I OZ 113/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 listopada 2017 r. sygn. akt IV SAB/Gl 251/17 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi L. B. na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta C. w przedmiocie pomocy społecznej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 20 listopada 2017 r. sygn. akt IV SAB/Gl 251/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę L. B. w sprawie z jej skargi na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta C. W uzasadnieniu Sąd ten podał, że L. B. pismem z 30 czerwca 2017 r. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta C. w przedmiocie pomocy społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pismem z 2 października 2017 r. sygn. akt IV SAB/Gl 251/17 wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dowodu uprzedniego wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie z pouczeniem, iż nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania spowoduje odrzucenie skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.). Ww. wezwanie zostało skarżącej doręczone w dniu 5 października 2017 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. Skarżąca pismami z dnia 6 października 2017 r. odpowiedziała na wezwanie Sądu, jednakże nie usunęła braków formalnych skargi. Nie przedłożyła bowiem dokumentu potwierdzającego uprzednie wniesienie zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji. W tym stanie sprawy Sąd pierwszej instancji uznał, że wyczerpane zostały przesłanki odrzucenia skargi przewidziane art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy. W zażaleniu skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie. Nadto wniosła o usunięcie naruszenia prawa. W uzasadnieniu podała, że jej sprawa nie została załatwiona w terminie. Podniosła, że sprawa prowadzona jest przewlekle od maja 2016 r., a nadto, że dochód został zawyżony z pominięciem dowodów spłat kredytów i pożyczek. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Przepis art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z art. 37 § 1 k.p.a. wynika zaś, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Zgodnie z art. 37 § 3 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Stosownie do treści art. 36 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany pouczyć stronę o prawie wniesienia ponaglenia tylko w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, również z przyczyn niezależnych od organu. Z powyższego wynika, że przed wniesieniem skargi na bezczynność skarżąca winna była wystąpić z ponagleniem na niezałatwienie jej sprawy w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie dowodu wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Sąd ten zakreślił termin 7 dni od dnia doręczenia wezwania na dokonanie tej czynności, jednocześnie pouczając skarżącą, że nieusunięcie braków formalnych skargi spowoduje jej odrzucenie. Powyższe wezwanie zostało skarżącej doręczone w dniu 5 października 2017 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. Skarżąca wprawdzie nadesłała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pisma opatrzone datą 6 października 2017 r. (6 sztuk), które jednak odnosiły się do spraw zarejestrowanych pod różnymi sygnaturami, ale żadne z nich nie stanowiło dokumentu potwierdzającego wniesienie zażalenia na bezczynność organu, a więc nie czyniło zadość wezwaniu Sądu pierwszej instancji. Wobec powyższego, zasadnie Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. jak w sentencji.