II SA/Po 26/26

Dnia 14 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (sprawozdawca) Sędzia WSA Sebastian Michalski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2026 roku sprawy ze skargi P. J. na decyzję Wojewody z dnia 3 listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 3 listopada 2025r., znak: [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia 7 sierpnia 2025 odmawiającej P. J. (dalej: inwestor, skarżący) zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno – budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z usługami w parterze na dz. o nr ewid. [...], [...], [...], obr. [...]. Decyzja oparta została o następujące ustalenia faktyczne i zważenia prawne: Skarżący 6 marca 2025r. złożył wniosek o pozwolenie na budowę opisanego wyżej budynku. Do wniosku załączył: 3 egzemplarze projektu budowlanego składającego się z projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno- - budowlanego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postanowieniem wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (aktualnie: Dz. U. z 2025 r. poz. 418 z późn. zm.) - dalej: Prawo budowlane, organ I instancji zobowiązał 17 kwietnia 2025 r. inwestora do usunięcia stwierdzonych w dokumentacji nieprawidłowości poprzez: - szczegółowe opisanie i przedstawienie na mapie dostępu do drogi publicznej; - wskazania w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane działki będące komunikacją publiczną, - dostosowanie projektu budowlanego do zapisów planu miejscowego w zakresie zapewnienia stałych miejsc postojowych na terenie działki, mając na względzie, że miejsca dla osób niepełnosprawnych są stanowiskami dodatkowymi; - wskazanie w projekcie budowlanym minimalnego udziału lokali mieszkalnych dostępnych dla osób niepełnosprawnych; - skorygowanie projektu budowlanego w zakresie projektowanej kondygnacji podziemnej; - sporządzenie projektu zagospodarowania terenu na aktualnej mapie do celów projektowych; - sporządzenie projektu budowlanego uwzględniającego § 22 ust. 2 pkt 2 (dot. parametrów wyodrębnionego w budynku pomieszczenia na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji), § 14 ust. 2 (dot. parametrów ciągu pieszo-jezdnego), § 13 (dot. przesłaniania i zacieniania w kontekście budynku na dz. o nr. ewid. [...]) i § 98a (dot. zapewnienia pomieszczenia gospodarczego na potrzeby przechowywania rowerów i wózków dziecięcych) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.) - dalej: warunki techniczne. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że dostęp do drogi publicznej został szczegółowo opisany w projekcie budowlanym oraz wyrysowany na projekcie zagospodarowania terenu. W tym też zakresie zwrócono uwagę, że możliwość dojazdu do placu ozn. G4 do budynku A na dz. o nr. ewid. [...] i [...] wynika także z pisma Burmistrza Miasta [...] z 12 lutego 2025 r. (znak: [...]). Ponadto podkreślono, że cyt. "z uwagi na zaprojektowany wewnętrzny układ komunikacyjny oraz fakt, że właścicielem zarówno działek [...], [...] oraz ww. jest inwestor dojazd do przedmiotowej działki został potwierdzony poprzez służebność przejazdową".Dołączył m.in. - skorygowany formularz wniosku o pozwolenie na budowę, w zakresie: nazwy zamierzenia budowlanego i danych nieruchomości inwestycyjnej - budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z usługami w parterze na dz. o nr .ewid. [...], [...] i [...]; - skorygowany formularz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; - akt notarialny (repertorium A nr [...]) umowy ustanowienia służebności gruntowej; - skorygowane 3 egzemplarze projektu budowlanego, do których załączono: pismo Burmistrza Miasta [...] z 20 maja 2025 r. (znak: [...]) dotyczące linii zabudowy; analizę przesłaniania; pozwolenie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z 15 lutego 2024 r. (znak: [...]) na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku, tj. w układzie urbanistycznym wraz z pismami z 4 października 2024 r. (znak: [...]) i z 27 czerwca 2025 r. (znak: [...]) akceptującymi zakres proponowanych zmian - dalej: pozwolenie konserwatorski; umową nr [...] z 22 grudnia 2023 r. pomiędzy Burmistrzem Miasta [...] działającym jako zarządca dróg, a inwestorem dotyczącą warunków budowy zatoki postojowej na 10 miejsc parkingowych na dz. o nr. ewid. [...] i [...]; a także oświadczenie o możliwości podłączenia projektowanego budynku do sieci ciepłowniczej. Uczestnicy postępowania: L. Z., K. Z., P. Z. i D. Z. podali, że nie wyrażają zgody na realizację zabudowy z uwagi na niespełnienie normatywu szerokości drogi dojazdowej, która jest zbyt wąska i nie spełnia wymagań drogi przeciwpożarowej. Decyzją Starosty [...] nr [...] z 7 sierpnia 2025 r. (znak: [...]) odmówiono zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno- budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z usługami w parterze na dz. o nr. ewid. [...], [...], [...], obr. [...], jedn. ewid. [...]. Podstawą prawną powyższego rozstrzygnięcia stanowił art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podkreślił, że inwestor nie wywiązał się w pełni z nałożonego na niego w postanowieniu z 17 kwietnia 2025 r. obowiązku doprowadzenia przedmiotowej inwestycji do zgodności z zapisami § 8 ust. 2 planu miejscowego w zakresie dostępu do drogi publicznej - uzyskana służebność przez dz. o nr. ewid. [...] nie umożliwia komunikacji przez wskazany w planie miejscowym obszar G2-KP. Ponadto inwestor nie uwzględnił - stosownie do przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań projektowych (zaprojektowanie oprócz lokalu mieszkalnego, lokalu usługowego), odpowiedniej stałej liczby miejsc postojowych (brak miejsca postojowego dla samochodów przynależnego dla lokalu usługowego oraz pojazdów, z których korzystają osoby niepełnosprawne) na terenie działki, przez co naruszono § 4 ust. 5 planu miejscowego oraz § 18 warunków technicznych. Na zakończenie organ stopnia powiatowego podkreślił, że kwestia dostępu do drogi publicznej na przedmiotowym terenie była już przedmiotem postępowania odwoławczego (decyzja Wojewody z 16 kwietnia 2016 r., znak: [...]). W odwołaniu skarżący podał, że od 2021r. składa wnioski o pozowlenie na budowę, co spotyka się z odmową, mimo poprawy dokumentacji. Zakwestionował błędne określenie stron postępowania przez przyznanie statusu stronie, która takiego statusu nie powinna mieć. Nadto zarzucił nieprawidłową interpretację planu miejscowego przez organ i naruszenie przepisów postępowania. Rozwijając zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego skarżący posiłkując się stanowiskami zawartymi w opinii z 15 maja 2024 r., pism Burmistrza Miasta [...] z 4 listopada 2024 r. i 20 maja 2024 r. oraz umowy [...] oraz ustanowienia służebności, odnosił się do kwestii sposobu wyznaczania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego linii zabudowy, a także przyjęcia przez projektanta - za wcześniej procedowanym pozwoleniem na budowę przy ul. [...], iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z zabudową śródmiejską. W ocenie skarżącego Starosta [...] naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Uczestnicy w pismach z 26 i 29 września 2025r nie wyrazili zgody na inwestycję z uwagi na niezapewnienie dostatecznej szerokości drogi dojazdowej do działek inwestycyjnych, które powstały, po wejściu w życie planu miejscowego - dawniej dz. o nr. ewid. [...], [...], [...], [...] i [...]. Wojewod utrzymując decyzję organu I instancji w mocy podał, że zgodnie z opisem zagospodarowania terenu planowany budynek stanowi część założenia składającego się z dwóch budynków zlokalizowanych bliźniaczo na dz. o nr. ewid. [...], [...], [...] i [...]. W ramach inwestycji zaplanowano czterokondygnacyjny budynek mieszkalny jednorodzinny z usługami (lokal usługowy - biurowy na potrzeby inwestora) oraz garażem w parterze i jedną kondygnacją podziemną, który zlokalizowano na działce przy ul. [...] w W. o powierzchni zabudowy wynoszącej 94,3 m2. Budynek posadowiony zostanie na ławach fundamentowych i będzie posiadać wysokość 14,65 m do kalenicy (±0,00=85,72 m n.p.m.). Główna bryła budynku przekryta zostanie dachem dwuspadowym o kącie nachylenia połaci 35" i posiadać będzie kalenicę poprowadzoną równolegle do drogi i linii zabudowy (opis k. 12 projektu architektoniczno-budowlanego). Wejście do lokalu usługowego wyznaczono z tyłu budynku od strony południowej, natomiast do lokalu mieszkalnego, od strony północnej. W budynku przewidziano garaż jednostanowiskowy na potrzeby własne inwestora. Obiekt zasilany będzie w wodę i energię elektryczną - z projektowanych przyłączy doprowadzanych do budynku zewnętrznymi instalacjami, oraz wyposażony w kanalizację sanitarną odprowadzającą ścieki projektowanym przyłączem poprzez instalację kanalizacji sanitarnej. Wody opadowe skierowane zostaną do zewnętrznej kanalizacji deszczowej. Jak wskazał projektant architekturę zewnętrzną budynku zaprojektowano w nawiązaniu do częściowo zrealizowanego zespołu zabudowy jednorodzinnej rozpoczynającej się od ul. [...], a jednoczenie użycie na elewacjach płytki klinkierowej imitującej starzoną cegłę ma odniesienie do istniejących w sąsiedztwie zabudowań Sądu Rejonowego. Projekt został uzgodniony bez z zastrzeżeń z rzeczoznawcą ds. sanitarno-higienicznych. a) Organ podał, że materialnoprawną podstawą niniejszej sprawy stanowi art. 35 ust. 1 pkt 1-4a Prawa budowlanego, który określa zakres działań organu administracji architektoniczno-budowlanej. Skarżacy wezwany do usunięcia nieprawidłowości w trybie art. 35 ust. 3 P.b., w ocenie organu I instancji nie wykonał wezwania. Oś sporu pomiędzy organem I instancji, a skarżącym sprowadza się do kwestii zgodności inwestycji z planem miejscowym i warunkami technicznymi. Wojewoda podał, że na terenie inwestycji obowiązuje uchwała nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 17 czerwca 1998 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] z dnia 20 lipca 1998 r.) w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] w kwartale ulic: [...], [...], [...] (dawna [...]) - dalej: plan miejscowy. Jak wynika z załącznika graficznego planu miejscowego dz. o nr. ewid. [...] oznaczona została symbolem "A-U/M" i przeznaczona została pod tereny zabudowy usługowej z dopuszczeniem mieszkalnictwa, natomiast dz. o nr. ewid. [...] i [...] oznaczone zostały symbolem "G2-KP" i przeznaczono je pod tereny komunikacji. Organ zaznaczył, że przepisy szczegółowe ustalające warunki przeznaczenia terenów oznaczonych symbolem "A-U/M" określone zostały w § 4 planu miejscowego, w którym m.in. w ust. 1 wskazano przeznaczenie pod realizację obiektów usługowych, mieszkalnych wielorodzinnych, mieszkalnych jednorodzinnych, usługowo-mieszkalnych, natomiast w ust. 5 nałożono na inwestorów przy realizacji zabudowy obowiązek zapewnienia stałych miejsc postojowych na terenie działki. Warunki i zasady kształtowania zabudowy dla obiektów budowlanych w jednostkach funkcjonalno-bilansowych "A" określił § 12 planu miejscowego. Z kolei warunki przeznaczenia i zagospodarowania terenu w jednostce "G2" wyznaczył § 8 planu miejscowego. Wojewoda podał, że analizowany plan miejscowy został opracowany pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89 poz. 415 z późn.zm.) Wejście w życie 11 lipca 2003 r. nowej ustawy o planowaniu, spowodowało ustalenie nowych zasad planistycznych, w których decyzję o warunkach zabudowy wydaje się w przypadku braku planu miejscowego, a nie jak było dotychczas na podstawie planu miejscowego, przy czym ustawodawca wprowadzając ustawę w przepisach przejściowych (art. 87 ust. 1 ustawy o planowaniu) zdecydował o pozostawieniu w mocy planów miejscowych uchwalonych po dniu 1 stycznia 1995 r. Zatem przedmiotowy plan miejscowy, jako samodzielny byt prawny, ciągle obowiązuje i do czasu uchwalenia przez gminę jego zmiany, kształtuje wraz z innymi przepisami, sposób wykonania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu). Rozpoznając sprawę Starosta [...] orzekając o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę stwierdził, że nie jest możliwe wydanie decyzji zgodnej z żądaniem, ponieważ inwestor planując przedmiotową zabudowę nie wykazał dostępu do drogi publicznej, jak i nie zapewnił wymaganej liczby miejsc postojowych na terenie działki inwestycyjnej. Powyższe stanowisko organ stopnia powiatowego wywiódł odpowiednio z § 8 ust. 2 i § 4 ust. 5 planu miejscowego, dodatkowo wzmacniając argumenty przepisami § 14 i § 18 warunków technicznych. Odnosząc się do głównego motywu odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, tj. do kwestii obsługi komunikacyjnej i braku dostępu projektowanego budynku do drogi publicznej, Wojewoda wyjaśnił, że procedowany wniosek dotyczył budowy budynku wielorodzinnego na dz. o nr. ewid. [...] i [...], a po dokonywaniu zmian projektowych w toku postępowania budynek ten przekwalifikowano na budynek mieszkalny jednorodzinny oraz rozszerzono zakres inwestycji o dz. o nr. ewid. [...]. - dostęp ten miał być zapewniony poprzez służebność na dz. o nr. ewid. [...] i sięgać do terenów komunikacji oznaczonej w planie miejscowym symbolem "G4-KP". Zdaniem organu wskazana obsługa komunikacyjna jest niezgodna z przepisami planu miejscowego, tj. § 8, ale i § 10 planu miejscowego. Projektowany budynek zlokalizowano na dz. o nr. ewid. [...]. Zgodnie z § 8 planu miejscowego teren oznaczony symbolem "G2-KP", na którym zlokalizowane są pozostałe działki inwestycyjne, tj. dz. o nr. ewid. [...] i [...], stanowi przestrzeń komunikacji pieszej łączącej ul. [...] z jednostką centralną "G4", przy czym dla tej przestrzeni plan miejscowy w ust. 2 ustalił funkcję ciągu pieszego i rowerowego z dopuszczeniem ruchu kołowego tylko dla mieszkańców przyległych posesji i obsługi usług, z możliwością realizacji uzbrojenia technicznego. Powyższe oznacza, że dla nieruchomości znajdujących się w ciągu ww. przestrzeni komunikacyjnej plan miejscowy umożliwił dostęp do drogi publicznej, którą jest ul. [...]. Tymczasem przedłożony projekt budowlany uwzględnia obsługę komunikacyjną z wykorzystaniem terenu komunikacji "G4-KP". Zgodnie z ustaleniami § 10 ust. 1 planu miejscowego teren ten stanowi plac o funkcji centrotwórczej i krystalizującej, na którym wyznaczono m.in. przestrzeń komunikacji pieszej z dopuszczeniem ruchu kołowego tylko dla mieszkańców budynków w pierzei placu i obsługi wbudowanych usług. Zdaniem organu, skoro nieruchomość na której zlokalizowany jest projektowany budynek nie tworzy pierzei placu oznaczonego w planie miejscowym symbolem "G4-KP", to nie jest prawnie dopuszczony dojazd przez ten plac w celu zapewnienia obsługi komunikacyjnej dz. o nr. ewid. [...]. Zatem bez znaczenia dla sprawy ma okoliczność objęcia zakresem pozwolenia na budowę dz. o nr. ewid. [...] i [...], ponieważ o ile na ich terenie można realizować uzbrojenie techniczne, o tyle nie przesądzają one o zapewnieniu dostępu do drogi publicznej z wykorzystaniem ww. placu. W świetle powyższych okoliczności Wojewoda uznał, że obsługa komunikacyjna dla projektowanego budynku musi odbywać się przez teren komunikacji oznaczony symbolem "G2-KP". Powyższe potwierdzone zostało także w piśmie Burmistrza Miasta [...] z 12 lutego 2025 r. (znak: [...]) i pośrednio w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 5 października 2023 r. (sygn. akt IV SA/Po 247/23), który orzekał w sprawie przedmiotowego planu miejscowego. Jak wynika z rysunku planu oraz wypisów z ewidencji (dowód: wypisy z ewidencji gruntów i budynków, k.6-24 akt organu I instancji, wydruk ksiąg wieczystych w aktach organu odwoławczego) teren "G2-KP" tworzą dz. o nr. ewid. [...] (współwłasność inwestora - udział 3/16), [...] (współwłasność inwestora - udział 1/2), [...] (własność inwestora), [...] (własność inwestora), [...] (brak tytułu prawnego inwestora do działki), [...] (brak tytułu prawnego inwestora do działki), [...] (brak tytułu prawnego inwestora do działki). To właśnie poprzez ww. nieruchomości możliwy jest dostęp do ul. [...] (dz. o nr. ewid.[...] i [...]). Kwestia umożliwienia inwestorowi przejazdu przez grunty, których nie jest właścicielem, nie jest zagadnieniem rozstrzyganym w ramach niniejszego postępowania. W ocenie organu II instancji przeznaczenie działek w planie miejscowym na cele komunikacji nie przesądza o ich publicznym charakterze, tym bardziej, że w planie miejscowym, wyznaczono dostęp do drogi publicznej tylko dla mieszkańców przyległych posesji wzdłuż "G2-KP". Samo wydzielenie w planie miejscowym terenów, po których możliwy jest ruch, jak również kwalifikacja w ewidencji dz. o nr. ewid. [...], jako droga, w sytuacji gdy pozostałe działki tworzące analizowany ciąg komunikacyjny nią nie są oraz brak możliwości jej zaliczenia do kategorii dróg publicznych, wyklucza przyjęcie, że dz. o nr. ewid. [...] ma zapewniony prawny dostęp do drogi publicznej - ul. [...]. Wpływ na to ma również okoliczność, że działka, której współwłaścicielem jest skarżący, tj. dz. o nr. ewid. [...], ma szerokość 3 m. Stosownie do § 14 ust. 1 warunków technicznych do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Skoro w przedmiotowej sprawie teren "G2-KP" miałaby pełnić funkcję dojścia i dojazdu, to sama szerokość 3 m jest niewystarczająca, bowiem spełniałaby jedynie warunek dojazdu. Przepisy warunków technicznych dopuszczają w § 14 ust. 2 i 3 zastosowanie ciągu pieszo-jezdnego o szerokości nie mniejszej niż 5 m oraz dojścia spełniającego funkcję dojazdu pod warunkiem, że szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. Stąd niewykazanie przez inwestora dostępu do drogi publicznej, tj. ul. [...], pomimo sygnalizowania problemu przez organ stopnia powiatowego, musiało wiązać się z wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem. Przechodząc do drugiego zarzutu odwołania oraz motywu odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, tj. do kwestii zapewnienia zbyt małej liczby miejsc postojowych, organ podał, że brak jest w obowiązującym systemie prawnym powszechnie obowiązującego przepisu szczególnego, który określałby konkretną liczbę miejsc postojowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania. Niemniej liczba miejsc parkingowych winna zostać określona przez projektanta w dostosowaniu do skali i potrzeb zamierzenia inwestycyjnego, ale zgodnie z wytycznymi aktu planistycznego (decyzji o warunkach zabudowy lub planu miejscowego). Zgodnie z § 18 ust. 1 warunków technicznych, zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 1). Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 2). Uwzględniając treść art. 5 ust. 1 pkt 2 i art. 6 Prawa budowlanego oraz § 18 ust. 1-2 warunków technicznych, zdaniem Wojewody nie może budzić wątpliwości, że dla działek budowlanych lub terenów, na których jest przewidziana budowa obiektów budowlanych lub funkcjonalnie powiązanych zespołów obiektów budowlanych, istnieje obowiązek zaprojektowania odpowiedniego zagospodarowania, w tym urządzenia stosownie do ich przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsc postojowych dla samochodów. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych (parkingowych), należy przy tym dostosować do wymagań ustalonych w planie miejscowym lub w przypadku jego braku z decyzji o warunkach zabudowy, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Wykładnia gramatyczna przepisów pozostaje w zgodzie z wykładnią funkcjonalną. Zaniem Wojeowdy racjonalnym jest bowiem ze względów celowościowych uznanie, że dla obiektu budowlanego, a zwłaszcza dla budynków wielolokalowych, w dobie posiadania przez znaczną część ludności samochodów osobowych, a nawet niejednokrotnie występowania w jednej rodzinie większej niż 1 liczby aut, zapewnienie takim obiektom warunków użytkowych zgodnych z ich przeznaczeniem obejmuje niewątpliwie także urządzenie związanych z nimi miejsc postojowych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 23 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1523/16). Ponadto organ II instancji podał, że w świetle § 18 warunków technicznych co do zasady miejsca postojowe powinny być urządzone na terenie, na którym realizowana jest inwestycja (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 14 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1498/06; 4 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1511/07). Ocena spełnienia wymogów tego przepisu przez pryzmat obowiązku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego powinna uwzględniać w każdym przypadku konkretne okoliczności faktyczne dotyczące projektowanej inwestycji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 października 2011 r. sygn. akt II OSK 719/11). Poza tym w przypadku obowiązywania na terenie inwestycji planu miejscowego organy administracji architektoniczno-budowlanej powinny ocenić przedstawiony przez inwestora projekt pod kątem przesłanek określonych w § 18 ust. 1 i 2 warunków technicznych. W niniejszej sprawie w § 4 ust. 5 planu miejscowego podkreślono, że dla realizacji zabudowy należy zapewnić stałe miejsca postojowe na terenie działki. Z uwagi na brak uszczegółowienia ww. zagadnienia, w tym przede wszystkim sztywnego parametru ile takich miejsc inwestor musi zapewnić, sprawę należy oceniać w połączeniu z § 18 warunków technicznych. W niniejszej sprawie plan miejscowy nie reguluje ilości miejsc postojowych, stąd niniejszą inwestycję należy weryfikować przez pryzmat § 18 ust. 1 warunków technicznych. We wniosku o pozwolenie na budowę ostatecznie inwestor wskazał, że planuje budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z lokalem usługowym (biuro) na parterze. Rozpoznając w I instancji sprawę Starosta [...] zobowiązał inwestora do zaprojektowania stosownej liczby miejsc postojowych, co do charakteru przedsięwzięcia. Brak zaprojektowania miejsca postojowego przynależnego do lokalu usługowego oraz miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych, stał się jedną z przyczyn odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. W tym też kontekście zdaniem Wojewody przekwalifikowanie inwestycji z budynku mieszkalnego wielorodzinnego na budynek jednorodzinny, bez zasadniczych zmian projektowych nie może świadczyć o zmianie charakteru planowanego zamierzenia budowlanego, które miało na celu próbę zmniejszenia zapotrzebowania na miejsca postojowe. W niniejszej sprawie brak pierwotnie składanego projektu architektoniczno-budowlanego (tj. przed wydaniem przez organ I instancji postanowienia) nie utrudnił tutejszemu organowi oceny kwalifikacji inwestycji, ponieważ egzemplarz tego projektu zatwierdzony został przez [...] Wojewódzkiego Konserwator Zabytków w [...] w pozwoleniu konserwatorskim który stanowi element akt sprawy (skoroszyt nr 1 akt organu I instancji). Porównując oba rozwiązania projektowe, organ odwoławczy stoi na stanowisku, iż procedowane przez inwestora pozwolenie na budowę dotyczy budynku wielorodzinnego, a dokonywane niewielkie korekty projektu mają na celu próbę ominięcia prawa, tak by sztucznie wykazać zgodność inwestycji z zapisami planu miejscowego. W tym też kontekście należy podkreślić, że wprowadzenie przez projektanta korekty w nazewnictwie pomieszczeń, nie mogą mieć wpływu na wymaganą przepisami prawa miejscowego odpowiednią ilość miejsc postojowych. Samo usunięcie drzwi do pomieszczeń dostępnych z klatki schodowej na piętrach od 1 do 2 oraz zmiana nazewnictwa pomieszczeń i ich przearanżowanie (np. z salonu z aneksem kuchennym na sypialnie -pomieszczenie B2.04, siłownię/saunę - pomieszczenie B3.03), nie świadczy o tym, iż obiekt przestał być budynkiem wielorodzinnym. Ślady po poprzedniej kwalifikacji inwestycji znajdują wyraz m.in. na stronach tytułowych projektu, gdzie np. zamalowano korektorem poprzednią nazwę inwestycji i nie zmieniono kategorii budynku, czy też informacja zawarta przez projektanta na rys. A-04 projektu architektoniczno-budowlanego, na której wskazano cyt. "lokal mieszkalny nr 1 został dostosowany dla os. niepełnosprawnych, o których mówi art. 1 Konwencji o prawach os. niepełnosprawnych, w tym os. starszych wskaźnik min. 2 lokal mieszkalny z 3 lokali mieszkalnych to 33,3%". Ponadto pomieszczenia, gdzie były zaprojektowane aneksy kuchenne na piętrach 2-3 posiadają piony wentylacyjne, składające się z dwóch otworów, umożliwiające jednoczesne podłączenia okapu i kratki wentylacyjnej wywiewnej. W zaistniałej sytuacji w budynku w dalszej części zaprojektowano 3 lokale mieszkalne i 1 lokal usługowy. W obliczu przepisu § 18 ust. 1 warunków technicznych, Wojewoda uznał, że zaprojektowanie 1 miejsca postojowego na poziomie parteru w garażu (pomieszczenie B0.05) jest niewystarczające, nawet gdy weźmie się pod uwagę ostatnią wersję projektu budowlanego, gdzie próbowano wykazać iż w budynku znajdować się będzie 1 lokal mieszkalny i 1 lokal usługowy. Słusznie zatem organ I instancji wskazał, że w ramach obsługi lokalu usługowego należało zapewnić nie tylko przynależne do tego lokalu miejsce postojowe, ale również wyznaczyć dodatkowe miejsce postojowe dla pojazdów osób niepełnosprawnych, na co wprost wskazują przepisy § 18 warunków technicznych. Warto zauważyć, że wyznaczając lokal usługowy należy liczyć się z możliwością obsługi potencjalnych klientów, czy też z możliwością zatrudnienia pracowników. Bez znaczenia zatem pozostaje kwestia samodzielnego wykorzystywania przez inwestora tego lokalu, jako biura do prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto projekt budowlany nie uwzględnia miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych. § 18 warunków technicznych nakazuje uwzględnienia stosownej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Warto zauważyć, że miejsca te nie są dostępne dla wszystkich użytkowników, lecz tylko dla pewnej ich kategorii i nie powinny być wliczane do bilansu. Korzystanie z nich wymaga bowiem legitymowania się określonymi uprawnieniami. Miejsca te projektowane są według innych wymogów technicznych niż standardowe miejsca postojowe (np. co do ich wymiarów, lokalizacji) i wymagają odpowiedniego oznakowania (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z: 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Po 211/23; z 14 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Po 251/24). Stąd biorąc pod uwagę powyższe Wojewoda uznał, że inwestor nie zapewnił na terenie działki stosownej ilości miejsc postojowych, na co słusznie zwrócił uwagę organ I instancji. Wojewoda zwrócił również uwagę na nieprawidłowe zbilansowanie wskaźnika intensywności zabudowy netto oraz wskaźnika zabudowy działki (k. 13 projektu zagospodarowania terenu). Jak wynika z projektu budowlanego do obliczeń wzięto pod uwagę dz. o nr. ewid. [...] i [...], przy czym jedynie dz. o nr. ewid. [...] położona jest w obrębie oznaczonej na rysunku planu miejscowego symbolem "A-U/M". Zatem bilans uwzględniający parametry dla tego terenu winien być sporządzony tylko dla dz. o nr. ewid. [...] i spełniać wymagania § 12 ust. 4 planu miejscowego. Przywołany zapis planu miejscowego na analizowanej nieruchomości ustalił parametr wskaźnika intensywności zabudowy netto od 1,3 do 1,5 oraz określił maksymalny wskaźnik procentowy zabudowy działki równy 40%. Plan miejscowy nie definiuje i nie wskazuje jak obliczać intensywność, co oznacza, iż należy sięgnąć do definicji ustawowych. Ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688), która weszła w życie 24 września 2023 r. uregulowała pojęcia "intensywności zabudowy". Zgodnie z art. 2 pkt 31 ustawy o planowaniu pod pojęciem intensywności zabudowy należy rozumieć stosunek sumy powierzchni wszystkich kondygnacji budynków zlokalizowanych na działce budowlanej do powierzchni tej działki budowlanej - w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Przepisy przejściowe zawarte w ustawie nowelizującej w art. 67 ust. 1 i 2 przewidują, że dotychczasowe miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego zachowują moc na danym obszarze do dnia wejścia w życie nowych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego na tym obszarze i mogą być zmieniane. Co więcej, do zachowanych w mocy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie stosuje się definicji, o których mowa w art. 2 pkt 27-35 ustawy zmienianej w art. 1 (a więc m.in. definicji intensywności zabudowy z art. 2 pkt 31). Jeżeli zmiana zachowanego w mocy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczy części jego obszaru, do tej części stosuje się definicje, o których mowa w art. 2 pkt 27-35 ustawy zmienianej w art. 1. Brzmienie powołanych wyżej przepisów przejściowych ma istotne znaczenie w kontekście sprawdzenia zgodności projektu z zapisami planu. W dacie uchwalania planu miejscowego ustawa o zagospodarowaniu nie precyzowała, czym jest intensywność zabudowy. Co więcej sposoby jego obliczania wielokrotnie budziły wątpliwości, przez to ustawodawca nowelizując przepisy ustawy o planowaniu rozwiązał ten problem, doprecyzowując użyte sformułowanie (patrz uzasadnienie do nowelizacji - druk Sejmowy nr 3097 - rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw). Zatem w niniejszej sprawie nic nie stoi na przeszkodzie, by posiłkować się aktualną definicją, skoro ani ustawa o zagospodarowaniu, ani plan miejscowy nie definiują ww. pojęcia. Podstawą projektową do dokonywania obliczeń w dacie uchwalania planu była norma PN-ISO 9836:1997. To dzięki niej możliwe jest odkodowanie zamysłu lokalnego uchwałodawcy. I tak poprzez powierzchnię całkowitą budynku pkt. 5.1.3.1. ww. normy rozumie sumę powierzchni całkowitych wszystkich kondygnacji budynku. Jako kondygnacja mogą być traktowane kondygnacje znajdujące się całkowicie lub częściowo poniżej poziomu terenu, kondygnacje powyżej poziomu terenu, poddasza, tarasy, tarasy na dachach, kondygnacje techniczne i kondygnacje magazynowe. Stąd wskaźnik intensywności zabudowy netto obliczać należy jako suma powierzchni kondygnacji do powierzchni działki znajdującej się na danym przeznaczeniu. Zatem ww. sposób liczenia intensywności zabudowy jest zbliżony do aktualnej definicji zawartej w ustawie o planowaniu. Jak wynika z informacji zawartej w ewidencji gruntów i budynków dz. o nr. ewid. [...] posiada powierzchnię 0,0209 ha, tj. 209 m2 (k. 21 akt organu I instancji). Tymczasem z projektu budowlanego wskaźnik intensywności zabudowy netto obliczony został w następujący sposób: 276,6/207 (dla dz. [...]) = 1,33. W świetle zamieszczonych w projekcie danych dojść do wniosku należy, że projektant przyjął, że wartość 276,6 oznacza powierzchnię użytkową budynku, natomiast 207 - powierzchnię dz. o nr. ewid. [...]. Zatem dane te nie odpowiadają sposobie liczenia wskaźnika intensywności zabudowy z uwagi chociażby na inną powierzchnię działki. Ponadto czym innym jest powierzchnia użytkowa budynku, a czym inna suma powierzchni kondygnacji. Stąd wskazana przez projektanta wartość analizowanego wskaźnika jest zaniżona, ponieważ nie uwzględnia np. klatki schodowej na pierwszej kondygnacji, czy też faktycznej powierzchni ostatniej kondygnacji (z uwagi na pomieszczenia ze skosami - poddasze). Drugą nieścisłością w bilansowaniu działki jest błędnie określony maksymalny wskaźnik procentowy zabudowy działki. Z wyliczeń zawartych w projekcie, powierzchnia zabudowy wynosi 94,3 m2, natomiast obliczony maksymalny wskaźnik procentowy zabudowy działki wynosi 37% (k.13 projektu zagospodarowania terenu), przy czym do jego obliczenia przyjęto powierzchnię dz. o nr. ewid. [...] i [...], które wynoszą łącznie 255,0 m2. Jak już wyjaśniano wcześniej zabudowa możliwa jest jedynie na dz. o nr. ewid. [...], którą plan miejscowy przeznaczył m.in. pod zabudowę mieszkaniową. Zatem przy uwzględnieniu jej powierzchni (209 m2) i powierzchni zabudowy (94,3 m2) wskaźnik procentowy zabudowy działki wynosi 45%. W tych okolicznościach sprawy przedmiotowa inwestycja przekracza ustalenia § 12 ust. 4 planu miejscowego. Podobny sposób bilansowania terenu przedstawiony został do obliczenia powierzchni biologicznie czynnej. Wojewoda zaznaczył należy, że przedłożony projekt budowlany nie spełnia standardów § 7ust. 2 pkt 2 lit. b i c rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1679 z późn. zm.) - dalej: zakres i forma projektu, ponieważ na stronie tytułowej projektu architektoniczno- budowlanego i załączników nie wskazano dz. o nr. ewid. [...], jako działki inwestycyjnej a ponadto kategoria obiektu nie odpowiada nazwie zamierzenia budowlanego (zarówno w projekcie architektoniczno-budowlanym, jak i projekcie zagospodarowania terenu). Cześć opisowa projektu architektoniczno-budowlanego w zakresie rodzaju i kategorii obiektu budowlanego zawiera informację o kategorii geotechnicznej ustalonej na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. poz. 463), a nie kategorii obiektów budowlanych wyznaczanej na podstawie załącznika do Prawa budowlanego - naruszenie § 20 ust. 1 pkt 1 zakresu i formy projektu. W części opisowej, jak i graficznej - w tym przede wszystkim na rysunku projektu zagospodarowania terenu oraz metrykach nie uwzględniono rozszerzenia zakresu inwestycji, co narusza dodatkowo m.in. § 10 ust. 1, § 14 pkt 1 i 2 i § 15 ust. 2 pkt 2 zakresu i formy projektu. Ponadto projekt nie jest spójny w zakresie określenia dostępności dla osób niepełnosprawnych, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 1169 oraz z 2018 r. poz. 1217), w tym osób starszych, gdyż w części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego zaznaczono, że powyżej parteru budynek nie jest dostosowany do korzystania przez osoby niepełnosprawne, przy czym na rysunku A-04 rzut I piętra podkreślono, że lokal mieszkalny nr [...] został dostosowany dla tych osób. Warto również zauważyć, że na rysunku projektu zagospodarowania terenu wskazano m.in. projektowaną zewnętrzną kanalizację deszczową, którą zaprojektowano również na dz. o nr. [...], która nie jest objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę - naruszenie § 15 ust. 2 pkt 11 zakresu i formy projektu. Projekt jest niespójny, co do objęcia zakresem inwestycji budowy przyłączy np. w części opisowej projektu zagospodarowania terenu (k.13) wskazano, że zaprojektowano przyłącze: wodociągowe, energetyczne i kanalizacji sanitarnej, w części rysunkowej wyróżniono przyłącze kanalizacji sanitarnej i przyłącze wodociągowe, w części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego (k.15) powielono projektowanie przyłącza wodociągowego i kanalizacji sanitarnej, przy czym w opisie instalacji (k.19) wskazano, że projekt przyłącza wodociągowego, kanalizacji sanitarnej i deszczowej nie jest objęty opracowaniem. Warto wskazać również, że budowa przyłączy nie została wskazana we wniosku o pozwolenie na budowę. Dodatkowo sporządzony spis treści załączników nie uwzględnia wszystkich elementów w nim się znajdujących jak np. wpiętych aktualnych zaświadczeń projektantów o przynależności do izby, które winny znajdować się w części projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego (zaświadczenia zostały przedstawione także dla projektantów i sprawdzających, którzy nie brali udziału w opracowaniu dokumentacji np. J. S., K. S., G. K.). Nie pozostawia wątpliwości również, że załączone w projekcie budowlanym oświadczenia o jakich mowa w art. 34 ust. 3d pkt 3 Prawa budowlanego, tj. o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, nie zostały podpisane przez projektantów w datach w niej wskazanych. Podkreślenia wymaga, że całość projektu (zgodnie z informacjami zawartymi na stronach tytułowych) została opracowana 1 lipca 2024 r., następnie projekt uzupełniono 20 czerwca 2025 r., o czym świadczy ręczna adnotacja (brak wskazania autora korekty). Oświadczenia o jakich mowa wyżej zostały podpisane przez projektantów i sprawdzających w dacie opracowania, po czym data ta została zamalowana i zastąpiona datą uzupełnienia (ręczna adnotacja). Podobny zabieg został zastosowany w metrykach rysunków. Takie działanie należy uznać za niezgodne z prawem, albowiem z projektu musi wynikać kto i kiedy dokonał stosownych zmian i poprawek - czy były to osoby uprawnione do ich dokonania, czy osoby te dokonując poprawek potwierdzają, że projekt budowlany w tej nowej wersji został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Nie może być bowiem tak, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, że w projekcie budowlanym znajdują się oświadczenia projektantów i sprawdzających, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej złożone 1 lipca 2024 r. i oświadczenia te domyślnie miałyby obejmować poprawki i uzupełnienia naniesione do projektu z 20 czerwca 2025 r. przez niezidentyfikowane osoby. Oświadczenia te nie mogą bowiem zostać złożone "na przyszłość". Przy wszelkich poprawkach powinny więc znaleźć się stosowne podpisy i data (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 12 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Po 37/25). Wojewoda uznał, że niezgodności inwestycji z planem miejscowym, zidentyfikowane przez tutejszy organ nieprawidłowości nie wpłynęły jednak na sposób rozstrzygnięcia sprawy, bowiem ich konwalidacja na którymkolwiek etapie postępowania, nie zmieniłaby sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Organ dodał, że planowana inwestycja obejmuje swoim zakresem dz. nr ewid. [...], która jest objęta we wniosku o pozwolenie na budowę dot. budynku na dz. nr ewid. [...]. Uwzględnienie tej samej działki w dwóch odrębnych postępowaniach o pozwolenie na budowę jest niedopuszczalne. Zdaniem organu bez znaczenia ma okoliczność uwzględnienia zabudowy śródmiejskiej, którą przyjęto posiłkując się inną inwestycją. Dopuszczenie zmniejszenia odległości przesłaniania w zabudowie śródmiejskiej jaką umożliwia § 13 ust. 4 warunków technicznych, trzeba oceniać indywidualnie, w zależności od położenia nieruchomości. Posługiwania się przez projektanta wskaźnikami, umożliwiającymi zmniejszenie odległości przesłaniania pomiędzy projektowanym budynkiem, a zabudową na dz. o nr. ewid. [...], przy zapewnieniu, iż mamy do czynienia z zabudową śródmiejską, ma znaczenie w kontekście samej lokalizacji budynku (patrz § 12 warunków technicznych, uzależniający sytuowanie budynków od spełnienia m.in. wymagań § 13). § 3 pkt 1 warunków technicznych poprzez zabudowę śródmiejską rozumie zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze śródmieścia, określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu miejscowego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Przedmiotowy plan miejscowy nie wskazuje żeby na analizowanym terenie była zabudowa śródmiejska. Pośrednio świadczy o tym § 12 ust. 10 planu miejscowego, który doprecyzowuje, że dla obiektów budowlanych w obowiązujących i nieprzekraczalnych liniach zabudowy, a z tą ostatnią mamy do czynienia w niniejszej sprawie, ustala się zakaz tworzenia zabudowy ciągłej z dopuszczeniem ujętym w zdaniu drugim (obiekty mogą być dobudowane tylko do jednej z granic bocznych działki, za wyjątkiem terenów przy jednostkach komunikacji "G3" i "G4"...). Ponadto warto zaakcentować, że nawet przy rozkodowywaniu zapisów planu w dniu jego uchwalenia, ówcześnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46 z późn. zm.) w § 13 ust. 4 dopuszczał stosowanie pomniejszonych odległości przesłaniania w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej (plombowej). W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z powyższą sytuacją, co oznacza, że dla projektowanego budynku winny być brane pod uwagę przepisy ogólne § 13 warunków technicznych. Wykazywana w projekcie budowlanym (rys. projektu zagospodarowania terenu) wysokość przesłaniania dla budynku projektowanego została więc zastosowana błędnie, ponieważ odnosiła się ona do zabudowy śródmiejskiej. Przedmiotowa inwestycja nie spełnia przepisów § 13 ust. 1 warunków technicznych (wysokość przesłaniania dla budynku projektowanego: 10,46 m, obiekt przesłaniający znajduje się w odległości 8,44 m), co oznacza, iż ściana budynku skierowana w stronę dz. o nr. ewid. [...] winna być oddalona o ok. 2 m od tej granicy. Zdaniem Wojewody bez wpływu na sposób rozpoznania sprawy ma także zgłaszana przez skarżącego okoliczność nieformalnych rozmów z pracownikami organu I instancji, których ustalenia nie doprowadziły do wydania decyzji zgodnej z żądaniem, przesuwając termin merytorycznego rozpoznania sprawy. Za nieuzasadnione należy również uznać formułowanie zarzutu naruszenia przez Starostę [...] przy wydawaniu decyzji art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego błędnego określenia przez organ I instancji kręgu stron, poprzez uwzględnianie udziału w postępowaniu współwłaścicieli dz. o nr. ewid. [...], wyjaśnia się, że zgodnie z planem miejscowym to po tej nieruchomości odbywać się ma dostęp drogi publicznej. Niemniej jednak rozstrzygnięcie tej kwestii naruszenia przez organ art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie wpłynęłoby na sposób rozstrzygnięcia sprawy, bowiem w dalszym ciągu inwestycja nie spełnia przepisów prawa, wskazanych wcześniej. Wojewoda stwierdził, że inwestycja jest niezgodna nie tylko z wytycznymi planu miejscowego w zakresie obsługi komunikacyjnej i ustalonych bilansów terenu, ale i narusza przepisy warunków technicznych oraz przepisy zakresu i formy projektu budowlanego m.in. w części dotyczącej miejsc postojowych, charakteru zabudowy i zasad sporządzania projektu budowlanego. Stąd nie było możliwe wydanie decyzji zgodnej z żądaniem. W terminowo wnesionej skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od Wojewody kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzucił naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania. Skarżący nie zgodził się z rozstrzygnięciem odnośnie intgerpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, miejsc postojopwych, linii zabudowy, dostępu do drogi publicznej i przesłaniania oraz braku możliweości realizacji budynku jako budynku jednorodzinnego. Zakwestionował ustalenie organu II instancji, że projektowany budynek jednorodzinny jest w istocie budynkiem wielorodzinnym. Zarzucił dokonanie przez organ wykładni rozszerzającvej planu miejscowego, uchwalonego na podstawie ustawy z 7 lipca 1994r. Zapis § 4 pkt 5 planu miejscowego nie uniemożliwia budowy parkingu podziemnego, a także sytuowania miejsc parkingowych na należącej do niego działce znajdującej się w pobliżu realizowanej inwestycji, niekoniecznie na działce, na której prowadzi inwestycję. Wynika to z § 4 ust. 5 planu i nie stoi temu na przeszkodzie regulacja zawarta w § 18 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 22, poz. 1225). Skarżący zarzucił Wojewodzie naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. poprzez sporządzenie bardzo obszernego i niezrozumiałego uzasadnienia decyzji. Wojewoda pominął art. 7 a § 1 k.p.a. i nie rozstrzygał wątpliwości na korzyść strony. Nadto zdaniem Skarżącego naruszył art. 7, 7a, 7b, 8 , 11 i 107 § 3 k.p.a. Interpretacja dokonana przez Wojewodę ogranicza możliwość zabudowy działki przez właściciela. Skarżący zarzucił nieprawidłowe ustalenie, że ściana budynku winna być oddalona o ok 2 m od granicy z działką mr [...], pomijajc istnienie na tej działcd mieszkania i rzekomej (tj. nieskutecznej) zmiany sposoby jej użytkowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczsowe stanowisko. Uczestniczka L. Z. wniosła o oddalenie skargi. Kwestionowała możliwośc dojazdu przez działkę G2KP, która powinna mieć charakter drogi przeciwpożarowej. Na rozprawie uczestniczka podała, że nie wolno na niewielkiej 200 m działce stawiać budynku pięciokondygnacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ist. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2026 r. poz. 143.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna. Przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja odmawiająca skarżącemu zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno – budowlanego oraz odmowa udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z usługami w parterze w W. na działkach nr ewidencyjny [...], [...] i [...], obręb ewidencyjny [...]. Dla tego terenu obowiązuje uchwała nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 17 czerwca 1998 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] z dnia 20 lipca 1998 r.) w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta W. w kwartale ulic: [...], [...], [...] (dawna [...]) - dalej: plan miejscowy. Rację miał organ, że plan ten nadal obowiązuje i do czasu uchwalenia przez gminę jego zmiany, kształtuje wraz z innymi przepisami, sposób wykonania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu). Zgodnie z art. art. 87 ust. 1 ustawy z 27 marca 2023r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U.2026.538) studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz plany miejscowe uchwalone po dniu 1 stycznia 1995 r. zachowują moc. W przedmiotowej sprawie organy negatywnie rozpatrzyły wniosek skarżącego z uwagi na brak zgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym i przepisami technicznymi. (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a i art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane – t.j. Dz.U. 2025,418), uznając, że inwestycja nie posiada dostępu do drogi publicznej i właściwej ilości miejsc parkingowych. Sąd podzielił stanowisko organów o niezgodności z planem miejscowym planowanego dostępu do drogi publicznej. Projektowany budynek znajdować ma się na działce [...]. Działka ta przylega do terenu oznaczonego w planie symbolem G2 KP. Inwestor w piśmie z 26 czerwca 2025r. (k. 55-56 akt adm) podał, że preferowanym dojazdem jest dojazd od ul. [...], z którego to dojazdu inwestor nie chce skorzystać. Dojazd do drogi publicznej zaprojektowano przez działkę [...] – należącą do inwestora oraz przez działkę nr [...], na której zostało ustanowione aktem notarialnym z 4.03.2025r. (rep A nr [...]) prawo swobodnego przechodu i przejazdu na rzecz skarżącego. Tak projektowany przejazd prowadzi do terenu oznaczonego symbolem G4KP. Zgodnie z § 10 ust. 1 i ust. 2.1. planu miejscowego teren komunikacji G4 stanowi plac o funkcji centrotwórczej i krystalizującej, jest to przestrzeń placu o komunikacji pieszej z dopuszczeniem ruchu kołowego tylko dla mieszkańców budynków w pierzei placu i obsługi wbudowanych usług. Projektowany budynek na działce nr [...] nie jest budynkiem w pierzei placu. Ruch kołowy dla mieszkańców tego budynku nie jest więc możliwy przez teren G4KP. Projektowany budynek znajduje się na działce przylegającej do terenu oznaczonego symbolem G2KP. Zgodnie z § 8 ust. 1 i 2 planu miejscowego jest to teren stanowiący przestrzeń komunikacji pieszej łączącej ul. [...] z jednostką centralną G4. Na tym terenie ustala się funkcję ciągu pieszego i rowerowego z dopuszczeniem ruchu kołowego tylko dla mieszkańców przyległych posesji i obsługi usług. Tym samym, w planie miejscowym przewidziano dla mieszkańców przyległych posesji dostęp do drogi publicznej ul. [...] przez teren G2. Przewidziany w planie teren komunikacyjny G2 był zaplanowany o szerokości 7,5 m. To, że aktualnie w niektórych miejscach ma 3 m, wbrew stanowisku organu nie narusza § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (t.j. Dz. U. 2022.1225). W tym przepisie rozróżniono dojście i dojazd do działki budowlanej i do budynków i urządzeń z nimi związanych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. dostęp do drogi publicznej ma mieć obiekt budowlany. Wskazany przez organ ciąg pieszo – jezdny o szerokości minimalnej 5 m (§ 14 ust. 2) jest wymagany tylko w odniesieniu do dojścia i dojazdu do działki budowlanej, a nie do posadowionego na niej budynku. Skoro oceniana jest zgodność inwestycji z planem miejscowym, który przewidział dostęp do drogi publicznej przez teren G2, to fakt zagospodarowania go inaczej niż przewidywał plan miejscowy nie może powodować sytuacji, w której właściciel działki nie będzie w stanie spełnić warunku dostępu do drogi publicznej, jak wskazywał Wojewoda w decyzji. Niemniej jednak skoro inwestor wyraźnie wskazał dostęp do placu G4, co jest w myśl § 10 ust. 2.1. planu miejscowego dopuszczalne tylko dla mieszkańców budynków znajdujących się w pierzei tego placu a więc nie budynku na działce nr [...] – wymagany warunek dostępu do drogi publicznej, zgodnie z planem miejscowym nie został spełniony. W kwestii dotyczącej liczby miejsc parkingowych sąd uznał, że projektowana inwestycja narusza § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (t.j. Dz. U. 2022.1225) aczkolwiek nie wszystkie argumenty Wojewody sąd uznał za zasadne. Zgodnie z tym przepisem 1.Zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. 2. Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne. W przedmiotowej sprawie plan miejscowy nie określał wymaganej liczby miejsc postojowych. W § 4 ust. 5 planu miejscowego podano, że dla realizowanej zabudowy należy zapewnić stałe miejsca postojowe na terenie działki. W/w przepis 18 rozporządzenia również nie określa liczby takich miejsc. W ocenie Sądu wymagana liczba stanowisk postojowych powinna być uzależniona m.in. od liczby samochodów użytkowników przebywających np. w danym budynku stale lub okresowo, która z kolei jest determinowana takimi cechami budynku, jak liczba lokali mieszkalnych, powierzchnia usług dostępna dla klientów, rodzaj działalności usługowej, liczba pracowników, przeznaczenie budynku, wielkość nieruchomości oraz jej otoczenie. W projektowanej inwestycji zaplanowano jedno miejsce postojowe w garażu o pow. 24,45 m2 w parterze budynku jednorodzinnego na potrzeby osób zamieszkujących w budynku. Nie przewidziano żadnego miejsca postojowego dla osób korzystających z lokalu usługowego. I choć inwestor podał, że jest to lokal użytkowy o pow. 13,95m2.na potrzeby własne inwestora to organ miał obowiązek zbadać zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 pr. bud., a zatem organ ten mógł zanegować stanowisko inwestora czy projektanta w tym zakresie. Nawet bowiem okoliczność, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że w projektowanym budynku przewiduje się usługi niegenerujące konieczności dostaw, nie oznacza automatycznie, że inwestor nie jest zobowiązany do zapewnienia miejsc parkingowych dla użytkowników przebywających okresowo (np. dla pojazdów obsługi technicznej nieruchomości). Z tych względów stanowisko organu, że nie ustalono wymaganego miejsca postojowego dla lokalu usługowego, sąd uznał za prawidłowe. W ocenie Sądu nie było jednak zasadne uznanie, że w planowanej inwestycji (dom jednorodzinny z usługami) konieczne jest zaprojektowanie dodatkowego miejsca dla osób niepełnosprawnych. Użyty w § 18 ust. 1 r.w.t. zwrot "w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne" należy rozumieć jako zapewnienie stanowisk postojowych dla osób niepełnosprawnych w ramach ogólnej liczby stanowisk postojowych, które powinny zostać zagwarantowane dla projektowanej inwestycji. W kontekście przede wszystkim zasady wolności zabudowy trudno przyjąć, by prawodawca dopuszczał niejako rozszerzającą interpretację § 18 ust. 1 r.w.t., mającą polegać na tym, by stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, miały być stanowiskami dodatkowymi, ponad liczbę określoną w miejscowym planie czy decyzji o warunkach zabudowy. Tym bardziej na tak małej działce jak w niniejszej sprawie i projektowanym domu jednorodzinnym. Stanowisko skarżącego, zgodnie z którym w sytuacjach szczególnych miejsca parkingowe mogą być usytuowane na znajdującej się w pobliżu działce należącej do inwestora, co do zasady nie może być wykluczone o ile miejsca te będą służyć wyłącznie osobom korzystającym z danego budynku i nie jest to sprzeczne z planem miejscowym. W przedmiotowej sprawie, w której inwestor zaprojektował jedynie jedno miejsca parkingowe w garażu budynku a plan miejscowy przewidywał lokalizowanie miejsc parkingowych na terenie działki, taka szczególną sytuacja nie miała miejsca. Stanowisku organu w zakresie miejsc parkingowych nie ma wpływu na treść wyroku. Sąd w tym miejscu wskazuje, że uznanie przez organ II instancji, że w istocie projektowany budynek ma być wielorodzinny, gdyż taki planowano w pierwotnie złożonym wniosku jest nieprawidłowe, na co słusznie zwrócił uwagę skarżący. Skoro bowiem inwestor zmienił wniosek i wystąpił o pozwolenie na budowę dla budynku jednorodzinnego w takim zakresie wniosek winien być procesowany. Tym bardziej, że budynek jednorodzinny o pow. użytkowej 276 m2 nie przekracza powierzchni dla tego rodzaju inwestycji. Odnosząc się do pozostałych kwestii wskazanych w uzasadnieniu organu II instancji jak dokumentacja projektowa, wskaźnik intensywności zabudowy, maksymalny wskaźnik procentowy zabudowy działki sąd uznał, że organ II instancji przedwcześnie dokonał negatywnej oceny. Żadna z tych kwestii nie była przedmiotem rozważań organu I instancji, czym naruszona została zasada dwuinstancyjności z art. 15 k.p.a. Inwestor we tym zakresie nie miał też możliwości dokonania zmian czy zajęcia stanowiska w trakcie postępowania. Nie był wzywany w trybie art. 35 ust. 3 P.b. do usunięcia nieprawidłowości. Materiał dowodowy w tym zakresie był niekompletny. Tym samym brak podstaw do zajęcia stanowiska przez sąd w tym zakresie. To jednak pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Uwzględniając powyższe sąd uznał, że skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a, o czym orzekł jak w wyroku.