II SA/Lu 401/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki L. z siedzibą w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..] r., znak[...], w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie opłaty pieniężnej za usunięcie drzew - w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., znak: [...], postanawia wstrzymać wykonanie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., znak: [...].

W skardze złożonej w niniejszej sprawie strona skarżąca zwróciła się do Sądu o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji, podnosząc, że uiszczenie nałożonej na nią kary – z uwagi na jej wysokość – może wyrządzić znaczną szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, albowiem, zgodnie z art. 61 § 6 P.p.s.a., orzeczenie uwzględniające wniosek strony w tym przedmiocie traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy stwierdził uchybienie przez stronę skarżącą terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, orzekającej o "odwieszeniu" nałożonej uprzednio na stronę skarżącą opłaty pieniężnej za usunięcie drzew – w wysokości ponad sto czterdzieści tysięcy złotych. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że mając na uwadze wielkość sumy pieniężnej, do uiszczenia której zobowiązano stronę skarżącą decyzją organu pierwszej instancji, należy przyjąć, iż wykonanie tego aktu może spowodować niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody dla strony, a tym samym uzasadnia uwzględnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.