II SA/Gl 1651/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 20 października 2025 r. nr NWXIV.7581.4.11.2025 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 20 października 2025 r., nr NWXIV.7581.4.11.2025 Wojewoda Śląski (dalej "Wojewoda" lub "Organ odwoławczy") uchylił w całości decyzję Starosty [...] (dalej "Starosta" lub "Organ I instancji") z dnia 10 czerwca 2025 r. nr [...] i orzekł merytorycznie w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. Starosta orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej, położonej w obrębie [...] , powiat [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 7.4231 ha, dla której Sąd Rejonowy w P. prowadzi księgę wieczystą nr [...] , stanowiącej własność A. M. (dalej "Uczestnik postępowania"), przez zezwolenie T. S.A. z siedzibą w K. (dalej "Spółka" lub "Skarżąca"), na założenie i przeprowadzenie na przedmiotowej nieruchomości nowych przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, tj. sieci kablowej ziemnej średniego napięcia (SN) 15 kV. Starosta określił powierzchnię pasa technologicznego niezbędnego do wykonania i budowy podziemnej sieci kablowej SN 15 kV oraz pas zajętości związany z wybudowaniem ww. sieci. Przebieg linii na działce nr [...] dla ww. przedsięwzięcia oznaczono na mapie zasadniczej w skali 1:1000, stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji. Podstawę prawną pierwszoinstancyjnej decyzji stanowiły przepisy art. 124 ust. 1, ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 z późn. zm.; dalej "u.g.n.") oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej "k.p.a."). W uzasadnieniu decyzji Organ I instancji wskazał, że Spółka wnioskiem z 17 lutego 2025 r. zwróciła się o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] , położonej w obrębie [...] , w celu założenia i przeprowadzenia na tej nieruchomości nowych przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, tj. projektowanej sieci kablowej zmiennej średniego napięcia (SN) 15 kV. Organ I instancji stwierdził, że spełnione zostały wszystkie przesłanki wynikające z art. 124 u.g.n., w tym przesłanka przeprowadzenia rokowań z właścicielem nieruchomości, i orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z ww. nieruchomości. W odwołaniu od decyzji Uczestnik postępowania zarzucił, że istnieje alternatywne rozwiązanie dla inwestycji Spółki, które nie ingeruje w jego nieruchomość, tj. posadowienie sieci wzdłuż drogi publicznej. W ocenie Uczestnika postępowania Starosta naruszył przepisy postępowania m. in. z uwagi na fakt, że nie zobowiązał Spółki do przedłożenia opinii zarządcy drogi publicznej czy też innych dowodów wykluczających alternatywny przebieg inwestycji. Zaskarżoną obecnie decyzją Wojewoda uchylił w całości decyzję Organu I instancji z 10 czerwca 2025 r. i odmówił ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonej w P. , obrębie [...] , oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...] o powierzchni 7,4231 ha ([...] ), stanowiącej własność Uczestnika postępowania. Według Organu odwoławczego nie został spełniony warunek przeprowadzenia rokowań z właścicielem nieruchomości, określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem, że Spółka podjęła działania mające na celu uzyskanie zgody Uczestnika postępowania na realizację planowanego przedsięwzięcia, lecz są one obarczone błędami formalnymi. Najbardziej problematyczną kwestią jest prawidłowość umocowania przedstawicieli Spółki do podejmowania w jej imieniu czynności w ramach rokowań. Przed wszczęciem postępowania administracyjnego wystosowano do Uczestnika postępowania dwa pisma o wyrażenie zgody na przeprowadzenie inwestycji w głębi działki nr [...] . Pierwsze pismo z 19 kwietnia 2024 r. zostało podpisane przez P.P.. Do pisma załączono pełnomocnictwo z 5 kwietnia 2023 r. nr [...]. Pełnomocnictwo to było udzielone na okres od 5 kwietnia 2023 r. do 29 lutego 2024 r., a więc nie uprawniało P. P. do reprezentowania Spółki w dacie podpisania pisma. Nadto z treści tego pełnomocnictwa wynikało, że z zakresu umocowania wyłączone zostały wszelkie czynności, których podjęcie mogłoby rodzić w skutkach powstanie jakichkolwiek zobowiązań o charakterze finansowym. Pełnomocnik miał jedynie prawo do "zawierania w imieniu Spółki umów bez prawa zaciągania zobowiązań finansowych w sprawach korzystania z nieruchomości osób trzecich". Zapewne z tych względów też w piśmie z 19 kwietnia 2024 r. wskazano jedynie na potencjalną możliwość wypłaty środków pieniężnych w postaci jednorazowej opłaty w ramach ustanowienia służebności przesyłu. Drugie pismo z 13 listopada 2024 r., w którym zaproponowano Uczestnikowi postępowania ustanowienie odpłatnej służebności przesyłu, zostało podpisane przez B. G. . Do tego pisma nie został dołączony dokument pełnomocnictwa, a jak ustalono w oparciu o dane udostępnione w Krajowym Rejestrze Sądowym, osoba ta nie jest (i nie była w dacie sporządzania pisma) osobą uprawnioną do reprezentowania Spółki. W tych okolicznościach nie można uznać, że przed wszczęciem postępowania odbyły się rokowania z właścicielem nieruchomości. Nadto Starosta przed wszczęciem postępowania nie wyznaczył stronom dwumiesięcznego terminu do zawarcia umowy służebności lub innej umowy cywilnoprawnej umożliwiającej inwestorowi korzystanie z nieruchomości w celu zrealizowania zaplanowanego przedsięwzięcia, do czego był zobligowany na mocy art. 124 ust. 3 u.g.n. Brak ten został konwalidowany przez Wojewodę, który pismem z 22 lipca 2025 r. wyznaczył stronom dwumiesięczny termin do podjęcia negocjacji. W toku postępowania odwoławczego Spółka miała możliwość konwalidowania nieprawidłowości formalnych i spełnienia przesłanki warunkującej ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Tymczasem pełnomocnik Spółki P. P. w piśmie z 8 września 2025 r. wskazał, że inwestor nie widzi podstaw do ponownych rokowań z właścicielem. W jego ocenie, przed wszczęciem postępowania administracyjnego, właściciel miał zapewniony dwumiesięczny termin na podpisanie umowy, z czego nie skorzystał, wręcz przeciwnie wyraził stanowczy brak zgody. Dodatkowo samo postępowanie przed Organem I instancji trwało ponad dwa miesiące, co mogłoby potwierdzać, że Starosta również dał właścicielowi przestrzeń w wymiarze dwóch miesięcy na zmianę decyzji i podpisanie umowy lub ugody z inwestorem. Wojewoda zauważył, że pismem z 12 marca 2025 r. Uczestnik postępowania wniósł o uznanie wniosku Spółki za bezzasadny lub co najmniej przedwczesny, jednocześnie wskazując na swoje wątpliwości co do przebiegu inwestycji w terenie. W toku postępowania pierwszoinstancyjnego nie padła żadna propozycja finansowego odszkodowania za ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości Uczestnika postępowania. Pełnomocnik Spółki odnosząc się do tych zarzutów, odesłał Uczestnika postępowania do dokumentacji, którą może pozyskać do wglądu w Starostwie. Uczestnikowi postępowania nie została zatem wyjaśniona podstawowa kwestia dotycząca planowanego zamierzenia inwestycyjnego, a w aktach sprawy nie znajduje się żadna dokumentacja wskazująca na chociażby rozważenie innego wariantu zaprojektowania sieci przez Spółkę. Zdaniem Wojewody podjęte przez Spółkę działania nie zmierzały do próby wyczerpania możliwości negocjacyjnych. Ich faktycznym celem nie było doprowadzenie do zawarcia porozumienia, a jedynie zgromadzenie dokumentacji na potrzeby uzyskania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Pismem z 20 listopada 2025 r. Skarżąca, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, zaskarżyła do sądu administracyjnego decyzję Wojewody w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 6 k.p.a. w związku z art. 33 § 3 k.p.a. oraz art. 124 ust. 3 u.g.n. polegające na nieuzasadnionym uzależnieniu skuteczności prowadzonych rokowań w trybie art. 124 ust. 3 u.g.n. od złożenia wraz z pismami kierowanymi w ramach rokowań pełnomocnictwa dla pracownika występującego w imieniu Spółki, podczas gdy żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie przewiduje takiego obowiązku, a Wojewoda nie wskazał żadnego uzasadnienia prawnego dla takiego wymogu, a strony – adresaci kierowanych pism nie kwestionowali umocowania występujących w imieniu Spółki osób; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w związku z art. 115 ust. 2 u.g.n. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego, tj. czasu trwania rokowań między Spółką a właścicielem nieruchomości oraz terminu wniesienia przez Spółkę wniosku o ograniczenie korzystania z nieruchomości, w szczególności pominięcie faktu, że Skarżąca zapewniła właścicielowi nieruchomości na piśmie termin dwóch miesięcy na zawarcie umowy, a co doprowadziło do niesłusznego ustalenia, że nie wystąpiła przesłanka uzasadniająca wydanie decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n.; - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego i prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz brak należytego uzasadnienia decyzji, a to poprzez uznanie, że przedstawione przez Skarżącą dokumenty nie wykazywały skutecznego prowadzenia rokowań z właścicielami nieruchomości, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Skarżąca prowadziła skuteczne rokowania, a brak zgody właściciela nieruchomości na wybudowanie urządzeń infrastruktury elektroenergetycznej nie budzi żadnych wątpliwości i nie kwestionował on umocowania przedstawicieli; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 124 ust. 3 u.g.n. w związku z art. 114 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 115 ust. 2 u.g.n. poprzez ich niewłaściwą interpretację i uznanie, że odpowiednie stosowanie art. 115 ust. 2 oznacza obowiązek wyznaczenia na piśmie 2-miesięcznego terminu na zawarcie umowy określającej warunki udostępnienia nieruchomości, podczas gdy przez odpowiednie stosowanie nie należy rozumieć ścisłego stosowania przepisu, a przy jego stosowaniu należy brać pod uwagę jego cel, którym jest złożenie właścicielowi nieruchomości przez inwestora propozycji zawarcia umowy i oczekiwanie na jego stanowisko co najmniej dwa miesiące przed złożeniem wniosku w trybie administracyjnym; - art. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez błędne uznanie, że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki dopuszczalności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, podczas gdy Spółka przeprowadziła rokowania z właścicielem nieruchomości przed wszczęciem postępowania, a właściciel wyraził jednoznaczny sprzeciw wobec inwestycji, co wyczerpuje cel rokowań i uprawnia do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Na zasadzie art. 106 § 3 p.p.s.a. Skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów, tj. pełnomocnictwa dla P. P. z 8 marca 2024 r. i pełnomocnictwa dla B. G. z 29 lutego 2024 r. celem wykazania umocowania pracowników Spółki w dacie prowadzonej korespondencji i rokowań, skuteczności podejmowanych przez nich czynności, skuteczności prowadzonych rokowań. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podała argumenty na poparcie wniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Podkreślił, że dla uznania, że rokowania się odbyły istotna jest ich formalna poprawność, w tym należyta reprezentacja uczestniczących w nich stron. Tymczasem przeprowadzone przez Spółkę rokowania były obarczone błędami formalnymi, a nadto były pozorne, tj. nie zmierzały do próby wyczerpania możliwości negocjacyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, nie jest dotknięta kwalifikowanymi wadami skutkującymi wznowieniem postępowania bądź stwierdzeniem nieważności ani nie uchybia regułom procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem z mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."), dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta może ograniczyć w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Przepisy art. 114 ust. 1 i 2 oraz art. 115 stosuje się odpowiednio. Przepis art. 115 ust. 2 u.g.n. stanowi, że wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego następuje po bezskutecznym upływie dwumiesięcznego terminu do zawarcia umowy, o której mowa w art. 114 ust. 1, wyznaczonego na piśmie właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu nieruchomości, a także osobie, której przysługuje ograniczone prawo rzeczowe na tej nieruchomości. Z zacytowanych regulacji wynika, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie określonym w art. 124 ust. 1 u.g.n. możliwe jest przy łącznym spełnieniu następujących przesłanek: 1) planowana inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 u.g.n.; 2) ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości musi być zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; 3) właściciel nie wyraża zgody na realizację inwestycji na jego nieruchomości, co potwierdzają udokumentowane rokowania pomiędzy inwestorem a właścicielem, przeprowadzone w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko Wojewody co do niespełnienia przez Skarżącą warunku przeprowadzenia rokowań z właścicielem nieruchomości, jak tego wymaga art. 124 ust. 3 u.g.n. Podstawą wszczęcia postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości jest wykazanie przez podmiot realizujący zamierzenie, o jakim mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., że rokowania z właścicielem (użytkownikiem wieczystym) nieruchomości faktycznie odbyły się i okazały się nieskuteczne. Przy czym na inwestorze spoczywa obowiązek udokumentowania przeprowadzonych rokowań. Rokowania należy udokumentować tak, aby dokumenty te mogły być dołączone do wniosku o wydanie decyzji jako dowód bezskutecznego wyczerpania możliwości zajęcia nieruchomości w trybie cywilnoprawnym dla uniknięcia ingerencji administracyjno-prawnej (zob. M. Wolanin [w:] J. Jaworski, A. Prusaczyk, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, wyd. 9, 2025, art. 124, Nb 5, Legalis). Ustawa nie definiuje użytego w art. 124 ust. 3 u.g.n. pojęcia "rokowania". Można jednak przyjąć, że chodzi o wszelkie dopuszczalne prawem czynności i działania zmierzające do zawarcia umowy. Rokowania polegają więc na tym, że strony przedstawiają własne stanowiska w sprawie zgodnie z własną wiedzą i wolą. Rokowania nie oznaczają konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczy wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich postanowieniach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. Spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia oznacza taką sytuację, w której mimo prowadzonych rozmów, nie doszło do zawarcia umowy, a inwestor określił i zaproponował właścicielowi konkretne warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwie do przyjęcia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 3 września 2014 r., II SA/Rz 542/14; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 12 stycznia 2017 r., II SA/Sz 1075/16; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 19 września 2016 r., II SA/Kr 650/16; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 września 2014 r., I OSK 296/13 - opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Moment rozpoczęcia rokowań należy wiązać z chwilą, w której jedna ze stron wystąpi do drugiej strony z inicjatywą zawarcia określonej umowy przez złożenie oświadczenia wyrażającego wolę jej zawarcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2022 r., I OSK 1538/21, opubl. w CBOSA). Z przepisu art. 124 ust. 3 u.g.n. wynika, że rokowania z właścicielem (użytkownikiem wieczystym) nieruchomości przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Zatem dla swej skuteczności rokowania muszą być prowadzone pomiędzy podmiotami uprawnionymi. Pomioty te mogą działać osobiście bądź przez swoich przedstawicieli. Wobec tego inicjując rokowania, w tym rokowania o umowne udostępnienie nieruchomości na cele inwestycyjne osoba, która w imieniu inwestora zwraca się do właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości, musi legitymować się właściwym umocowaniem do działania w jego imieniu. W innym bowiem przypadku nie można w ogóle mówić o tym, iż rokowania - w rozumieniu art. 124 ust. 3 u.g.n. - miały miejsce (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lipca 2020 r., I OSK 13/20, opubl. w CBOSA). Skoro przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. wymaga, aby rokowania zostały przeprowadzone przez podmiot, który zamierza wystąpić z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, to powinien to być reprezentant tego podmiotu lub jego pełnomocnik, a status ten winien być wykazany dokumentem, z którego wynika sposób reprezentacji, a także pełnomocnictwem jeśli taka osoba prowadzi rokowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2008 r., I OSK 459/07, opubl. w CBOSA). Analiza dokumentów z przeprowadzonych rokowań, załączonych do podania z 17 lutego 2025 r., prowadzi do wniosku, że nie odzwierciedlają one faktu przeprowadzenia przez Spółkę rokowań w sposób wymagany przez art. 124 ust. 3 u.g.n. W przypadku pisma z 19 kwietnia 2024 r., przedstawione Uczestnikowi postępowania pełnomocnictwo dla P. P. nie upoważniało do podpisania w imieniu Spółki tego pisma, w tym do złożenia propozycji zawarcia porozumienia stanowiącego podstawę dla Spółki do złożenia oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei do pisma z 13 listopada 2024 r., w którym zaproponowano właścicielowi ustanowienie odpłatnej służebności przesyłu, nie załączono pełnomocnictwa dla podpisanego pod nim B. G. . Dla uznania, że rokowania się odbyły istotna jest ich formalna poprawność. Jednym z podstawowych wymogów formalnych rokowań jest należyta reprezentacja uczestniczących w nich stron (właściwe umocowanie osób reprezentujących strony). Jeżeli rokowania od strony formalnej przebiegały nieprawidłowo, wówczas nie można uznać, że się odbyły, a w konsekwencji, że został spełniony jeden z podstawowych warunków rozstrzygnięcia sprawy i wydania decyzji w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 11 stycznia 2022 r., II SA/Op 448/21, opubl. w CBOSA). Jednocześnie ani na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, ani w postępowaniu odwoławczym nie doszło do konwalidacji wadliwości umocowania pełnomocnika P. P. ani do potwierdzenia czynności dokonanej przez pełnomocnika B. G. bez umocowania. W stanie faktycznym sprawy nie sposób przyjąć, że rokowania odbyły się i trwały wymagany dwumiesięczny okres. Po pierwsze z uwagi na formalną niepoprawność rokowań nie można twierdzić, że odbyły się one przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Po drugie nie sposób uznać, że zostały one przeprowadzone w toku postępowania przed Organem I instancji. Odnosząc się do stanowiska właściciela nieruchomości, Spółka nie proponowała żadnych warunków uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Słusznie wskazuje Wojewoda, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego nie padła żadna propozycja finansowego odszkodowania za ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości Uczestnika postępowania. Po trzecie zaś także w toku postępowania odwoławczego nie doszło do spełnienia przesłanki przeprowadzenia rokowań z właścicielem nieruchomości. W piśmie z 22 lipca 2025 r. pełnomocnik Spółki oświadczył, że nie widzi podstaw do ponownych rokowań, a Uczestnik postępowania miał zapewniony dwumiesięczny termin na podpisanie umowy, z czego nie skorzystał. Wobec powyższego należy uznać, że Wojewoda trafnie przyjął, że nie została spełniona jedna z trzech obligatoryjnych przesłanek do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że Skarżąca dołączyła do skargi pełnomocnictwa dla P. P. z 8 marca 2024 r. i dla B. G. z 29 lutego 2024 r., wnosząc o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z tych dokumentów. Odnosząc się do tego wniosku wskazać trzeba, że art. 106 § 3 p.p.s.a daje sądowi możliwość przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jednakże rolą tego przepisu nie jest kontynuowanie przed sądem postępowania zakończonego skarżoną decyzją ostateczną. Sąd nie weryfikuje bowiem ustaleń poczynionych przez organy administracji w oparciu o dokumenty przedłożone przez stronę dopiero na etapie postępowania sądowego. Przedłożenie przez Skarżącą wskazanych dowodów po ostatecznym zakończeniu postępowania administracyjnego, nie daje również podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, albowiem Wojewoda w chwili jej wydawania tymi dokumentami nie dysponował. Powyższe okoliczności spowodowały, że wnioski dowodowe skarżącej zostały przez Sąd oddalone. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.