II SA/Lu 1083/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 lutego 2024 r. sprawy ze skargi U. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 20 września 2023 r., znak: SKO.41/4880/OS/2023 w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu opieki społecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 29 czerwca 2023 r., znak: OPS.4618.DPS.16.2023; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie na rzecz U. A. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z dnia 20 września 2023 r., znak: SKO.41/4880/OS/2023, po rozpatrzeniu odwołania U. A. (dalej także jako "skarżąca"), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Żyrzyn z dnia 29 czerwca 2023 r., znak: OPS.4618.DPS.16.2023 ustalającą od dnia 1 stycznia 2023 r. odpłatność U. A. za pobyt matki J. A. w Domu Pomocy Społecznej [...] w wysokości 1.078,00 zł miesięcznie. Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: Decyzją z dnia 29 czerwca 2023 r., znak nr OPS.4618.DPS. 16.2023 wydaną z upoważnienia Wójta Gminy Żyrzyn przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej [...] ustalono od dnia 1 stycznia 2023 r. odpłatność U. A. za pobyt matki J. A. w Domu Pomocy Społecznej w Żyrzynie w wysokości 1.078,00 zł miesięcznie. W wyniku odwołania wniesionego przez U. A. w sprawie orzekało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, które decyzją z dnia 20 września 2023 r., znak: SKO.41/4880/OS/2023 utrzymało w mocy rozstrzygnięcie o ustaleniu odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, odwołując się do przepisów art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, wskazało, że w sprawie ustalono, iż na podstawie decyzji z dnia 10 czerwca 2021 r. nr OPS.4626.20.2021 J. A. została umieszczona w Domu Pomocy Społecznej w [...]. Zgodnie z obwieszczeniem Wójta Gminy Żyrzyn z dnia 3 stycznia 2023 r. średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w Domu Pomocy Społecznej [...] wynosi 5.400,00 zł. Dochód miesięczny J. A. wynosi od kwietnia 2023 r. 1.985,50 zł, natomiast kwotę jej odpłatności ustalono w wysokości 70 % uzyskiwanych świadczeń, tj. 1.389,85 zł (decyzja z dnia 12 kwietnia 2023 r. nr OPS.4618.DPS.11.2023). Kwota ta nie pokrywa w całości kosztów utrzymania w placówce. Kwota do uiszczenia przez zobowiązanych, w związku ze zmianami sytuacji dochodowej J. A. oraz kosztów pobytu w DPS, wynosi odpowiednio: - 3.755,96 zł miesięcznie od 1 stycznia 2023 r. do 31 stycznia 2023 r. (4.960,00 zł - 1.204,04 zł); - 4.195,96 zł miesięcznie od 1 lutego 2023 r. do 31marca 2023 r. (5.400,00 zł - 1.204,04 zł); - 4.010,15 zł miesięcznie od 1 kwietnia 2023 r. (5.400,00 zł - 1.389,85 zł). Jak wynika z analizy akt sprawy do wnoszenia opłaty za pobyt w DPS poza J. A. zobowiązane są córki - U. i A. oraz siostrzenica A. . A. ponosi koszty utrzymania matki w wysokości 1.336,72 zł, natomiast A. nie spełnia ustawowego kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Organ, przywołując treść art. 61 ust. 2d ustawy o pomocy społecznej, wskazał, że U. A. odmówiła zawarcia umowy w sprawie odpłatności za pobyt matki w DPS, w dniu 6 lutego 2023 r. do strony zostało przesłane pismo z propozycją zawarcia umowy, jednak nie doszło do jej podpisania. Zobowiązana jedynie zwróciła się o zwolnienie z obowiązku ponoszenia opłat związanych pobytem matki w DPS, wskazując, iż nie ma możliwości partycypowania w tych kosztach. Organ zobligowany był zatem do ustalenia sytuacji finansowej strony - miesięczny dochód U. A. to 3.406,44 zł. Organ I instancji uwzględnił też, że kryterium dochodowe skarżącej, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r., poz. 1296) jako osoby samotnie gospodarującej wynosi 776 zł, a 300% tego kryterium dochodowego - 2.328,00 zł. Kwota jaka pozostaje po odjęciu kryterium dochodowego strony od jej dochodu wynosi 1.078,44 zł (3.406,44 zł - 2.328,00 zł). W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie ustalenie poczynione przez organ I instancji należy uznać za zasadne. Kolegium odnosząc się do podnoszonego w odwołaniu argumentu dotyczącego okoliczności mogących stanowić o zwolnieniu z opłaty wskazało, że osoby wnoszące opłatę lub obowiązane do wnoszenia opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej można zwolnić z tej opłaty częściowo lub całkowicie, na ich wniosek, w przypadkach określonych przepisem art. 64 ustawy o pomocy społecznej. Jak podkreśliło w tym kontekście Kolegium w orzecznictwie wskazuje się, że wymienione w art. 64 pkt 2 ustawy pojęcie "uzasadnionych okoliczności" nie zostało przez ustawodawcę sprecyzowane. Jednak wymienione w nim przykłady zdarzeń uzasadniające zwolnienie z opłat wskazują, że zamiarem ustawodawcy było objęcie jego zakresem zastosowania okoliczności związanych ze stanem zdrowia zobowiązanego lub członków jego rodziny, jak również sytuacji nagłego pogorszenia się sytuacji materialnej będącej wynikiem zdarzeń niezależnych od woli zobowiązanego. Za takim rozumieniem pojęcia przemawiają wskazane w tym przepisie okoliczności uzasadniające zwolnienie z opłaty: długotrwała choroba, bezrobocie, niepełnosprawność, śmierć członka rodziny, straty materialne powstałe w wyniku klęski żywiołowej lub innych zdarzeń losowych. W realiach niniejszej sprawy okoliczności takich nie wykazano. U. A. przebywa na terenie Niemiec, jest aktywna zawodowo. Przepis art. 64 pkt 2 ustawy wskazuje natomiast na możliwość wydania decyzji zwalniającej z opłat jeżeli występują "uzasadnione okoliczności". Pojęcie tych uzasadnionych okoliczności nie zostało sprecyzowane. Jednak wymienione w nim przykłady zdarzeń uzasadniające zwolnienie z opłat wskazują, że w zamiarem ustawodawcy było objęcie jego zakresem zastosowania okoliczności związanych ze stanem zdrowia zobowiązanej lub członków jej rodziny jak również sytuacji nagłego pogorszenia się sytuacji materialnej będącej wynikiem zdarzeń niezależnych od woli zobowiązanej. Zwolnienie z opłaty powinno zawsze znaleźć uzasadnienie w wyjątkowych okolicznościach, w przeciwnym razie może dojść do nieuzasadnionego przerzucania na jednostki samorządu terytorialnego obowiązku partycypowania w kosztach całego społeczeństw. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie została zaskarżona przez U. A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W skardze decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 64 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe uznanie, że sytuacja skarżącej nie jest na tyle wyjątkowa, aby mogła być zwolniona z odpłatności za pobyt matki w DPS [...]; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 KPA w zw. z art. 77 § 1 KPA poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym zaniechanie analizy okoliczności przedstawionych w odwołaniu od pierwotnej decyzji, a dotyczących niewzięcia pod uwagę miejsca zamieszkania skarżącej, które znajduje się na terenie Niemiec, co przekłada się na znacznie większe wydatki w stosunku do tych, jakie ponosiłaby mieszkając w Polsce, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego polegającym na przyjęciu, że dochód Skarżącej po odjęciu stałych wydatków pozwala na pokrycie opłat w wysokości 1.078,00 zł za pobyt matki w DPS w [...]; b) art. 80 KPA poprzez ocenę materiału dowodowego niezgodnie z zasadami doświadczenia życiowego, pomijając w ocenie możliwości finansowych konieczność ponoszenia kosztów własnego utrzymania, a w konsekwencji niewłaściwą ocenę możliwości skarżącej co do ponoszenia opłaty we wskazanej wysokości; c) art. 138 § 1 pkt 1 KPA poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji; d) art. 138 § 1 pkt 2 KPA poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy organ ten w sposób wybiórczy rozpatrzył zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz w sytuacji, gdy istniały przesłanki do umorzenia postępowania w całości. Wskazując na takie zarzuty w skardze wniesiono o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na to, że uchybieniami dotknięta jest także decyzja wydana w I instancji, należało uchylić również i tę decyzję, działając w oparciu o art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r., poz. 259 - dalej jako "p.p.s.a."). Sprawowana przez Sąd, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), kontrola działalności administracji obejmuje badanie legalności, czyli zgodności z prawem zaskarżonych aktów, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to po stronie sądu obowiązek zbadania, niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, czy zaskarżony akt odpowiada prawu i uwzględnienie skargi, skutkujące w przypadku zaskarżenia decyzji lub postanowienia – ich uchyleniem, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo skutkujące stwierdzeniem nieważności takiej decyzji lub postanowienia, jeśli zachodzą przyczyny przewidziane w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Takie uchybienia w postępowaniu przed organem I jak i II instancji, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd stwierdził w niniejszej sprawie, stąd też uchylenie zaskarżonych decyzji nastąpiło z innych przyczyn niż podniesione w skardze. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegają uchyleniu z powodu naruszenia art. 64 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r., poz. 901 - dalej jako: "u.p.s.") poprzez brak rozstrzygnięcia o możliwości zwolnienia skarżącej z wnoszenia opłaty za pobyt matki w domu pomocy społecznej jeszcze na etapie ustalania tej opłaty w drodze decyzji, pomimo złożonego przez stronę w tym przedmiocie wniosku. W sprawie skarżąca, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, złożyła wniosek z dnia 13 marca 2023 r. o zwolnienie z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej (k.36 akt administracyjnych). W odpowiedzi na to żądanie organ I instancji, pismem z dnia 24 kwietnia 2023 r., poinformował pełnomocnika strony, że przed Wójtem Gminy Żyrzyn toczy się postępowania administracyjne w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt A. J. (matki mocodawczyni), które do chwili obecnej nie zostało zakończone w związku z czym wniosek z dnia 13 marca 2023 r. o zwolnienie z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej należy uznać za przedwczesny bądź też jako stanowisko w sprawie o odmowie zawarcia umowy, o której mowa w art. 103 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej (k.37 akt administracyjnych). Nie są znane motywy, którymi kierował się organ wyrażając takie stanowisko, jednakże można wnioskować, że u jego podstaw leżało przekonanie organu co do tego, że rozpatrzenie wniosku o zwolnienie z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej powinno nastąpić dopiero w odrębnym postępowaniu, już po ustaleniu wysokości opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. Pogląd taki nie jest prawidłowy. Stanowisko organu mogło mieć oparcie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2018 r., sygn. akt I OPS 7/17, której sentencja brzmiała: "Obowiązek wnoszenia, przez osoby wskazane w art. 61 ust. 1 pkt 2 [u.p.s.], opłat za pobyt w domu pomocy społecznej umieszczonej w nim osoby, a w konsekwencji wydanie decyzji o zwrocie kosztów poniesionych zastępczo przez gminę na podstawie art. 104 ust. 3 w związku z art. 61 ust. 3 u.p.s., wymaga uprzedniego skonkretyzowania i zindywidualizowania tego obowiązku począwszy od dnia jego powstania w stosunku do każdej ze zobowiązanych osób w decyzji administracyjnej o ustaleniu opłaty wydanej na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 1 i 2 [u.p.s.] lub w drodze umowy zawartej na podstawie art. 103 ust. 2 w związku z art. 61 ust. 1 i 2 oraz art. 64 [u.p.s.]". Jednakże, co istotne, stan prawny zasadniczo zmienił się po wydaniu powyższej uchwały, co powoduje, że stanowisko wyrażone w uchwale co do konieczności prowadzenia odrębnych postępowań w sprawie ustalenia opłaty (art. 61) i zwolnienia z opłaty (art. 64 i art. 64a u.p.s.) jest nieaktualne. Art. 64 w brzmieniu ustalonym przez ustawę nowelizującą z dnia 19 lipca 2019 r. (Dz. U. z 2019 r., poz. 1690), która weszła w życie w dniu 4 października 2019 r., stanowi, że: "osoby wnoszące opłatę lub obowiązane do wnoszenia opłaty za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej można zwolnić z tej opłaty częściowo lub całkowicie, na ich wniosek, po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego (...)". W porównaniu do wcześniejszej wersji przepisu dodano sformułowanie: "obowiązane do wnoszenia opłaty". Motywy prawodawcy, ukierunkowane na rozszerzenie zakresu możliwości zwolnienia z opłaty również na etapie jej ustalania, wynikają również z uzasadnienia do projektu ustawy nowelizującej (Sejm VIII kadencji, druk sejmowy nr 3524), w którym wskazano, że dokonana zmiana "poszerza możliwość zwalniania z obowiązku wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej, obok osób wnoszących opłatę, również osób zobowiązanych do wnoszenia opłat zgodnie z przepisami ustawy, ale jeszcze ich niewnoszących". Taka argumentacja znajduje dodatkowe potwierdzenie w analizie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w kontekście pojęcia "obowiązany". Jednym z istotnych elementów wywodu Naczelnego Sądu Administracyjnego było wyodrębnienie obowiązku ponoszenia opłaty, wynikającego z ustawy od skonkretyzowanego zobowiązania, ustalonego w umowie lub decyzji administracyjnej. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie wydaje się wyraźnie odnosić do tego rozróżnienia. Obowiązanym jest zatem ten podmiot, wobec którego nie została jeszcze wydana decyzja o ustaleniu opłaty (po wydaniu decyzji stanie się "zobowiązanym"). Argumentację tą wspiera również wykładnia celowościowa i systemowa, odwołująca się do generalnej zasady upraszczania procedur w sprawach z zakresu pomocy społecznej. Jeżeli już na etapie przekształcania obowiązku w zobowiązanie pojawiają się przesłanki do zastosowania instytucji zwolnienia z opłaty, trudno w nowym stanie prawnym podać racjonalne argumenty przemawiające za koniecznością wydawania dwóch odrębnych decyzji: o ustaleniu opłaty (art. 61) oraz o zwolnieniu z jej ponoszenia (art. 64 u.p.s.). W aktualnym stanie prawnym istnieje zatem możliwość orzekania o zwolnieniu od opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej łącznie z ustaleniem tej odpłatności, o ile oczywiście strona złoży w tym zakresie stosowny wniosek na tym etapie postępowania. Zdezaktualizowanie się poprzedniego stanowiska zakładającego wyraźne rozdzielenie sprawy ustalenia opłaty i zwolnienia na dwa odrębne postępowania jest już odnotowywane w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 1644/21 oraz wyrok WSA w Białymstoku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 820/21; wyrok WSA w Lublinie z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 165/22; CBOSA). Oczywiście nadal dopuszczalne jest wydawanie dwóch odrębnych decyzji, jeżeli byłoby to uzasadnione okolicznościami sprawy, np. gdy wniosek o zwolnienie z opłaty został złożony już po zakończeniu postępowania w sprawie ustalenia opłaty poprzez wydanie decyzji ostatecznej w tym przedmiocie. W sprawie, w toku trwającego postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej, skarżąca pismem z dnia 13 marca 2023 r. wniosła o zwolnienie z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. W takiej sytuacji obowiązkiem organu I instancji było rozpatrzenie wniosku skarżącej o zwolnienie z opłaty w toku postępowania w sprawie dotyczącej ustalenia wysokości opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. Organ nie tylko nie rozpoznał złożonego wniosku o zwolnienie z opłaty, ale nadto błędnie pouczył pełnomocnika strony, że postępowania administracyjne w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w domu opieki społecznej do chwili obecnej nie zostało zakończone w związku z czym wniosek z dnia 13 marca 2023 r. o zwolnienie z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej należy uznać za przedwczesny bądź też jako stanowisko w sprawie o odmowie zawarcia umowy, o której mowa w art. 103 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Udzielając błędnych pouczeń organ naruszył dyspozycje przepisów art. 6, art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem doprowadziło do tego, że wobec błędnego pouczenia i wezwania wystosowanego do strony pismem z dnia 24 kwietnia 2023 r., strona skarżąca dokonała modyfikacji swego pierwotnego żądania opiewającego na zwolnienie z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej i – zgodnie z sugestią organu – wskazała, by wniosek potraktować jako odmowę zawarcia umowy. Naruszenie to doprowadziło więc do rezygnacji strony z żądania zwolnienie z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej i w konsekwencji do niepoznania przez organ wniosku o zwolnienie z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. Kwestia zwolnienia z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej wiąże się z zagadnieniem ustalenia opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej. Doprowadzenie zatem przez organ do niezgodnego z prawem nierozpoznania wniosku o zwolnienia z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej jest okolicznością, która mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W taki sam sposób należy ocenić także rozpatrzenie sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które zaaprobowała niezgodne z prawem postępowanie organu I instancji, jak też nie skorygowało wadliwych pouczeń udzielonych przez ten organ stronie. Naruszenie to należało ocenić zatem jako prowadzące do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Organom obu instancji należy także zwrócić uwagę, że rozstrzygnięcie w przedmiocie żądania zwolnienia z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej powinno zostać zawarte w osnowie decyzji, a nie jedynie w jej uzasadnieniu. W sprawie organy obu instancji przestawiły wywody co do braku podstaw do zwolnienia skarżącej z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej w uzasadnieniach wydanych decyzji. Nie rozstrzygnęły jednak co do tego żądania w osnowach decyzji. Istnieje więc sprzeczność pomiędzy osnowami wydanych decyzji, a ich uzasadnieniami. Skutkiem wyroku Sądu będzie powrót sprawy do etapu postępowania przed organem I instancji, celem ponownego rozpatrzenia. Obowiązkiem organu rozpoznającego sprawę będzie ponowne rozstrzygnięcie sprawy z uwzględnieniem przedstawionej wyżej oceny prawnej (art. 153 p.p.s.a.). W ponowionym postępowaniu organ w pierwszym rzędzie powinien prawidłowo pouczyć stronę o tym, że w obecnym stanie prawnym istnieje możliwość orzekania o zwolnieniu od opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej łącznie z ustaleniem tej odpłatności i w toku trwającego postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej, jak też wezwać stronę do wypowiedzenia się czy podtrzymuje wniosek o zwolnienie od opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. O ile strona podtrzyma, czy też ponowi wniosek o zwolnienie od opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej organ rozpozna ten wniosek w toku trwającego postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej, pamiętając przy tym, że rozstrzygnięcie w przedmiocie żądania zwolnienia z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej powinno zostać zawarte w osnowie decyzji, a nie tylko w jej uzasadnieniu. Organ rozpatrzy przy tym cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i uwzględni przy rozstrzyganiu sprawy wszystkie przeprowadzone dowody, dbając o to, by dokonane ustalenia faktyczne wynikały z przeprowadzonych w postępowaniu środków dowodowych. Sporządzając uzasadnienie decyzji organ zadba o to, by należycie i wyczerpująco wyjaśnić podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265). Na koszty poniesione przez skarżącą składały się kwoty: 17 zł uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie [...]zł.