II SA/Łd 6/26

Dnia 10 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie: Sędzia WSA Marcin Olejniczak Asesor WSA Beata Czyżewska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi E. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 24 października 2025 roku, znak: SKO.4150.582.2025 w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 1 września 2025 roku nr DPRG-UA-IX.368.2025, znak: DPRG-UA-IX.6730.334.2025; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżącej E. B. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł.

Zaskarżonym postanowieniem z 24 października 2025 r. znak: SKO.4150.582.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpatrzeniu zażalenia E. B., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z 1 września 2025 r. nr DPRG-UA-IX.368.2025, znak: DPRG-UA- IX.6730.334.2025 zawieszające postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Jak wynika z akt sprawy 7 sierpnia 2025 r. E. B. reprezentowana przez S. K. wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla budowy pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi przewidzianych do realizacji na części działki nr [...], obręb [...] przy ul. [...] w Ł. . Postanowieniem z 1 września 2025 r. Prezydent Miasta Łodzi, na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 - dalej w skrócie "u.p.z.p."), zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zespołu pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji na części działki nr [...] do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy od daty złożenia wniosku, to jest do dnia 7 lutego 2027 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie E. B. reprezentowana przez S. K. wniosła o jego uchylenie w całości, ponieważ na przylegającej działce "niedawno" wybudowano osiedle "podobnych budynków", a zawieszenie postępowania powoduje tylko wzrost kosztów i stratę czasu. Powołanym na wstępie postanowieniem z 24 października 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 - dalej w skrócie "k.p.a.") w związku z art. 62 ust. 1 u.p.z.p., utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Motywując rozstrzygnięcie organ drugiej instancji przywołał art. 62 ust. 1 u.p.z.p., a następnie wyjaśnił, że rozważany przepis wprowadza możliwość zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy, jeżeli inwestycja jest planowana na terenie, dla którego nie ma ustawowego obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od daty złożenia wniosku, bez konieczności spełnienia dodatkowych warunków. W sytuacji, gdy prace planistyczne są już zaawansowane, to do czasu uchwalenia planu przez radę gminy, właściwy organ wręcz powinien się powstrzymać od określania warunków zabudowy w decyzji administracyjnej wydanej dla jednostkowej nieruchomości i zawiesić prowadzone postępowanie na czas określony w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p. nie ma na celu uniemożliwienia podejmowania na terenie objętym pracami planistycznymi żadnych prac inwestycyjnych, a jedynie takich, które mogłyby pozostawać w sprzeczności z zasadami zagospodarowania przestrzennego, które mają być przyjęte w nowo uchwalonym planie. Jak się podnosi w orzecznictwie sądów administracyjnych, uzasadnienie wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalania warunków zabudowy powinno być poparte wykładnią systemową, zaś użycie zwrotu "można zawiesić" podyktowane jest stosunkiem merytorycznej treści rozstrzygnięcia, dopuszczającego realizację konkretnego zamierzenia inwestycyjnego do ustaleń opracowywanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeśli zatem z materiałów planistycznych wynikać będzie, że realizacja danej inwestycji będzie zgodna z przyszłym planem, to niecelowe jest hamowanie działań inwestycyjnych i tym samym zawieszanie postępowania. Natomiast, gdy zachodzi prawdopodobieństwo sprzeczności decyzji ustalającej warunki zabudowy z projektowanymi ustaleniami planu, organ powinien na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. zawiesić postępowanie w sprawie wydania warunków zabudowy. Kolegium wyjaśniło dalej, że organ może zawiesić postępowanie nawet jeżeli jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu. Kompetencję tą należy rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2685/15 i z 17 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 866/22). Organ drugiej instancji podkreślił, że z uwagi na brak możliwości określenia końcowych ustaleń planistycznych wystarczające jest wykazanie prawdopodobieństwa sprzeczności decyzji ustalającej warunki zabudowy z ustaleniami planu, który ma wejść w życie, a nie udowodnienie tej okoliczności. Według Kolegium, organ pierwszej instancji w sposób przekonujący wykazał sprzeczność zamierzenia z planowaną funkcją i zagospodarowaniem terenu. Po pierwsze, przyjęto uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi nr LXXII/1943/18 z dnia 14 czerwca 2018 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: [...]. Co istotne, z zamierzeń planistycznych wynika, że działka objęta wnioskiem nie będzie przeznaczona pod zabudowę i mają to być tereny aktywne przyrodniczo, wyłączone spod zabudowy, oznaczone symbolem "O". Sama uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nieprzedstawienie projektowanych rozwiązań planistycznych umożliwia zawieszenie postępowania, jednakże konieczne jest wykazanie niezgodności z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia są wiążące przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 1688; Dz.U. z 2025 r., poz. 527), studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin zachowują moc do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, jednak nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2026 r., i stosuje się do nich przepisy dotychczasowe. Stosownie do art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Ponadto zgodnie z art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, przez plan ogólny gminy należy rozumieć studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W tym stanie rzeczy - zdaniem Kolegium - nie ma znaczenia, że na działce sąsiedniej zrealizowano osiedle podobnych budynków skoro aktualnie w ocenie Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. (pismo z 25 czerwca 2025 r.) istnieje realna możliwość uchwalenia planu miejscowego dla wskazanego terenu w terminie najbliższych 18 miesięcy, zaś planowane zamierzenie jest sprzeczne z ustaleniami studium, a tym samym istnieją podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej przez inwestora inwestycji, w oparciu o art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Skargę na powyższe postanowienie Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wywiodła E. B. reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wnosząc o uchylenie rozstrzygnięć organów obu instancji i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu autor skargi zarzucił naruszenie art. 62 ust 1 u.p.z.p. w zw. z art. 7 i 7a k.p.a., poprzez skorzystanie przez organ administracyjny z fakultatywnego uprawnienia do zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy pomimo, że nie zachodzą przesłanki do takiego rozstrzygnięcia, a w szczególności nie przemawia za tym interes społeczny. Na okolicznych działkach prowadzone są prace budowlane o podobnym charakterze jak te, które chce prowadzić skarżąca lub są one już zabudowane tego rodzaju zabudową, a treść i data uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego jest trudna do ustalenia w sytuacji gdy akt ten nie został jeszcze sformułowany i z pewnością będzie skarżony. Zdaniem strony skarżącej, nie ma możliwości uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego dla działek objętych wnioskiem skarżącej w terminie wskazanym w postanowieniu. Co do powyższego nie ma jednak nie tylko pewności, ale jest to termin mało prawdopodobny. Organ pierwszej instancji podaje przykłady sporządzenia planów zagospodarowania przestrzennego dla obszarów leżących w Ł., pomijając całkowicie wielokrotnie większą liczbę przypadków gdy plany zagospodarowania przestrzennego nie zostały uchwalone, pomimo planów planistów UMŁ. Co istotne, inwestycja skarżącej jest dla niej kluczowa i rozstrzygnie o jej ekonomicznej przyszłości. Bez możliwości zabudowy, działka pozostanie niewykorzystana i stanie się nieużytkiem. Miasto Ł. ma prawo i obowiązek uchwalać plany zagospodarowania przestrzennego dla terenu Ł., jednak "możliwość" uchwalenia takiego planu w odległej i nieokreślonej przyszłości nie może być narzędziem do blokowania wybranych inwestycji. W przedmiotowej sytuacji, organ administracyjny uczynił z prawa do fakultatywnego zawieszenia postępowania o uzyskanie warunków zabudowy, narzędzie do segregowania na których działkach inwestycje będą realizowane, a na których nie. Kluczowy jest fakt, że okolice działek objętych wnioskiem skarżącej są zabudowane zabudową wolnostojącą albo zabudowa ta jest właśnie realizowana. Brak aktywności jednostek samorządu terytorialnego w uchwalaniu planów zagospodarowania przestrzennego doprowadził do konieczności nowelizacji ustawy o planowaniu przestrzennym dokonanych ustawą z dnia 5 listopada 2025 r. Powyższe pokazuje, że jednostki samorządu terytorialnego nie tylko nie są w stanie wykonać swoich założeń odnośnie terminu sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego, ale nawet nakazów z sankcją grzywny. Nie jest zasadnym, aby za powyższy brak sprawczości karać obywateli, a w tym wypadku skarżącą. Skarżąca jest świadoma treści art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. i świadomie forsuje zasadność złożonego przez siebie wniosku oraz konieczność jego rozpoznania bez zbędnej zwłoki. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonego postanowienia, oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd rozpoznał sprawę niniejszą na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W kontrolowanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, co uzasadniało rozpoznanie sprawy w rozważanym trybie. Dodać nadto trzeba, że z wnioskiem o rozpoznanie sprawy w trybie przewidzianym w art. 119 pkt 2 p.p.s.a. wystąpił organ. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie E. B. przedmiotem sądowej kontroli uczyniła postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 24 października 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z 1 września 2025 r. o zawieszeniu, wszczętego na wniosek skarżącej, postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi na terenie leżącym w Ł. przy ul. [...], oznaczonym jako część działki nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lecz na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, tj. do 7 lutego 2027 r. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 z późn.zm. - dalej w skrócie "u.p.z.p."), zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Z powyższego unormowania wynika, że instytucja zawieszenia z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie warunków zabudowy ma charakter fakultatywny, o czym świadczy użyty przez ustawodawcę zwrot "można zawiesić", a zatem art. 62 ust. 1 u.p.z.p. uprawnia organ do swobodnego, ale jednak nie dowolnego zastosowania tej instytucji. Podkreślić należy, że skorzystanie z uprawnienia uregulowanego w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wymaga przez organ stosowanego uzasadnienia. W przedmiotowej sprawie organy pierwszej instancji i drugiej instancji jako przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego wskazały podjęcie uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 14 czerwca 2018 r. nr LXXII/1943/18 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: [...] oraz wschodniej granicy miasta oraz sprzeczność planowej przez skarżącą inwestycji ze sposobem zagospodarowania jakie gmina przewiduje dla tego terenu. Planowana pod inwestycję działka nr [...], zgodnie z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. jest zlokalizowana w jednostce oznaczonej jako "O" - tereny aktywne przyrodniczo, w tym użytkowane rolniczo, wyłączone spod zabudowy. Sąd odnosząc się do powyższych przesłanek zawieszenia postępowania administracyjnego w kontrolowanej sprawie podzielił stanowisko prezentowane w judykaturze sądów administracyjnych, zgodnie z którym przy zastosowaniu art. 62 ust. 1 u.p.z.p. ma znaczenie perspektywa uchwalenia planu miejscowego, co wiąże się z kwestią istniejącego zaawansowania prac nad planem miejscowym w momencie podejmowania przez organ administracyjny oceny czy uprawnionym jest zawieszenie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy wdrożono procedurę zmierzającą do sporządzenia planu miejscowego. Podmiot wnioskujący o wydanie warunków zabudowy nie może bez końca wyczekiwać na uchwalenie planu miejscowego (vide: wyrok NSA z 22 października 2025 r., II OSK 2705/24, Lex nr 3935484, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Należy również zwrócić uwagę, że powołany wyżej przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wprowadza wyjątek od zasady szybkości postępowania administracyjnego i jest dla wnioskodawcy bardzo dotkliwy, ze względu na długotrwałe wstrzymanie tego postępowania. Organ powinien zatem ustalić, na jakim etapie jest procedura sporządzania planu, w jakim tempie się toczy, i uprawdopodobnić w uzasadnieniu postanowienia o zawieszeniu postępowania, że plan może zostać uchwalony przed upływem terminu zawieszenia. Za niezasadne należy uznać zawieszanie postępowań w sprawie warunków zabudowy, jeśli procedura planistyczna jest na wstępnym etapie albo została przerwana. Prawdopodobieństwo uchwalenia planu przed upływem okresu zawieszenia postępowania powinno być badane przez organy odwoławcze w sposób obiektywny, nie tylko opierający się na oświadczeniu organu sporządzającego plan miejscowy, który jest zarazem organem orzekającym w sprawie warunków zabudowy (por. Z. Niewiadomski, K. Jaroszyński, K. Kucharski, A. Szmytt, Ł. Złakowski [w:] Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, wyd. 14, 2026, art. 62, Legalis). Przenosząc poczynione dotychczas rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, Sąd stwierdził, że organy obu instancji nie dokonały należytej oceny okoliczności sprawy w kontekście wystąpienia przesłanek zawieszenia postępowania. Organ drugiej instancji podzielił pogląd organu pierwszej instancji o zasadności zawieszenia postępowania nie dokonując przy tym należytej oceny sprawy w kontekście okoliczności, że procedura planistyczna dla tego obszaru trwa przeszło 7 lat. Nadto organy administracyjne w żaden sposób nie uprawdopodobniły, że procedura planistyczna zostanie zakończona uchwaleniem planu miejscowego przed upływem okresu zawieszenia postępowania. Organy w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć bezkrytycznie powołały się na pismo Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. z dnia 25 czerwca 2025 r., w którym stwierdzono że istnieje realna możliwość uchwalenia w przeciągu 18-stu miesięcy planu miejscowego dla spornego terenu, chociaż pismo to nie zostało opatrzone podpisem pracownika go sporządzającego. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie organy nie dokonały oceny stanu zaawansowania prac w procedurze sporządzania planu, w tym nie uwzględniły tego. W aktach sprawy próżno poszukiwać jakiegokolwiek dokumentu, który obrazowałby dotychczasowy przebieg i stan zaawansowania procedury planistycznej. Organy nie rozważyły zatem czy stan zaawansowania tej procedury stwarza realne i wysokie prawdopodobieństwo uchwalenia planu. Ponadto, dokonując oceny zasadności zawieszenia postępowania administracyjnego, organy nie uwzględniły przepisu art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688 ze zm.), zgodnie z którym studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin zachowują moc do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, jednak nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2026 r. Organy nie oceniły, przez pryzmat tego uregulowania prawnego, etapu zaawansowania procedury planistycznej i możliwości jej zakończenia do 30 czerwca 2026 r. Po upływie tego terminu nie będzie możliwe uchwalenie planu na podstawie obowiązującego studium, ponieważ utraci ono moc obowiązywania. Z powyższego wynika, że Prezydent Miasta Łodzi, a w ślad za nim Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi uchyliły się od dokonania należytej analizy sprawy czym naruszyły przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w konsekwencji skutkowało niezbadaniem sprawy pod względem ziszczenia się przesłanki zawieszenia postępowania uregulowanej w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, o czym orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań Sądu oraz oceny prawnej i wiążą organy w niniejszej sprawie stosownie do art. 153 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcia odpowiadały prawu materialnemu. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r., poz. 118). Zasądzona kwota 580 zł odpowiada równowartości wpisu od skargi - 100 zł i wynagrodzenia radcy prawnego - 480 zł. dj