II SA/Lu 497/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w L. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

W dniu 17 maja 2018 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga Spółdzielni Mieszkaniowej "[...] w L. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] r. znak:[...] ustalające dla [...] Sp. z o.o. w W. opłatę legalizacyjną w wysokości [...] zł za budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp. z o.o. W. ul. [...], na dachu budynku kościoła przy ul. [...] w L. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W skardze, obok zarzutów kwestionujących legalność zaskarżonego postanowienia, skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania postanowienia organu pierwszej instancji, nie uzasadniając jednak w żaden sposób swego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Co prawda wniosek skarżącej dotyczy wskazanego na wstępie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L., jednakże z uwagi na utrzymanie tego postanowienia w mocy przez organ odwoławczy Sąd rozpatrywał wniosek skarżącej w odniesieniu do zaskarżonego postanowienia organu drugiej instancji. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym należy, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Zatem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia spoczywa na stronie skarżącej. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać jedynie złożenie wniosku w tym zakresie. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienia NSA: z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09; z 10 grudnia 2010 r., II FZ 536/10; z 1 marca 2011 r., II FZ 17/11; z 8 października 2013 r., II OZ 839/13; z 13 sierpnia 2009 r., I OZ 779/09; z 3 grudnia 2009 r., I OZ 1101/09; z 6 maja 2014 r., I OZ 341/14; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229). Skarżąca we wniosku nie podniosła okoliczności, które wskazywałyby na pojawienie się przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tym samym uznać należy, że wniosek nie został w ogóle uzasadniony. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie może domniemywać, że jak w niniejszej sprawie – nałożona na inwestora opłata legalizacyjna spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącej lub trudne do odwrócenia skutki. W tym stanie rzeczy, Sąd stanął na stanowisku, że skarżąca nie uzasadniła w należyty sposób wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, poprzez wykazanie ziszczenia się którejkolwiek z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.