IV SA/Wa 2317/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie czasowego odebrania psów postanawia zwolnić A. C. od kosztów sądowych

A. C. (skarżący) wraz ze skargą na decyzję SKO w W. z dnia [...] lipca 2018 r. w przedmiocie czasowego odebrania psów, zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolenienia od kosztów sądowych. Z informacji zawartych na urzędowym formularzu PPF oraz w piśmie z dnia 24 października 2017 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia wniosku wynika, że skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, jednak w utrzymaniu pomaga mu ojciec, który zapewnia mu wyżywienie oraz co miesiąc daje mu kwotę 450 zł. Skarżący jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Posiada 2000 zł oszczędności. Rozpoznając wniosek, stwierdzono, co następuje: Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zdaniem referendarza sądowego, mając na uwadze przedstawione przez skarżącego informacje i dokumenty, wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wzięto pod uwagę, że skarżący nie uzyskuje dochodów, jest osobą bezrobotną. W utrzymaniu pomaga mu ojciec, który prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. Skarżący co prawda posiada oszczędności w wysokości 2.000 zł, jednak z uwagi na fakt, że nie pracuje, jest osobą bezrobotną, przeznaczenie części tej kwoty na uiszczenie kosztów postepowania, mogłoby wiązać się z uszczerbkiem w utrzymaniu koniecznym. W tej sytuacji należało uznać, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego, a zatem wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.