II SA/Lu 3/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. S. i S. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego - w zakresie wniosku I. S. i S. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

I. S. i S. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania E. M. i J.M. nakazu rozbiórki (przeniesienia) istniejącej bramy wjazdowej na działce nr ewid. 4418, położonej przy ul. P 4 w R . W skardze, obok zarzutów kwestionujących zaskarżoną decyzję, skarżący zawarli również wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia tego typu ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady cechy wykonalności nie mają decyzje odmowne (por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- komentarz, LexisNexis, W-wa 2004, str. 122). W niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja. Skoro bowiem przedmiotem zaskarżonej decyzji jest odmowa wydania nakazu rozbiórki, decyzja ta nie wymaga żadnych działań dla spowodowania określonego w niej stanu faktycznego lub prawnego. Tym samym nie posiada ona przedmiotu wykonania, tj. węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 325/08, LEX nr 493905). Niezależnie od powyższej argumentacji należy jednak podkreślić, że wniosek skarżących podlegałby oddaleniu nawet, gdyby zaskarżona decyzja nadawała się do wykonania. Skarżący w żaden sposób nie wykazali bowiem, iż zachodzi którakolwiek z przesłanek do wstrzymania jej wykonania. Ich wniosek w tym przedmiocie w istocie pozbawiony jest jakiegokolwiek uzasadnienia. Tymczasem to w interesie strony leży wykazanie, że wykonanie decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, LEX nr 742514). Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.