II SA/Lu 398/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie wydania zezwolenia na usunięcie drzewa; w zakresie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy.

E. C. został wezwany zarządzeniem z dnia 13 kwietnia 2017 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu od skargi i nadesłanie jej odpisu. W odpowiedzi na powyższe skarżący złożył na formularzu urzędowym wniosek o przyznanie prawa pomocy, wskazując, że wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (postanowienie NSA z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt I OZ 918/09 – Lex nr 573308). Stosownie do unormowania art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Skarżący w terminie wyznaczonym do wykonania wezwania do nadesłania odpisu skargi nie nadesłał jej. W świetle cytowanego powyżej art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. okoliczność ta kwalifikuje skargę do odrzucenia, gdyż skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi (por. uchwałę 7 Sędziów NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., I OPS 13/13 – CBOSA). Tym samym do oceny wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy zastosowanie będzie miał art. 247 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OZ 413/06 – Lex nr 299475 czy postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 481/10 – Lex nr 621860). Wobec powyższego, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a. należało odmówić przyznania prawa pomocy.