II SA/Gl 142/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2021 r. sprawy ze skargi R. S., M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpadów oddala skargę.

Pismem z dnia 12 listopada 2019 r., skierowanym do Burmistrza Miasta i Gminy K., A.K. zawarła prośbę o wydanie decyzji nakazującej uporządkowanie działki nr 1, położonej w K. przy ul. [...], należącej do R.S. i M.S. Burmistrz Miasta i Gminy K. (dalej: "organ I instancji") decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "k.p.a.") w związku z art. 26 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2019 r. poz. 701, z późn. zm., dalej "ustawa o odpadach"), umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie nakazania usunięcia odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania, na terenie nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] (działka nr 1). W wyniku rozpatrzenia odwołania D.J., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej: "SKO"), decyzją z dnia [...]r., nr [...], uchyliło decyzję organu I instancji z dnia [...]r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W jej uzasadnieniu wyjaśniło, że z przepisów ustawy o odpadach, w tym z treści art. 16 i art. 18 ust. 1 wynika, że wszystkie podmioty, na których życie lub zdrowie mogą negatywnie oddziaływać działania posiadacza odpadów (w tym działania polegające na składowaniu odpadów, zgodnie albo niezgodnie z przepisami ustawy), mają interes prawny w sprawie o nakazanie usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania w oparciu o art. 26 tej ustawy. Dla stwierdzenia, że mamy do czynienia z odpadem w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach wystarczy ustalenie, że posiadacz określonego przedmiotu pozbywa się go, zamierza się pozbyć lub do którego pozbycia się jest obowiązany. Takich ustaleń nie poczynił jednak organ I instancji. Tymczasem kamień wapienny (pochodzący z rozbiórki budynku) może stanowić materiał budowlany i może być przeznaczony na cele remontowo-budowlane. Jednakże zamiar ponownego gospodarczego wykorzystania odpadów nie może powodować, że odpad przestaje nim być. Ponadto, organ I instancji nie ustalił, czy przedmiotowa działka jest miejscem przeznaczonym do składowania lub magazynowania tego typu odpadu. Organ I instancji, po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] r., nr [...], nakazał R.S. i M.S., właścicielom działki ewidencyjnej nr 1, położonej w K. przy ul. [...], usunięcie z niej odpadów o kodach 17 05 04, obejmujących również kamień wapienny pochodzący z rozbiórki budynku, poprzez przetransportowanie odpadów do uprawnionego miejsca odzysku lub unieszkodliwienia (składowania) prowadzonego przez podmiot posiadający stosowne zezwolenie, w terminie do 6 miesięcy od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu podniósł, że M.S. oraz R.S. nie przedstawili stosownego zezwolenia na gromadzenie odpadów na terenie ich działki. W odwołaniu z dnia 25 sierpnia 2020 r. R.S. i M.S. (dalej: "skarżący") podnieśli, że organ I instancji w sposób błędny jako odpad zakwalifikował znajdujący się na ich działce kamień wapienny. W rzeczywistości jest to surowiec wtórny, który zgodnie z art. 18 w związku z art. 27 ust. 10 ustawy o odpadach oraz rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. z 2016 r. poz. 93, dalej w skrócie oznaczone jako: "rozporządzenie z dnia 10 listopada 2015 r.". Ich zdaniem będzie on mógł być użyty m.in. do wykorzystania w dalszej budowie. SKO, decyzją z dnia [...]r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. W uzasadnieniu wskazało, że skarżący nie posiadają stosownego zezwolenia, o którym stanowi art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach, a na ich działce znajdują się odpady o kodach 17 05 04. Skarżący ustaleń tych nie kwestionują a wręcz przeciwnie potwierdzają, że znajdujący się na działce kamień "będzie mógł zostać użyty m.in. do wykorzystania w dalszej budowie". Jednakże działalność polegająca na zbieraniu odpadów lub przetwarzaniu odpadów wymaga uzyskania zezwolenia w postaci decyzji administracyjnej. Wyjątki od tej zasady określa przepis art. 45 ustawy o odpadach. Listę rodzajów odpadów, które osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalne metody odzysku, w myśl art. 27 ust. 10 ustawy o odpadach, określił Minister Środowiska w drodze rozporządzenia z dnia 10 listopada 2015 r. Zgodnie z załącznikiem do wymienionego rozporządzenia - l.p. 40 - odpady o kodach 17 05 04, mogą być wykorzystane w procesie R5 do utwardzania powierzchni po rozkruszeniu odpadów, jeśli jest to konieczne do ich wykorzystania, oraz z zachowaniem przepisów odrębnych, w szczególności przepisów Prawa wodnego i Prawa budowlanego. Magazynowanie tych odpadów powinno odbywać się w warunkach zapobiegających niekorzystnemu wpływowi na środowisko. Natomiast dopuszczalna maksymalna ilość odpadów do przyjęcia to 0,2 Mg/m² utwardzanej powierzchni. Jeżeli więc w odniesieniu do odpadów o kodach 17 05 04 dopuszczono proces odzysku oznaczony symbolem R5 oraz dopuszczono metodę odzysku polegającą na utwardzaniu powierzchni po rozkruszeniu, jeśli jest to konieczne do wykorzystania odpadów oraz z zachowaniem przepisów odrębnych, w szczególności przepisów Prawa wodnego i Prawa budowlanego, oznacza to, że wskazany proces odzysku i metoda odzysku będzie dopuszczalna, jeśli zachowane zostaną wszystkie warunki przepisów odrębnych. Znajdujący się na działce skarżących odpad o kodzie 17 05 04 (tj. kamień wapienny pochodzący z demontażu budynku), mógłby być poddany odzyskowi na potrzeby własne, ale tylko do utwardzenia powierzchni po jego rozkruszeniu, jeśli jest to konieczne do jego wykorzystania i tylko w ilości powyżej wskazanej, a także z zachowaniem wspomnianych przepisów szczególnych, np. Prawa wodnego i Prawa budowlanego. Tymczasem, w toku przeprowadzonego po raz kolejny postępowania, jak równie w odwołaniu, skarżący nie wykazali, że ten odpad został lub zostanie wykorzystany do utwardzenia powierzchni gruntu na działce budowlanej. Pismem z dnia 15 grudnia 2020 r. skarżący złożyli skargę, w której zarzucili naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 26 ust. 1, 2 i 6 ustawy o odpadach w związku § 2 pkt 17 oraz załącznikiem do rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów, a w konsekwencji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 136 i art. 138 k.p.a. W oparciu o powyższe wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie SKO do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Ich zdaniem, organ I instancji w sposób błędny zakwalifikował znajdujący się na nieruchomości kamień wapienny jako odpad, przypisując mu kod 17 05 04, tj. gleba i ziemia, w tym kamienie inne niż wymienione w 17 05 03. W rzeczywistości kamień stanowi surowiec wtórny, który zgodnie z art. 18 w zw. z art. 27 ust. 10 ustawy o odpadach i rozporządzenia z dnia 10 listopada 2015 r. będzie mógł zostać użyty m.in. do utwardzania powierzchni. Składowany kamień nie jest odpadem i został w odpowiedni sposób zabezpieczony. Nie stanowi też zagrożenia dla użytkowników ich działki i osób postronnych, jak również w żaden sposób nie ma oddziaływania na sąsiednie nieruchomości. Pismem z dnia 28 stycznia 2021 r. SKO złożyło odpowiedź na skargę, wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (obecnie t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 w związku z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.") wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku stwierdzenia określonych naruszeń prawa sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla zaskarżony akt albo stwierdza jego nieważność lub wydanie z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.), bądź oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia (art. 151 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty a jedynie ocenia, czy postępowanie przed organami przeprowadzono prawidłowo, oraz czy wydany akt pozostaje w zgodzie z prawem. W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu, stosownie do treści art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena prawidłowości decyzji SKO, utrzymującej w mocy opisaną na wstępie decyzję organu I instancji z dnia [...]r. Przechodząc do kwestii materialnych należy wskazać, że podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (obecnie t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 779, powoływanej dalej w skrócie jak dotychczas: "ustawa o odpadach"). Pojęcie odpadu zdefiniowane zostało w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, zgodnie z którym przez odpad rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że definicja odpadów opiera się wypracowanej w prawie unijnym i polskim "triadzie": pozbycia się, zamiaru pozbycia się oraz zobowiązania do pozbycia się. W ten sposób definicja uwzględnia pojęcie "pozbycia się" występującego w trzech wariantach. Pierwszy dotyczy faktycznej czynności dokonanej przez posiadacza substancji lub przedmiotu, drugi - zamiaru, a trzeci - obowiązku pozbycia się odpadu (por. E. Zębek, Zasady gospodarki odpadami w ujęciu prawnym i środowiskowym, KPP Monografie, Olsztyn 2018 str. 81). Dla uznania przedmiotu za odpad nie ma znaczenia okoliczność, że dla jego nabywcy może on mieć wartość użytkową i nadaje się do dalszego wykorzystania po poddaniu stosownym operacjom. Pojęcie odpadu nie wyłącza substancji i przedmiotów, które nadają się do dalszego gospodarczego wykorzystania, odpadami są także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu przez nabywcę, posiadają dla niego określoną wartość gospodarczą, rynkową i stanowiły przedmiot umowy sprzedaży. Dla zakwalifikowania danej substancji lub przedmiotu jako odpadu, nie ma również znaczenia wola, świadomość nabywcy. Jako odpady należy traktować nie tylko przedmioty i substancje będące pozostałością procesu produkcyjnego, którego celem nie było powstanie tego produktu lub substancji, a które posiadacz uważa za zbędne i których chce się wyzbyć, ale także takie, które podlegają dalszym procesom odzysku w celu ich gospodarczego wykorzystania bez przeprowadzenia procedury, o której mowa w art. 11 ustawy o odpadach. Odpadami mogą być także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu i mogące być w związku z tym przedmiotem transakcji handlowej jako dobro o określonej wartości ekonomicznej. Zamiar ponownego gospodarczego wykorzystania odpadów (np. ziemi) nie może powodować, że odpad przestaje nim być (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2019 r. sygn. akt. II OSK 2916/17; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt II OSK 2642/16; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 31 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Op 497/18). Z ustalonego przez organ I instancji stanu faktycznego sprawy, niekwestionowanego przez obu skarżących wynika, że na terenie należącej do nich działki zalega kamień wapienny, będący pozostałością po rozbiórce ściany budynku. Ściana ta nie została do końca rozebrana. Pozostałość ściany przylega do budynku sąsiada D.J. (uczestnika postępowania). Między pozostałością ściany a budynkiem sąsiada znajduje się dylatacja od ok. 4 cm do 10 cm. Pryzma gruzu ma szerokość 3 m, długość 13,90 m, a jej wysokość to ok. 1 m i jest porośnięta dziką roślinnością. Powyższej oceny nie zmienia argumentacja skarżących, bowiem kwalifikacja odpadów została dokonana prawidłowo i była wynikiem oględzin przeprowadzonych na przedmiotowej działce w dniu [...] r. z udziałem pełnomocnika skarżących, który reprezentował ich w postępowaniu przed organem I instancji (por. protokół znajdujący się w aktach administracyjnych wraz z dokumentacją fotograficzną). Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach posiadaczem odpadów jest wytwórca odpadów lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów, przy czym domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Zgodnie z art 3 pkt 44 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo o ochronie środowiska (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1396) przez pojęcie władającego powierzchnią ziemi rozumie się właściciela nieruchomości, a jeżeli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne ujawniono inny podmiot władający gruntem - podmiot ujawniony jako władający. Z akt sprawy wynika, że skarżący są właścicielami przedmiotowej działki. Wobec tego nie ulega wątpliwości, że są "władającymi powierzchnią ziemi", a więc są też posiadaczami tychże odpadów. Zatem to na nich ciążył obowiązek obalenia domniemania wynikającego z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, poprzez wykazanie, że nie są posiadaczami odpadów. Zgodnie z § 2 pkt 17 rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020r. w sprawie katalogu odpadów, które weszło w życie z dniem 6 stycznia 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 10), odpady z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej (włączając glebę i ziemię z terenów zanieczyszczonych) zostały zaliczone do odpadów i skatalogowane jako odpad w grupie 17. Zgodnie z § 3 katalog odpadów, określający grupy, podgrupy i rodzaje odpadów oraz ich kody, ze wskazaniem odpadów niebezpiecznych, jest zawarty w załączniku do rozporządzenia. W załączniku tym wskazany jest odpad o kodzie 17 05 04, tj. gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03 (tj. gleba i ziemia, w tym kamienie, zawierające substancje niebezpieczne - np. PCB). Magazynowanie tych odpadów powinno odbywać się w warunkach zapobiegających niekorzystnemu wpływowi na środowisko, a dopuszczalna maksymalna ilość odpadów do przyjęcia to 0,2 Mg/m² utwardzanej powierzchni. W odniesieniu do odpadów o kodach 17 05 04 dopuszczono proces odzysku oznaczony symbolem R5 oraz dopuszczono metodę odzysku polegającą na utwardzaniu powierzchni po rozkruszeniu, jeśli jest to konieczne do wykorzystania odpadów oraz z zachowaniem przepisów odrębnych, w szczególności przepisów Prawa wodnego i Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie odzysk przedmiotowych odpadów w postaci wykorzystania na utwardzenie terenu byłby dopuszczalny, gdyby nie naruszał on przepisów Prawa wodnego, w szczególności art. 234 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (stanowiącego, że właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych ani kierunku odpływu wód ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich, jak również odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie - t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 310, z późn.zm.), jak również przepisów Prawa budowlanego, w tym art. 28 (roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31) w związku z art. 29 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.), który stanowi, iż nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzaniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych. W świetle brzmienia wskazanych przepisów, znajdujący się na działce odpad o kodzie 17 05 04 (obejmujący również kamień wapienny pochodzący z demontażu budynku), mógłby być poddany odzyskowi na potrzeby własne, ale tylko do utwardzenia powierzchni po jego rozkruszeniu, jeśli jest to konieczne do jego wykorzystania i tylko w ilości wskazanej powyżej. Wszystkich tych dopuszczalnych metod odzysku odpadów dotyczy wymóg zachowania przepisów odrębnych, w szczególności przepisów Prawa wodnego i Prawa budowlanego (proces R5). Wówczas, w przypadku utwardzania powierzchni dopuszczalna maksymalna ilość odpadów do przyjęcia wynosi 0,2 Mg/m² utwardzanej powierzchni, a w przypadku budowy fundamentów dopuszczalna maksymalna ilość odpadów do przyjęcia wynosi 0,2 Mg/m³ fundamentu lub podsypki pod posadzki na gruncie. Podjęte przez skarżących działania związane z magazynowaniem odpadów nie miały charakteru związanego z istniejącym, czy też powstającym obiektem budowlanym oraz nie służyły ani budowie fundamentów, ani utwardzeniu gruntu w takim znaczeniu, jak należy rozumieć to pojęcie na gruncie Prawa budowlanego. Przepisy stanowiące wyjątek od zasady posiadania zezwolenia na przetwarzanie odpadów, wiążą uprawnienie do odzysku określonych rodzajów odpadów z działaniem na własne potrzeby osoby fizycznej oraz ze zgodnością tych działań z przepisami Prawa budowalnego i przepisów odrębnych. Organ I instancji i SKO słusznie oceniły, że twierdzenia skarżących o gromadzeniu odpadów przeznaczonych na potrzeby własne nie są wiarygodne. Dotychczas nie przedstawili żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że planowana jest realizacja obiektu budowlanego przy której odpady mogą być poddane odzyskowi na potrzeby własne. Tymczasem rozporządzenie z dnia 10 listopada 2015 r. określa dopuszczalne ilości, które mogą być poddane odzyskowi na potrzeby własne i magazynowane w ciągu roku, co oznacza, że nie jest dopuszczalne ich przechowywanie dłużej niż rok. Mając na uwadze powyższe rozważania zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji prawidłowo zostały wydane na podstawie art. 26 ustawy o odpadach. Według art. 26 ust. 1 ustawy posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Stosownie do treści art. 26 ust. 2 w przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem przypadku, gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub wygaśnięcia decyzji związanej z gospodarką odpadami. Warunki wydania decyzji nakazującej usunięcie odpadów, to po pierwsze ich istnienie, po drugie ich posiadanie w miejscu nieprzeznaczonym do składowania lub magazynowania oraz po trzecie ustalenie podmiotu zobowiązanego do usunięcia nielegalnie składowanych odpadów, a także wskazanie ich rodzaju i sposobu usunięcia wraz z terminem. Skład orzekający w niniejszej sprawie uznał, że w realiach rozpoznawanej sprawy wszystkie te elementy zostały prawidłowo ustalone i udokumentowane w toku postępowania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie skarżący nie posiadają decyzji zezwalającej na wytwarzanie, zbieranie lub przetwarzanie odpadów, która uwzględniałaby możliwość ich magazynowania na będącej ich współwłasnością działce. Są też posiadaczami odpadów, które od lat były na niej gromadzone. Materiał dowodowy nie pozostawia w tym zakresie żadnych wątpliwości. Decyzja organu I instancji zawiera również wskazane w art. 26 ust. 6 ustawy o odpadach elementy, takie jak sposób i termin ich usunięcia. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania Sąd uznał za nieuzasadnione, albowiem organ I instancji i SKO podjęły wszelkie kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dokonując prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który doprowadził do uznania odpowiedzialności skarżących za usunięcie odpadów. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia przesłanki wskazane w art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie sprawy, Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji. Powołane wyżej orzecznictwo sądowoadministracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.