania, jeżeli przepisy szczególne tak stanowią. Jednym z tych wymogów formalnych jest rozstrzygnięcie (art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a ). Należy zaznaczyć jednocześnie, że rozstrzygnięcie jest istotą decyzji administracyjnej, ponieważ to w nim urzeczywistnia się materialny stosunek administracyjnoprawny, będący emanacją normy prawnej materialnego prawa administracyjnego. Wynika to poniekąd z art. 1 pkt 1 k.p.a., gdzie mowa jest o rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej. Słownikowe znaczenie terminu "rozstrzygnąć" oznacza: "rozważyć coś, opowiadać się za czymś, decydować się na coś, wpływać na coś w sposób ostateczny, decydujący, przesądzać coś np. kwestię sporną, spór, zagadnienie" (E. Sobol, Popularny słownik języka polskiego PWN, Warszawa 2003, s. 875). Decyzja administracyjna nie tylko kończy sprawę administracyjną tj. jej tok (art. 104 § 1 k.p.a. - aspekt procesowy), ale przede wszystkim rozstrzyga sprawę administracyjną decydując o kształcie praw lub obowiązków publicznoprawnych (art. 1 pkt 1 k.p.a. - aspekt materialny). Rozstrzygnięcie musi zatem dotyczyć całokształtu sprawy, w tym również w II instancji, chyba, że decyzja została zaskarżona w części, o czym nie ma mowy w niniejszej sprawie. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że w wyniku rozpoznania odwołania Skarżącej, w którym zakwestionowano decyzję organu I instancji w całości, a więc co do wszystkich punktów wyrażonych w sentencji, SKO w K. wydało decyzję, w której sentencji wskazano wyłącznie: "(...) uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie pkt 5. i w tym zakresie orzec merytorycznie co do istoty sprawy poprzez: »5. ustala, iż obowiązek, o którym mowa w ust. 1 należy wykonać w terminie do dnia [...] stycznia 2021 r.«". Sentencja decyzji organu II instancji w porównaniu z decyzją Wójta odnosi się zatem tylko do pkt 5. Co do dalszego zakresu zaskarżenia Kolegium zaniechało orzeczenia o sprawie. Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela stanowisko tut. Sąd wyrażone w analogicznej sprawie. "W sytuacji, gdy odwołanie dotyczy całej decyzji, a przedmiotem rozstrzygania jest sprawa jako taka, to decyzja organu odwoławczego musi być zgodna z zakresem odwołania i rozstrzygać o całości tej sprawy. Organ odwoławczy, uchylając zaskarżoną decyzję w części, powinien wydać zarówno nowe rozstrzygnięcie, co do uchylonej części decyzji organu pierwszej instancji, jak i orzec odnośnie pozostałej części, nie podlegającej uchyleniu. Jeżeli organ odwoławczy nie ustosunkował się do całości zaskarżonego rozstrzygnięcia, uchylając decyzję w części i w tym zakresie rozstrzygając sprawę, to w tych granicach brak jest ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy" (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 lutego 2020 r" sygn. akt II SA/Po 1040/19, dostępny w CBOSA). Należy zatem uznać, że decyzja SKO w K. nie odpowiada prawu właśnie z tego powodu. Kolegium jako organ odwoławczy powinno mieć na względzie art. 138 § 1 k.p.a. W myśl pkt 2 tego przepisu, jeżeli organ odwoławczy uchyla decyzję w części, powinien orzec co do istoty sprawy w tym zakresie, w jakim decyzję kontrolowaną uchylił. Jeżeli nie miał zastrzeżeń co do pozostałego zakresu sprawy, organ odwoławczy utrzymuje decyzję w mocy w pozostałym zakresie. Co prawda uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje na zamysł Kolegium, iż organ odwoławczy podziela stanowisko Wójta co do sprawy administracyjnej, jednakże ta okoliczność nie może konwalidować zaskarżonej decyzji. Decyzja organu administracji publicznej nakładająca na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania lub też konkretyzująca określone uprawnienia powinna obowiązek ten lub uprawnienie wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Treści rozstrzygnięcia nie można też domniemywać z treści uzasadnienia (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 1161/20, dostępny w CBOSA). Sentencja zawarta w decyzji administracyjnej musi zawierać rozstrzygnięcie, co do całości zakresu sprawy, który został wyznaczony przez normę prawną. Rozstrzygnięcie musi expressis verbis artykułować oświadczenie woli organu administracji publicznej, który działa w oparciu o zasadę praworządności zawartej w art. 6 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 1172/20, dostępny w CBOSA). Nie da się pogodzić rozstrzygnięcia z uzasadnieniem decyzji, gdyż uzasadnienie wyraża tok myślowy organu administracji publicznej, który doprowadził go do podjęcia takiej właśnie decyzji, a nie innej materializującej się w sentencji, czy też osnowie tego aktu prawnego (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia: 11 marca 2020 r" sygn. akt IV SA/Wr 521/19, 13 listopada 2020 r" sygn. akt IV SA/Wr 294/20, dostępne w CBOSA). Uzasadnienie nie może zastąpić rozstrzygnięcia. O tym, jakie rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej zapadło decyduje wyłącznie sentencja decyzji. To bowiem z niej wywodzi się konkretną treść prawa lub obowiązku, o charakterze publicznoprawnym (wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lutego 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2126/19, wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 października 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 623/19, dostępne w CBOSA). Co więcej, to według brzmienia sentencji decyzji będzie prowadzone ewentualnie postępowanie egzekucyjne, którego zadaniem jest wykonywanie obowiązków o charakterze publicznoprawnym. Jeżeli ten obowiązek wynika z decyzji, organ egzekucyjny w pierwszej kolejności zapozna się z treścią ostatecznej decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie treść sentencji decyzji SKO w K. rzeczywiście ogranicza się do rozstrzygnięcia sprawy w części oznaczonej jako pkt 5. decyzji organu I instancji. Jednocześnie organ odwoławczy nie podejmuje rozstrzygnięcia, co do pozostałego zakresu sprawy. Żadna strona postępowania administracyjnego w demokratycznym państwie prawa nie może domyślać się, co do rozstrzygnięcia o jego prawach lub obowiązkach, jakie na nią nałożono, a w przyszłości być może będą podlegać egzekucji. Strona postępowania musi wiedzieć, jakie są jej powinności lub uprawnienia, aby mogła przystąpić do ich dobrowolnego wykonania ze świadomością, że postępuje zgodnie z rozstrzygnięciem wydanym w jej sprawie. Decyzja SKO w K. nie odpowiada prawu, ponieważ organ II instancji nie rozstrzygnął sprawy administracyjnej w pełnym jej zakresie. Póki Kolegium nie wypowie się co do całości sprawy, nie można podejmować jakiejkolwiek analizy merytorycznej rozstrzygnięcia. Sąd administracyjny także nie może podjąć się tego, ponieważ nie jest jego rolą zastępowanie organu administracji publicznej. Powyższe prowadzi do konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji. Z uwagi na uchylenie wynikające z naruszenia wymogów formalnych, odniesienie się przez Sąd do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze na tym etapie postępowania jest przedwczesne. Z tego względu Sąd powstrzymuje się od oceny zarzutu naruszenia pozostałych przepisów wskazanych w skardze. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję SKO w K. (pkt I. sentencji wyroku). O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 535). Sąd zasądził zwrot kosztów w wysokości [...] zł co stanowi równowartość wpisu stałego od skargi (pkt II. sentencji wyroku). Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium będzie się kierować wiążącą oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Przede wszystkim organ II instancji wydając ponownie decyzję (z uwzględnieniem art. 107 § 1 oraz art. 138 k.p.a.) rozstrzygnie sprawę administracyjną w całości, do czego zobligowany jest w myśl 15 k.p.a., a także w myśl treści odwołania.