II SA/Lu 78/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Brygida Myszyńska-Guziur Asesor sądowy Anna Ostrowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2026 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za czasowe zajęcie nieruchomości oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2026 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm., dalej: u.g.n.), po rozpatrzeniu odwołania A. Z., Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2025 r., znak: [...] orzekającą o odmowie ustalenia odszkodowania za czasowe zajęcie nieruchomości oraz szkody powstałe w wyniku zajęcia w związku z wydaniem decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., znak: [...] zezwalającej na czasowe zajęcie nieruchomości położonej w gminie R. F., w obrębie ewidencyjnym [...] - J., oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków jako działki: nr [...] o powierzchni 4.7038 ha i nr [...] o powierzchni 12.4582 ha. Wojewoda wskazał, że decyzją z dnia 7 grudnia 2018 r., znak: [...] Starosta C. orzekł o zezwoleniu PGE Dystrybucja S.A. z siedzibą w L. Oddział Z. na czasowe zajęcie wyżej oznaczonych nieruchomości, stanowiących własność A. Z., w części stanowiącej obszar niezbędny do przeprowadzenia prac wycinkowych przerośniętych drzew znajdujących się w pasie linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15 kV R. - C. oraz w części umożliwiającej dojazd do tych obszarów na okres od dnia wydania decyzji do dnia [...] stycznia 2019 r. Zobowiązał również wnioskodawcę do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu prac. Organ odwoławczy wyjaśnił, że po upływie okresu, na który nastąpiło zajęcie nieruchomości, podmiot, który zajął nieruchomość, jest obowiązany doprowadzić nieruchomość do stanu poprzedniego. Za udostępnienie nieruchomości oraz szkody powstałe w wyniku zajęcia nieruchomości przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub osobą, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości a podmiotem, któremu udostępniono nieruchomość. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie w terminie 30 dni, licząc od dnia, w którym upłynął termin udostępnienia nieruchomości, określony w decyzji, o której mowa w ust. 1, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wszczyna postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania. Zgodnie z art. 128 ust. 4 u.g.n. odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Wojewoda podniósł, że między PGE Dystrybucja S.A. a A. Z. nie doszło do uzgodnienia wysokości odszkodowania, a 30-dniowy termin do dokonania takiego uzgodnienia upłynął. W związku z tym w dniu 24 lutego 2025 r. A. Z. wniosła o wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za udostępnienie nieruchomości oraz szkody powstałe w wyniku zajęcia nieruchomości, zgodnie z decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., znak: [...] W toku postępowania Starosta C. kilkukrotnie wzywał wnioskodawczynię oraz przedsiębiorstwo PGE Dystrybucja S. A. Oddział w Z. o przesłanie protokołu rozpoczęcia i zakończenia prac wycinkowych przerośniętych drzew na przedmiotowej nieruchomości oraz opisu poniesionych szkód powstałych w wyniku zajęcia nieruchomości. A. Z. nie przedstawiła wnioskowanych dokumentów. Natomiast E. G.-Ż. reprezentująca PGE Dystrybucja S. A. Oddział w Z. pismem z dnia 11 kwietnia 2025 r. poinformowała, że nie doszło do uzgodnienia odszkodowania z uwagi na brak kontaktu z właścicielką nieruchomości. Wyjaśniła również, że prace polegały na odtworzeniu pasa technologicznego poprzez wycinkę drzew i gałęzi przy liniach elektroenergetycznych średniego napięcia 15kV, które były również konieczne na działkach: nr [...] i nr [...], położonych w obrębie J., gmina R. F.. Wysokość drzew rosnących pod przedmiotową linią powodowała, że drzewa paliły się od przewodów linii energetycznych, co stwarzało zagrożenie dla ludzi, zwierząt oraz dla środowiska. W związku z tym zakres prac obejmował wyłącznie podcięcie gałęzi drzew kolidujących z linią energetyczną (bez usuwania żadnego drzewa) oraz złożenie gałęzi w stos w obrębie działki. Prace wykonano w ciągu jednego dnia, bez użycia ciężkiego sprzętu. Wojewoda wyjaśnił następnie, że przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie określą szczegółowych kwestii, w jaki sposób oraz w jakiej formie powinien być sporządzony protokół szkód, jednakże to na wnioskodawcy leży obowiązek przedstawienia wszystkich dowodów, jakimi dysponuje oraz szczegółowego określenia, jakie szkody powstały w związku z czasowym zajęciem nieruchomości, co rodzi korzystne dla niego skutki prawne. W związku z brakiem kluczowej dokumentacji, tj. protokołu rozpoczęcia i zakończenia prac wycinkowych przerośniętych drzew Starosta C. nie był w stanie oszacować poniesionych szkód na nieruchomości, a co za tym idzie brak było podstaw do powołania biegłego do oszacowania tych szkód, co skutkowało wydaniem decyzji o odmowie ustalenia wysokości odszkodowania. W skardze na decyzję Wojewody A. Z. zarzuciła naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w. zw. art. 77 § 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] mimo jej wydania z zaniechaniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przez brak przeprowadzenia dowodów z oględzin nieruchomości A. Z. i opinii biegłego z zakresu leśnictwa — na fakt zakresu i rodzaju szkody wywołanej podcinką drzew pod linią energetyczną oraz wysokości należnego A. Z. odszkodowania, 2) naruszenie art. 126 ust. 3 u.g.n. oraz art. 21 ust. 1 i 2 i art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej przez brak ustalenia odszkodowania za udostępnienie nieruchomości oraz szkody powstałe w wyniku zajęcia nieruchomości w wyniku wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. zezwalającej PGE Dystrybucja S.A. z siedzibą w L. Oddział Z. na czasowe zajęcie nieruchomości oznaczonej w operacie gruntów i budynków obrębu J. gm. R. F., jako działki nr [...] o powierzchni 4.7038 ha oraz nr [...] o powierzchni 12.4582 ha, stanowiących własność A. Z., w części stanowiącej obszar niezbędny do przeprowadzenia prac wycinkowych przerośniętych drzew znajdujących się w pasie linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15 kV R. - C. oraz w części umożliwiającej dojazd do tych obszarów na okres od dnia wydania decyzji do dnia 31 stycznia 2019 r. W związku z powyższym skarżąca zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewodzie, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu zarzutów skargi podniosła, że organ administracji publicznej jest na podstawie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji. Skarżąca wyjaśniła, iż nie posiada protokołu, ponieważ nie otrzymała od PGE Dystrybucja SA lub E. G. żadnych protokołów sprzed i po zakończeniu prac wycinkowych. Wniosła o ich zażądanie od właściciela linii energetycznych i wykonawcy prac wycinkowych oraz o przeprowadzenie dowodów z oględzin nieruchomości A. Z. i opinii biegłego z zakresu leśnictwa — na fakt zakresu i rodzaju szkody wywołanej podcinką drzew pod linią energetyczną oraz wysokości należnego odszkodowania. Według skarżącej, nie jest prawdą wyjaśnienie E. G., że nie miała z nią kontaktu oraz że podcinka drzew nie spowodowała żadnych uszkodzeń i nie wymagała przywrócenia stanu poprzedniego. Podcinka drzew spowodowała bowiem zahamowane ich wzrostu i przyrostu masy drzewnej, a pozostawienie w lesie stert gałęzi wymagało usunięcia ich z lasu celem wyeliminowania rozwoju chorób i szkodników. Zdaniem skarżącej, rzeczą przedsiębiorstwa przesyłowego, a nie właściciela nieruchomości, jest odpowiednie udokumentowanie udostępnienia nieruchomości oraz szkód powstałych w wyniku zajęcia nieruchomości. Właściciel z tytułu braku udokumentowania powyższych faktów nie może ponosić negatywnych konsekwencji i ma prawo do odszkodowania oraz dowodzenia jego wysokości wszystkim, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, w szczególności dokumentami, zeznaniami świadków, opiniami biegłych oraz oględzinami. W przedmiotowej sprawie, mimo ograniczenia prawa własności, skarżąca nie otrzymała bez własnej winy jakiegokolwiek odszkodowania. Pozostaje to w sprzeczności z art. 126 ust. 3 u.g.n. oraz art. 21 ust. 1 i 2 i art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przedmiotem sporu jest odmowa ustalenia odszkodowania za czasowe zajęcie nieruchomości oraz szkody powstałe w wyniku zajęcia nieruchomości w części stanowiącej obszar niezbędny do przeprowadzenia prac wycinkowych przerośniętych drzew znajdujących się w pasie linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15 kV R. - C. oraz w części umożliwiającej dojazd do tych obszarów, na skutek wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. Zgodnie z art. 126 ust. 1 u.g.n. w przypadku siły wyższej lub nagłej potrzeby zapobieżenia powstaniu znacznej szkody, z zastrzeżeniem ust. 5, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, licząc od dnia zajęcia nieruchomości. W przypadku postępowania prowadzonego na wniosek, wydanie decyzji następuje niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni, licząc od dnia złożenia wniosku. Natomiast stosownie do art. 126 ust. 3 u.g.n. po upływie okresu, na który nastąpiło zajęcie nieruchomości, podmiot, który zajął nieruchomość, jest obowiązany doprowadzić nieruchomość do stanu poprzedniego. Za udostępnienie nieruchomości oraz szkody powstałe w wyniku zajęcia nieruchomości przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub osobą, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości a podmiotem, któremu udostępniono nieruchomość. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie w terminie 30 dni, licząc od dnia, w którym upłynął termin udostępnienia nieruchomości, określony w decyzji, o której mowa w ust. 1, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wszczyna postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania. Decyzja wydana na podstawie art. 126 ust. 1 u.g.n. nie pozbawia właściciela praw do nieruchomości lub jej części. Decyzja ta tylko czasowo ogranicza sposób korzystania z nieruchomości. Wskutek jej wydania nie dochodzi do trwałego ograniczenia możliwości korzystania z nieruchomości. Powyższy przepis nie określa zasad i sposobu obliczania odszkodowania za szkody powstałe na skutek czasowego zajęcia nieruchomości. Wskazuje jedynie na to, że możliwe jest ustalenie odszkodowania w drodze negocjacji. W przypadku nieustalenia odszkodowania w trybie negocjacyjnym starosta wszczyna postepowanie w sprawie. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy, takie postępowanie zostało wszczęte przez Starostę Chełmskiego. Do odszkodowania z tytułu czasowego zajęcia nieruchomości, o którym mowa powyżej, odwołuje się natomiast art. 128 ust. 4 u.g.n. Stanowi on, że odszkodowanie przysługuje również za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i 124-126. W sytuacji zaistnienia szkody powstałej wskutek zdarzenia, o którym mowa w art. 126 ust. 1 u.g.n., odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Odszkodowanie, o którym mowa w art. 128 ust. 4 u.g.n., oparte jest na zasadach wynikających z prawa cywilnego, tj. powinno odpowiadać różnicy między stanem obecnym a stanem hipotetycznym, który by istniał, gdyby nie zdarzenie będące źródłem szkody, przy czym co do zasady odszkodowanie powinno pokrywać całą tę różnicę. Odszkodowanie przyznawane na podstawie art. 128 ust. 4 u.g.n. obejmuje wartość rzeczywistych szkód powstałych na nieruchomości objętej czasowym ograniczeniem w korzystaniu z niej. Zatem odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Zasady obliczania wartości szkody powstałej wskutek udzielenia przez starostę zezwolenia, o którym mowa w art. 128 ust. 4 u.g.n., zostały określone w § 75 oraz § 52 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 5 września 2023 r. w sprawie wyceny nieruchomości (Dz. U. poz. 1832, dalej: rozporządzenie). W myśl § 75 ust. 1 rozporządzenia przy określaniu wartości poniesionych szkód powstałych wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i art. 124-126 u.g.n., uwzględnia się w szczególności: 1) stan zagospodarowania nieruchomości na dzień wydania decyzji odpowiednio o wywłaszczeniu, ograniczeniu sposobu korzystania albo zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości oraz stan zagospodarowania nieruchomości na dzień zakończenia działań podjętych na podstawie tej decyzji; 2) utratę pożytków w okresie od dnia wydania decyzji do dnia zakończenia działań podjętych na podstawie tej decyzji. Stosownie zaś do ust. 3 tego przepisu, przez stan zagospodarowania nieruchomości rozumie się sposób i intensywność wykorzystywania terenu, a także sposób wykorzystywania obiektów budowlanych oraz cechy tych obiektów, w szczególności wymiary, kubaturę, formę architektoniczną i usytuowanie na gruncie. Z kolei z treści § 52 rozporządzenia wynika, że przy określaniu zmniejszenia wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 128 ust. 4 u.g.n., uwzględnia się w szczególności: 1) zmianę warunków korzystania z nieruchomości; 2) zmianę przydatności użytkowej nieruchomości; 3) trwałe ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomości; 4) skutki spowodowane obowiązkiem udostępniania nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii, a także remontów i demontażu, ciągów, przewodów i urządzeń wymienionych w art. 124 ust. 1 u.g.n. Jak wynika z akt sprawy, do odszkodowania w przedmiotowej sprawie mógł mieć zastosowanie jedynie pkt 4 § 52 rozporządzenia, przy czym przez skutki spowodowane obowiązkiem udostępniania nieruchomości należy rozumieć powstałe w wyniku wykonywania określonych czynności szkody na nieruchomości. Przepis ten w sposób oczywisty nie obejmuje samej gotowości jej udostępnienia, czy, innymi słowy, samego "tolerowania" możliwości udostępnienia nieruchomości. Odszkodowanie, o którym jest mowa w art. 126 ust. 1 u.g.n. i art. 128 ust. 4 u.g.n., powinno w tym przypadku rekompensować jedynie te szkody, które pozostają w związku przyczynowym ze zdarzeniem je wywołującym. Odszkodowanie odnosi się zatem do rzeczywistej szkody powstałej w majątku zobowiązanego do udostępnienia nieruchomości, co oznacza, że właścicielowi takiej nieruchomości przysługuje rekompensata jedynie za czas, w którym ograniczono mu możliwość pełnego korzystania z nieruchomości z uwagi na prowadzone prace, jak również tylko za tę część nieruchomości, której korzystanie było ograniczone. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego tradycyjnie i jednolicie przyjmuje się, że odszkodowanie uregulowane w art. 128 ust. 4 u.g.n., nie stanowi wartości równej szkodzie, powstałej na skutek wywłaszczenia czy ograniczenia w sposobie z niej korzystania. Jednocześnie Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 21 ust. 2 posługuje się pojęciem "słusznego odszkodowania" a nie pojęciem "pełnego odszkodowania" oraz nie precyzuje przy tym, co należy rozumieć przez "słuszne odszkodowanie" (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2020 r., I OSK 616/19). W konsekwencji odszkodowanie z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości powinno obejmować szkody na obszarze objętym czasowym zajęciem oraz w związku z tym zajęciem (wyrok WSA w Warszawie z 20 listopada 2017 r., IV SA/Wa 1617/17). Nie jest przy tym miarodajny czas zajęcia nieruchomości określony w decyzji o czasowym zajęciu, ponieważ decyzja określa maksymalny czas zajęcia nieruchomości przewidziany do wykonania robót w związku z wystąpieniem zdarzenia mającego znamiona nagłej potrzeby lub siły wyższej. Odszkodowanie z tytułu ograniczenia korzystania z nieruchomości, jak wskazano powyżej, może obejmować jedynie faktyczne zajęcie nieruchomości tak co do czasu trwania, jaki i miejsca, a więc okres, kiedy rzeczywiście były wykonywane tam prace oraz obszar, na którym faktycznie wykonywano prace (por. wyrok NSA z dnia 31 maja 2022 r., I OSK 1839/21; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 maja 2021 r., II SA/Gd 896/20). Wprawdzie roszczenie odszkodowawcze za czasowo zajętą nieruchomość nie ulega przedawnieniu, jednak w niniejszej sprawie – z uwagi na jej szczególne okoliczności, nie ma już możliwości ustalenia tych elementów stanu faktycznego, które są niezbędne dla oceny, czy rzeczywista szkoda na nieruchomości skarżącej wystąpiła, a jeżeli tak – to w jakim rozmiarze. Przede wszystkim wniosek o ustalenie odszkodowania z 24 lutego 2025 r. wpłynął do organu pierwszej instancji po ponad sześciu latach od wydania decyzji zezwalającej na czasowe zajęcie działek skarżącej poprzez zezwolenie PGE Dystrybucji na podcięcie gałęzi drzew pod linią energetyczną (decyzja została wydana 7 grudnia 2018 r.). Tym samym przedmiotem sporu jest ustalenie szkody, która – według skarżącej – powstała ponad sześć lat wcześniej na skutek podcięcia gałęzi drzew na jej nieruchomości. Zważywszy, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nie polegało na zamontowaniu trwałych przewodów czy urządzeń, a jedynie na jednorazowym działaniu polegającym na podcięciu gałęzi drzew rosnących na trasie linii energetycznej, upływ tak długiego czasu powoduje, że stwierdzenie faktu wystąpienia szkody jest niemożliwe w sytuacji braku jakichkolwiek dokumentów, w tym protokołów, obrazujących stan zagospodarowania nieruchomości na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości oraz stan zagospodarowania nieruchomości na dzień zakończenia działań podjętych na podstawie tej decyzji (§ 75 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia) oraz skutki spowodowane obowiązkiem udostępniania nieruchomości w celu wykonania podcinki gałęzi drzew (§ 52 pkt 4 rozporządzenia). Organ pierwszej instancji bezskutecznie wzywał skarżącą oraz przedstawiciela PGE Dystrybucja do dostarczenia tych dokumentów. Z pisma przedstawicielki PGE z 11 kwietnia 2025 r. wynika jedynie, że "zakres prac polegał wyłącznie na podcięciu gałęzi drzew kolidujących z linią energetyczną oraz złożeniu gałęzi w stosy w obrębie działki. Prace wykonano w ciągu jednego dnia, bez użycia dróg dojazdowych ani ciężkiego sprzętu ("pracownicy poszli pieszo z ręcznym sprzętem przez uszkodzone uprzednio – nie przez wykonawcę podcinki – ogrodzenie"). Nie powstały żadne uszkodzenia, a teren nie wymagał przywrócenia do stanu poprzedniego". "(...) Aktualnie wykonawca nie jest w stanie ustalić, czy Starosta został poinformowany o zakończeniu prac z uwagi na upływ czasu (6 lat)". Przedstawiciel PGE podkreślał również brak możliwości skontaktowania się ze skarżącą zarówno przed wykonaniem podcinki, jak i w jej trakcie – mimo kilkakrotnie podejmowanych prób. Skarżąca nie odpowiedziała na pismo PGE z 18 września 20218 r. zawierające prośbę o wyrażenie zgody na podcięcie gałęzi drzew (k. 71), zaś o dokonaniu wycinki została poinformowana w piśmie z 8 lutego 2019 r. (k. 39). Przedstawiciel PGE wskazał następnie, że "sprawa nabrała biegu, kiedy w 2024 r. zaszła konieczność przeprowadzenia ponownych prac wycinkowych, ponieważ odrosty drzew ponownie zaczęły wrastać w linię". Wyjaśnił, że potrzeba ponownej podcinki gałęzi drzew na działkach skarżącej w 2024 r. wynika stąd, że gałęzie drzew odrosły oraz że wierzchołki drzew na trasie linii energetycznej są popalone, co ponownie stwarza realne niebezpieczeństwo dla zdrowia, życia i środowiska. Sąd nie miał podstaw, aby tym wyjaśnieniom odmówić wiarygodności, tym bardziej, że skarżąca jedynie tym faktom zaprzeczyła, nie przedstawiając jakichkolwiek dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Powoływanie biegłego w takiej sytuacji byłoby nieracjonalne, ponieważ aby mógł on wykonać operat szacunkowy określający wartość szkody, musiałby mieć możliwość stwierdzenia, czy i jaka szkoda powstała na działkach skarżącej w związku z podcięciem gałęzi drzew. Bez jakichkolwiek dokumentów obrazujących stan nieruchomości skarżącej przed rozpoczęciem prac wycinkowych oraz po ich zakończeniu, organy nie miały możliwości ustalenia, gałęzie których drzew zostały podcięte na zlecenie PGE, w jakiej dacie podcinka została wykonana, ile dokładnie czasu zajęła i jaki obszar został zajęty w celu wykonania tych prac. Po upływie ponad sześciu lat dokonanie takich ustaleń bez stosownych dokumentów jest niemożliwe. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.