II OZ 1022/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 4 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 958/16, o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 10 lutego 2017 r. odrzucające skargę kasacyjną od wyroku z dnia 31 października 2016 r. w sprawie ze skargi A. M. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 958/16, odrzucił zażalenie A. M. na postanowienie z dnia 10 lutego 2017 r. o odrzuceniu sporządzonej osobiście przez skarżącego A. M. skargi kasacyjnej z uwagi na niedochowanie przymusu adwokacko-radcowskiego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wyrokiem z dnia 31 października 2016 r. WSA w Krakowie oddalił skargę A. M. Odpis ww. wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 5 stycznia 2017 r. wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej, w tym w szczególności skarżący został pouczony o wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej, pod rygorem jej odrzucenia, przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym (tzw. przymus adwokacko-radcowski). Z uwagi na to, że skarżący wniósł skargę kasacyjną osobiście przez siebie podpisaną, postanowieniem z dnia 10 lutego 2017 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną. Odpis ww. postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 20 lutego 2017 r. wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia zażalenia, w tym w szczególności skarżący został pouczony, że zażalenie na to postanowienie powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego (tzw. przymus adwokacko-radcowski). Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie osobiście przez siebie sporządzone i z tego względu Sąd zaskarżonym postanowieniem odrzucił zażalenie na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Skarżący w zażaleniu na powyższe postanowienie podniósł, że zgodnie z przepisami procedury administracyjno-sądowej strona ma prawo zaskarżyć rozstrzygnięcie wydane w I instancji i skorzystać z przysługujących środków prawnych oraz, że może to uczynić osobiście. Z tego względu brak było podstaw do odrzucenia zażalenia, gdyż narusza to prawo do zaskarżalności rozstrzygnięć sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwane dalej "p.p.s.a."), zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 lutego 2017 r. wraz z pouczeniem o terminie i trybie zaskarżenia. W punkcie 5. tego pouczenia wskazano, że "zażalenie którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego". Pomimo skierowanego do skarżącego prawidłowego pouczenia o tym warunku, zażalenie wniesione przez skarżącego nie czyni zadość wymogowi przymusu adwokacko-radcowskiego bowiem skarżący sporządził je osobiście. Ustawodawca wprowadzając w cytowanym przepisie wymóg sporządzenia środka odwoławczego przez prawnika profesjonalistę, kierował się przede wszystkim potrzebą udzielenia stronie, która nie zgadza się z zapadłym w jej sprawie orzeczeniem sądu pierwszej instancji, pomocy prawnej ze strony osób posiadających odpowiednią wiedzę prawniczą. Ponadto trzeba dodać, że skarżący pomimo pouczenia o możliwości ubiegania się o prawo pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika wniosku takiego nie złożył. Wniósł jedynie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 18 maja 2017 r. Sąd Wojewódzki utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 19 kwietnia 2017 r. oddalające wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w ww. zakresie. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący legitymował się uprawnieniami zawodowymi umożliwiającymi samodzielne sporządzenie sformalizowanego środka zaskarżenia, takiego jak skarga kasacyjna lub zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Niedopełnienie warunku wynikającego z art. 194 § 4 p.p.s.a., jak trafnie zauważył Sąd Wojewódzki, jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu. Sporządzenie zażalenia osobiście przez stronę stanowi zatem nieusuwalną wadliwość tego zażalenia. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 czerwca 2017 r. odpowiada prawu. Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.