II SA/Lu 16/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 366/25 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania.

Postanowieniem z 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 366/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę Z. W. (dalej jako: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 6 maja 2025 r. w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego. Postanowienie stało się prawomocne z dniem 28 października 2025 r. Pismem z 8 stycznia 2026 r. skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 366/25. Z treści skargi wynika, że zdaniem skarżącego wadliwie odrzucono jego skargę z powodu braku numeru PESEL. Ponieważ w skardze zawarto wniosek o przyznanie prawa pomocy, został on zarejestrowany pod sygn. II SPP/Lu 16/26. Skarżący został wezwany do nadesłania wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF). Ponieważ na wezwanie nie udzielono odpowiedzi, zarządzeniem z 13 lutego 2026 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania. Zarządzeniem z 10 marca 2026 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: (1) jednoznaczne wskazanie ustawowej podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, (2) wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, (3) określenie żądania w zakresie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia - w terminie siedmiu dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 19 marca 2026 r. W terminie otwartym skarżący złożył pismo (datowane na 20 marca 2026 r.), w którym oświadczył, że wykonanie zarządzenia wymaga wiedzy prawnej, zażądał uchylenia zarządzenia o wezwaniu do usunięcia braków oraz ponownie zwrócił się o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu, gdyż skarżący, pomimo prawidłowego wezwania Sądu, nie usunął jej braków formalnych. Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, zgodnie z art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej jako: p.p.s.a.), powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań Sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Na mocy art. 276 zd. 1 p.p.s.a. do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej. Sąd może wezwać stronę do uzupełnienia braków formalnych w trybie art. 49 p.p.s.a. w zw. z art. 279 p.p.s.a. pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania. Skarżący w piśmie z 20 marca 2026 r. nie udzielił odpowiedzi na żaden z elementów skierowanego do niego wezwania, nie usunął zatem żadnego z braków skargi o wznowienie postępowania. Brak odpowiedzi skarżący tłumaczył brakiem wiedzy prawnej i ponowił wniosek o przyznanie prawa pomocy. Argument ten nie może jednak zostać uwzględniony w rozpoznawanej sprawie. Należy zwrócić uwagę, że sąd nadał bieg zawartemu w skardze o wznowienie wnioskowi o przyznanie prawa pomocy, jednak skarżący nie podjął współpracy z sądem w tym zakresie – nie nadesłał wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, pomimo wezwania sądu (co skutkowało pozostawieniem wniosku bez rozpoznania). To zatem na skutek zaniechania skarżącego nie było możliwości ewentualnego przyznania mu prawa pomocy. Wezwanie do usunięcia braków formalnych zostało doręczone skarżącemu dopiero po zakończeniu postępowania w sprawie prawa pomocy. Skarżący miał zatem szanse uzyskać pomoc prawną w postaci profesjonalnego pełnomocnika, jednak z tej szansy nie skorzystał. Zamiast tego, w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków formalnych skierował ponownie wniosek o przyznanie prawa pomocy. Nie można w ten sposób podważać skuteczności wezwania do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania. Skarżący nawet nie podjął próby sprecyzowania, na czym polega kwalifikowana wadliwość postanowienia kończącego postępowanie w sprawie II SA/Lu 366/25. Nie wymaga wiedzy prawniczej wskazanie, kiedy skarżący dowiedział się o powoływanej przez siebie przesłance – od tego zależy bieg terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania, ani wskazanie, czego skarżący żąda – czy chce uchylenia czy zmiany postanowienia. Nie bez znaczenia jest też okoliczność, że skarżący od lat składa do sądu liczne skargi i pisma procesowe (również skargi o wznowienie postępowania), dysponuje więc podstawową wiedzą prawną w tym zakresie. Działania skarżącego (kolejne wnioski o przyznanie prawa pomocy, bez odpowiedzi na wezwania sądu) uniemożliwiają wydanie merytorycznego orzeczenia w sprawie skargi o wznowienia postępowania – pomimo podejmowanej ze skarżącym korespondencji sąd nie jest w stanie uzyskać informacji umożliwiających nadanie biegu skardze o wznowienie postępowania. W świetle art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z mocy odesłania zawartego w art. 276 zd. 1 p.p.s.a. przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie do skargi o wznowienie postępowania. W tym stanie rzeczy, na podstawie przytoczonych przepisów, orzeczono jak w sentencji.