II SA/Lu 680/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu 12 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. i D. R. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z [...] r., znak: [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego - w zakresie wniosku A. R. i D. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z [...] r., znak: [...] postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z [...] r., znak: [...]

W dniu 27 lipca 2018 r. wpłynęła do Sądu skarga A. R. i D. R. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z [...] r., znak: [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. W skardze tej skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę bądź uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie przesłankę wyrządzenia znacznej szkody interpretuje się jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast za trudne do odwrócenia skutki uznaje się takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 364 i n. wraz z powołanym orzecznictwem). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta L. decyzją z [...] r., znak: [...] [...], nakazał skarżącym rozbiórkę wybudowanego dwupoziomowego obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej, o wymiarach w rzucie [...] m x [...] m i wysokości [...] m, usytuowanego w południowo-zachodniej części działki nr [...], przy ul. [...] w L.. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy tę decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazali, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu oraz utrzymanego nim w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Przede wszystkim wskazać należy, że podstaw do uwzględnienia wniosku skarżących nie daje podniesiona przez nich okoliczność, że "w obiekcie objętym nakazem rozbiórki bawi się dziecko, które jest zżyte z ulubionym miejscem zabaw. Zatem wystąpić może nie tylko szkoda materialna, ale też szkoda emocjonalna u małego dziecka". Oczywiste jest, że wskazana okoliczność nie może być kwalifikowana jako źródło ewentualnej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona, w wyniku ewentualnego późniejszego przywrócenia obiektu do stanu pierwotnego. Co więcej, skarżący nie uprawdopodobnili nawet, że rozbiórka opisanego wyżej obiektu budowlanego, mając na uwadze jego wielkość oraz konstrukcję, prowadziłaby do tak istotnej zmiany rzeczywistości, że powrót do stanu poprzedniego mógłby nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że przedmiot nakazu rozbiórki stanowi obiekt o konstrukcji drewnianej, o wymiarach [...] m x [...] m, o wysokości [...] m, posadowiony na betonowych bloczkach, który "spełnia jedynie funkcję rekreacyjną i to dla wąskiej grupy osób, jakimi są dzieci" (zob. s. 4 skargi – k. 4v akt sądowych). Sami skarżący przyznają zaś w skardze, że "sam obiekt jest na tyle niewielkich rozmiarów", że ewentualne orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji "w najmniejszym nawet stopniu nie wpłynie na interes osób trzecich i nie zagraża ich dobrom prawem chronionym" (zob. s. 2 skargi – k. 3v akt sądowych). Zauważyć także należy, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem tego rozstrzygnięcia ani innych aktów podjętych w toku postępowania przed organami administracji. Nie mogą zatem uzasadniać udzielenia skarżącym ochrony tymczasowej zarzuty dotyczące prawnej wadliwości decyzji organów obu instancji. Ubocznie wskazać trzeba, że rozstrzygnięcie niniejszym postanowieniem o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie wyłącza możliwości udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej na dalszym etapie postępowania sądowego. Przepis art. 152 § 1 p.p.s.a. stanowi bowiem, że w razie uwzględnienia skargi zaskarżony akt nie wywołuje skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.