II SA/Kr 49/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi A. K., J. K. i L. K. na zarządzenie nr 7/2014 Burmistrza Miasta Zakopane z dnia 8 stycznia 2014 r. w przedmiocie założenia karty adresowej zabytku i włączenia zabytku nieruchomego willi "[...]" ul. K. do gminnej ewidencji zabytków Miasta Zakopane I. stwierdza bezskuteczność czynności Burmistrza Miasta Zakopane z dnia 8 stycznia 2014 r. w sprawie aktualizacji gminnej ewidencji zabytków Miasta Zakopane w zakresie włączenia zabytku nieruchomego willi "[...]" ul. K. do gminnej ewidencji zabytków, II. zasądza od Burmistrza Miasta Zakopane solidarnie na rzecz A. K., J. K. i L. K. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt złotych) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 18 grudnia 2013 r. Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków pozytywnie zaopiniował listę obiektów ujętych w gminnej ewidencji zabytków dla Miasta Z.. Zarządzeniem nr 7/2014 z dnia 8 stycznia 2014 r. Burmistrz Miasta Zakopane przyjął gminną ewidencję zabytków Miasta Zakopane. W wykazie obiektów pod poz.764 znalazła się willa "W." zlokalizowana na ul. [...] a w Z.. Pismem z 13 maja 2014 r., Miejski Konserwator Zabytków w Zakopanem poinformował A. K. (skarżący) o włączeniu willi "W." do gminnej ewidencji zabytków oraz o obowiązku uzgadniania projektów budowalnych i rozbiórki takich obiektów z konserwatorem zabytków. Pismem z 10 sierpnia 2016 r. Burmistrz Miasta Zakopane poinformował skarżącego o pozytywnej opinii Miejskiego Konserwatora Zabytków dla wstępnej koncepcji rozbudowy ww. obiektu. Zarządzeniem nr 125/2021 z 7 czerwca 2021 r. Burmistrz Miasta Zakopane zaktualizował Gminną Ewidencję Zabytków, w której Willa "W." została umieszczona pod poz. [...]. A. K., J. K. i L. K. zaskarżyli do WSA w Krakowie czynność Burmistrza Miasta Zakopane w zakresie w jakim dotyczy ona włączenia karty adresowej budynku zlokalizowanego na działce ew. nr. [...] obr. [...] Z. przy ul. [...] w Z., pow. tatrzański do gminnej ewidencji zabytków. Zaskarżonej czynności zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 22 ust. 5 pkt. 3, art. 3 pkt. 1 i 2 Ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 840; dalej jako ustawa) w zw. z § 18 i 18b rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 56; dalej jako rozporządzenie), polegające na niewłaściwym zastosowaniu przepisów poprzez: bezpodstawne i dowolne uznanie budynku za zabytek w sytuacji, gdy nie posiada on cech zabytku w myśl art. 3 pkt 1 i 2 ustawy; umieszczenie karty ewidencyjnej przedmiotowego budynku w gminnej ewidencji zabytków bez przeprowadzania odpowiednich czynności wyjaśniających czy budynek spełnia przesłanki definicji zabytku w myśl przywołanej ustawy, w szczególności braku stosownej dokumentacji potwierdzającej kluczowe w tej sprawie ustalenia; umieszczenie karty ewidencyjnej przedmiotowego budynku w gminnej ewidencji zabytków bez zawiadomienia o tym fakcie właściciela nieruchomości; wskazano także na możliwe naruszenie art. 22 ust. 5 pkt 3 ustawy - polegające na tym, że przedmiotowy budynek został wyznaczony przez organ bez porozumienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Zdaniem skarżących okoliczności podjęcia zaskarżonej czynności wskazują na całkowitą dowolność organu przy jej realizacji, która to doprowadziła do istotnych, a zarazem bezpodstawnych ograniczeń uprawnień skarżących. W zaistniałym stanie faktycznym nie można było dokonać wpisu budynku do Gminnej Ewidencji Zabytków bez uprzedniego ustalenia w drodze analizy czy opinii w tym przedmiocie sporządzonej przez kompetentną w tym zakresie osobę. Przeciwne stanowisko jest niezgodne z treścią art. 3 pkt 1 ustawy. Dokonanie wpisu do ewidencji zabytków budynku przy ul. [...] stanowiło całkowicie dowolne i arbitralne działanie organu. Nadto działanie to miało miejsce po zmianie przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami dokonanej w 2010 r. na mocy ustawy z 18 marca 2010 r., w której gminna ewidencja zabytków otrzymała inne, mocniejsze znaczenie prawne. Ewidencja ta nie służy już wyłącznie do sporządzania programów opieki nad zabytkami przez województwa, powiaty i gminy. Wpisy uskutecznione w niej prowadzą do istotnego ograniczenia uprawnień właścicielskich, zatem nie może być dowolności w dokonywaniu tych wpisów w oparciu podstawę prawną z art. 22 ust. 5 pkt 3 ustawy. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej czynności oraz wyłączenie ze zbioru Gminnej Ewidencji Zabytków miasta Zakopane karty adresowej budynku oraz jej uchylenia oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W skardze wskazano na interes prawny wywodzony z prawa własności przedmiotowej nieruchomości oraz wykazano jego naruszenie zaskarżoną czynnością. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Burmistrz wyjaśnił, że Zarządzeniem Burmistrza Miasta Zakopane nr 7/2014 z dnia 8 stycznia 2014 r. w sprawie aktualizacji Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta Zakopane Burmistrz Miasta Zakopanego włączył do zbioru kart adresowych kartę adresową budynku położonego przy ul. [...] a w Z. - willę "W.". Organ wskazał, że na przełomie wieków XIX i XX rejon znajdujący się u stóp G., u zbiegu ulic K., N. i K., stanowił centrum wsi i rozwijającej się administracji. W 1886 r. Zakopane zyskało status stacji klimatycznej, stając się uzdrowiskiem. Zarząd Stacji Klimatycznej, zwany tzw. Klimatyka, otrzymała szerokie kompetencje i wspólnie z Urzędem Gminy dzierżyły władzę administracyjną nad kurortem. Od 1892 r. jedną z siedzib Zarządu Klimatyki była chałupa góralska J. G. S., wzniesiona w 1873 r., przy ul. [...]. Naprzeciwko siedziby Zarządu, wznosił się hotel K. "[...]", nad zabudowaniami górował wznoszony w latach 1887-1896 kościół parafialny pw. świętej Rodziny, a po przeciwnej stronie skrzyżowania w roku 1905 wybudowano dom W. K. - W. W.. Miejscowość uzdrowiskowa szybko się rozbudowywała. Gęsto rozstawione chałupy wznoszone z drewna, kryte materiałami łatwopalnymi ulegały częstym pożarom, które przenosiły się na sąsiednie zabudowania, niszcząc je. W 1899 r. wydano ustawę ogniową dla miast i miasteczek (Ustawa budownicza dla wsi i pomniejszych miast i miasteczek z dnia 13 października 1899 r. (Dz. u. kr. Nr 133), która m.in. nałożyła nakaz budowy wysokiej kamiennej podmurówki na murowanych fundamentach, murowanych piwnic nakrytych ceglanymi lub żelbetowymi stropami oraz nakaz stosowania niepalnej powały strychowej i murowanych kominów. Należało zachować odległości 10 metrów między budynkami, a 5 metrów od granicy działki. Ustawodawca zalecił pokrywanie budynków materiałami niepalnymi, szczególnie eternitem, blachą i dachówką. Jeszcze bardziej radykalnie do krycia dachów odniesiono się w Rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r., w którym to w art. 190 zabroniono krycia dachów "materiałami nieogniotrwałymi". Również twórca stylu zakopiańskiego S. W. zalecał stosowanie materiałów ognioodpornych do wznoszenia ważniejszych budowli. Willa "W." została wzniesiona w stylu zakopiańskim w historycznym centrum administracyjnym kurortu. Zorientowana frontem do szerokiego, w kształcie delty, wlotu 5 V ulicy [...], przy skrzyżowaniu z ulicami N. i K., gdzie w owym czasie znajdował się również plac handlowy -rynek. Willa zbudowana, jako wolnostojąca zagroda składająca się z budynku mieszkalnego i zagrodowego na rzucie litery "L" oraz budynku gospodarczego i przybudówek. Budynek mieszkalny wzniesiony na rzucie zbliżonym do prostokąta z gankiem frontowym na osi budynku. Budynek wybudowany na murowanych fundamentach i podmurówce. Jest trójdzielny, parterowy z użytkowym poddaszem. Na osi budynku, ponad gankiem jest oszklona weranda, nakryta dachem przyczółkowym. Korpus budynku wzniesiony w technice zrębowej, ściany z płazów utkanych wełnianką, od frontu oszalowany. Stropy drewniane na belkach zakończonych rysiami, osłoniętymi okapem dachu siodłowego. Pokrycie dachu z dachówki ceramicznej, czterozakładkowej marsylskiej. Od strony podwórka, w dachu znajduje się wygląd w formie kapliczki, nakryty dachem siodłowym pokrytym blachą w arkuszach na rąbek stojący. Dekoracje: szczyty budynku są szalowane, trójkątne płaszczyzny dekorowane są motywem promieni słoneczek, a krawędzie podkreślają profilowane maskownice - konie. W partiach szczytowych, wycięte są otwory wentylacyjne w kształcie koła - słońca i półksiężyca. Balustrada werandy jest w formie pełnej ścianki z nałożoną nań dekoracją wycinaną z motywem serduszek, krzyżyków i uproszczonej lilijki. Budynek zagrodowy dostawiony jest prostopadle do tyłu budynku mieszkalnego od strony potoku i jak budynek mieszkalny, wzniesiony w technice zrębowej, nakryty dachem siodłowym, krytym dachówką ceramiczną. Przybudówki: drewniana na podmurówce z kamienia dziko układanego o ścianach wypełnionych deskowaniem o układzie pionowym. Dach pulpitowy. Drugi budynek, jako współczesna murowana przybudówka, dostawiona do zagrody od strony potoku Czarnego. Poodkreślono, że w przedmiotowej willi wraz z zabudowaniami zachowała się oryginalna bryła budynku i substancja budowlana. Zabudowa willi ". " i jej orientacja wpisuje się w historyczny układ centrum wsi Z. z początku wieku XX i jest świadkiem powstawania uzdrowiska z zalążkiem rozwijającej się, w tym rejonie, administracji. Wzniesiona według zasad nowej ustawy ogniowej odnosiła się do wszystkich jej podstawowych zapisów, które nadal czytelne są w jej układzie i bryle. Willa W. zatem wpisuje się w ustawową regułę zabytku pod względem historycznym, naukowym oraz architektonicznym. O wartości budynku świadczy również zamiar wpisania go do Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków (o czym poinformował Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków zawiadomieniem z 26.10.2022 r. znak: RD.5133.128.2022.ATI) pomimo, że ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nie nakłada obowiązku ujęcia w WEZ wszystkich zabytków ujętych w GEZ, odmiennie niż nakazuje to art. 22 ust. 5 pkt 2 dla obiektów z GEZ. Czynność dokonana przez Burmistrza Miasta Zakopane miała charakter materialne - techniczny -włączenie karty zostało dokonane po jej opracowaniu przez eksperta w dziedzinie zabytkowej architektury Podhala - doktora historii Z. M., przy czym zasadność włączenia karty została zweryfikowana przez ówczesną Miejską Konserwator Zabytków, jak również przez wojewódzkiego konserwatorem zabytków w porozumieniu z którym odbyło się włączenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2023r., poz. 239, zwanej dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076 i 2105), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259, dalej p.p.s.a.) sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). W przedmiotowej sprawie ustalono, że zgodnie z wyjaśnieniami organu w odpowiedzi na wezwanie tut. Sądu czynności włączenia karty adresowej zabytku nieruchomego willa "W." ul. [...] w Z. Burmistrz Miasta Zakopane dokonał skarżonym zarządzeniem nr 7/2014 z dnia 8 stycznia 2014 (k. 54 sądowych akt sprawy). Jako, że skarżony akt został przyjęty przed rokiem 2017 r. zbadano, czy spełnione zostały warunki dopuszczalności skargi, o których była mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed jego nowelizacji. Zgodnie z powołanym przepisem w brzmieniu sprzed nowelizacji skargę na akt należało wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Odnosząc się w tym miejscu do wniosku organu o odrzucenie skargi A. K. wskazać należy, że z uwagi na to, że skarżony akt został podjęty przed 2017 r., art. 53 § 2 p.p.s.a. stosuje się w brzmieniu sprzed 2017 r., a zatem to nie moment dowiedzenia się o podjęciu aktu jest miarodajny, lecz termin wniesienia skargi powiązany został z wezwaniem organu do usunięcia naruszenia. Sąd zbadał, czy wystosowano wezwanie do usunięcia naruszenia uznając, że w świetle poczynionych ustaleń i zalegających dokumentów takie wezwanie miało miejsce (k. 56 sądowych akt sprawy). Wobec powyższego przystąpiono do rozpoznania skargi. Podstawą prawną skarżonej czynności jest art. 22 ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zgodnie z powołanymi przepisami wójt (burmistrz, prezydent miasta) prowadzi gminną ewidencję zabytków w formie zbioru kart adresowych zabytków nieruchomych z terenu gminy. W gminnej ewidencji zabytków powinny być ujęte: 1) zabytki nieruchome wpisane do rejestru; 2) inne zabytki nieruchome znajdujące się w wojewódzkiej ewidencji zabytków; 3) inne zabytki nieruchome wyznaczone przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w porozumieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Stosownie do § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem w przypadku zabytku nieruchomego innego niż zabytki określone w ust. 1 wójt (burmistrz, prezydent miasta) włącza kartę adresową tego zabytku do gminnej ewidencji zabytków po osiągnięciu porozumienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków co do zasadności ujęcia tego zabytku w gminnej ewidencji zabytków oraz najpilniejszych postulatów konserwatorskich. Postawić należy pytanie, istotne z punktu widzenia rozpoznania istoty sprawy, czy i na jakim etapie włączania karty zabytku do gminnej ewidencji zabytków badaniu podlegają przyczyny włączenia obiektu do ewidencji, w szczególności jego zabytkowy charakter. Organ prowadzący ewidencję zabytków nie jest w świetle ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami zobowiązany do przeprowadzenia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego w przedmiocie włączenia karty danego obiektu do ewidencji i nie wydaje w tej sprawie decyzji. Jednakże należy zauważyć, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2020 sygn. II OSK 395/20 wskazano również, że "brak przepisów określających tryb postępowania skutkuje tym, że kontrola legalności działania organu sprowadza się do badania zgodności tego działania jedynie z przepisami administracyjnego prawa materialnego (por. wyrok NSA z 21 stycznia 2015 r. II OSK 2189/13 - na gruncie art. 22 ust. 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami dotyczącego gminnej ewidencji zabytków). Ujęcie w ewidencji zabytków nie następuje w związku ze stosowaniem kodeksu postępowania administracyjnego. Brak sformalizowania reguł postępowania wiążącego się z włączeniem karty zabytku do ewidencji nie oznacza jednak, że dokonanie tej czynności może nastąpić bez analizy przyczyn uzasadniających jej dokonanie, jak też udokumentowania jej chociażby w uproszczonej formie. Jest oczywiste bowiem, że włączenie karty zabytku do ewidencji (gminnej, wojewódzkiej) musi wynikać ze stwierdzenia przez organ, że obiekt charakteryzuje się cechami, które uzasadniają objęcie go szczególną formą ochrony ze względu na posiadaną przez niego wartość historyczną, artystyczną lub naukową. Tylko taki obiekt, który spełnia definicję zabytku z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami może zostać ujęty w ewidencji." Także zgodnie z utrwalonym orzecznictwem tut. Sądu "brak sformalizowania reguł postępowania wiążącego się z włączeniem karty zabytku do ewidencji nie oznacza, że dokonanie tej czynności może nastąpić bez analizy przyczyn uzasadniających jej dokonanie, jak też udokumentowania jej chociażby w uproszczonej formie. Powinien zostać sporządzony dokument, z którego wynikałoby merytoryczne uzasadnienie, z jakich powodów materialnoprawnych organ obejmuje dany obiekt nieruchomy ww. kartą jako zabytek spełniający wymogi art. 3 ustawy z 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W szczególności potrzeba taka zachodzi z uwagi na jednostronny charakter czynności, niezależnej od woli właściciela danej nieruchomości oraz kształtowanie sfery praw i obowiązków właściciela zabytku. Tego wymaga w demokratycznym państwie prawnym ochrona praw podmiotowych właściciela nieruchomości." (wyrok z dnia 14 czerwca 2021 r. sygn. II SA/Kr 441/2021 r.; zob. także wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 października 2020 r. II SA/Kr 707/20, wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 września 2021 r. sygn. II SA/Kr 637/21, wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 października 2021 r. sygn. II SA/Kr 657/21). W kontekście rozpoznawanej sprawy na uwagę zasługuje także wyrok NSA z 29 kwietnia 2020 r. sygn. II OSK 2116/19, w którym wskazano, że "przepisy art. 22 ust. 2 i 3 ustawy z 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami należy rozumieć jako środek wstępnej ochrony zabytków. Przechodząc zatem do badania czy organ administracji miał usprawiedliwione podstawy włączenia zabytku do ewidencji, czy też, że czynność ta nie była niczym uzasadniona stwierdzić należy, że organ administracji publicznej nie wykazał (co nie przesądza jeszcze, czy one w istocie istniały, czy też nie) usprawiedliwionych podstaw włączenia obiektu do gminnej ewidencji zabytków. Wprawdzie w wyjaśnieniach przedłożonych tut. Sądowi wskazano (k. 55 sądowych akt sprawy), że karta została opracowana przez eksperta w dziedzinie zabytkowej architektury Podhala – doktora historii Z. M., a zasadność włączenia karty została zweryfikowana przez Miejskiego Konserwatora Zabytków w Zakopanem, jednak czynności te nie znalazły odzwierciedlenia w samej karcie. Znajdująca się w aktach sprawy karta gminnej ewidencji zabytków dla willi "W." z 2009 r. zawiera skąpe informacje na temat walorów zabytkowych obiektu. W rubryce nr 22 uwagi wskazano jedynie "Budynek zachował swoją pierwotną bryłę". (k. 59 administracyjnych akt sprawy). Znajdujące się w aktach sprawy opracowanie Miejskiego Konserwatora Zabytków w Zakopanem z dnia 30 grudnia 2022 r. znacznie szerzej opisuje walory zabytkowe budynku, jednak jest to dokument, który został sporządzony po włączeniu karty do GEZ, gdy tymczasem w niniejszej sprawie badaniu podlega to, czy organ sporządzając kartę i włączając ją do GEZ należycie udokumentował zabytkowy charakter obiektu na datę jego włączenia. Raz jeszcze podkreślić należy, że włączenie karty zabytku do ewidencji (gminnej, wojewódzkiej) musi wynikać ze stwierdzenia przez organ, że obiekt charakteryzuje się cechami, które uzasadniają objęcie go szczególną formą ochrony ze względu na posiadaną przez niego wartość historyczną, artystyczną lub naukową. Aby czynności włączenia mogła być poddana kontroli zewnętrznej, podstawy jej dokonania także muszą być uzewnętrznione (wykazane). Potrzeba taka zachodzi z uwagi na jednostronny charakter czynności, niezależnej od woli właściciela danej nieruchomości oraz kształtowanie sfery praw i obowiązków właściciela zabytku. Skoro zatem organ stoi na stanowisku, że obiekt ma zabytkowy charakter powinien kartę sporządzić w taki sposób, aby ten zabytkowy charakter odzwierciedlała. Tymczasem sporządzona karta takich informacji nie zawiera. W tym stanie sprawy, Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. stwierdził bezskuteczność zarządzenia Burmistrza Miasta Zakopane z dnia 8 stycznia 2014 r. nr 7/2014 w sprawie aktualizacji gminnej ewidencji zabytków Miasta Zakopane w zakresie włączenia do niej wilii "W. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 200, art. 205 § 2 w zw. z art. 209 p.p.s.a. Na koszty postępowania w kwocie złożyły się: uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 zł; koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł określone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.