II SA/Kr 958/16

Dnia 16 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. M. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 958/16 w sprawie ze skargi A. M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 4 lipca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia odrzucić zażalenie A. M.

Postanowieniem z dnia 18 maja 2017 r. (sygn. akt II SA/Kr 958/16), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie Referendarza sądowego z dnia 19 kwietnia 2017 r. oddalające wniosek A. M. o zwolnienie od kosztów sądowych. Zażalenie na ww. postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. M., domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał, że dowiódł on w sposób dostateczny, że nie jest w stanie bez uszczerbku koniecznego utrzymania ponieść kosztów sądowych. W ocenie A. M., podane dane obrazowały jego sytuację rodzinną i materialną, a tym samym były wystarczające do dokonania oceny wniosku i zastosowania zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu (pkt 1), odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3 (pkt 1a), umorzenie postępowania (pkt 1b), wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 (pkt 2), odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku (pkt 4), sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa (pkt 5), odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia (pkt 5a), oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego (pkt 6), odrzucenie skargi kasacyjnej (pkt 7), odrzucenie zażalenia (pkt 8), zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej (pkt 9) oraz ukaranie grzywną (pkt 10). Stosownie zaś do treści art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Ponadto zgodnie z treścią art. 258 § 1 i 2 p.p.s.a., czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, w tym wyszczególnione w § 2 ww. przepisu, wykonuje co do zasady referendarz sądowy. Od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia (art. 259 § 1 zd. 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Mając przedstawione regulacje prawne na uwadze, wskazać należy, że wydane w niniejszej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowienie z dnia 18 maja 2017 r. na skutek rozpoznania sprzeciwu od postanowienia Referendarza sądowego z dnia 19 kwietnia 2017 r. oddalającego wniosek A. M. o zwolnienie od kosztów sądowych stało się prawomocne z chwilą jego wydania. Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że ww. postanowienie Sądu miało walor rozstrzygnięcia drugiej instancji, gdyż w myśl przywołanych powyżej przepisów od postanowienia tego nie przysługiwał środek zaskarżenia. Tym samym, nie może budzić wątpliwości, iż wniesienie na takie postanowienie zażalenia należało w świetle obowiązujących przepisów ocenić jako niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.