II SA/Ol 151/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w dniu 8 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 3 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 151/22 o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 151/22 w sprawie ze skargi R. N. i J. N. na zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 13 października 2020 r., nr (...) w przedmiocie ustanowienia zadań ochronnych dla rezerwatu przyrody "Ostoja bobrów na rzece P." postanawia 1. uwzględnić zażalenie i uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 3 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 151/22, o odrzuceniu skargi kasacyjnej; 2. zwrócić stronie wnoszącej zażalenie kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od zażalenia. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 151/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej jako: "RDOŚ" lub "organ") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 151/22, stwierdzającego nieważność zarządzenia RDOŚ z 13 października 2020 r. w przedmiocie ustanowienia zadań ochronnych dla rezerwatu przyrody "Ostoja bobrów na rzece P.". W uzasadnieniu wydanego postanowienia stwierdzono, że wniesiona skarga kasacyjna zawiera brak formalny w postaci braku jednego egzemplarza odpisu skargi kasacyjnej, który, mimo wezwania, nie został uzupełniony w przepisanym terminie. Pełnomocnik organu złożył zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie: - art. 76 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie okoliczności, że z uwagi na fakt, że skarżący – J. N. występował w niniejszej sprawie w podwójnej roli, tj. skarżącego i pełnomocnika skarżącej – R. N., należało mu doręczyć tylko jeden egzemplarz odpisu skargi; - art. 177a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie posiadała braki formalne w postaci braku dołączenia dwóch odpisów, podczas gdy w niniejszej sprawie Sąd zobowiązany był doręczyć skarżącym jeden odpis pisma z uwagi na fakt, że J. N. był jednocześnie stroną, jak i pełnomocnikiem swojej żony R. N., w związku z czym, złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie posiadała braków formalnych w zakresie ilości jej odpisów; - art. 178 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne uznanie, że skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu z uwagi na fakt, że jej brak w postaci dołączenia dodatkowego egzemplarza odpisu skargi nie został uzupełniony w terminie, podczas gdy skarga kasacyjna nie była obarczona brakami formalnymi w zakresie ilości odpisów, a tym samym, nie mogła zostać odrzucona z tego powodu, a pozostałe braki formalne zostały uzupełnione w wyznaczonym przez Sąd terminie. W związku z powyższymi zarzutami organ wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. W uzasadnieniu podniesiono, że przepis art. 76 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym pełnomocnikowi kilku osób doręcza się jeden egzemplarz pisma i załączników, znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, bowiem skarżący jest jednocześnie pełnomocnikiem skarżącej. Zaznaczono, że pełnomocnictwo zostało złożone bezpośrednio przed rozprawą zdalną i upoważnia skarżącego do reprezentowania swojej żony w całym postępowaniu toczącym się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie. W ocenie organu należy zatem uznać, że skarga kasacyjna została wniesiona wraz z wymaganą ilością egzemplarzy jej odpisów. Brak było bowiem uzasadnienia dla dołączania do skargi dwóch odpisów przeznaczonych dla stron. W konsekwencji wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie posiadała braków formalnych w zakresie ilości egzemplarzy jej odpisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Tym samym, uchylenie zaskarżonego postanowienia przez sąd pierwszej instancji jest możliwe tylko wtedy, gdy zażalenie jest oczywiście uzasadnione. W ocenie Sądu wniesione w niniejszej sprawie zażalenie ma taki charakter. Wskazać należy, że stosownie do art. 176 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Ponadto poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy (art. 176 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 177a p.p.s.a.). Jak wynika zatem z przytoczonych wyżej przepisów skarga kasacyjna powinna między innymi czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony, a więc określonym w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Przy czym, w myśl art. 76 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikowi kilku osób doręcza się jeden egzemplarz pisma i załączników. Przepis ten ogranicza zatem konieczność załączania odpisów pism procesowych i załączników w liczbie odpowiadającej uczestniczącym w sprawie osobom tylko do jednego egzemplarza pisma i załączników dla pełnomocnika procesowego kilku osób. Wprawdzie przepisy p.p.s.a. nie zawierają regulacji dotyczącej sytuacji, gdy jeden z uczestników postępowania jest jednocześnie pełnomocnikiem innych uczestników postępowania, jednakże, jak podnosi się w orzecznictwie, powyższe zasady powinny znaleźć zastosowanie także w przypadku, kiedy jedna osoba działa we własnym imieniu, a także reprezentuje strony, między którymi nie ma konfliktu interesów. Z zestawienia treści art. 47 p.p.s.a. i art. 76 § 1 p.p.s.a. wynika bowiem, że intencją ustawodawcy było zmniejszenie liczby koniecznych do przedłożenia odpisów do niezbędnego minimum, a w konsekwencji obciążenia stron postępowania i jednocześnie ograniczenia kosztów funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości (por. postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II OZ 576/17, dostępne w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący – J. N. działa w imieniu własnym, a jednocześnie jest pełnomocnikiem skarżącej (swojej żony) – R. N. W tej sytuacji należy zatem uznać, że interesy obojga skarżących zabezpieczy doręczenie jednego odpisu skargi kasacyjnej. Tym samym można przyjąć, że dołączenie jednego odpisu spełniało wymogi formalne określone w art. 47 p.p.s.a. w związku z art. 76 § 1 p.p.s.a. Wobec powyższego nienadesłanie dodatkowego egzemplarza odpisu skargi kasacyjnej nie powinno skutkować odrzuceniem tej skargi z powodu nieuzupełnienia braków formalnych. W związku z tym, zaistniały podstawy do uchylenia postanowienia z dnia 3 sierpnia 2022 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od zażalenia Sąd orzekł w pkt 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 225 p.p.s.a., bowiem w sytuacji uwzględnienia zażalenia przez Sąd pierwszej instancji, wnoszący zażalenie nie ma obowiązku uiszczania wpisu.