II OSK 1686/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 680/18 w sprawie ze skargi D. R. i A. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 20 grudnia 2018 r., II SA/Lu 680/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Lublinie oddalił skargę D. R. i A. R. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie (LWINB) z 30 maja 2018 r., nr ZOA-II.7721.30.2017, w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, w związku z wnioskiem R. S. z 13 czerwca 2017 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Lublin (PINB), wszczął postępowanie administracyjne w sprawie budowy drewnianego obiektu usytuowanego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w L. Z ustaleń dokonanych przez pracowników organu powiatowego, z protokołów kontroli z 8 sierpnia 2017 r. i 23 lutego 2018 r., ze szkiców sytuacyjnych oraz z dokumentacji fotograficznej wynika, że w południowo-zachodniej części w/w działki znajduje się obiekt o konstrukcji drewnianej, posiadający wymiary 4,00 m x 2,57 m, o wysokości 4,40 m, posadowiony na betonowych bloczkach. Sporny obiekt składa się z dwóch poziomów, przy czym pierwszy poziom posiada dwie ściany od strony południowej i zachodniej oraz podłogę z desek. Na drugi poziom prowadzą schody o konstrukcji drewnianej do zadaszonego podestu, usytuowanego przed wejściem do zamkniętego pomieszczenia - wydzielonego ścianami z desek, posiadającego okno od strony południowej - bezpośrednio przy granicy z działką nr [...]. Odległość obiektu od ogrodzenia posesji od strony południowej wynosi 0,41 m, a od strony zachodniej obiekt znajduje się bezpośrednio przy ogrodzeniu. Z akt sprawy wynika ponadto, że daszek podestu wysunięty jest o 0,30 m poza ogrodzenie nad drogę dojazdową do posesji zlokalizowanej na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w L. (działka nr [...]), tj. w granicach pasa drogowego - sięgacza B - ul. [...] w L. Z oświadczenia złożonego przez D. R. wynika, że sporny obiekt został zrealizowany w latach 2014 - 2015. Dalej w wyroku II SA/Lu 680/18 przywołano, że PINB decyzją z 13 listopada 2017 r., wydaną na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (uPb), nakazał rozbiórkę przedmiotowej budowli. Kolejno wskazano, że LWINB decyzją znak: ZOA-II.7721.30.2017 z 8 stycznia 2018 r. uchylił w/w decyzję PINB w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując, że organ ten zastosował przepis art. 49b ust. 1 uPb. W ocenie organu odwoławczego wykonane roboty budowlane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 uPb, a więc z naruszeniem przepisów, w tym techniczno-budowlanych, czy też miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podlegają kontroli organów nadzoru budowlanego i skutkom przewidzianym w art. 51 uPb. W ocenie organu odwoławczego co najmniej przedwczesne było nakazanie rozbiórki przedmiotowej altany, bowiem organ I instancji nie wykazał, że naruszenia przepisów techniczno-budowlanych nie da się wyeliminować poprzez nakazanie wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że rozpatrując ponownie sprawę, PINB decyzją znak: PNB.IO.II.2.5141/6/146046/17 z 5 kwietnia 2018 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 i ust. 7, w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2017, poz. 1332 ze zm., uPb), nakazał D. R. i A. R. rozbiórkę wybudowanego dwupoziomowego obiektu budowlanego. Powyższą decyzję zaskarżył odwołaniem D. R., który wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania lub o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Organ odwoławczy powołaną na wstępie decyzją, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017, poz. 1257 ze zm.) w zw. z art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 uPb utrzymał w mocy decyzję nakazową organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty zawarte w odwołaniu pozostają bez wpływu na podjęte przez organ I instancji rozstrzygnięcie. Przedmiotem sporu jest altana ogrodowa stanowiąca budowlę, a zatem obiekt budowlany nie będący budynkiem ani obiektem małej architektury (art. 3 pkt 3 uPb). W ocenie organu odwoławczego zasadnie uznano, uwzględniając przeprowadzone kontrole przedmiotowego obiektu, iż wody opadowe z części daszku odprowadzane są na teren działki sąsiedniej, co narusza wymogi przepisu § 28 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015, poz. 1422 ze zm., rozp. MI 2002), spadek dość stromego dachu altany jest skierowany w kierunku działki sąsiedniej, wody opadowe nie są odprowadzane na teren działki inwestorów. Organ odwoławczy stwierdził, że brak jest możliwości doprowadzenia altany do stanu zgodnego z prawem, z uwagi na naruszenie przepisów rozp. MI 2002. A. R. i D. R. złożyli na w/w decyzję LWINB skargę, zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 29 ust. 1 pkt 2d uPb - poprzez dokonanie błędnej jego wykładni i wadliwe przyjęcie, że przedmiotowy obiekt stanowi wolnostojącą altanę o powierzchni zabudowy do 35 m² w sytuacji, gdy stanowi on obiekt użytkowy służący codziennej rekreacji; - art. 51 ust. 1 pkt 1 uPb - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w konsekwencji bezpodstawnego przyjęcia, że odstępstwo od wymogów rozp. MI 2002, ma charakter istotny; - § 1, § 2 i § 12 rozp. MI 2002, w zw. z art. 3 pkt 1 uPb - poprzez jego niewłaściwe, bezpodstawne zastosowanie i przyjęcie, że do przedmiotowego obiektu należy stosować przepisy tegoż rozporządzenia, tzn. przepisy dotyczące wymaganych odległości budynków i niektórych budowli od granicy działki, w konsekwencji błędnego przyjęcia, że przedmiotowy obiekt stanowi budowlę nadziemną spełniającą funkcję użytkową budynków, a zatem ma do niej zastosowanie wymóg zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi dotyczącymi odległości od granicy z działką sąsiednią; - § 61 ust. 1, § 62 ust. 1 i § 72 rozp. MI 2002 - poprzez ich niezastosowanie i niedostrzeżenie, że poszczególne elementy przedmiotowego obiektu nie spełniają wymogów cyt. rozporządzenia, co do minimalnych ich wymiarów, a zatem przedmiotowy obiekt nie posiada drzwi, podłóg, okien, dachu etc.; - § 28 ust. 1 rozp. MI 2002 w zw. z art. 3 pkt 1 uPb - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, że przedmiotowy obiekt wymaga doprowadzenia kanalizacji umożliwiającej odprowadzanie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej pomimo, iż nie jest on budynkiem; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. - poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego i niepodjęcie w sposób prawidłowy czynności mających na celu ustalenie w jakim celu obiekt został wykonany i w jaki sposób jest użytkowany, a w konsekwencji niedostrzeżenie przez organ nadzoru budowlanego, że przedmiotowy obiekt stanowi obiekt użytkowy służący rekreacji codziennej; - art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2d oraz art. 30 ust. 1 uPb - poprzez wydanie "sprzecznej decyzji", która to sprzeczność polega na nakazaniu rozbiórki w sytuacji, gdy jednocześnie organ przyjął, że przedmiotowy obiekt nie podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Mając powyższe zarzuty na uwadze, powielone z postępowania odwoławczego, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Lublinie oddalił skargę. W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że przedmiotowa altana ogrodowa jest budowlą, a nie budynkiem czy obiektem małej architektury (art. 3 pkt 3 uPb). Sąd wojewódzki uznał za niesłuszny zarzut skarżących, jakoby organy dokonały błędnej kwalifikacji spornego obiektu budowlanego i nieprawidłowo zastosowano art. 51 ust. 1 pkt 1 uPb. W okolicznościach niniejszej sprawy, odnosząc się do poczynionych ustaleń oraz ugruntowanego poglądu doktryny, sąd wojewódzki przyjął, że skoro altana ogrodowa będąca budowlą spełnia funkcje użytkowe budynku, to oczywistym było, że jej realizacja wymaga zachowania odległości od granicy z działką sąsiednią określonych w przepisach § 12 rozp. MI 2002. Skoro przedmiotowy obiekt budowlany, pomimo braku konieczności uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia do właściwego organu, podlega reżimowi rozp. MI 2002, to tym bardziej oczywistym jest, że zastosowanie będą miały również przepisy uPb. Zauważono, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, iż tzw. tryb postępowania naprawczego z art. 50 i 51 uPb może być stosowany także do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotowy obiekt budowlany, ze względu na swą wielkość i cechy, takie jak posiadanie ścian zewnętrznych, podłogi, sufitu, dachu, okna i schodów spełnia funkcje użytkowe budynków. Z uwagi na powyższe mogą i powinny być także stosowane do tego obiektu przepisy art. 12, art. 28 i § 272 rozp. MI 2002. Sąd orzekający w I instancji podkreślił także, że już usytuowanie przedmiotowego obiektu, bez zachowania - wymaganych przepisami § 12 rozp. MI 2002 - odległości od granicy z działką sąsiednią, stanowiło samodzielną i wystarczającą podstawę do wydania decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli A. R. i D. R. – zastępowani przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący kasacyjnie zarzucają naruszenie: 1. prawa materialnego, tj.: - art. 29 ust. 1 pkt 2d uPb - poprzez dokonanie błędnej jego wykładni i wadliwe przyjęcie, że obiekt będący przedmiotem postępowania stanowi wolno stojącą altanę o powierzchni zabudowy do 35 m², w sytuacji gdy stanowi on obiekt użytkowy służący codziennej rekreacji; - art. 51 ust. 1 pkt 1 uPb - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w konsekwencji bezpodstawnego przyjęcia, że odstępstwo od wymogów rozp. MI 2002, ma charakter istotny; § 1, § 2 i § 12 rozp. MI 2002 w zw. z art. 3 pkt 1 uPb - poprzez jego niewłaściwe, bezpodstawne zastosowanie i przyjęcie, że do przedmiotowego obiektu należy stosować przepisy tegoż rozporządzenia, tzn. przepisy dotyczące wymaganych odległości budynków i niektórych budowli od granicy działki w konsekwencji błędnego przyjęcia, że przedmiotowy obiekt stanowi budowlę nadziemną spełniającą funkcję użytkową budynków, a zatem ma do niej zastosowanie wymóg zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi dotyczącymi odległości od granicy z działką sąsiednią; § 61 ust. 1, § 62 ust. 1, § 72 ust. rozp. MI 2002 - poprzez ich niezastosowanie i niedostrzeżenie, że poszczególne elementy przedmiotowego obiektu nie spełniają wymogów cyt. rozporządzenia co do minimalnych ich wymiarów, a zatem przedmiotowy obiekt nie posiada drzwi, podłóg, okien, dachu etc.; § 28 ust. 1 rozp. MI 2002 w zw. z art. 3 pkt 1 uPb - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, że przedmiotowy obiekt wymaga doprowadzenia kanalizacji umożliwiającej odprowadzanie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, pomimo, iż nie jest on budynkiem; 2. przepisów postępowania, a to: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm., Ppsa) w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. - poprzez "utrzymanie rozstrzygnięcia w mocy", pomimo, że wadliwie przeprowadzono postępowanie dowodowe i nie podjęto w sposób prawidłowy czynności mających na celu ustalenie, w jakim celu obiekt został wykonany i w jaki sposób jest użytkowany, a w konsekwencji nie dostrzeżono, że przedmiotowy obiekt stanowi obiekt użytkowy służący rekreacji codziennej; W związku z powyższym wnosi się o: 1) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; 2) uwzględnienie skargi kasacyjnej poprzez: a) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez umorzenie postępowania w przedmiocie nakazania A. i D.R. rozbiórki samowolnie wybudowanego dwupoziomowego obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej, ewentualnie b) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie; 3) zasądzenie kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych; 4) wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Skarżący wskazują, że w przedmiotowej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzeczony nakaz rozbiórki jest instrumentem najdalej idącym i ma charakter nieodwracalny. W obiekcie objętym nakazem rozbiórki bawi się dziecko, dla którego jest on ulubionym miejscem zabaw. Brak wstrzymania wykonania zatem spowodować może nie tylko szkodę materialną związaną z samym faktem rozbiórki wymagającej określonego nakładu pracy i pociągającej za sobą trwałe zniszczenie szeregu elementów konstrukcji, ale także szkodę emocjonalną u małego dziecka. Jest to zasadne tym bardziej, że z racji niewielkich rozmiarów obiektu, braku immisji, zacieniania i generowania zagrożeń, w najmniejszym nawet stopniu nie wpłynie to na interes osób trzecich i nie zagraża ich dobrom prawem chronionym. W dalszym uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że przedmiotem postępowania jest dwupoziomowy drewniany obiekt o wymiarach 4,00 m x 2,57 m x 4,40 m. W trakcie kontroli nie podjęto żadnych czynności mających na celu ustalenie w jakim celu obiekt został wykonany i w jaki sposób jest użytkowany. Tymczasem jest to obiekt przeznaczony wyłącznie do zabaw dla dzieci, tj. obiekt użytkowy służący rekreacji codziennej. Zaznaczono, że obiekt został wykonany z myślą o kilkuletnich dzieciach i służyć ma wyłącznie zabawie. Zdaniem skarżących kasacyjnie nie sposób przyjąć, że obiekt ten ma charakter użytkowy, w sytuacji gdy ze względu na wysokość "pomieszczenia" nie pomieści wyprostowanego dorosłego człowieka. Za irracjonalny uznano wymóg odnośnie odprowadzania wód opadowych z części daszku obiektu do kanalizacji deszczowej, eksponując znikomą ilość wody deszczowej z przyczyny powierzchni tego daszku, kwestionując także ustalenie tej okoliczności jako zjawiska "kierowania" wody. Eksponując popularność tego typu obiektów, retorycznie wskazano, iż zastosowana wykładnia nakazywałaby poddanie analogicznemu reżimowi także ogrodowych basenów dmuchanych, zjeżdżalni ogrodowych czy mobilnych grilli. Postanowieniem z 10 kwietnia 2019 r. WSA w Lublinie odrzucił skargę kasacyjną A. R. Postanowieniem z 26 czerwca 2019 r. II OSK 1686/19 Naczelny Sąd Administracyjny wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 27 stycznia 2022 r. pełnomocnik uczestnika – R. S., wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz uczestnika kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Zarządzeniem z 4 marca 2022 r. na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 1842 ze zm., uCOVID-19) skierowano sprawę na posiedzenie niejawne, jednocześnie informując o możliwości przeprowadzenia rozprawy przy użyciu urządzeń technicznych, a także o możliwości skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. 2022, poz. 329) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 15zzs4 uCOVID-19, wedle którego "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnia funkcjonalna przepisów uCOVID-19 nakazuje opowiedzieć się za dopuszczalnością zastosowania konstrukcji zawartej w art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19 w przedmiotowej sprawie i możliwością rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 Ppsa. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. A. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Organy prowadząc postępowanie dotyczące przedmiotowego obiektu przeprowadziły w sposób dostateczny postępowanie wyjaśniające, w którego ramach poczyniono ustalenia faktyczne, których treść odzwierciedlono w materiale dowodowym. Wynika z niego bezspornie jaki był przedmiot postępowania, jakie wymiary ma przedmiotowy obiekt, gdzie jest zlokalizowany, jakie są odległości od granic sąsiednich działek, z czego jest zbudowany. Zauważyć należy, że w sprawie wydano uprzednio decyzję kasacyjną przez LWINB, nie kwestionowaną w trybie sądowoadministracyjnym, a organ powiatowy po przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia raz jeszcze przeprowadził oględziny obiektu. Skarżący kasacyjnie składał oświadczenia w toku postępowania administracyjnego co do sposobu wykorzystania obiektu dla celów rekreacji codziennej i wykorzystania go przez dzieci. Ten fakt – wbrew zarzutom kasacji – został jednak dostrzeżony w postępowaniu administracyjnym, co wynika także z przywołania w zaskarżonym wyroku treści samej treści odwołania D. R. W skardze kasacyjnej nie wyłuszczono nadto, jakie – poza sposobem wykorzystywania obiektu – okoliczności faktyczne miałyby pozostać nie ustalone. B. Zasadnicze znaczenie dla skuteczności wniesionej skargi kasacyjnej ma ocena trafności zarzutów prawa materialnego, a ściślej art. 29 ust. 1 pkt 2 d uPb oraz § 1, § 2 i § 12 rozp. MI 2002 w zw. z art. 3 pkt 1 uPb. W ocenie Sądu Naczelnego nie doszło do naruszenia tych przepisów w sposób podniesiony w zarzutach kasacyjnych. Istota sprawy, jak trafnie zauważył to sąd pierwszej instancji, sprowadza się do oceny kwalifikacji prawnej przedmiotu postępowania. Organy orzekające w sprawie przyjęły, że przedmiotowy obiekt budowlany nie związany trwale z gruntem, jest budowlą – altaną, która z uwagi na jej konstrukcję (wymiary), posiadanie podłogi, drzwi i okna, ścian, zapewniając możliwość schronienia przed deszczem i słońcem, spełnia funkcje użytkowe budynku. W konsekwencji do tej budowli, nie będącej obiektem małej architektury, mają zastosowanie przepisy rozp. MI 2002, w tym § 12. Pogląd ten podzielił sąd pierwszej instancji, a stanowisko to akceptuje Sąd Naczelny. Nie może tego stanowiska podważyć argumentacja skarżącego kasacyjnie, eksponującego użytkowanie tego obiektu przez dzieci i wykluczenie, że ma on charakter użytkowy, skoro znajdujące się w altanie pomieszczenie nie pomieści wyprostowanego dorosłego użytkownika. Art. 3 pkt 1 uPb ma charakter definicyjny, wynika z niego, że na użytek cyt. ustawy pod pojęciem obiektu budowlanego należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Z § 1 ust. 1 rozp. MI 2002 wynika jedynie, że rozporządzenie to ustala warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 uPb, zaś § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenie statuuje, iż jego przepisy "stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2". Nie jest wszak kwestionowane przez skarżącego kasacyjnie, że altanę użytkują osoby fizyczne (dzieci), stosowanie przepisów rozp. MI 2002 nie jest uzależnione od tego, czy w pomieszczeniu danego obiektu budowlanego zmieści się "wyprostowana osoba dorosła". Z tych względów trafnie sąd pierwszej instancji przyjął, że do przedmiotowego obiektu, spełniającego funkcje użytkowe budynku, będą mieć zastosowanie przepisy rozp. MI 2002, w tym odnoszące się do odległości od granic działek sąsiednich. Nie zostało podważone, że altana na wyższym poziomie posiada od strony działki sąsiedniej okno, a odległość od granicy z działkami sąsiednimi nie uwzględnia przepisów § 12 rozp. MI 2002 (nie "art. 12", jak oczywiście błędnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na s. 12 i 13 – uwaga Sądu). Te okoliczności dowodzą, że prawidłowo zakwalifikowano przedmiot postępowania, jako obiekt budowlany – altanę, do której mają zastosowanie przepisy rozp. MI 2002. Tak zresztą ten obiekt określano w decyzji kasacyjnej LWINB z 8 stycznia 2018 r. wydanej w granicach sprawy, nie kwestionowanej skargą sądowoadministracyjną. C. Nie jest trafny zarzut naruszenia § 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 1 uPb. § 28 rozp. MI 2002 dzieli się na dwa paragrafy, stanowiąc odpowiednio: "§ 1. Działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej"; "§ 2. W przypadku budynków niskich lub budynków, dla których nie ma możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych". WSA w Lublinie w aspekcie realiów sprawy i jej przedmiotu, przywołał w zaskarżonym wyroku ogólnie treść obu tych przepisów na s. 15 uzasadnienia, odnosząc się wyłącznie do tego, że w sprawie nie został spełniony wymóg odprowadzenia wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub zbiorników retencyjnych. Innymi słowy, ten wywód sądu a quo dotyczył braku spełnienie przez obiekt budowlany objęty zaskarżoną decyzją, wymogu z § 28 ust. 2 rozp. MI 2002. Z tego względu w sprawie nie miał zastosowania przepis § 28 ust. 1 rozp. MI 2002, zarzut więc jego naruszenia jest nieskuteczny. D. Nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia przepisów § 61 ust. 1, § 62 ust. 1 i § 72 rozp. MI 2002. Sposób uzasadnienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia tak określonych przepisów wskazuje, że strona podważająca wyrok sądu pierwszej instancji uznaje, że tylko spełnienie wymogów ujętych w tych przepisach, a dotyczących położenie drzwi wejściowych, ich szerokości oraz wysokości pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, warunkowałaby możliwość zastosowania rozp. MI 2002 w przedmiotowej sprawie. Takie stanowisko abstrahuje od tego, że przedmiotem postępowania nie był budynek, a obiekt budowlany spełniający funkcje użytkowe budynku. E. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa. F. Nie zasądzono kosztów postępowania na rzecz uczestnika, albowiem brak ku temu podstaw prawnych w świetle regulacji art. 204 Ppsa.