II SA/Kr 1104/18

Dnia 12 września 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik Dobosz po rozpoznaniu w dniu 12 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. T. na postanowienie Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentów postanawia odrzucić skargę.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r., Nr [...] (znak: [...]), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], na podstawie art. 77 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.), z urzędu – celem zebrania dowodów w sprawie budowy obiektu budowlanego – budynku mieszkalnego z częścią usługową oraz gankiem od strony wschodniej na terenie działki nr [...] obręb [...] w [...] przy ul. [...] w [...], wezwał W. T. w punkcie 1 do przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla budowy obiektu budowlanego – budynku mieszkalnego z częścią usługową oraz gankiem od strony wschodniej usytuowanego na terenie działki nr [...] obręb [...] w [...] przy ul. [...] w [...] w granicy z działką nr [...] i w odległości 1,40 m od granicy działki nr [...] oznaczonej w rejestrze gruntów symbolem B, Bp i dr. potwierdzającej zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ich lokalizację – w terminie do dnia 31 grudnia 2018 r., zaś w punkcie 2 do przedłożenia kopii potwierdzonego przyjęcia przez właściwy organ wniosku o wydanie ww. decyzji o warunkach zabudowy w terminie 14 dni od daty otrzymania tego postanowienia. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał na dotychczasowe ustalenia w sprawie oraz zaznaczył, że pozyskanie ww. dokumentów jest niezbędne do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, do czego jest on zobowiązany na podstawie przywołanych powyżej przepisów. W treści postanowienia zawarto pouczenie, że na ww. postanowienie nie służy zażalenie. W następstwie powyższego, skargę na ww. postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący W. T., zarzucając błędną interpretację przepisów prawa budowlanego, polegającą na przyjęciu, że skarżący jest zobowiązany do wystąpienia do właściwego organu z wnioskiem o wydanie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, jak również brak staranności w prowadzonym postępowaniu oraz brak możliwości zażalenia/odwołania w drodze administracyjnej na to postanowienie. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 2188) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej jako: p.p.s.a.) przedmiotowy zakres kontroli sądów administracyjnych obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3). Mając na uwadze tak określony zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, w pierwszej kolejności należało ocenić, czy zaskarżone w tej sprawie postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., Nr [...] (znak: [...]), mieści się w którejś z kategorii postanowień podlegających kontroli sądów administracyjnych wymienionych w ww. przepisie. Wskazać należy, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 77 i art. 123 k.p.a. Pierwszy ze wskazanych przepisów dotyczy prowadzonego przez organ w toku sprawy postępowania dowodowego, w ramach którego organ ten obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei w myśl art. 123 k.p.a., w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia, które dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Wymaga przy tym podkreślenia, że postanowienie organu wydane w tym trybie ma charakter wpadkowy (incydentalny) względem postępowania, do którego się odnosi (w tym przypadku postępowania w sprawie budowy ganku od strony wschodniej budynku mieszkalno-usługowego usytuowanego na terenie działki nr [...] obręb [...] w [...] przy ul. [...]), a w związku z tym nie rozstrzyga ono sprawy co do istoty, a także nie kończy postępowania w sprawie. Ponadto na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie, gdyż brak jest odpowiedniego przepisu k.p.a., który przewidywałby możliwość jego zaskarżenia, stosownie do brzmienia art. 141 § 1 k.p.a. Tym samym ww. postanowienie, jako niemieszczące się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, nie podlega odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Dodać jednak należy, że prawidłowość tego aktu może być przez stronę kwestionowana wraz z odwołaniem od wydanej w sprawie decyzji (art. 142 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze, należało uznać, że wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] – jako niedopuszczalna – podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.