II SA/Łd 82/26

Dnia 25 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Olejniczak, Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek–Krzywicka (spr.), Sędzia WSA Beata Czyżewska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi Skarbu Państwa Starosty Zgierskiego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 8 grudnia 2025 roku nr SKO.418.47.2025 w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej dotyczącej wykonania obowiązku usunięcia odpadów oddala skargę. a.bł.

Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2025 r. nr SKO.418.47.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (wówczas t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej również jako: "k.p.a") oraz art. 18 pkt 2, art. 33 § 2 pkt 1, 3, 5 i 6 lit. c oraz art. 34 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (wówczas t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 132 ze zm., dalej również jako: "u.p.e.a.") utrzymało w mocy postanowienie Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 22 lipca 2025 r., znak: KLSIII.7243.9.2024.MK, którym organ I instancji oddalił wniesione przez Skarb Państwa, reprezentowany przez Starostę Zgierskiego zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego w administracji, dotyczącego wykonania obowiązku usunięcia odpadów. Powyższe postanowienie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną: Przedsiębiorstwo A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. zbierało odpady niebezpieczne i inne niż niebezpieczne na terenie nieruchomości położonej w Z., przy ul. [...](działki nr ew [...] i [...] - obręb [...]) na podstawie decyzji Starosty Zgierskiego z dnia 14 lutego 2014 r. nr BS.6233.1 2014.KS/7. Zezwolenie to wygasło z mocy prawa z dniem 5 marca 2020 r. W związku z wygaśnięciem zezwolenia na zbieranie odpadów Przedsiębiorstwo A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. miało obowiązek zakończenia działalności objętej tym zezwoleniem oraz usunięcia odpadów i negatywnych skutków w środowisku lub szkód w środowisku, w ramach prowadzonej działalności objętej tym zezwoleniem, na własny koszt. Spółka nie wykonała tego obowiązku, a odpady nadal znajdują się na tej nieruchomości. W dniu 20 maja 2021 r. Spółka została prawomocnie rozwiązana bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego oraz wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego. Z dniem 20 maja 2021 r. Skarb Państwa stał się właścicielem odpadów znajdujących się na terenie nieruchomości położonej w Z., przy ul. [...] (działki nr ew [...] i [...] - obręb [...]) i nadal jest ich właścicielem. Upomnieniem z dnia 18 listopada 2024 r. Marszałek Województwa Łódzkiego wezwał Skarb Państwa, reprezentowany przez Starostę Zgierskiego wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, do wykonania ustawowych obowiązków, wynikających z art. 47 ust. 5 w zw. z ust. 8 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm., dalej również jako: "u.o.o.") w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Upomnienie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 22 listopada 2024 r. Strona skarżąca nie wykonała opisanego powyżej obowiązku, wobec czego w dniu 3 czerwca 2025 r. Marszałek Województwa Łódzkiego wystawił tytuł wykonawczy nr [...]. Został on doręczony stronie skarżącej w dniu 9 czerwca 2025 r. Pismem z dnia 13 czerwca 2025 r. Skarb Państwa, reprezentowany przez Starostę Zgierskiego wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, wniósł zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. Jako ich podstawę prawną wskazał: 1. art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. (błąd co do zobowiązanego), poprzez podjęcie czynności egzekucyjnych przez organ egzekucyjny wobec podmiotu, który błędnie został uznany przez wierzyciela za zobowiązanego tj. Skarbu Państwa reprezentowanego przez Starostę Zgierskiego wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego doręczenia temuż zobowiązanemu tytułu wykonawczego wraz z pouczeniem o prawie wniesienia zarzutów; 2. art. 33 § 2 pkt 1 i pkt 5 u.p.e.a. (nieistnienie obowiązku), jako że obowiązek wynikający z treści tytułu wykonawczego nigdy po stronie zobowiązanego nie powstał wobec ograniczeń odpowiedzialności Skarbu Państwa wynikających z art 25e ust 1-2 i ust 7 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 roku o Krajowym Rejestrze Sądowym (wówczas t.j. Dz.U. z 2024 poz. 979 ze zm., dalej również jako: "ustawa o KRS"), a nawet gdyby hipotetycznie powstał, to wygasł wobec wygaśnięcia roszczeń wierzycieli, w tym roszczeń Marszałka Województwa Łódzkiego na skutek przedawnienia, z upływem roku od dnia wykreślenia Przedsiębiorstwa A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. z KRS tj. najpóźniej w dniu 20 maja 2022 r., o czym statuuje art. 25e ust. 4 ustawy o KRS; 3. art. 33 § 2 pkt 1 i pkt 6 u.p.e.a. (nieistnienie obowiązku oraz brak wymagalności), jako że nie wydano i nie doręczono zobowiązanemu Skarbowi Państwa postanowienia, z którego wynikałoby, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym zostanie w trybie postępowania egzekucyjnego wykonany zastępczo przez inną osobę za zobowiązanego, na jego koszt i niebezpieczeństwo, naruszając tym samym procedurę prowadzenia egzekucji określoną w treści art. 128 § 1 u.p.e.a. W uzasadnieniu zobowiązany wskazał m.in., iż za posiadacza odpadów wierzyciel winien uznać osobę prawną działająca pod firmą B Spółka z o.o. z siedziba w W., będącą jednocześnie władającym powierzchnią ziemi, na której zgromadzone są odpady. Potwierdzeniem tego jest jednoznaczne brzmienie § 1 umowy sprzedaży, mającej formę aktu notarialnego z dnia 24 lutego 2023 roku, zawartej pomiędzy sprzedawcą C Sp. z.o.o. z siedzibą w Z. oraz kupującym B Sp. z.o.o. z siedzibą w W.. Podmiot sprzedający prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w Z. ul.[...], składającej się z działek gruntu o nr. ewidencyjnych [...] i [...] wraz z prawem własności budynków znajdujących się na nieruchomości tj. C Sp. z o.o. z siedzibą w Z., złożył wobec kupującego tj. B Sp. z o.o. z siedzibą w W. jednoznaczne oświadczenie, że na nieruchomości będącej przedmiotem sprzedaży zgromadzone są odpady, w tym odpady niebezpieczne (i to zarówno na nieruchomości jak również w budynkach), których utylizacja przewyższa wartość nieruchomości, zaś kupujący potwierdził, że znany jest mu stan prawny i faktyczny opisanej nieruchomości i nie wnosi w tym zakresie żadnych zastrzeżeń. Ponadto A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. zgromadziła odpady na nieruchomości stanowiącej współwłasność (po 1/2 części) osób fizycznych tj. M. N. i Z. B., co wynika z treści aktu notarialnego z dnia 2 grudnia 2021 roku Repertorium A nr[...]. Jednak, co istotne, ww. osoby fizyczne (zgodnie z danymi z KRS) były ściśle powiązane ze Spółką A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. tj. M. N. (Wspólnik i Prezes Zarządu) i Z. B. (Prokurent). Zatem miały pełną wiedzę, że odpady są tam gromadzone i się na to godziły. W ocenie strony skarżącej należy zatem przyjąć, że A Sp. z o.o. nie gromadziła tych odpadów wbrew woli posiadaczy nieruchomości, którzy byli ściśle powiązani ze Spółką. Jako że osoby te miały pełną wiedzę odnośnie zgromadzonych na nieruchomości odpadów, także w dacie jej wykreślenia z KRS, zatem należy przyjąć domniemanie, że M. N. i Z. B. byli posiadaczami odpadów, jako władający nieruchomością w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o.o. Następnie osoby te z pełną świadomością sprzedały prawo wieczystego użytkowania wskazanych powyżej nieruchomości wraz z prawem własności budynków, na której zalegały odpady, a następca prawny B Sp. z o.o. oraz osoba reprezentująca spółkę były świadome ww. sytuacji, zawierając akt notarialny określonej treści, w którym to akcie w § 1 ust 3 złożyły oświadczenie, że stan prawny i faktyczny nieruchomości jest im znany. Jednocześnie z § 1 tegoż aktu notarialnego wynikało wprost, że na nieruchomości zgromadzone są odpady, w tym odpady niebezpieczne, których utylizacja przewyższa wartość nieruchomości. Przedstawione powyżej okoliczności faktyczne dowodzą nie tylko wiedzy kolejnych nabywców odnośnie faktu zgromadzenia na nieruchomości odpadów, ale także potwierdzają to, że wraz z dokonaniem transakcji zakupu stawały się posiadaczami odpadów w rozumieniu definicji art 3 pkt 19 u.o.o. Tym samym aktualny użytkownik wieczysty nieruchomości tj. B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., jest posiadaczem odpadów i to on winien być podmiotem, wobec którego, jako zobowiązanego, należało podjąć czynności prawne i faktyczne, zmierzające do wykonania obowiązku ich usunięcia. Dalej zobowiązany wskazał, iż spółka A w dacie jej wykreślenia z KRS nie posiadała żadnego majątku. Sąd w postanowieniu o wykreśleniu Spółki z Rejestru jasno sprecyzował, że wszystkie urzędy, do których Sąd w ramach gromadzenia materiału dowodowego wystosował zapytanie, odpowiedziały, że A Sp. z o.o. nie figuruje w rejestrach, nie składa obowiązkowych rozliczeń oraz że żadne urzędy nie potwierdziły informacji o posiadaniu przez Spółkę majątku, ani prowadzeniu działalności gospodarczej. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że skoro Przedsiębiorstwo A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. nie posiada majątku i nie prowadzi działalności gospodarczej, to podlega wykreśleniu z Krajowego Rejestru Sądowego. Natomiast brak majątku oznacza brak możliwości nabycia mienia, z którego wierzyciel mógłby prowadzić egzekucję. Sam status ogólnego następcy prawnego nie przesądza o wstąpieniu Skarbu Państwa w ogół obowiązków podmiotów wykreślonych z KRS. Zobowiązany podkreślił również, że wszelkie roszczenia wierzycieli, także te związane z wykonaniem nawet hipotetycznych obowiązków przez hipotetycznego zobowiązanego, jakim miałby być Skarb Państwa, wygasają, jeżeli nie będą dochodzone przeciwko Skarbowi Państwa w terminie roku od chwili nabycia mienia przez Skarb Państwa. Przedsiębiorstwo A Sp. z o.o. zostało wykreślone z Krajowego Rejestru Sądowego z dniem 20 kwietnia 2021 r. Postanowienie o wykreśleniu nie zostało zaskarżone i stało się prawomocne. Zatem, nawet przyjmując zupełnie hipotetycznie, że Skarb Państwa nabył z mocy prawa mienie (majątek), pozostały po spółce wykreślonej z Rejestru, to minęło trzy i pół roku od chwili nabycia mienia przez Skarb Państwa i co oznacza, że roszczenia wobec Skarbu Państwa dotyczące wykonania obowiązków z nabytego mienia i tak wygasły najpóźniej z dniem 20 maja 2022 r. Tymczasem tytuł wykonawczy wobec Skarbu Państwa został wystawiony dopiero w dniu 13 grudnia 2024 r. Co znamienne, tytuł ten nie był uprzednio wystawiony na posiadacza odpadów, którym pierwotnie był A Sp. z.o.o., ani też na podmiot, który z dniem 24 lutego 2023 r. nabył użytkowanie wieczyste nieruchomości wraz ze znajdującymi się na nieruchomości odpadami, czego miał pełną świadomość i tym samym stał się posiadaczem odpadów i jest nim do dnia sporządzenia zarzutów. Jeśli tak, to wykluczyć należy także możliwość uznania, że doszło do kontynuacji z udziałem Skarbu Państwa postępowania egzekucyjnego wszczętego pierwotnie wobec podmiotu wykreślonego z rejestru, o którym mowa w art 25e ust 7 zdanie 3 ustawy o KRS, czy też kolejnego posiadacza odpadów. Końcowo strona skarżąca wskazała, że wraz z tytułem wykonawczym organ egzekucyjny powinien doręczyć zobowiązanemu również postanowienie o stwierdzeniu, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym zostanie w trybie postępowania egzekucyjnego wykonany zastępczo przez inną osobę za zobowiązanego, na jego koszt i niebezpieczeństwo. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 22 lipca 2025 r., znak: KLSIII.7243.9.2024.MK Marszałek Województwa Łódzkiego oddalił zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. W uzasadnieniu organ wskazał m.in., iż wystawiony w dniu 3 czerwca 2025 r. przez Marszałka Województwa Łódzkiego tytuł egzekucyjny o numerze [...], skierowany do Skarbu Państwa, reprezentowanego przez Starostę Zgierskiego, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, jest konsekwencją przejęcia odpowiedzialności przez Skarb Państwa po podmiocie wykreślonym z Krajowego Rejestru Sądowego i ma przede wszystkim na celu umożliwienie prowadzenia działań, zmierzających do usunięcia odpadów, pozostałych po działalności wykreślonej Spółki. Odnosząc się do zarzutów zobowiązanego, organ podkreślił, że domniemanie, iż władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów, zostało wprowadzone przez ustawodawcę w celu uniknięcia sytuacji, gdy brak jest podmiotu odpowiedzialnego za umieszczenie odpadów na nieruchomości (wytwórcy odpadów). Oznacza to jednak, że domniemanie to może być obalone jedynie w przypadku, kiedy możliwe jest ustalenie podmiotu odpowiedzialnego za składowanie odpadów. Władający powierzchnią ziemi odpowiada bowiem za usunięcie zdeponowanych na niej odpadów jedynie wówczas, gdy nie uda się ustalić rzeczywistego posiadacza odpadów. Oczywistym jest fakt, iż odpady zgromadzone zostały przez A Sp. z o. o. Jednak w związku z likwidacją ww. Spółki zastosowanie ma przepis art. 25e ust. 1 ustawy o KRS. Z uwagi na fakt, iż ostatnia siedziba zlikwidowanej Spółki to ul. [...] w Z., Skarb Państwa w niniejszym przypadku jest reprezentowany przez Starostę Zgierskiego, który przejął prawa właścicielskie w zakresie wszystkich rzeczy ruchomych, jakie nie zostały zbyte przez podmiot rejestrowy przed wykreśleniem. Zdaniem organu należy zatem uznać, iż z chwilą wykreślenia ww. Spółki z KRS Starosta Zgierski przejął odpady, które stanowią składnik nabytego nieodpłatnie z mocy prawa mienia oraz stał się ich posiadaczem i winien nimi gospodarować zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, błędne jest stanowisko zobowiązanego, wskazujące firmę B Sp. z o.o., obecnie władającą powierzchnią ziemi, na której zdeponowane są odpady, jako zobowiązanego do usunięcia na własny koszt odpadów, pozostałych po prowadzonej przez zlikwidowaną Spółkę działalności. W odniesieniu do drugiego z zarzutów organ wskazał, że aby Skarb Państwa skutecznie mógł podnieść ograniczenie odpowiedzialności, o którym mowa w art. 25e ust. 2 ustawy o KRS, musi wykazać brak istnienia nabytego mienia, lub jego określoną wartość. W niniejszym przypadku dłużnik nie zanegował faktu, że odpady do usunięcia istnieją. Natomiast odpadami są przedmioty materialne. Jednocześnie takie przedmioty, co do których posiadacz wyraża zamiar pozbycia się, czyli rezygnacji z posiadania lub co do których pozbycia się jest zobowiązany, niezależnie od jego zamiaru. Przedmioty te mogą mieć wartość użytkową, lub mogą jej nie mieć. Dlatego też prawo własności odpadów wchodzi w skład mienia, zatem w niniejszej sprawie co najmniej odpady zostały nabyte przez Skarb Państwa na zasadzie art. 25e ust. 2 ustawy o KRS. Dłużnik zaś nie przedstawił ewidencji nabytego mienia ani ustalenia jego wartości. Wobec powyższego, zdaniem organu I instancji, zarzut "nieistnienia zobowiązania" jest chybiony, nie ma oparcia ani w przepisach prawa ani w faktach. Obowiązek istnieje, zaś dłużnik nie wykazał w sposób wymagany prawem ograniczenia jego odpowiedzialności, to jest nie przedstawił ewidencji mienia po wykreślonej spółce, ani ustalenia jego wartości dokonanej zgodnie z zapisami ustawy o zasadach zarządzania mieniem państwowym. Ponadto obowiązek gospodarowania odpadami, zgodnie z przepisami prawa, nie ulega przedawnieniu. Wreszcie, zdaniem organu, tytuł wykonawczy to dokument, który umożliwia egzekucję, natomiast postanowienie jest orzeczeniem w toku dalszego postępowania, które dotyczy kwestii proceduralnych. Doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego wszczyna egzekucję administracyjną. Przepisy u.p.e.a. nie nakładają natomiast na wierzyciela obowiązku jednoczesnego doręczenia tytułu wykonawczego i postanowienia, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym zostanie w trybie postępowania egzekucyjnego wykonany zastępczo przez inną osobę za zobowiązanego, na jego koszt i niebezpieczeństwo. Wierzyciel nie powziął ostatecznej decyzji w kwestii zastosowania środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Skarb Państwa, reprezentowany przez Starostę Zgierskiego wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, lecz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi nie znalazło podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu I instancji i zaskarżonym postanowieniem utrzymało je w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż celem art. 25e ustawy o KRS nie jest przysporzenie Skarbowi Państwa mienia po podmiotach wykreślonych z Rejestru, lecz uporządkowanie stanu prawnego po likwidacji podmiotu wpisanego do KRS. Szczególną kwestią są obowiązki związane z mieniem pozostałym po wykreślonym z Rejestru podmiocie, np. w przypadku pojazdu byłby to obowiązek wyrejestrowania, czy też ubezpieczenia OC. Z dniem 20 maja 2021 r. Skarb Państwa stał się właścicielem odpadów znajdujących się na terenie nieruchomości położonej w Z., przy ul. [...] (działki nr ew [...] i [...] - obręb [...]) i nadal jest ich właścicielem. Zupełnie nieuprawnione wnioski dotyczące własności odpadów zobowiązany wywodzi z faktu sprzedaży prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz prawa własności posadowionych na nim budynków objętych księgą wieczystą nr [...]. W ramach tych transakcji (z dnia 2 grudnia 2021 r. oraz z dnia 24 lutego 2023 r.) nie doszło do sprzedaży odpadów stanowiących własność Skarbu Państwa. Kupujący nieruchomość wiedzieli, że na nieruchomości znajdują się odpady, ale nie jest to wystarczające do uznania, że je nabyli, tym bardziej, że stroną umowy nie był właściciel odpadów, czyli Skarb Państwa. Nie sposób uznać, że stali się oni posiadaczami odpadów. Domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości, ale w tym przypadku wiadomo, kto jest posiadaczem odpadów, czyli ich właściciel - Skarb Państwa. Nie ma zatem potrzeby korzystać z domniemania. Dopiero w sytuacjach wątpliwych, domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Jeśli istnieje jeden z podmiotów, o których mowa w art. 26 ust. 2 u.o.o. zdanie pierwsze (np. właściciel odpadów), to nie ma w ogóle potrzeby korzystania z domniemania zawartego w zdaniu drugim. Dalej organ podkreślił, że wystawiony w dniu 3 czerwca 2025 r. przez Marszałka Województwa Łódzkiego tytuł egzekucyjny o numerze [...], skierowany do Skarbu Państwa, reprezentowanego przez Starostę Zgierskiego wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, jest konsekwencją nieodpłatnego nabycia z mocy prawa mienia przez Skarb Państwa po podmiocie wykreślonym z Rejestru i ma na celu umożliwienie prowadzenia działań, zmierzających do usunięcia odpadów, pozostałych po działalności wykreślonej spółki. W uzasadnieniu postanowienia Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt NS- REJ.KRS/26815/20/576 wyraźnie stwierdzono, że spółka nie posiada zbywalnego majątku, ale Przedsiębiorstwo A Sp. z o.o. posiadało majątek - odpady, który uznano, jako niezbywalny. Odpady jako składnik majątku spółki ze względu na swój rodzaj mogą mieć charakter zbywalny, jak i częściej niezbywalny (mogą decydować o tym czynniki koniunkturalne czy technologiczne). Sąd zwracał się o udzielenie informacji w zakresie, czy spółka posiadała zbywalny majątek. W ocenie Kolegium nie można dokonywać interpretacji poszczególnych przepisów ustawy o odpadach bez uwzględniania celu i funkcji tej ustawy, jak też bez uwzględniania wykładni systemowej zarówno wewnętrznej jak i zewnętrznej. Z przepisu art. 3 pkt 19 u.o.o. wynika, że niedopuszczalna jest sytuacja, w której nie byłoby posiadacza odpadów, czyli podmiotu obowiązanego do usunięcia odpadów. Skarb Państwa wchodzi w prawa właścicielskie w zakresie wszystkich rzeczy ruchomych, jakie nie zostały zbyte przez podmiot rejestrowy przed wykreśleniem. Należy uznać, że odpady stanowią składnik nabytego nieodpłatnie z mocy prawa mienia, a z posiadaniem tego mienia (rzeczy ruchomych - odpadów) wiążą się określone przepisami prawa obowiązki. Odrzucenie tej koncepcji powoduje uznanie, że mamy lukę w prawie. Skoro Skarb Państwa nabył nieodpłatnie z mocy prawa niezbywalne mienie (odpady) pozostałe po wykreślonym z Rejestru podmiocie, to ciążą również na nim obowiązki niepieniężne związane z tym mieniem. Organ podkreślił również, że dla przedmiotowej sprawy nie ma znaczenia regulacja art. 25e ust. 4 ustawy o KRS, w myśl której roszczenia wierzycieli wygasają, jeżeli nie będą dochodzone przeciwko Skarbowi Państwa w terminie roku od chwili nabycia mienia przez Skarb Państwa. Przepis ten dotyczy po pierwsze roszczeń pieniężnych, a po drugie z żadnym roszczeniem nie mamy do czynienia. Skarb Państwa jako właściciel odpadów ma wykonać obowiązki związane z ich usunięciem oraz zagospodarowaniem. Obowiązki te nie wygasają w terminie roku od chwili nabycia mienia przez Skarb Państwa. W ocenie Kolegium trafny jest zarzut naruszenia art. 122 § 1 albo art. 128 § 1 u.p.e.a. ale nie mieści się on w podstawach zarzutu. Organ egzekucyjny doręczył zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, ale nie zastosował żadnego z możliwych środków egzekucyjnych (grzywna w celu przymuszenia albo wykonanie zastępcze). Nie ma to wpływu na rozstrzygnięcie i nie narusza praw zobowiązanego. Można zakładać, że nie będzie w ogóle konieczne ich zastosowanie, ponieważ Skarb Państwa w trosce o dobro i bezpieczeństwo mieszkańców Z. i pobliskich gmin niezwłocznie zacznie wykonywać swoje obowiązki związane z odpadami, których jest właścicielem. Starosta Zgierski stanie się częścią rozwiązania, a nie częścią problemu. Skargę na powyższe postanowienie wniósł Skarb Państwa, reprezentowany przez Starostę Zgierskiego wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. w zw. z art. 33 § 2 pkt 3 i art. 18 u.p.e.a i w zw. z art. 3 ust 1 pkt 19 i art. 47 ust. 5 u.o.o. poprzez bezpodstawne zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia Marszałka Województwa Łódzkiego oddalającego zarzuty skarżącego w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej pod znakiem KLSIII.7243.9.2024.MK, mimo istnienia podstaw do stwierdzenia błędu co do zobowiązanego (przyjęcia, że Skarb Państwa jest podmiotem zobowiązanym), względem którego mógł być wystawiony tytuł wykonawczy zrealizowania obowiązku usunięcia na własny koszt odpadów pozostałych po działalności prowadzonej przez Przedsiębiorstwo A Sp. z o.o., zdeponowanych na terenie nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...], a to ponieważ Skarb Państwa nigdy nie stał się posiadaczem odpadów w rozumieniu art. 3 ust 1 pkt 19 u.o.o., zaś posiadaczem odpadów jest inny podmiot, który nabył nieruchomość przy ul. [...] aktem notarialnym - Repertorium A nr [...], i Repertorium A nr 2 [...] przy pełnej świadomości zalegania na niej odpadów i objął nad nimi władanie; 2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 33 § 2 pkt 1 i 5 i art. 18 u.p.e.a. oraz w zw. z art 25e ust 1-2 i ust 7 i art 25d ustawy o KRS poprzez nieuwzględnienie ustawowego ograniczenia odpowiedzialności Skarbu Państwa za zobowiązania rozwiązanego podmiotu wykreślonego z KRS poprzez bezpodstawne zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia Marszałka Województwa Łódzkiego oddalającego zarzuty skarżącego w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej pod znakiem KLSIII.7243.9.2024.MK, mimo nieistnienia pod stronie skarżącego obowiązku, który powołuje tytuł wykonawczym, a to ze względu na niepowstanie obowiązku po stronie skarżącego zważywszy na brak mienia oraz majątku (zbywalnego czy niezbywalnego), z którego obowiązek może być egzekwowany uwzględniając także ograniczenie odpowiedzialności Skarbu Państwa wynikające z art 25e ust 1-2 i ust 7 o KRS; 3) art 7 i 77 § 1 i 4 k.p.a w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niedostateczne zbadanie stanu faktycznego sprawy i w tym zaniechanie ustalenia, czy pozostawione odpady przedstawiają jakąkolwiek dodatnią wartość majątkową, gdyż tylko mienie o dodatniej wartości może być spożytkowane na zaspokojenie wszelkich zobowiązań, mając na względzie, iż Skarb Państwa, jeżeli w ogóle odpowiada za zobowiązania rozwiązanego podmiotu wykreślonego z KRS, w tym przypadku spółki A, to tylko z nabytego mienia, w szczególności że wiedzą powszechną (notoryjną), którą organ winien uwzględnić z urzędu, jest fakt, że zalegające odpady nie stanowią żadnego majątku przedstawiającego jakąkolwiek wartość dodatnią; 4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 33 § 2 pkt 1 i 5 i art. 18 u.p.e.a. i w zw. z art 25e ust 4 ustawy o KRS poprzez nieuwzględnienie faktu wygaśnięcia roszczenia o usunięcie odpadów. W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania przed sądem, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazał m.in., iż Skarb Państwa nie jest z pewnością wytwórcą odpadów. Nie stał się również nigdy posiadaczem odpadów magazynowanych na nieruchomości przy ul. [...] w Z. (działki o nr ew. [...] i [...]), gdyż nigdy nie objął ich w posiadanie czy to samoistne czy zależne. Za posiadacza odpadów uznać należy B Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., będącą użytkownikiem wieczystym nieruchomości, a zrazem władającym powierzchnią ziemi, na której zgromadzone są odpady i która z pełną świadomością zaakceptowała stan objęcia we władanie nabytej nieruchomości przy ul. [...] włącznie ze zgromadzonymi tam odpadami. Dlatego też to wobec tego podmiotu powinny zostać podjęte czynności egzekucyjne. Dalej skarżący podkreślił, że Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za zobowiązania podmiotu wykreślonego z Rejestru jedynie z nabytego mienia. Przepis ten musi być odczytywany w ten sposób, że Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność wyłącznie z nabytego mienia za zobowiązania podmiotu wykreślonego z KRS. Natomiast z treści uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2021 r. jasno wynika, że urzędy, do których Sąd kierował zapytania, jasno wskazały, że nie mają wiedzy na temat posiadania przez spółkę A jakiegokolwiek majątku. Użyto sformułowania "majątku", bez rozróżnienia na majątek zbywalny czy niezbywalny. Wynika z tego zatem, że A Sp. z o.o, w dacie jej wykreślenia nie posiadała żadnego majątku. Jednocześnie organ nie wykazał, ani nawet nie przeprowadził żadnego dowodu na okoliczność posiadania przez wykreślony podmiot innego dotychczas nieujawnionego majątku, w tym w szczególności majątku zbywalnego. W ocenie skarżącego organ w swoim rozstrzygnięciu nie uwzględnił również faktu, że zgromadzone odpady na nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...] nie przedstawiają żadnej wartości majątkowej. Organ traktuje odpady, wbrew wszelkiej logice i doświadczeniu, jako aktywo majątkowe posiadające dodatnią wartość, nie badając w żaden sposób tej kwestii. Co więcej, żaden z organów nie wskazuje nawet, jakiego rodzaju są to odpady. Nie ustalono, czy odpady te można zbyć (przekazać następnemu posiadaczowi) celem ich dalszego przetworzenia, co mogłoby pozwolić na uzyskanie jakiegoś zysku (wartości dodatniej). Czy jednak odpady te z uwagi np. na ich rodzaj lub stan wynikający z warunków ich magazynowania, nadają się już tylko do unieszkodliwienia (utylizacji), co nie tylko świadczy o braku jakiejkolwiek ich wartości dodatniej (majątkowej), lecz świadczy o konieczności poniesienia dodatkowych kosztów związanych z ich utylizacją. Brak takich ustaleń, zdaniem strony skarżącej, stanowi jaskrawe naruszenie art. 77 § 4 k.p.a. Nawet jednak gdyby przyjąć, że nie ma absolutnej pewności co do faktu ujemnej wartości odpadów, to organ z pewnością miał przynajmniej uzasadnione wątpliwości co do tej kwestii. Mimo to organy obu instancji nie zdecydowały się przeprowadzić jakiegokolwiek dowodu na okoliczności tego, czy pozostawione odpady mają dodatnią wartość majątkową czy też nie. Przesądza to o nieprzeprowadzaniu kompletnego postępowania dowodowego. Strona skarżąca podkreśliła również, że Przedsiębiorstwo A Sp. z o. o została rozwiązana (bez likwidacji) i wykreślona z Krajowego Rejestru Sadowego z dniem 20 kwietnia 2021 r. Wszelkie roszczenia wierzycieli, także te związane z wykonaniem nawet hipotetycznych obowiązków przez hipotetycznego zobowiązanego, jakim miałby być Skarb Państwa, wygasają, jeżeli nie będą dochodzone przeciwko Skarbowi Państwa w terminie roku od chwili nabycia mienia przez Skarb Państwa. Zatem, nawet przyjmując zupełnie hipotetycznie, że Skarb Państwa nabył z mocy prawa mienie (majątek) pozostały po spółce wykreślonej z Rejestru, to minęło już ponad 4 lata od chwili nabycia mienia przez Skarb Państwa i co oznacza, że roszczenia wobec Skarbu Państwa dotyczące wykonania obowiązków z nabytego mienia i tak wygasły najpóźniej z dniem 20 maja 2022 r. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem SKO w Łodzi, że ten obowiązek (choć kwestionowany przez Skarb Państwa), nie wygasł w terminie roku od chwili nabycia mienia przez Skarb Państwa. Ponadto nie sposób zgodzić ze stanowiskiem SKO w Łodzi, że roszczenia wierzycieli, o których mowa w art. art 25e ust 4 ustawy o KRS, dotyczą tylko roszczeń pieniężnych. Wskazany artykuł nie przesądza o tym i nie stosuje żadnych wyłączeń. Zatem przepis ten wskazuje na dochodzenie przez wierzycieli wszystkich roszczeń (pieniężnych i niepieniężnych) z zastrzeżeniem terminu do ich dochodzenia. Gdyby przepis ten dopuszczał dochodzenie tylko roszczeń pieniężnych, to tym bardziej wystawienie przez Marszałka Województwa Łódzkiego przedmiotowego tytułu egzekucyjnego (który jest podważany przez Skarb Państwa), dotyczącego egzekucji obowiązku niepieniężnego, stanowi naruszenie art. 25e ust 4 ustawy o KRS oraz ustawy o egzekucji w administracji. Gdyby dodatkowo uznać, tak jak twierdzi SKO w Łodzi, że nie doszło do przedawnienia roszczenia, gdyż roszczenia wierzycieli, o których mowa w art. art 25e ust 4 ustawy o KRS, dotyczą tylko roszczeń pieniężnych, a ponadto (jak twierdzi SKO) z żadnym roszczeniem nie mamy do czynienia, to rodzą się konkretne wątpliwości / pytania. Po pierwsze, jeśli nie mamy do czynienia z roszczeniem, to w takim razie czym jest uprawnienie do żądania od Skarbu Państwa określonego zachowaniu polegającego na zrealizowaniu czynności usunięcia odpadów. Należy zaznaczyć, że skoro obowiązek działania po stronie Skarbu Państwa może być egzekwowany na drodze przymusu państwowego w postępowaniu egzekucyjnym, czego dowodem jest sam fakt wystawienia tytułu wykonawczego przeciwko Skarbowi Państwa, to stanowi on roszczenie objęte dyspozycją art 25e ust. 4 ustawy o KRS. Po drugie zaś, jeśli nie mamy do czynienia z roszczeniem, to na jakiej podstawie i w jakim celu Marszałek Województwa Łódzkiego wystawił sporny tytuł wykonawczy. Wystawiony tytuł wykonawczy wskazuje "Zobowiązanego" jako Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę Zgierskiego, "Wierzyciela" jako Marszałka Województwa Łódzkiego oraz zobowiązanie tj. uprzątnięcie odpadów. Zatem co do zasady wystawiony tytuł wykonawczy de facto jest dokumentem potwierdzającym istnienie roszczenia, które egzekwowane jest m.in. w oparciu o art. 25e ust 4 ustawy o KRS, zaś roszczenia, nawet przyjmując zupełnie hipotetycznie, że Skarb Państwa nabył z mocy prawa mienie (majątek) pozostały po spółce wykreślonej z Rejestru (co w niniejszym stanie faktycznym jest kwestionowane), dotyczące wykonania obowiązków z nabytego mienia i tak wygasły najpóźniej z dniem 20 maja 2022 r. Z uwagi na powyższe okoliczności strona skarżąca wniosła jak w petitum skargi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. W pierwszej kolejności należy jednak podkreślić, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z treścią tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi utrzymujące w mocy postanowienie Marszałka Województwa Łódzkiego o oddaleniu zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, dotyczącej wykonania obowiązku usunięcia odpadów. Zastosowanie znajduje zatem przepis art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Jak wskazano powyżej, Skarb Państwa, reprezentowany przez Starostę Zgierskiego, przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu uczynił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 8 grudnia 2025 r., utrzymujące w mocy postanowienie Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 22 lipca 2025 r. o oddaleniu zarzutów zobowiązanego w sprawie egzekucji administracyjnej, dotyczącej wykonania obowiązku usunięcia odpadów, zlokalizowanych na terenie nieruchomości położonej w Z., przy ul. [...] (działki nr ew [...] i [...] - obręb [...]). W ocenie Sądu zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa w sposób uzasadniający wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Podstawę prawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z treścią art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zaznaczyć należy, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty sformalizowany środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu. Strona, wnosząc zarzut, kwestionuje dopuszczalność prowadzenia egzekucji w oparciu o wystawiony tytuł wykonawczy. Postępowanie zainicjowane zgłoszeniem zarzutów ma charakter wpadkowy i szczególny w stosunku do toczącego się postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie treść tych zarzutów, przy czym zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 § 2 u.p.e.a. Podniesione w treści zarzutów okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny. Zgodnie z art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Stosownie do art. 34 § 1-3 u.p.e.a. organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Wierzyciel wydaje postanowienie, w którym oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, bądź uznaje zarzut w całości lub w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut lub stwierdza niedopuszczalność zarzutu. Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie. Przy czym, w przypadku tożsamości podmiotu wierzyciela oraz organu egzekucyjnego brak jest podstaw do wydania odrębnego postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela (zob. uchwała 7 sędziów NSA z 25 czerwca 2007 r., I FPS 4/06; dostępna, podobnie jak inne przywoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: "www.orzeczenia.nsa.gov.pl", dalej również jako: "CBOSA"). W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano, w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne, w toku którego strona zobowiązana podniosła zarzuty nieistnienia egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), błędu co do zobowiązanego (art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a.), wygaśnięcia obowiązku w całości (art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.) oraz braku wymagalności obowiązku (art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a.). Przy czym w tym ostatnim przypadku, mimo braku doprecyzowania zarzutu przez stronę skarżącą, należy uznać, iż opiera go ona na podstawie określonej w art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a., a więc wystąpieniu innej przyczyny, niż określone w art. 33 § 2 pkt 6 lit. a i b u.p.e.a. Podkreślić zatem należy, że nieistnienie obowiązku oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał (na przykład z mocy prawa) albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie. Przy czym to zobowiązany, podnosząc ten zarzut, winien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa takich jak przedawnienie lub wydania aktu o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku (zob. wyrok NSA z 5 marca 2025 r., sygn. III FSK 1528/23; wyrok NSA z 11 czerwca 2025 r., sygn. III FSK 1283/24, publ. CBOSA). Z sytuacją błędu co do osoby zobowiązanego mamy do czynienia, gdy egzekucja jest prowadzona przeciwko innemu podmiotowi aniżeli zobowiązany. Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego dotyczy kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję. Błąd co do osoby zobowiązanego nie zachodzi, jeżeli zobowiązany kwestionuje zasadność nałożenia na niego obowiązku i wnosząc zarzut, zmierza do zbadania zasadności nałożenia na niego obowiązku. Podstawa zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, wskazanego w art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. wystąpi, gdy dochodzony obowiązek wygaśnie na skutek wykonania, umorzenia, przedawnienia. Zarzut wygaśnięcia w całości lub części zobowiązania może dotyczyć sytuacji, gdy dojdzie do jego wykonania w okresie pomiędzy wszczęciem postępowania egzekucyjnego, a wniesieniem zarzutów. Podstawa tego zarzutu wystąpi także, gdy obowiązek stanie się bezprzedmiotowy, gdy odpadnie podstawa prawna do jego dochodzenia np. wyeliminowane ze skutkiem ex nunc zostanie orzeczenie nakładające obowiązek albo uchylony zostanie przepis, z którego bezpośrednio wynikał obowiązek. Natomiast zarzut braku wymagalności obowiązku z innej przyczyny niż odroczenie terminu wykonania obowiązku lub rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej może zaistnieć w przypadku: wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej, przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji ostatecznej, uchylenia postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji nakładającej obowiązek, otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego, czy ogłoszenia upadłości (zob. wyrok NSA z 26 marca 2025 r., sygn. III FSK 1263/24, publ. CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy przyznać rację organom administracji, iż żadne z przytoczonych okoliczności nie wystąpiły w analizowanym postępowaniu, wobec czego brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów wniesionych przez stronę skarżącą. Przede wszystkim należy podkreślić, iż w myśl art. 25d ust. 1 ustawy o KRS w przypadku ustalenia przez sąd rejestrowy w postępowaniu o rozwiązanie podmiotu wpisanego do Rejestru bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego, że podmiot ten nie posiada zbywalnego majątku i faktycznie nie prowadzi działalności, sąd rejestrowy orzeka o rozwiązaniu podmiotu bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego i zarządza jego wykreślenie z Rejestru. Zgodnie natomiast z art. 25e ust. 1 ustawy o KRS Skarb Państwa nabywa nieodpłatnie z mocy prawa mienie pozostałe po wykreślonym z Rejestru podmiocie, bez względu na przyczynę wykreślenia, którym nie rozporządził przed wykreśleniem właściwy organ, z chwilą wykreślenia z Rejestru. Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność z nabytego mienia za zobowiązania podmiotu wykreślonego z Rejestru (art. 25e ust. 2 ustawy o KRS). W postępowaniach dotyczących mienia i zobowiązań, o których mowa w ust. 2, oraz w innych sprawach dotyczących gospodarowania tym mieniem Skarb Państwa jest reprezentowany przez starostę, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, właściwego ze względu na ostatnią siedzibę podmiotu, o którym mowa w ust. 1 (art. 25e ust. 11 ustawy o KRS). Wierzyciel, któremu przysługuje należność podlegająca egzekucji administracyjnej, w tym Skarb Państwa, wystawia tytuł wykonawczy przeciwko Skarbowi Państwa. Jeżeli tytuł wykonawczy został wystawiony przeciwko podmiotowi wykreślonemu z Rejestru, wierzyciel wystawia nowy tytuł wykonawczy przeciwko Skarbowi Państwa i kieruje go do organu egzekucyjnego bez potrzeby dołączania dokumentu wykazującego przejście dochodzonego obowiązku na następcę prawnego. Tytuł wykonawczy wystawiony przeciwko Skarbowi Państwa stanowi podstawę do kontynuowania postępowania egzekucyjnego wszczętego wobec podmiotu wykreślonego z Rejestru, a dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy (art. 25e ust. 7 ustawy o KRS). Przywołane przepisy wskazują, że co do zasady wykreśleniu z Rejestru powinien podlegać podmiot, który nie prowadzi działalności gospodarczej i nie posiada zbywalnego majątku. W praktyce nie można jednak wykluczyć, że do opisanego wyżej rozwiązania podmiotu i wykreślenia go z rejestru będzie dochodziło także w innych sytuacjach, w szczególności w razie posiadania przez dany podmiot zbywalnego majątku oraz prowadzenia działalności. Z tej przyczyny w art. 25e ust. 1 ustawy o KRS wprowadzona została norma, zgodnie z którą Skarb Państwa z chwilą wykreślenia z Rejestru nabywa nieodpłatnie z mocy prawa mienie pozostałe po wykreślonym z Rejestru podmiocie, bez względu na przyczynę wykreślenia, którym nie rozporządził przed wykreśleniem właściwy organ. Gdyby wykreśleniu z KRS ulegały wyłącznie podmioty nieposiadające zbywalnego majątku, regulacja z art. 25e ust. 1 ustawy o KRS byłaby zbędna (zob. wyrok SN z 17 lutego 2022 r., sygn. II CSKP 368/22, OSNC 2022, nr 12, poz. 124). Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Nie jest bowiem sprzeczne pomiędzy stronami, że w chwili wykreślenia z Rejestru Przedsiębiorstwo A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. dysponowało majątkiem, na który składały się przynajmniej odpady, ulokowane na nieruchomości znajdującej się w Z. przy ul. [...]. Uwzględniając zatem treść powyższych unormowań, należy podkreślić, iż z chwilą uprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego dla Łodzi–Śródmieścia w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2021 r. o wykreśleniu Przedsiębiorstwa A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. Skarb Państwa, reprezentowany przez Starostę Zgierskiego, nabył mienie tej Spółki, którym nie rozporządziła ona w chwili likwidacji. Na mienie to, jak wskazano powyżej, składają się przynajmniej odpady, zgromadzone na nieruchomości przy ul. [...] w Z.. Organy administracji w niniejszej sprawie prawidłowo bowiem uznały, że nabyte przez Skarb Państwa odpady stanowią mienie w rozumieniu art. 44 i art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071) w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o.o. Sąd w pełni podziela również pogląd prezentowany przez procedujące w sprawie organy egzekucyjne obu instancji, zgodnie z którym celem regulacji z art. 25e ustawy o KRS nie jest przysporzenie mienia po podmiotach wykreślonych z Rejestru, lecz uporządkowanie stanu prawnego odnośnie tego mienia, którego dany podmiot był właścicielem w dacie wykreślenia, a którym nie rozporządził przed wydaniem orzeczenia o wykreśleniu, skutkującym utratą bytu prawnego tego podmiotu. Przepis ten odnosi się także do mienia ujawnionego po wykreśleniu podmiotu z Rejestru. Do nabycia mienia dochodzi nieodpłatnie, z mocy samego prawa, bez potrzeby złożenia przez Skarb Państwa jakiegokolwiek oświadczenia woli w tym zakresie i bez względu na przyczynę wykreślenia, co wprost wynika z powołanego wyżej art. 25e ust. 1 ustawy o KRS. Na podstawie ww. przepisu Skarb Państwa nie tylko nabywa mienie pozostawione po wykreśleniu podmiotu z Rejestru, ale ponosi również odpowiedzialność za zobowiązania tego podmiotu. Przy czym odpowiedzialność ta nie ma charakteru bezwzględnego, a jej ostateczne poniesienie jest uwarunkowane pozostawieniem mienia po podmiocie wykreślonym Rejestru i jego nabyciem przez Skarb Państwa (por. Zamojski Łukasz, Krajowy Rejestr Sądowy. Komentarz do art. 25e, wyd. II; LEX/el. 2023; postanowienie SN z 24 lipca 2023 r., sygn. I CSK 4546/22, LEX nr 3723668; wyrok SA w Gdańsku z 17 września 2019 r., sygn. I ACa 771/18, LEX nr 3082633). Skoro zatem Skarb Państwa na mocy art. 25e ust. 1 ustawy o KRS przejął mienie po podmiocie wykreślonym z KRS, a strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że mienie to zostało w jakikolwiek sposób zbyte, to Skarb Państwa, reprezentowany przez Starostę Zgierskiego, jest podmiotem zobowiązanym do wykonania obowiązku niepieniężnego, o którym mowa w art. 47 ust. 5 u.o.o. Dlatego też podniesiony na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku okazał się niezasadny. Nie można zgodzić się ze stroną skarżącą również co do tego, że w niniejszej sprawie doszło do błędu co do zobowiązanego. W szczególności nie sposób przyjąć, aby mienie w postaci odpadów zostało zbyte wraz ze sprzedażą użytkowania wieczystego nieruchomości, na której odpady są zgromadzone. Jak trafnie wskazały organy administracji, Skarb Państwa nie był bowiem stroną umowy sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. Samo to, że nabywca użytkowania wieczystego tej nieruchomości oświadczył w akcie notarialnym, że przyjmuje do wiadomości, iż na działce znajdują się odpady, nie świadczy o tym, że nabył ich własność. Odpady nie są trwale związane z gruntem, na którym są składowane, zatem nie może tu znaleźć zastosowania zasada superficies solo cedit. Ponadto, zgodnie z art. 3 pkt 19 u.o.o., ilekroć w ustawie jest mowa o posiadaczu odpadów - rozumie się przez to wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Słusznie jednak organy podkreśliły, że domniemanie wynikające z tego przepisu jest stosowane jedynie w przypadku, kiedy nie sposób ustalić właściciela odpadów, co ma ułatwić określenie podmiotu odpowiedzialnego za odpady. Wprowadzone przez ustawodawcę domniemanie prawne odpowiedzialności za odpady władającego powierzchnią gruntu zanieczyszczonego odpadami zdejmuje z organów prowadzących postępowanie obowiązek dociekania z urzędu, kto był faktycznym wytwórcą odpadów. Nie pozwala im jednak zignorować dowodów, które mogą doprowadzić do ustalenia wytwórcy odpadów lub posiadacza odpadów innego niż właściciel nieruchomości, jeżeli zostaną one zaoferowane przez stronę (zob. wyrok NSA z 26 maja 2020 r., sygn. II OSK 3271/19, publ. CBOSA). Zatem skoro w niniejszej sprawie znany jest właściciel odpadów, na którym ciąży obowiązek ich usunięcia, to nie ma podstaw do stosowania domniemania z art. 3 pkt 19 u.o.o. Tym samym błędny okazał się zarzut wskazany w art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. Wreszcie, zdaniem Sądu, nie sposób uznać, że obowiązek usunięcia odpadów wygasł. Zgodnie z art. 25e ust. 4 ustawy o KRS roszczenia wierzycieli oraz osób, o których mowa w ust. 3, wygasają, jeżeli nie będą dochodzone przeciwko Skarbowi Państwa w terminie roku od chwili nabycia mienia przez Skarb Państwa. Jeżeli przed nabyciem mienia przez Skarb Państwa wierzyciel uzyskał tytuł egzekucyjny przeciwko podmiotowi wykreślonemu z Rejestru, roszczenie stwierdzone w tym tytule wygasa, jeżeli wierzyciel nie złoży wniosku o wszczęcie egzekucji w terminie roku od chwili nabycia mienia przez Skarb Państwa. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, przepis ten odnosi się do roszczeń w sensie cywilistycznym, natomiast obowiązek usunięcia odpadów, o którym mowa w art. 47 ust. 5 u.o.o., jest obowiązkiem o charakterze publicznoprawnym. Istnieje on, dopóki nie zostanie wykonany. Potwierdza to art. 2 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki, a nie roszczenia. Dla oceny zasadności tego zarzutu nie ma znaczenia, czy nabyte przez Skarb Państwa odpady przedstawiają jakąkolwiek wartość. Tym samym w niniejszej sprawie nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu, opartego na treści art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. Nadto zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza, aby w niniejszej sprawie obowiązek usunięcia odpadów nie był wymagalny z jakiegokolwiek powodu, co czyni niezasadnym zarzut z art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. Reasumując, zdaniem Sądu, organy administracji dokonały prawidłowych i wyczerpujących ustaleń faktycznych (art. 7 k.p.a.), a następnie właściwie oceniły zgromadzony materiał dowodowy (art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.), zaś swoje rozstrzygnięcia w prawidłowy sposób uzasadniły (art. 107 § 3 k.p.a.), co czyni podniesione w skardze zarzuty niezasadnymi. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. a.bł.