II SA/Lu 337/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Maciej Gapski (sprawozdawca) Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Komajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2025 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 17 marca 2025 r., znak: IF-V.7840.3.7.2025.IT w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę.

Decyzją Wojewody Lubelskiego (dalej jako: Wojewoda lub organ odwoławczy) z dnia 24 marca 2025 r. znak: IF-V.7840.3.7.205.IT utrzymano w mocy decyzję Starosty Lubelskiego (dalej jako: Starosta) z dnia 31 stycznia 2025 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji nr [...] z dnia 20 listopada 2024 r. udzielającej pozwolenia na budowę trzech budynków jednorodzinnych dwulokalowych wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach nr ew. [...] i [...] w miejscowości D., gmina J.. Skargę na powyższą decyzję wniosła w dniu 12 maja 2025 r. M. G. (dalej jako: skarżąca). Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Starosta Lubelski decyzją z dnia 20 listopada 2024 r., znak: AB.6740.1654.2024.GD, zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił D. M. prowadzącej jednoosobową działalność gospodarczą F. D. D. M. pozwolenie na budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych z zewnętrznymi instalacjami: energetyczną, gazową, kanalizacji sanitarnej do dwóch bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe, kanalizacji deszczowej na nieruchomości gruntowej składającej się z działek nr ew. [...] i [...] w miejscowości D. (obr. ew. 2- D.), gmina J.. Wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. ostateczną decyzją Starosty L., w dniu 9 grudnia 2024 r. złożyła M. G. wyjaśniając, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone bez jej udziału jako właścicielki działki nr [...], bezpośrednio sąsiadującej z działkami inwestycyjnymi i znajdującej się w obszarze oddziaływania. Jak wskazała wnioskodawczyni, kilka dni przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania zobaczyła robotników rozpoczynających budowę budynków mieszkalnych na sąsiednich działkach i dopiero wówczas dowiedziała się, że dotychczasowy właściciel sprzedał działki, na których inwestorka zamierza wybudować trzy domy mieszkalne w zabudowie bliźniaczej. Pani M. G. wyraziła swój kategoryczny i jednoznaczny sprzeciw oraz niezadowolenie z powodu planowanej inwestycji i decyzji zezwalającej na nią, a także z powodu pominięcia jej w przedmiotowym postępowaniu. Wnioskodawczyni wyjaśniła, że trzy budynki tzw. bliźniaki mogą: znacząco zacienić jej dom i inne zabudowania, doprowadzić do ograniczeń w zagospodarowaniu i zabudowie jej działki, podnieść znacząco poziom hałasu, podnieść grunt, co grozi zalaniem jej posesji wodami opadowymi, podnieść znacząco poziom immisji negatywnych oddziaływań, nieprzyjemnych zapachów z oczyszczalni lub szamba, znacznie obniżyć poziom ciśnienia wody w kranie, spowodować ingerencję w prywatność jej i jej rodziny, znacznie naruszyć komfort zamieszkania, stanowić ingerencję w obecny stan życiowy, znacznie obniżyć wartość jej nieruchomości oraz naruszać ochronę przyrody. M. G. wskazała również, że zgodnie z jej wiedzą działki należące do inwestora mają faktycznie mniejszą powierzchnię niż wynika to z aktów własności, a więc planowane przedsięwzięcie może naruszać obowiązujące w planie miejscowym minimum powierzchni 1100 m2 dla każdego domu. Ponadto wnioskodawczyni wskazała, że inwestorka nie posiada pozwolenia na wjazd ciężkiego sprzętu, co spowodowało znaczną dewastację nawierzchni ulicy [...] i ulicy [...]. Pismem z dnia 11 grudnia 2024 r., znak: AB.6740.1654.2024.GD, Starosta Lubelski wezwał M. G. do uzupełnienia wniosku o podanie daty w jakiej wnosząca dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania w trybie art. 145 k.p.a. lub kiedy wnosząca dowiedziała się o treści decyzji, w terminie 14 dni od daty odbioru niniejszego pisma. W dniu 31 grudnia 2024 r. wnioskodawczyni złożyła wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie wskazując, że o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania tj. braku zawiadomienia jej o toczącym się postępowaniu i pominięciu jej jako strony postępowania dowiedziała się w dniu 6 grudnia 2024 r, natomiast o treści decyzji dowiedziała się w dniu 20 grudnia 2024 r. po otrzymaniu żądanej przez nią dokumentacji w trybie informacji publicznej. W dniu 31 grudnia 2024 r. M. G. złożyła w Starostwie Powiatowym w Lublinie wniosek o natychmiastowe wstrzymanie inwestycji budowlanej na działkach nr [...] i [...] w [...], gm. J.. W tym dniu do organu I instancji wpłynęły również wnioski odwołującej: do Wojewody Lubelskiego o wstrzymanie wykonania decyzji oraz o wznowienie postępowania; do Starosty Lubelskiego o przeprowadzenie z urzędu kontroli inwestycji budowlanej. Organ I instancji, postanowieniem z dnia 3 stycznia 2025 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wydaną z up. Starosty Lubelskiego nr 1656/24 z dnia 20 listopada 2024 r. Decyzją z dnia 31 stycznia 2025 r. Starosta Lubelski odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Lubelskiego z dnia 20 listopada 2024 r., znak: AB.6740.1654.2024.GD, zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej D. M. prowadzącej jednoosobową działalność gospodarczą pn. F. D. D. M. pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych z zewnętrznymi instalacjami: energetyczną, gazową, kanalizacji sanitarnej do dwóch bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe, kanalizacji deszczowej na nieruchomości gruntowej składającej się z działek nr ew. [...] i [...] w miejscowości D. (obr. ew. 2- D.), gmina J.. Organ I instancji stwierdził, że M. G. nie przysługuje przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu. Jak wyjaśnił Starosta Lubelski obszar oddziaływania projektowanych obiektów mieści się w całości na obszarze, na którym został zaprojektowany. Nie stwierdzono również ograniczeń w zabudowie działki nr [...] należącej do skarżącej wynikających z obowiązujących przepisów. Organ I instancji odniósł się również do zarzutów sformułowanych przez M. G. we wniosku o wznowienie postępowania. Postanowieniem z dnia 3 lutego 2025 r., znak: AB.6740.1654.2024.GD Starosta Lubelski odmówił wstrzymania wykonania decyzji nr 1656/24 z dnia 20 listopada 2024 r., znak: AB.6740.1654.2024.GD. Od decyzji Starosty Lubelskiego z dnia 31 stycznia 2025 r. odwołanie złożyła M. G. Rozpatrując odwołanie organ odwoławczy powołał przepisy odnoszące się do trybu i zasad wznowienia postępowania znajdujące się art. 145 § 1 i n. k.p.a. Organ podkreślił, że skarżąca w dniu 9 grudnia 2024 r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych na działkach nr [...] i [...] w D., gm. J.. Z treści wniosku wynika, że zdaniem wnoszącej błędnie określono obszar odziaływania przedmiotowej inwestycji w związku z czym nie brała ona udziału w prowadzonym postępowaniu na prawach strony. Powyższe wyjaśnienia wypełniają przesłankę, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., która stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W dniu 31 grudnia 2024 r. M. G. złożyła wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie wskazując, że o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania tj. braku zawiadomienia jej o toczącym się postępowaniu i pominięciu jej jako strony postępowania dowiedziała się w dniu 6 grudnia 2024 r, natomiast o treści decyzji dowiedziała się w dniu 20 grudnia 2024 r. po otrzymaniu żądanej przez nią dokumentacji w trybie informacji publicznej. Zaskarżoną decyzją organ I instancji, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, odmówił uchylenia ww. decyzji z uwagi na brak przymiotu strony wnioskodawczyni. Wojewoda wyjaśnił, że w przypadku wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną w pierwszej kolejności należy zbadać zachowanie terminu jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Przepis art. 148 § 2 k.p.a. wymaga precyzyjnego ustalenia daty powzięcia wiedzy o wydaniu decyzji, a nie hipotetycznej możliwości podjęcia takiej wiedzy przez podmiot żądający wznowienia postępowania. Również organ odwoławczy jako organ ponownie rozpoznający sprawę, musi najpierw zbadać, czy wniosek został złożony w terminie. Stosownie do cytowanego powyżej art. 148 § 2 k.p.a. termin ten, dla przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Mając na uwadze ustalony stan faktyczny oraz wyjaśniania skarżącej Wojewoda uznał, że strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w ustawowym terminie. W dalszej części uzasadniania organ odwoławczy podkreślił, że w ramach postępowanie konieczne były zweryfikowanie (w świetle art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), czy skarżąca powinna być uznana za stronę w przedmiotowym postępowaniu. Organ odwoławczy wskazał, że status strony w postępowaniach budowlanych nie jest ustalany na podstawie art. 28 k.p.a., gdyż regulowany jest w przepisie szczególnym - art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Organ podkreślił, że regulacja prawa budowlanego ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Następnie wskazano, że przez obszar oddziaływania obiektu należy natomiast rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania, musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu następuje na potrzeby każdej konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej. Organ odwoławczy wskazał, że M. G. wywodzi swój interes prawny z faktu, że jest właścicielką działki nr [...], bezpośrednio graniczącej z działkami inwestycyjnymi. Wnioskodawczyni wyjaśniła ponadto, że trzy budynki tzw. bliźniaki mogą: znacząco zacienić jej dom i inne zabudowania, doprowadzić do ograniczeń w zagospodarowaniu i zabudowie jej działki, podnieść znacząco poziom hałasu, podnieść grunt, co grozi zalaniem jej posesji wodami opadowymi, podnieść znacząco poziom immisji negatywnych oddziaływań, nieprzyjemnych zapachów z oczyszczalni lub szamba, znacznie obniżyć poziom ciśnienia wody w kranie, spowodować ingerencję w prywatność jej i jej rodziny, znacznie naruszyć komfort zamieszkania, stanowić ingerencję w obecny stan życiowy, znacznie obniżyć wartość jej nieruchomości oraz naruszać ochronę przyrody. Skarżąca wskazała również, że zgodnie z jej wiedzą działki należące do inwestora mają faktycznie mniejszą powierzchnię niż wynika to z aktów własności, a więc planowane przedsięwzięcie może naruszać obowiązujące w planie miejscowym minimum powierzchni 1100 m2 dla każdego domu. Ponadto wnioskodawczyni wskazała, że inwestorka nie posiada pozwolenia na wjazd ciężkiego sprzętu, co spowodowało znaczną dewastację nawierzchni ulicy [...] i ulicy [...]. Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z opisem do projektu zagospodarowania działki zamierzeniem inwestora jest budowa zespołu trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych wraz z utwardzeniami i niezbędną infrastrukturą na działkach nr [...] i [...] położonych w D. gm. J.. Budynki te są obiektami wolnostojącymi, dwukondygnacyjnymi, dwulokalowymi. Lokalizacja budynków zgodna jest z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., poz. 1225 z póz. zm.). Jak wynika z części rysunkowej projektu zagospodarowania działki budynki będą usytuowane równolegle do działki nr [...] (działka drogowa). Budynek A zlokalizowany będzie w najmniejszej odległości od działek sąsiednich wynoszącej: ok. 5,5 m od działki [...], ok. 8,0 m od działki [...] (działka drogowa) oraz ok. 23 m od działki nr [...] należącej do M. G.. Budynek B zlokalizowany będzie w najmniejszej odległości od działek sąsiednich wynoszącej: ok. 15,0 m od działki [...] (działka drogowa) oraz ok. 15,5 m od działki nr [...] należącej do wnioskodawczyni. Budynek C zlokalizowany będzie w najmniejszej odległości od działek sąsiednich wynoszącej: ok. 15,0 m od działki [...] (działka drogowa), ok. 8,0 m od działki [...] (działka drogowa) oraz ok. 7,5 m od działki nr [...] należącej do M. G.. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia jeżeli z przepisów § 13, § 19, § 23, § 36, § 40, § 60 i § 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż: 4 m — w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 3 m — w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien lub drzwi w stronę tej granicy. Dopiero sytuowanie budynku w odległości mniejszej niż wskazana powyżej powoduje objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane (§ 12 ust. 5 warunków technicznych). Z kolei uzasadnione interesy osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane chronione są w zakresie przepisów technicznych najczęściej dotyczących przesłaniania i zacieniania (§ 13 i 60 rozporządzenia) oraz bezpieczeństwa pożarowego (§ 271-273 rozporządzenia). Wojewoda zauważył, że zgodnie z mapą do celów projektowych budynek C zlokalizowany najbliżej budynku mieszkalnego istniejącego na działce nr [...] oddalony jest od niego o ok. 22,5 m. Bez wątpienia zatem nie dojdzie do przesłaniania czy zacieniania budynku zlokalizowanego na działce sąsiedniej. Dodatkowo mając na uwadze wysokość projektowanych budynków wynoszącą 8,11 m oraz ich odległość od nieruchomości należącej do M. G. wynoszącą od ok. 7,5 m do ok. 23 m od granicy działki [...], a także znając pozorną wędrówkę słońca stwierdzić należy, że jedynie w godzinach porannych istnieje prawdopodobieństwo zacieniania niewielkiego fragmentu działki należącej do wnioskodawczyni. W pozostałej części dnia planowane budynki nie będą miały wpływu na zacienianie działki nr [...], tym samym zapewniony zostanie wymagany czas nasłonecznienia zgodny z przepisami tj. wynoszący co najmniej 3 godziny. Taka lokalizacja budynków nie powoduje zatem naruszenia przepisów związanych z przesłanianiem i zacienianiem działek sąsiednich (tj. § 13 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Dodatkowo usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe tj. § 271, § 272 i § 273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie powoduje ograniczenia w zabudowie działek sąsiednich. Zgodnie z projektem budowlanym odległość od najbliżej usytuowanego budynku na działce sąsiedniej nr [...] wynosi 10 m (obiekt budowlany oznaczony na mapie do celów projektowych). Organ odwoławczy nie stwierdził również wpływu planowanej inwestycji na zabudowę działki nr [...] spowodowaną lokalizacją bezodpływowych zbiorników na nieczystości. Zgodnie z § 36 ust. 2 warunków technicznych w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległości pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności do 10 m3, powinny wynosić co najmniej: od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi - 5 m, przy czym nie dotyczy to dołów ustępowych w zabudowie jednorodzinnej; od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego - 2 m. Zgodnie z projektem zagospodarowania działki wyloty zbiorników bezodpływowych zostały zaprojektowane w odległości ok. 2,5 m od działki nr [...] stanowiącej działkę drogową oraz w odległości od ok. 21,5 m do ok. 49,0 m od działki należącej do M. G.. Zbiorniki zostały zatem zaprojektowane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie mają żadnego wpływu na zabudowę działki sąsiedniej należącej do wnioskodawczyni. Zgodzić zatem należy się z organem I instancji, iż obszar oddziaływania obiektu mieści się w całości na obszarze, na którym został zaprojektowany. Planowana budowa budynków mieszkalnych nie ogranicza możliwości zabudowy działek sąsiednich, a budowa nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zdaniem Wojewody Lubelskiego wyżej opisane usytuowanie spornej inwestycji w żaden sposób nie ogranicza możliwości zabudowy działki nr [...]. Tutejszy organ nie znajduje przepisów, które wprowadzałyby prawe ograniczenia w zabudowie tej działki w związku z realizacją budynków na działkach inwestycyjnych. Co więcej o objęciu działki wnioskodawczyni obszarem oddziaływania niniejszej inwestycji nie mogą świadczyć okoliczności związane ze zwiększeniem poziomu hałasu, immisji negatywnych oddziaływań, nieprzyjemnych zapachów z oczyszczalni lub szamba, ingerencją w prywatność jej i jej rodziny, naruszeniem komfortu zamieszkania, ingerencją w obecny stan życiowy, czy obniżeniem wartość jej nieruchomości. W procedurze administracyjnej związanej z udzieleniem pozwolenia na budowę badany jest wpływ inwestycji na działki sąsiednie z uwagi na ograniczenie w ich zabudowie. W tym celu wyznacza się obszar oddziaływania obiektu. Nie jest jednak tak, że obszar oddziaływania to teren, w którym da się odczuć skutki, uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu. Takie rozumienie odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamić z oddziaływaniem polegającym na wprowadzaniu ograniczeń prawnych. Organ podniósł ponadto, że chybione są pozostałe zarzuty M. G. wskazane we wniosku o wznowienie oraz w odwołaniu, a dotyczące kwestii potencjalnego zalewania jej działki wodami opadowymi, niezgodności planowanej inwestycji z zapisami planu miejscowego, obniżenia poziomu ciśnienia wody w kranie, czy związane z pozwoleniem na wjazd ciężkiego sprzętu, a co za tym idzie znaczną dewastacją nawierzchni ulicy [...] i ulicy [...]. Żadne z powyższych zarzutów nie dotyczą kwestii zabudowy nieruchomości nr [...] należącej do wnioskodawczyni. Jak stanowi projekt budowlany teren działek inwestycyjnych posiada nieznaczny spadek w kierunku południowym. W związku z dopasowaniem poziomu zera budynku do poziomu działki w miejscu projektowanego wjazdu przewidziano niewielkie wyrównanie terenu zgodnie z naturalnym kierunkiem spadku działki i nie powodującym spływu wód na działki sąsiednie. Woda z dachów i utwardzeń rozprowadzana będzie za pomocą drenażu na teren działki inwestora. Dodatkowo przewiduje się wykonanie niewielkich przewyższeń o wysokości kilku centymetrów wzdłuż bocznych granic działki ze spadkiem do wewnętrznej strony celem zapobieżenia spływu wód poza granice działki. Za kwestie związane z utrzymaniem czystości i porządku na drogach publicznych odpowiedzialni są zarządcy drogi. Takimi zarządcami w odniesieniu do dróg są też samorządy — odpowiednio dla dróg gminnych, powiatowych i wojewódzkich. Z kolei za kwestie zapewnia dostawy wody odpowiedzialni są zarządcy sieci wodociągowej. Inwestorka z kolei uzyskała warunki techniczne na wykonanie przyłącza wodociągowego, a więc zarządca sieci uznał, iż w przedmiotowej sprawie możliwe jest zapewnienie dostawy wody w ilości pozwalającej na realizację projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. Po analizie dokumentacji w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie stwierdził również niezgodności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania obowiązującego na terenie objętym inwestycją (uchwała Rady Gminy Jastków Nr XVI/118/2000 z dnia 12 grudnia 2000r. Dz. Urz. Woj. Lubelskiego nr 32 z dnia 30 maja 2001 r., poz. 500 ze zm.) W konkluzji Wojewoda podniósł, że usytuowanie planowanej inwestycji względem działki odwołującej nie powoduje żadnych ograniczeń w jej zabudowie, a więc nie znajduje się ona w obszarze oddziaływania zamierzenia budowlanego. Dlatego też M. G. nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o udzielenie przedmiotowego pozwolenia na budowę, co uzasadniało odmowę uchylenia decyzji. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła M. G. reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika. W skardze zarzucono naruszenie: 1) art. 104, 151 § 1 k.p.a., w zw. z art. 140 k.p.a. przez afirmację odmowy uchylenia decyzji Starosty Lubelskiego nr 1656/24 z dnia 20.11.2024 r., znak: AB.6740.1654.2024.GD udzielającej pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy w trakcie postępowania administracyjnego organ powinien był stwierdzić naruszenia, które powinny prowadzić do odmowy wydania pozwolenia na budowę w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego — z uwagi na oczywiste naruszenia przepisów prawa jakie miały miejsce podczas wydawania decyzji Starosty Lubelskiego nr 1656/24 z dnia 20.11.2024 r., znak: AB.6740.1654.2024.GD; 2) art. 138 § 1 pkt 1k.p.a., polegająca na utrzymaniu w mocy decyzji organu I Instancji, w sytuacji, gdy decyzja ta była oczywiście bezzasadna i podlegała uchyleniu; 3) art. 28 ust. 2 pr. bud. w zw. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., w zw. z art. 140 k.p.a. - przez afirmację błędnego stanowiska, że skarżąca M. G. nie może być stroną postępowania, w sytuacji gdy skarżąca (jako właścicielka zabudowanej domem mieszkalnym działki nr [...]) bezpośrednio sąsiaduje z działkami nr [...] i [...], na których prowadzona jest sporna inwestycja — która oddziałuje i będzie oddziaływać na nieruchomość skarżącej — a więc ma ewidentny interes prawny, a tym samym przysługuje jej przymiot strony w postępowaniu i może domagać się w drodze decyzji do usunięcia skutków związanych z prowadzoną inwestycją na działce sąsiedniej; 4) 5 ust. 1 pkt 9 pr. bud., przez niewzięcie pod uwagę przez organ poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich tj. interesów skarżącej i tego, że sporna inwestycja w sposób oczywisty zakłóca (i będzie zakłócać) jej prawidłowe korzystanie ze swojej nieruchomości; 5) § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., poz. 1225 z póz. zm.) w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że budynki są usytuowane w odległości nie mniejszej niż 3 metry lub 4 metry, w sytuacji, gdy budynki są posadowione w bliższej odległości do działki skarżącej co powoduje, że skarżącej przysługuje przymiot strony; 6) § 36 ust. 2 rozporządzenia w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że zbiorniki bezodpływowe na nieczystości ciekłe są usytuowane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie mają wpływu na zabudowę działki sąsiedniej należącej do skarżącej; 7) art. 234 ustawy - Prawo wodne przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że teren przy budynkach (wznoszonych na działkach nr [...] i [...]) został tylko nieznacznie podniesiony względem terenu istniejącego tj.: maksymalnie o 0,60 m przy budynku oznaczonym jako "A" - najbardziej oddalonym od granicy z działką skarżącej oraz o 0,30 m przy budynku "C" położonym najbliżej granicy z działką nr ew. [...], w sytuacji gdy właściciel gruntu nie ma prawa zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł ze szkodą dla gruntów sąsiednich bez wymaganego w tym zakresie prawem pozwolenia na budowę oraz przekraczając dopuszczalną możliwość podniesienia terenu; 8) art. 234 ustawy - Prawo wodne w zw. z art. 140 k.p.a. przez niezbadanie czy inwestor ma pozwolenie na zmianę stanu wody w gruncie na działce, na której jest prowadzona sporna inwestycja; 9) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. 80 i 107 § 3 k.p.a., w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych niniejszej sprawy i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy: - skarżącej przysługuje przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę ze względu na oddziaływanie realizowanej inwestycji (oraz obiektów budowlanych po zakończeniu inwestycji) na działkę skarżącej; - organ I instancji dysponował wyłącznie dokumentacją złożoną przez inwestora, czyli stronę postępowania bezpośrednio zainteresowaną pozytywnym wynikiem postępowania; - nierozpoznanie wniosku złożonego przez skarżącą o przeprowadzenie czynności kontrolnych na spornej inwestycji i zbadania "na miejscu" faktycznego posadowienia budynków (ich odległości od granic działki skarżącej, wysokości) wraz z miejscem na zbiorniki na nieczystości ciekłe, oraz zbadania faktycznego podniesienia gruntu; 10) art. 8 k.p.a. - poprzez prowadzenie sprawy (postępowania) w sposób niebudzący zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej w związku z brakiem ustosunkowania się do wszystkich zgłoszonych twierdzeń i wniosków strony skarżącej oraz nieuwzględnienie i nieustosunkowanie się do jej interesów dotyczy to m.in.: a) niezbadania minimalnej powierzchni działki oraz przekroczenia wysokości budynków; b) niezbadanie czy inwestor ma pozwolenie na zmianę stanu wody w gruncie na działce, na której jest prowadzona sporna inwestycja i niezbadanie o ile faktycznie podniesiony został grunt i w którą stronę; c) dysponowanie wyłącznie dokumentacją złożoną przez inwestora, czyli stronę postępowania bezpośrednio zainteresowaną pozytywnym wynikiem postępowania w sytuacji, gdy inwestycja jest już w trakcie zaawansowanych robót. 11) art. 10 § 1 k.p.a., w zw. z. art. 79 § 1 k.p.a. i art. 81 k.p.a., w zw. z art. 140 k.p.a., przez afirmację przeprowadzenia czynności kontrolnych (o ile faktycznie zostały przeprowadzone przez PINB) bez udziału skarżącej M. G. oraz przez uniemożliwienie jej przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; 12) art. 12 k.p.a. poprzez brak wnikliwości w rozpatrywaniu oraz ustaleniu stanu prawnego regulującego sposób rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i oparcie decyzji wyłącznie o dokumentację złożoną przez inwestora, czyli stronę postępowania bezpośrednio zainteresowaną pozytywnym wynikiem postępowania w sytuacji, gdy inwestycja jest już w trakcie zaawansowanych robót; 13) art. 15 k.p.a. polegające na zaniechaniu rozpoznania sprawy i ograniczeniu się do kontroli decyzji wydanej przez organ I Instancji; 14) uchwały Rady Gminy Jastków Nr XVI/118/2000 z dnia 12 grudnia 2000 r. Dz. Urz. Woj. Lubelskiego nr 32 z dnia 30 maja 2001 r., poz. 500 z późn. zm.) w zw. z art. 140 k.p.a. przez afirmację błędnego stanowiska, że planowana inwestycja jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania obowiązującego na terenie objętym inwestycją; 15) uchwały Rady Gminy Nr XVI/118/2000 z dnia 12 grudnia 2000r. przez pominięcie okoliczności niespełnienia przez inwestycję minimalnej powierzchni działki, jaka powinna być przeznaczona dla tej inwestycji; 16) uchwały Rady Gminy Nr XVI/118/2000 z dnia 12 grudnia 2000 r. przez pominięcie przekroczenia przy realizacji inwestycji dopuszczalnej wysokości budynków na działce nr [...] i [...], co powoduje znaczne zacienienie działki skarżącej i utratę prywatności dla skarżącej (właścicielki zabudowanej domem mieszkalnym działki [...]) i jej rodziny. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu przedstawiono argumenty świadczące, zdaniem skarżącej, o zasadności podniesionych w sprawie zarzutów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.)., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zakres kontroli sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a (który nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie). Skarga nie podlega uwzględnieniu, gdyż prowadzone w sprawie postępowanie administracyjne w trybie nadzwyczajnym – wznowienia postępowania – było prawidłowe, a stanowisko organów obu instancji oparte na właściwej interpretacji i wykładni przepisów prawa materialnego. Zdaniem tut. Sądu wydane w sprawie decyzje organów administracji obu instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego ani postępowania administracyjnego. Tut. Sąd w pełni podziela przedstawione powyżej stanowisko organów, co do braku interesu prawnego skarżącej do udziału w postępowaniu budowlanym zakończonym ostateczną decyzją Starosty Lubelskiego nr 1656/24 z dnia 20 listopada 2024 r. udzielającej pozwolenie na budowę trzech budynków jednorodzinnych dwulokalowych wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach nr ew. [...] i [...] w miejscowości D., gmina J.. W związku z tym należało przyjąć, że w sprawie nie zaktualizowała się przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co nakazywało odmowę uchylenia decyzji wydanej w trybie zwykłym. Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm., dalej jako: pr. bud.) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast stosownie do definicji z art. 3 pkt 20 pr. bud.: ilekroć w ustawie jest mowa o obszarze oddziaływania obiektu - należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Powołane przepisy i ich prawidłowa wykładnia mają podstawowe znaczenia dla oceny legalności wydanych w sprawie decyzji. W szczególności należy zweryfikować, czy inwestycja w przedmiocie budowy trzech budynków jednorodzinnych dwulokalowych wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach nr ew. [...] i [...] w miejscowości D., gmina J. oddziałuje na działkę należącą do skarżącej w rozumieniu nadanym temu terminowi przez przepisy prawa budowlanego. Wstępnie należy podkreślić, że definicja obszaru oddziaływania obiektu determinująca krąg stron postępowania odsyła do przepisów odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z obiektem stanowiącym planowaną inwestycję. Do przepisów tych należą w szczególności przepisy materialnego prawa administracyjnego z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawa wodnego, ochrony przeciwpożarowej, gospodarki odpadami, przepisy techniczno-budowlane, a także akty prawa miejscowego. Do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu nie mają natomiast zastosowania przepisy prawa cywilnego dotyczące ochrony prawa własności, ponieważ sam fakt oddziaływania nieruchomości, na której projektowana jest inwestycja, na nieruchomość sąsiednią nie uzasadnia objęcia tej nieruchomości obszarem oddziaływania obiektu. Przymiot strony nie przysługuje zatem z racji samego posiadania prawa własności sąsiedniej nieruchomości czy oddziaływania inwestycji w sposób inny niż zdefiniowany w art. 3 pkt 20 pr. bud. Znaczenie ma tylko to, czy w oparciu o obwiązujące przepisy prawa materialnego, można ustalić, że dojdzie do oddziaływania przez inwestycję na inne nieruchomości w sposób ograniczający ich zabudowę. W orzecznictwie NSA przyjmuje się, iż przepis art. 140 k.c. nie może stanowić samoistnej podstawy wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 20 pr. bud. Skoro przymiotu strony postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę prowadzonej w trybie zwykłym lub nadzwyczajnym nie daje, co wyżej zaznaczono, jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie, a wyłącznie oddziaływanie określone w art. 3 pkt 20 pr. bud., a więc powodujące ograniczenia w zabudowie wynikające z odrębnych przepisów, to z przepisu art. 144 k.c. tego rodzaju ograniczenie w kontekście prawa budowlanego nie wynika. Analizując sprawę pod kątem oddziaływania inwestycji objętej decyzją Starosty nr [...] z dnia 20 listopada 2024 r. udzielającą pozwolenia na budowę trzech budynków jednorodzinnych dwulokalowych wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach nr ew. [...] i [...] w miejscowości D., gmina J. na działkę skarżącą nr [...] należy podzielić ustalenia i wnioski organów, że przedmiotowa inwestycja nie ingeruje w zabudowę działki sąsiedniej, której właścicielem jest skarżąca. W aktach sprawy znajduje się projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany z września 2024 r. przygotowane dla potrzeb postępowania o pozwolenie na budowę. Z dokumentu tego wynika jednoznacznie, że obszar oddziaływania projektowanych budynków wraz z niezbędnymi instalacjami i przyłączami nie wykracza poza teren działek inwestycyjnych nr [...] oraz [...], w tym także w zakresie zacieniania i przysłaniania. Projekt ten przygotowany przez zespół osób posiadających odpowiednie uprawnienia budowlane analizował założenie inwestycyjne między innymi pod kątem przepisów odrębnych z zakresu ochrony konserwatorskiej, ochrony środowiska oraz ochrony przeciwpożarowej. Mając na uwadze złożone projekty oraz analizując planowane położenie budynków oraz infrastruktury koniecznej do ich obsługi, jak bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe, nie można zasadnie uznać, że objęta projektem inwestycja będzie oddziaływać na działkę skarżącej nr [...] poprzez ograniczenia w jej zabudowie. Podkreślić należy, że na etapie prowadzenia postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej badają sprawę pod kątem przesłanek określonych w art. 35 ust. 1 pr. bud. To złożony przez inwestora projekt zagospodarowania działki wraz z projektem architektoniczno-budowlanym stanowią podstawę do wydania stosownej decyzji. Organy (wbrew zarzutom skargi) nie mają obowiązku dokonywać czynności postępowania dowodowego w terenie, czyli między innymi sprawdzać powierzchni działki inwestycyjnej, ukształtowania terenu, czy innych okoliczności, które towarzyszą etapowi realizacji decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę ma precyzyjnie wyznaczone granice faktyczne i prawne, zaś sama decyzja wydawana w sprawie nosi znamiona aktu związanego, organ obowiązany jest ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. Dostrzec jednocześnie należy, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, jest zobowiązany do sprawdzenia złożonego wniosku o pozwolenie na budowę, stosownie do treści art. 35 ust. 1 pr. bud. W prowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniu organy prawidłowo, ponownie przeanalizowały złożone projekty pod kątem ustalenia czy planowane przedsięwzięcie oddziałuje na działkę skarżącej w rozumieniu art. 3 pkt 20 pr. bud. Nie ma racji skarżąca, że organ powinien w tym zakresie dokonać czynności dowodowych na działkach inwestycyjnych lub na działce należącej do skarżącej. Kwestia wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, a także podane w skardze okoliczności w zakresie niezgodnego z projektami usytuowania budynków, ich wysokości, niwelacji terenu, usytuowania zbiorników na nieczystości ciekłe - i tym podobne, wykracza poza zakres postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Wskazywane w skardze nieprawidłowości lub odstępstwa od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym lub w przepisach możliwe są do weryfikacji w postępowaniu prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego. Natomiast ewentualne naruszenie stosunków wodnych w postępowaniu prowadzonym przez wójta na podstawie ustawy Prawo wodne. W związku z kompletnością i rzetelnością przygotowanych projektów zagospodarowania działki oraz architektoniczno-budowlanego, które zostały przeanalizowane w postępowaniu zwykłym, a następnie nadzwyczajnym – prowadzonym na wniosek skarżącej, nie można zasadnie uznać, że M. G. została pominięta w postępowaniu o pozwolenia na budowę. Wobec zaś niespełnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organy nie miały żadnych podstaw do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Zupełnie niezasadne, a także zupełnie nieuzasadnione są zarzuty skargi odnoszące się: do wadliwego usytuowania projektowanych budynków w stosunku do granicy działki sąsiedniej; wadliwego usytuowania zbiorników bezodpływowych, czy naruszenia przepisów ustawy Prawo wodne. Już tylko analiza znajdującej się w aktach (złożonych projektach) mapy – rysunku dla celów projektowych, w pełni obrazuje planowane położenie budynków mieszkalnych oraz zbiorników bezodpływowych względem działki skarżącej. Wnioski płynące z tej analizy nakazują uznanie, że projektowane budynki oraz niezbędna do ich prawidłowego użytkowania infrastruktura nie oddziałuje na działkę skarżącej w sposób ograniczającej jej zabudowę – są zgodne z ustawą oraz wydanym na jej podstawie rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powyższe wnioski są wystarczające dla uznania, że skarga złożona przez M. G. powinna zostać oddalona. Odnosząc się do dodatkowo do zarzutu niezgodności projektowanego przedsięwzięcia z planem miejscowym gminy [...] – uchwała Rady Gminy z Jastków z dnia 12 grudnia 2000 r., to również w tym zakresie należy podzielić ustalenia i wnioski organów, co do zgodności inwestycji z tym aktem prawa miejscowego. Teren inwestycyjny oznaczony jest we wskazanym planie symbolem MN i przeznaczony pod mieszkalnictwo niskie. Dla tego typy terenu plan dopuszcza lokalizację budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z zastrzeżeniem lokalizacji jednego budynku mieszkalnego na każde 1100 m2. Dane z ewidencji gruntów wskazują, że działki inwestycyjne mają powierzchnię ponad 3500 m2, co pozwala na lokalizację trzech budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. Wysokość projektowanych budynków również jest zgodna z przyjętymi normatywami. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego, co sugerowano w skardze. Wobec tego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.