II SA/Lu 1111/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Kinga Górka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 marca 2018 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] nr Zak.[...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nie zastosowania się do nakazu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] nr [...] II. przyznaje adwokat I. P. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług.

L. Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją z dnia [...] września 2017 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania M. S. (dalej także: skarżąca), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...], w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] marca 2017 r. w gospodarstwie rolnym w miejscowości [...], gmina F., pracownicy organu pierwszej instancji przeprowadzili kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 grudnia 2016 r. w sprawie zarządzenia środków związanych z wystąpieniem wysoce zjadliwej grypy ptaków (Dz.U. z 2016 r. poz. 2091; dalej także: rozporządzenie z dnia 20 grudnia 2016 r.). Kontrola ta wykazała naruszenie przepisu § 1 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ww. rozporządzenia, polegające na nieprzestrzeganiu nakazu odosobnienia drobiu w sposób uniemożliwiający kontakt z drobiem lub innymi ptakami utrzymywanymi w innych gospodarstwach oraz ograniczający ich kontakt z dzikimi ptakami. Powyższe ustalenia zostały udokumentowane w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. oraz dokumentacji fotograficznej. Mając powyższe na uwadze, organ pierwszej instancji wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości [...] zł za nieprzestrzeganie nakazu odosobnienia drobiu w sposób uniemożliwiający kontakt z drobiem lub innymi ptakami utrzymywanymi w innych gospodarstwach i ograniczający ich kontakt z dzikimi ptakami. Organ podkreślił, że powyższa kara została ustalona w najniższej możliwej wysokości, z uwzględnieniem stopnia zagrożenia dla bezpieczeństwa zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt oraz zakresu stwierdzonych naruszeń, liczby zwierząt oraz faktu ich utrzymywania wyłącznie na własny użytek, a także tego, że naruszenie przez stronę wskazanego przepisu stwierdzono po raz pierwszy. Utrzymując w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii, Wojewódzki Lekarz Weterynarii podzielił w całości stanowisko w niej wyrażone i wskazał, że prawidłowo organ pierwszej instancji przyjął za podstawę do nałożenia opisanej kary przepisy rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2016 r., obowiązujące w dniu kontroli gospodarstwa strony. W skardze do Sądu na opisaną wyżej decyzję ostateczną skarżąca wskazała, że decyzja ta jest dla niej bardzo krzywdząca, albowiem nie wiedziała o nakazie odosobnienia drobiu. Podkreśliła, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Sąd uwzględnił skargę z przyczyn w niej niepodniesionych, które to przyczyny miał obowiązek wziąć pod rozwagę z urzędu w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 grudnia 2016 r. w sprawie zarządzenia środków związanych z wystąpieniem wysoce zjadliwej grypy ptaków, które nie obowiązywało w dacie orzekania przez ten organ. Rozporządzenie to zostało bowiem uchylone z dniem 6 kwietnia 2017 r., na podstawie § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 4 kwietnia 2017 r. w sprawie zarządzenia środków związanych z wystąpieniem wysoce zjadliwej grypy ptaków (Dz. U. z 2017 r. poz. 722; dalej także: rozporządzenie z dnia 4 kwietnia 2017 r.). Nie budzi wątpliwości Sądu, że rozporządzenie z dnia 4 kwietnia 2017 r., które zastąpiło rozporządzenie z dnia 20 grudnia 2016 r., nie zawiera przepisów przejściowych. Oznacza to, że zgodnie z zasadą legalizmu wyrażoną w art. 6 k.p.a., organ odwoławczy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji w dniu 12 września 2017 r. powinien był uwzględnić zmianę stanu prawnego i zastosować przepisy rozporządzenia z dnia 4 kwietnia 2017 r., a nie rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2016 r. Obowiązek ten wynikał również z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), zgodnie z którą, organ drugiej instancji na skutek wniesionego odwołania, ponownie rozpatruje i rozstrzyga sprawę już rozpatrzoną i rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Rola organu odwoławczego nie sprowadza się zatem wyłącznie do kontroli legalności decyzji organu pierwszej instancji w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie jej wydania, lecz do ponownego – merytorycznego rozpatrzenia sprawy, w oparciu o stan prawny aktualny na dzień orzekania. Zauważyć należy, że o obowiązku zastosowania przez organ drugiej instancji rozporządzenia z dnia 4 kwietnia 2017 r. decydowała też okoliczność, że rozporządzenie to określa nakazy dotyczące utrzymywania drobiu w sposób względniejszy dla strony, aniżeli miało to miejsce w rozporządzeniu z dnia 20 grudnia 2016 r. Trzeba przy tym wskazać, że jakkolwiek postępowanie dotyczące nałożenia kary pieniężnej, w trybie art. 85aa ust. 1 pkt 22 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2017 r. poz. 1855; dalej: u.o.z.z.), jest postępowaniem administracyjnym, a nie karnym, to jednak z uwagi na represyjny charakter kary pieniężnej, przy jej orzekaniu należy uwzględniać wypracowaną w nauce prawa karnego regułę intertemporalną nakazującą stosowanie przepisu obowiązującego w dacie orzekania, a nie w dacie deliktu, jeśli jest względniejszy dla sprawcy. Zasadę tę potwierdza przepis art. 189c k.p.a., który przy wymierzaniu administracyjnych kar pieniężnych nakazuje organom administracji stosowanie przepisów względniejszych dla sprawcy. O względniejszym dla skarżącej charakterze przepisów rozporządzenia z dnia 4 kwietnia 2017 r. w odniesieniu do przepisów rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2016 r. świadczy w szczególności to, że "nowe" rozporządzenia nie zawiera już nakazu całkowitego odosobnienia drobiu lub innych ptaków w gospodarstwie, a jedynie nakaz utrzymania drobiu w sposób ograniczający jego kontakt z dzikimi ptakami (§ 1 ust. 1 pkt 2 lit. "a"). Z powyższych względów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organ odwoławczy zastosował nieobowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisy prawa, czym naruszył art. 6 i art. 15 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonana w toku postępowania odwoławczego zmiana stanu prawnego czyni koniecznym uchylenie – poza zaskarżoną decyzją, w której pominięto tę okoliczność – również decyzji organu pierwszej instancji, celem ponownego rozpatrzenia sprawy w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy z zachowaniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" oraz art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organy obu instancji, stosownie do art. 153 p.p.s.a., uwzględnią ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania wyrażone przez Sąd w niniejszym wyroku. Organy rozważą zwłaszcza, czy w świetle aktualnie obowiązujących przepisów nadal zasadne jest nałożenie na skarżącą kary pieniężnej, czy też postępowanie stało się bezprzedmiotowe i należy je umorzyć. O przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714 ze zm.).