II SA/Lu 139/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie nienależnie pobranych świadczeń - w zakresie wniosku H. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

H. B., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie nienależnie pobranych świadczeń, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, albowiem, zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a., orzeczenie uwzględniające wniosek strony w tym przedmiocie traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. W rozpoznawanej sprawie profesjonalny pełnomocnik skarżącej nie uzasadnił wprawdzie należycie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, jednakże podał okoliczności, które świadczą o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej, wskazując na bardzo trudną sytuację finansową i zdrowotną skarżącej, niezdolnej – ze względu na swój stan zdrowia – do samodzielnej egzystencji. Sąd wstrzymując wykonanie decyzji, miał na uwadze charakter sprawy, to jest okoliczność, że sprawa dotyczy zwrotu nienależnie pobranego zasiłku pielęgnacyjnego. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że z uwagi na wskazane wyżej okoliczności, a także mając na względzie łączną wielkość sumy pieniężnej, do zwrotu jakiej skarżąca została zobowiązana w niniejszej sprawie, wynoszącą (wraz z odsetkami) blisko dwadzieścia tysięcy złotych, uzasadnione było uwzględnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Z tych względów i na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.