II SA/Kr 459/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 lipca 2022 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 14 lutego 2022r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala.

Postanowieniem nr 165/2020 z dnia 29 grudnia 2021 r. znak: PINB.5200.3.2021.IY Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta Tarnowa (zwany dalej: PINB) nałożył na zobowiązanego - P. P. K. grzywnę w wysokości 10 000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 7 grudnia 2021 r. Powyższe postanowienie wydane zostało w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez PINB pod znakiem: PINB.5200.3.2021.IV w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji PINB nr 66/2021 z dnia 9 sierpnia 2021 r. znak: PINB.5160.5.2021.II, którą na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nakazano: " P. K., właścicielowi działek nr [...], [...] i [...] obr. [...] przy ul. K. w T. - w związku ze stwierdzonym stanem mogącym powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi, zabudowań dawnego młyna parowego, zlokalizowanych na terenie działki nr [...] oraz złym stanem technicznym ogrodzenia działek nr [...], [...] i [...] - usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez: 1. zabezpieczenie w sposób trwały i uniemożliwiający wejście do wnętrza zabudowań wszystkich otworów okiennych i drzwiowych w poziomie parteru, 2. uzupełnienie uszkodzonego ogrodzenia od strony ul. K. i ul. M. , w terminie 2 miesięcy od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna ". Od powyższej decyzji nie wniesiono odwołania, wobec czego stała się ona z dniem 1 września 2021 r. ostateczna w administracyjnym toku postępowania. Upomnieniem z dnia 16 listopada 2021 r. znak: PINB.5200.3.2021.IV PINB wezwał P. P. K. do wykonania powyższego obowiązku, uprzedzając że w przypadku niewykonania obowiązku w terminie wskazanym w upomnieniu, sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego. W dniu 7 grudnia 2021 r. PINB wystawił tytuł wykonawczy nr [...] dotyczący obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, nakazanego w decyzji PINB nr [...] z dnia 9 sierpnia 2021 r. znak: PINB.5160.5.2021.II, wszczynając wobec P. P. K. postępowanie egzekucyjne. Następnie postanowieniem nr [...] z dnia 29 grudnia 2021 r. znak: PINB.5200.3.2021.IV PINB zastosował wobec zobowiązanego - P. P. K. środek egzekucyjny, nakładając na niego grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w w/w tytule wykonawczym. Na powyższe postanowienie PINB zobowiązany złożył zażalenie w piśmie z dnia 17 stycznia 2022r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie po przeprowadzeniu postępowania zażaleniowego postanowieniem nr [...] znak: WSE.7722.3.2022.AOPY z dnia 2022-02-14 utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając swoje stanowisko MWINB w Krakowie podniósł, iż wobec nie wykonania egzekwowanego w przedmiotowej sprawie obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, zasadnym było zastosowanie przez PINB środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Grzywna w celu przymuszenia jest środkiem egzekucyjnym stosowanym w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Istotą tego środka egzekucyjnego jest dolegliwość finansowa, która służy temu, aby skłonić zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku. Egzekwowany w przedmiotowej sprawie obowiązek wynika z przepisów Prawa budowlanego, a dokładnie z decyzji PINB wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, którą nakazano: " P. K., właścicielowi działek nr [...], [...] i [...] obr. [...] przy ul. K. w T. — w związku ze stwierdzonym stanem mogącym powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi, zabudowań dawnego młyna parowego, zlokalizowanych na terenie działki nr [...] oraz złym stanem technicznym ogrodzenia działek nr [...], [...] i [...] - usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez: 1. zabezpieczenie w sposób trwały i uniemożliwiający wejście do wnętrza zabudowań wszystkich otworów okiennych i drzwiowych w poziomie parteru, 2. uzupełnienie uszkodzonego ogrodzenia od strony ul. K. i ul M. , w terminie 2 miesięcy od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna ". Zasady nakładania grzywny w celu przymuszenia reguluje art. 121 Ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (upea). Zgodnie z tym przepisem, jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia (§ 4), i nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł (§ 2), z zastrzeżeniem iż w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, wysokość grzywny stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych (§ 5). Biorąc powyższe pod uwagę, organ stwierdził, iż PINB przy ustalaniu wysokości grzywny, nałożonej na zobowiązanego - P. P. K., prawidłowo zastosował art. 121 § 2 upea, gdyż egzekwowanym obowiązkiem nie jest orzekany na podstawie przepisów prawa budowlanego nakaz rozbiórki budynku lub jego części, co obligowałoby organ egzekucyjny do wyliczenia grzywny na podstawie art. 121 § 5 upea. W przedmiotowej sprawie zobowiązany jest osobą fizyczną, dlatego też najwyższą kwotą grzywny, jaka mogła zostać orzeczona wobec niego była kwota 10 000 zł. Zatem grzywna nałożona na zobowiązanego skarżonym postanowieniem mieści się w wymiarze określonym przepisem art. 121 § 2 upea, tzn. organ egzekucyjny, nakładając na P. P. K. grzywnę w wysokości 10000 zł, nie wykroczył poza ustaloną przez ustawodawcę maksymalną wysokość grzywny dla zobowiązanego będącego osobą fizyczną. Skarżone postanowienie PINB zawiera wymagane zgodnie z art. 122 § 2 pkt 1 i 2 upea wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku będzie orzeczone wykonanie zastępcze na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego. W kwestii wysokości nałożonej na zobowiązanego grzywny w celu przymuszenia organ wskazał, iż ustawodawca, wprowadzając w art. 121 § 2 upea tylko górne granice kwot tych grzywien, pozostawił organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Organ egzekucyjny, ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia, kieruje się zasadami racjonalnego działania (art. 7 § 2 upea) i niezbędności (art. 7 § 3 upea). Z w/w zasad wynika obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. W postępowaniu egzekucyjnym jedynym kryterium, jakim kieruje się organ egzekucyjny, ustalając taką a nie inną treść uznaniowego rozstrzygnięcia odnośnie wysokości grzywny w celu przymuszenia, jest ocena dolegliwości z punktu widzenia skuteczności w nakłonieniu zobowiązanego do wykonania obowiązku. Uzasadniając zatem wysokość nałożonej grzywny, organ egzekucyjny może odwołać się jedynie do zasad celowości i skuteczności podjętych działań (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2010 r. sygn. akt: II OSK 235/09, Lex nr 602159), co też PINB zrobił. Grzywna w celu przymuszenia nie jest sankcją karną, lecz środkiem dyscyplinującym, formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do wykonania obowiązku. Nie ma tutaj zastosowania wyrażona w prawie karnym zasada miarkowania, nakazująca dostosowanie wysokości nałożonej grzywny do możliwości finansowych zobowiązanego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2010 r. sygn. akt: II OSK 235/09, Lex nr 602159, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2005 r. sygn. akt: OSK 1148/04, Lex nr 164945, oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. II OSK 1822/10, Legalis nr 401660). W ocenie MWINB organ egzekucyjny wydając skarżone postanowienia uwzględnił wskazane wyżej zasady. W uzasadnieniu postanowienia PINB podniósł, iż kierował się zasadami skuteczności i celowości egzekucji, podkreślając iż celem grzywny nie jest uzyskanie kwoty na którą grzywna opiewa, ale doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanego ciążącego na nim obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, dlatego grzywna powinna być na tyle wysoka, by dla zobowiązanego nieopłacalnym było jej uiszczenie dla odłożenia w czasie realizacji tego obowiązku. Takie też stanowiska prezentowane są w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2009 r. sygn. akt: II SA/Gd 346/08, Legalis, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1599/09, LEX nr 581340). Dodatkowo organ wskazał iż przy ustalaniu wysokości grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, brać należy pod uwagę, to iż zgodnie z art. 121 § 4 upea grzywna ta jest jednorazowa. Z uwagi na to środek ten musi być odpowiednio dolegliwy, aby był skuteczny. W sytuacji bowiem gdy grzywnę można nałożyć tylko raz, jej wysokość nie powinna być jedynie symboliczna, ale powinna realnie wpływać na wykonanie egzekwowanego obowiązku. Takie stanowisko prezentowane jest również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (vide np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 marca 2012 r. sygn. akt: II SA/Gd 36/12, LEX 1138385, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2011 r. sygn. akt: II OSK 745/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie przy wymiarze wysokości grzywny w celu przymuszenia wziąć też należy pod uwagę treść egzekwowanego obowiązku, jego charakter, okoliczności faktyczne, w jakich doszło do wydania egzekwowanej decyzji. Wskazać bowiem należy, iż podstawą prawną do wydania decyzji PINB nr 66/2021 z dnia 9 sierpnia 2021 r. znak: PINB.5160.5.2021.11, z której wynika egzekwowany obowiązek, był art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane. Z samej sentencji w/w decyzji wynika, że przesłankami jej wydania był stwierdzony stan zabudowań dawnego młyna mogący powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i zły stan techniczny ogrodzenia terenu. Nie bez znaczenia jest przy tym fakt, o jakim wspomina PINB w uzasadnieniu w/w decyzji, iż przed jej wydaniem na terenie zniszczonego w pożarze młyna doszło do wypadku, w wyniku którego człowiek doznał poważnych obrażeń ciała po upadku z wysokości. Niewykonanie egzekwowanego obowiązku przez zobowiązanego powoduje, że w dalszym ciągu istnieje stan zagrożenia w związku z nieodpowiednim stanem technicznym zabudowań i ogrodzenia terenu. W takiej sytuacji szczególnie ważne jest, aby grzywna w celu przymuszenia nałożona została na zobowiązanego w odpowiednio wysokiej kwocie, zapewniającej jej skuteczność. Powyższe okoliczności przemawiają za tym, aby nałożyć na zobowiązanego grzywnę w maksymalnej wysokości, tj. 10 000 zł. Odnosząc się do kwestii uzasadniania wysokości stosowanych przez organ egzekucyjny grzywien w celu przymuszenia, wskazać należy na podzielane przez tut. Organ stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w wyroku z dnia 2 lutego 2010 r. sygn. akt: II OSK 235/09 (LEX nr 602159), cyt: "Wydając akt konkretyzujący uznaniowa prawo materialne, organ administracyjny w istocie ma obowiązek wyjaśnić kryteria, jakimi się kierował, ustalając taką a nie inną treść uznaniowego rozstrzygnięcia. Natomiast inaczej rzecz się ma w postępowaniu egzekucyjnym, w którym jedynym kryterium jest ocena dolegliwości z punktu widzenia skuteczności w nakłonieniu zobowiązanej strony do wykonania obowiązku". Organ zaznaczył też, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane jest także stanowisko, iż organ nakładający grzywnę w celu przymuszenia nie ma obowiązku wskazywania przesłanek nałożenia przedmiotowej grzywny w określonej kwocie. Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określają takich przesłanek, a jedynie wyznaczają górne granice grzywny (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt: III SA/Gd 416/09, Legalis nr 220739). Niezależnie od powyższego podkreślić należy, iż grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, ale środkiem egzekucyjnym mającym na celu przymuszenie zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku niepieniężnego. Dlatego zgodnie z art. 125 upea w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Postanowienie w sprawie umorzenia grzywny wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. Natomiast w myśl art. 126 upea na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75 % lub w całości. Państwowe organy egzekucyjne mogą zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia. Z powyższego wynika zatem, że zobowiązany może się uwolnić od płacenia grzywny poprzez wykonanie obowiązku. Trafnie ujął to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt: II SA/Gd 838/11 (LEX nr 1145748): położenie grzywny w celu przymuszenia nie powoduje powstania po stronie zobowiązanych żadnych dodatkowych kosztów. W razie wykonania obowiązku grzywna podlega albo zwrotowi (art. 126 u.p.e.a.), albo - gdy nie została zapłacona lub ściągnięta - umorzeniu (art. 125 § l u.p.e.a.). To od zobowiązanych zależy czy wykonają nałożony obowiązek, a w konsekwencji - czy poniosą koszty nałożonej grzywny." Odnosząc się do uwag podniesionych w zażaleniu organ wskazał, iż przywołanie przez PINB w pierwszym zdaniu uzasadnienia skarżonego postanowienia nieprawidłowej daty wydania egzekwowanej decyzji, tj. 2 czerwca 2021 r. zamiast 9 sierpnia 2021 r., pozostaje bez wpływu na prawidłowość tego postanowienia. Nie ulega bowiem wątpliwości, jakiego obowiązku dotyczy skarżone postanowienie, do wykonania jakiego obowiązku nałożona grzywna ma przymusić zobowiązanego. Treść tego obowiązku została wprost przytoczona w pierwszym zdaniu uzasadnieniu postanowienia, wskazany też został nr decyzji, znak postępowania, w którym zapadła ta decyzja. Nadmienić należy przy tym, iż prawidłowa data decyzji wskazana została w innym zdaniu uzasadnienia skarżonego postanowienia (koniec pierwszego akapitu na stronie drugiej postanowienia). Organ podniósł również, iż wbrew twierdzeniom zobowiązanego organ egzekucyjny nie ma obowiązku uwzględniać przy wymierzaniu kwoty grzywny w celu przymuszenia realnych kosztów wykonania egzekwowanego obowiązku (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2016 r. sygn. akt; II OSK 845/15, Legalis nr 1578004). Jak wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt: II SA/G1 190/14 (Lex nr 1519799): "Z obowiązujących przepisów nie wynika (...) aby wysokość grzywny miała pozostawać w relacji z wartością obiektu objętego nakazem rozbiórki czy też wysokością kosztów wykonania rozbiórki. Przyjęcie takiego założenia nie prowadziłoby zresztą bezpośrednio do wykonania obowiązku gdyż środek w postaci grzywny mógłby się okazać czasami zupełnie niedolegliwy". W ocenie MWINB, przyjmując nawet, iż koszty wykonania egzekwowanego obowiązku - czy to przez zobowiązanego, czy też w trybie wykonania zastępczego - byłyby niższe niż nałożona kwota grzywny w celu przymuszenia, to taki stan rzeczy z punktu widzenia celu grzywny byłby pożądany, gdyż oznaczałoby to, że bardziej "opłacalnym" będzie dla zobowiązanego wykonanie obowiązku niż uiszczenie grzywny. Tut. Organ podkreśla bowiem, że celem zastosowania grzywny w celu przymuszenia nie jest uzyskanie kwoty, na którą ta grzywna opiewa, ale doprowadzenie do wykonania obowiązku niepieniężnego. Co do zarzucanego zaś w zażaleniu naruszenia przez PINB przy wydaniu zaskarżonego postanowienia art. 119 upea, organ podniósł, iż przepis ten, stanowiący kiedy można zastosować środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia, brzmi: § 1. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. § 2. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Z w/w przepisu wynika de facto, że grzywnę można zastosować zawsze w przypadku obowiązków o charakterze niepieniężnym. W przepisie tym wskazano bowiem, że można ją zastosować w razie niespełniania przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania, jak również niespełnienia przez zobowiązanego obowiązku wykonania czynności. Zatem zarówno brak biernej postawy zobowiązanego, jak również brak jego aktywności może doprowadzić do wykorzystania grzywny w celu przymuszenia (vide: komentarz do art. 119 upea, pod red. R. Hauser, wyd. 9, 2018 r., Legalis). Może być więc ona zastosowana w przypadku każdego obowiązku o charakterze niepieniężnym, ponieważ obowiązki te polegają na działaniu bądź zaniechaniu (vide: P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. 4, 2008 r., LexisNexis, s. 403). Zauważyć należy przy tym, iż użyte w tym przepisie określenie "czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego" poprzedzone zostało sformułowaniem "w szczególności", co oznacza, że nie tylko w przypadku "czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego" można zastosować grzywnę w celu przymuszenia, ale także w przypadku innych czynności niż wyżej wskazane. Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie mogła być zastosowana grzywna w celu przymuszenia. W zażaleniu zobowiązany podniósł także, iż nie ignorował swoich obowiązków względem nieruchomości przy ul. K. w T. , w latach ubiegłych wykonywał ekspertyzy, porządkował teren, dokonywał zabezpieczenia nieruchomości, jednak wykonane prace były dewastowane przez osoby postronne. Ustosunkowując się do powyższego zarzutu organ wskazał , iż wiadomym jest z urzędu, że w sprawie zabudowań byłego młyna, usytuowanego na działce nr [...] obręb [...] w T. (nieruchomość przy ul. K. w T. ) wydana została już wcześniej przez PINB decyzja z dnia 9 lipca 2015 r. znak: PINB.5162.2.2015.V, którą nakazano P. P. K. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie zaleceń ujętych w ekspertyzie technicznej z czerwca 2015 r. i wypunktowanych w sentencji w/w decyzji. W związku z niewykonaniem w całości nakazów wynikających z w/w decyzji PINB wszczął w tej sprawie postępowanie egzekucyjne znak: PINB.5200.1.2016.IV, w toku którego postanowieniem z dnia 23 marca 2016 r. zastosował wobec P. P. K. grzywnę w celu przymuszenia, utrzymaną następnie w mocy przez MWINB, po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem nr [...] z dnia 30 czerwca 2016 r. znak: WSE.7722.18.2016.MULE. Z powyższego wynika zatem, iż zabezpieczenia nieruchomości, na wykonanie których zobowiązany wskazuje w zażaleniu, dotyczą wykonania innej decyzji niż decyzja egzekwowana w niniejszej sprawie. Podnieść należy, iż w każdym postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez PINB w sprawie obowiązków orzeczonych decyzjami wydanymi na podstawie przepisów prawa budowlanego organ ten ma prawo zastosować wobec zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia, nawet jeśli decyzje te dotyczą tego samego obiektu, tej samej nieruchomości. Każda taka decyzja stanowić bowiem może odrębny przedmiot postępowania egzekucyjnego. Zaznaczyć przy tym trzeba, że zobowiązany jest odpowiedzialny za wykonanie ciążącego na nim obowiązku, wynikającego z wydanej decyzji, a przez to jest odpowiedzialny też za przezwyciężenie wszelkich trudności, które napotyka w związku z wykonywaniem tego obowiązku. W zażaleniu, P. P. K. zarzucił również organowi egzekucyjnemu naruszenie art. 7 § 2 upea poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego niewłaściwego ze względu na nadmierną uciążliwość dla zobowiązanego. Odnosząc się do powyższego organ podniósł, iż w aktualnie obowiązującym stanie prawnym zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej, może być podstawą skargi na czynność egzekucyjną. Art. 54 § 1 upea stanowi: ,,§ 1. Zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej." Wyjaśnił następnie , iż organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne wymienione w art. 1a pkt 12 upea celem doprowadzenia do wykonania obowiązku skierowanego do egzekucji. Jeżeli jest możliwość zastosowania więcej niż jednego środka, który prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku, to stosuje się ten łagodniejszy dla zobowiązanego. Skarga z art. 54 § 1 pkt 2 upea dotyczy sytuacji naruszenia tej zasady, a więc zastosowania bardziej uciążliwego środka spośród kilku prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku (zob. Sebastian Firkowski, Zmiany w postępowaniu egzekucyjnym, 2020, dostępne w: Legalłs). Jeżeli więc wolą zobowiązanego jest, aby właściwy organ zbadał kwestię zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, może złożyć skargę na czynność egzekucyjną, której podstawą będzie zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Skarga ta jest odrębnym od zażalenia na postanowienie środkiem prawnym służącym zobowiązanemu, rozpatrywanym przez organ egzekucyjny. W związku z tym, że w podaniu z dnia 17 stycznia 2022 r. zawierającym zażalenie zobowiązany podniósł również, że doszło do zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, tut. Organ skierował do niego odrębne zawiadomienie z dnia 14 lutego 2022 r. znak: WSE.7722.3.2022.AOPY, w którym poinformował, że uczyni przedmiotem własnego rozpoznania kwestię zażalenia na postanowienie PINB nr 165/2021 z dnia 29 grudnia 2021 r. znak: PINB.5200.3.2021.IY, natomiast odnośnie skargi na czynność egzekucyjną, opartej na podstawie zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej, należy wnieść odrębne podanie do organu właściwego, którym jest PINB. Odnosząc się do zarzucanego w zażaleniu naruszenia "art. 61 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie" i naruszenia "art. 36 ust. 1 pkt 11 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami", organ stwierdził, iż uwagi zobowiązanego w tym zakresie zawarte w zażaleniu zmierzają w istocie do kwestionowania zasadności wydania i prawidłowości decyzji PINB nr 66/2021 z dnia 9 sierpnia 2021 r. znak: PINB.5160.5.2021.II, z której wynika egzekwowany obowiązek. Organ podzielił stanowisko wyrażone m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2019 r. sygn. akt: II OSK 1908/18 (Legalis nr 2232525), że w postępowaniu egzekucyjnym nie ma możliwości negowania nakazu orzeczonego na podstawie ustawy Prawo budowlane, " Ewentualna wadliwość może być podnoszona w innym, odrębnym postępowaniu. W przeciwnym wypadku organ egzekucyjny orzekałby o meritum sprawy, a to należy do organu wydającego rozstrzygnięcie będące podstawą egzekucji administracyjnej, nawet wówczas, gdy organem egzekucyjnym jest organ, który wydał decyzję. Nie można bowiem łączyć postępowania egzekucyjnego z trybami postępowania administracyjnego. Powyższe wynika wprost z treści art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji". Organy działające już na etapie wykonania decyzji w ramach wyznaczonych przez ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie mogą bowiem oceniać zasadności egzekwowanego obowiązku ani prawidłowości wydanej decyzji, którą obowiązek ten został orzeczony. Zgodnie z art. 29 § 1 zd. 2 upea organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym." Postępowanie egzekucyjne jest odrębnym postępowaniem w stosunku do postępowania administracyjnego, nie jest jego kontynuacją. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. W postępowaniu egzekucyjnym nie można kwestionować ani zasadności nałożonego obowiązku, ani też jego zakresu, gdyż ten wynika z decyzji ostatecznej, która została podjęta w ramach innego postępowania (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt: II SA/Kr 1204/16, LEK nr 2205740). MWINB podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 2016 r. sygn. akt: II OSK 2539/14 (LEK nr 2117152), że: Przepis art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie uprawnia organu do weryfikowania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji, gdyż oznaczałoby to niedopuszczalne wkraczanie w ustalenia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną. W toku postępowania egzekucyjnego nie bada się zatem sprawy od strony merytorycznej, gdyż powodowałoby to w istocie przekształcenie postępowania egzekucyjnego w trzecią instancję. Weryfikacja decyzji, z której wynika egzekwowany obowiązek jest możliwa ewentualnie w odrębnych, administracyjnych trybach nadzwyczajnych wzruszania decyzji ostatecznych uregulowanych w art. 145-163 K.p.a., takich jak np. stwierdzenie nieważności decyzji (art. 156-159 K.p.a.) czy wznowienie postępowania (art. 145-152 K.p.a.). Organ zaznaczył, iż w podaniu z dnia 17 stycznia 2022 r., zawierającym zażalenie na postanowienie PINB nr 165/2021 z dnia 29 grudnia 2021 r. znak: PINB.5200.3.2021.IV, zobowiązany zawarł także wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji PINB nr 66/2021 z dnia 9 sierpnia 2021 r. znak: PINB.5160.5.2021.II na podstawie art. 156 § l pkt 5 K.p.a. (niewykonalność decyzji). Powyższy wniosek zarejestrowany został w odrębnym postępowaniu. W kwestii złożonego przez zobowiązanego w zażaleniu wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia, organ wskazał, iż art. 17 § 2 upea stanowi, że wniesienie zażalenia co do zasady nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego, jednak organ egzekucyjny lub organ odwoławczy może w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zażalenia. Obowiązkiem organu rozpatrującego zażalenie jest dokonanie z urzędu oceny zasadności wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia. Ocena taka jest dokonywana niezależnie od wniosku skarżącego. W niniejszej sprawie MWINB nie stwierdził przesłanek uzasadniających pozytywne odniesienie się do tej kwestii i nie skorzystał z uprawnienia przewidzianego w powyższym przepisie. Mając na uwadze powyższe, zbędnym staje się wydanie odrębnego rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Reasumując, Organ II instancji stwierdził, iż wydanie zaskarżonego postanowienia było zasadne. W związku z niewykonaniem przez zobowiązanego ciążącego na nim obowiązku istnieje bowiem podstawa faktyczna i prawna (art. 119 upea) do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. W podstawie prawnej skarżonego postanowienia PINB prawidłowo podał art. 121 § 2 upea, będący podstawą prawną do ustalenia wysokości nałożonej na zobowiązanego grzywny w celu przymuszenia i art. 122 upea, wskazujący obligatoryjne elementy postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Stwierdził, że organ egzekucyjny ustalając wysokość grzywny nie naruszył granic uznania administracyjnego, a jego ocena nie nosi cech dowolności. Tym samym skarżone postanowienie — wbrew twierdzeniom żalącego się - nie narusza przepisów art. 119 upea ani art. 124 § 1 K.p.a., stosowanego odpowiednio w postępowaniu egzekucyjnym w administracji na zasadzie art. 18 upea. Z powyższym rozstrzygnięciem organu nie zgodził się obowiązany P. K., który za pismem z dnia 22.03.2022 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zaskarżając ww. postanowienie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: - naruszenie art. 7 § 2 u.p.e.a. poprzez jego błędne zastosowanie, stosując środek najbardziej uciążliwy dla zobowiązanego nie zmierzający bezpośrednio do wykonania obowiązku, - naruszenie art. 119 § 1 i § 2 u.p.e.a. poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji kiedy możliwe było wykonanie zobowiązania przez inna osobę, - naruszenie art. 124 § 1 k.p.a. poprzez podanie podstawy prawnej w formie uniemożliwiającej jej interpretację, - naruszenie art. 61 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie, - naruszenie art. 36 ust. 1 pkt 11 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie, znak: WSE.7722.3.2022.AOPY a także uchylenie Postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta Tarnowa nr 165/2021 z dnia 29.12.2021 r. - w całości, oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta Tarnowa nr [...] z dnia 29.12.2021 r. została nałożona na Skarżącego grzywna w wysokości 10.000,- zł w celu przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Powyższe Postanowienie zostało utrzymane w mocy na podstawie Postanowienia z dnia 14 lutego 2021 r. znak WSE.7722.3.2022.AOPY, Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie. Strona Skarżąca w pierwszej kolejności podtrzymała i przedstawiła ponownie całą argumentacją przedstawioną w zażaleniu złożonym od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta Tarnowa. W uzasadnieniu Postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta Tarnowa utrzymanego w mocy przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie, Organ wskazał, iż konsekwencją nałożenia kary grzywny jest niewykonanie przez P. K. obowiązku nałożonego decyzją nr [...] r., z dnia 02.06.2021 r. Tymczasem P. K. decyzję o wskazanym numerze (66/2021) posiada ale z daty 09.08.2021 r. Zauważyć przy tym należy, iż zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem, prawidłowe uzasadnienie decyzji administracyjnej jest warunkiem koniecznym utrzymania jej w mocy. Doświadczenie pokazuje, że niezmiernie istotną kwestią na jaką należy zwracać szczególną uwagę podczas prowadzonych postępowań administracyjnych, jest treść wydanej w danej sprawie decyzji administracyjnej, począwszy od znajdujących się na niej wszelkich danych tj. oznaczenia organu, daty wydania, oznaczenia strony), rozstrzygnięcia, uzasadnieniu, kończąc na pouczeniu i podpisach. W dalszej kolejności należy zauważyć, iż w decyzji nr [...] (niestety nie wiadomo zdaniem Skarżącego z jakiej daty), PINB Miasta Tarnowa, na podstawie art. 66 ust. 1 pkt. 1 i 3 nakazał uzupełnić uszkodzone ogrodzenie nieruchomości. Zgodnie z zapisem przywołanych powyżej norm, w judykaturze wyrażono pogląd, że ze względu na realną możliwość wykonania obowiązków nałożonych na właścicieli budynku, będącego w nieodpowiednim stanie technicznym, wydana na podstawie art. 66 ust. 1 uPb decyzja powinna uwzględniać zarówno wyniki przeprowadzonej kontroli stanu obiektu, jak i możliwość jego doprowadzenia do właściwego stanu technicznego poprzez usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w sposób i w zakresie określonym w stosownej ekspertyzie technicznej oraz na podstawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących warunków użytkowania obiektów, (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 czerwca 2012 r., II OSK 530/11, LEK nr 1216748). Podkreślenia wymaga, że przepis art. 66 ust. 1 uPb znajduje się w rozdziale tej ustawy zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych". Zapis ten ściśle odnosi się więc do budynku i nie ma możliwości rozszerzenia go na ogrodzenie z siatki nieruchomości, które z pewnością nie jest obiektem budowlanym. Dla przypomnienia Ustawa o Prawie budowlanym w art. 3 ust. 12 wyraźnie wskazuje, iż ogrodzenie jest urządzeniem budowlanym, a więc nie jest obiektem budowlanym. Wynikałoby z tego, że ani siatki ogrodzeniowe, ani też panele ogrodzeniowe nie są obiektami budowlanymi. Ponadto jak wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w wyroku z dnia 21.04.2021 r., Sygn. akt II SA/GI 1443/20, Wskazana w art. 66 ust. 1 pkt 3 p.b. przesłanka nieodpowiedniego stanu technicznego zachodzi wówczas, gdy ma miejsce niezgodność tego stanu z przepisami techniczno-budowlanymi. Przepisy techniczno-budowlane to, jak wynika z art. 7 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 p.b., m.in. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, określane w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa. Nie sposób również nie zauważyć, iż nakaz zawarty w decyzji nr [...] jest niemożliwy do wykonania. Z literalnego bowiem brzmienia PINB w Tarnowie nakazał: "zabezpieczyć w sposób trwały i uniemożliwiający wejście do wnętrza zabudowań wszystkich otworów okiennych i drzwiowych w poziomie parteru''. W sytuacji wykonania tego obowiązku uznać należałoby, iż nie istnieje fizyczna możliwość wejścia do budynku (chyba, że poprzez otwór okienny na pierwszym piętrze z wykorzystaniem drabiny). Celem decyzji wydanej na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 3 p.b. jest doprowadzenie obiektu do odpowiedniego stanu technicznego, a zatem rodzaj i zakres wystosowanych nakazów przez organ nadzoru budowlanego powinien być dostosowany do ustalonych konkretnych potrzeb w danym przypadku. Jedna z przesłanek nieważności decyzji administracyjnej jest jej trwała niewykonalność. Może być ona zarówno faktyczna, jak i prawna. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji administracyjnej, która była niewykonalna w dniu jej wydania, a jej niewykonalność ma charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego; dalej; k.p.a.). Za nieważną można uznać decyzję administracyjną również po upływie 10 lat od jej doręczenia lub ogłoszenia (art. 156 § 2 k.p.a.). Jak wskazano za NSA, niewykonalność decyzji administracyjnej może być zarówno faktyczna, jak i prawna. W pierwszym wypadku niemożliwe jest wykonanie decyzji z uwagi na przesłanki natury technicznej, a w drugim - natury czysto prawnej (czyli istnieją określone nakazy lub zakazy, które uniemożliwiają wykonanie decyzji). Niewykonalność ponadto jest możliwa do stwierdzenia w sytuacji, gdy spełnione zostaną dwie przesłanki - przeszkody techniczne lub prawne; w wykonaniu decyzji istniały już w chwili jej wydania, oraz są nieusuwalne przez cały czas. Sama niewykonalność decyzji ma charakter faktyczny w przypadku, gdy w momencie jej wydania istnieje przeszkoda w wykonaniu o charakterze technicznym lub technologicznym. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się również inne przypadki, kiedy decyzja jest niewykonalna. W tym kontekście powołać można nałożenie w decyzji administracyjnej określonego obowiązku na stronę w sposób nieprecyzyjny (wyrok Sądu Antymonopolowego z 10 kwietnia 1996 r., sygn. akt XVII Amr 1/96). I tak tez jest w niniejszym przypadku, kiedy PINB w Tarnowie nakazał de facto całkowicie zablokować fizyczną możliwość wejścia do obiekty, pomijając przy tym okoliczność jak osoby zasłaniające w sposób trwały wszelkie otwory okienne i drzwiowe od środka miałyby następnie wyjść z niego. Tak więc Organy administracji publicznej powinny nakładając określone obowiązki na strony postępowania administracyjnego, dokładnie sprawdzać, czy; obowiązek można wykonać z technicznego i technologicznego punktu widzenia, obowiązek został sformułowany w sposób precyzyjny, niebudzący żadnych wątpliwości, nie istnieją żadne inne przeszkody związane z wykonaniem decyzji. W przypadku gdy któraś z tych przesłanek nie zostanie spełniona, decyzja administracyjna może zostać uznana za nieważną i tak też jest w niniejszej sprawie. Kolejna okolicznością która pominął PINB w Tarnowie jest fakt wpisania obiektu na listę zabytków przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Wiąże się to z tym, że wszelkie prace budowlane, remontowe czy konserwatorskie na tym terenie muszą być zgłaszane wojewódzkiemu konserwatorowi zabytków. On bowiem ustala zasady ich przeprowadzania. Zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 11 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga; (...) podejmowanie innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru, z wyłączeniem działań polegających na usuwaniu drzew lub krzewów z terenu nieruchomości lub jej części niebędącej wpisanym do rejestru parkiem, ogrodem albo inną formą zaprojektowanej zieleni. Oczywistym przy tym jest, iż "zabezpieczenie w sposób trwały i uniemożliwiający wejście do wnętrza zabudowań wszystkich otworów okiennych i drzwiowych w poziomie parteru", czyli de facto zasłonięcie ich płyta OSB, z pewnością ma istotny wpływ na zmianę wyglądu zabytku. W końcu wskazać należy, iż przepis art. 7 § 2 u.p.e.a. nakłada na organ egzekucyjny obowiązek wyboru środka egzekucyjnego najmniej uciążliwego dla zobowiązanego. W niniejszej sprawie za środek taki organ egzekucyjny uznał wymierzenie grzywny w maksymalnej wysokości 10.000,00 złotych, przy czym maksymalną wysokość grzywny Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta Tarnowa uzasadnił jedynie ogólnikowym stwierdzeniem, iż grzywna jest w celu przymuszenia do wykonania obowiązku niepieniężnego a przy ustalaniu jej wysokości organ kierował się tym, aby była ona w ocenie zobowiązanego nieopłacana do uiszczenia. Co za tym idzie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia uzasadnienie wyboru tego środka egzekucyjnego jest zdawkowe i szablonowe, co świadczy o tym, że organ egzekucyjny w rzeczywistości tej kwestii nie rozważył, ograniczając się jedynie do jak wskazano powyżej szablonowego stwierdzenia. Co więcej PINB był przez zobowiązanego poinformowany w latach wcześniejszych o wykonaniu części prac. Jednakże Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta Tarnowa, nie wziął tego pod uwagę i od razu nałożył na zobowiązanego karę grzywny i to od razu w maksymalnej wysokości. Także przy wymiarze grzywny, PINB w ogóle nie wziął pod rozwagę kosztów wykonania zastępczego zaleceń, które zdaniem zobowiązanego wynoszą ok. 1.000,- zł. Skoro więc organ egzekucyjny zamiast wykonania zastępczego mogącego kosztować maksymalnie 1 tysiące złotych zastosował grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10 razy wyższej, to dopuścił się rażącego naruszenia art. 7 § 2 u.p.e.a poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego niewłaściwego ze względu na nadmierną uciążliwość dla zobowiązanego. Z kolei przepis art. 119 § 1 u.p.e.a. ustanawia przesłankę nałożenia kary grzywny w celu przymuszenia. I tak karę grzywny nakłada się w celu przymuszenia, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. W tym miejscu należy wskazać i jeszcze raz podkreślić, iż P. K. już kilkukrotnie dokonywał zabezpieczenia nieruchomości przy ul. K. w T. w tym ustawiał ogrodzenie i zabezpieczał wejścia do budynku. Jednakże, prace te za każdym razem (szybciej lub wolniej) jednakże były dewastowane, przez bezdomnych lub inne osoby postronne. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, iż zobowiązany nie ignorował ani nie lekceważył swoich obowiązków, czynnie uczestnicząc w latach ubiegłych w postępowaniu administracyjnym, składając stosowne wyjaśnienia oraz informując na bieżąco PINB, wykonując na swój koszt 2 kosztowne ekspertyzy oraz porządkując teren, ściągając blachy oraz zabezpieczając otwory w budynku, co nie tylko powinno rzutować na wysokość grzywny (w niniejszym przypadku nałożonej w maksymalnej wysokości z powodu nie uwzględnienia w ogóle powyższych okoliczności) ale tak naprawdę całkowicie pozbawiają zasadności takiego środka przymuszającego. W ocenie Skarżącego powyższe okoliczności same w sobie są podstawą do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi na zasadzie art. 17 § 2 zd. II u.p.e.a. znajduje uzasadnienie w tym, że wykonanie grzywny może po stronie zobowiązanego doprowadzić do bardzo niekorzystnych następstw, w sytuacji kiedy została ona nałożona całkowicie bezzasadnie a zobowiązany wykazał się dużym zaangażowaniem w wywiązania się ze swoich obowiązków, a zobowiązany na zapłacenie grzywny musiałby zaciągnąć pożyczkę, gdyż nie dysponuje obecnie taką gotówką. O ile grzywny mogą zostać zobowiązanym zwrócone po wykonaniu obowiązku, o tyle dodatkowe koszty w postaci prowizji, odsetek itp. nie zostaną zwrócone. Jak wykazano wyżej, nie ma zaś podstaw do obciążania nimi zobowiązanego ponad miarę wynikającą z przepisów prawa. Wstrzymaniu postępowania nie sprzeciwia się interes społeczny, ponieważ istnienie Młyna [...] w obecnym stanie nie narusza żadnego dobra chronionego prawem. Wobec powyższego zdaniem Skarżącego złożona skarga jest uzasadniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zarzuty skargi idą dwutorowo. Z jednej strony są to zarzuty skierowane przeciwko samemu tytułowi wykonawczemu. Druga cześć zarzutów skierowana jest stricte przeciwko postanowieniu wydanym w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego w tego właśnie tytułu wykonawczego, nakładającym na Skarżącego grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w w/w tytule wykonawczym. Przedmiotem niniejszego postępowania jest właśnie zbadanie zasadności nałożenia w/w grzywny jako środka egzekucyjnego, nie zaś badanie zasadności samego tytułu wykonawczego. Zgodnie z art. 122 § 3 u.p.e.a. zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. W zażaleniu, o którym mowa w art. 122 § 3 u.p.e.a możliwe jest zakwestionowanie dopuszczalności oraz prawidłowości skorzystania przez organ egzekucyjny ze środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. W drodze takiego zażalenia nie można natomiast kwestionować zasadności obowiązku, do którego wykonania grzywna ma przymusić. Organ egzekucyjny nie jest bowiem uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Postępowanie egzekucyjne nie jest bowiem tym etapem postępowania, na którym decyduje się o istnieniu obowiązku i jego wymiarze. Te kwestie są rozstrzygane na etapie jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. Z kolei zadaniem organu egzekucyjnego jest stosowanie środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie (art. 7 § 1 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny nie jest natomiast władny podejmować żadnych działań ingerujących w treść decyzji, stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do kontroli istniejących decyzji, na podstawie których wystawiono tytuł wykonawczy. Wkraczając w merytoryczne badanie zasadności egzekwowanego obowiązku, organ egzekucyjny podejmowałby się rozpatrywania sprawy ostatecznie rozstrzygniętej. Skutkowałoby to sytuacją, w której organ egzekucyjny byłby niejako trzecią instancją rozpatrującą sprawę, a postępowanie egzekucyjne byłoby kontynuacją postępowania merytorycznego, w trakcie którego obowiązek podlegający egzekucji został określony (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 12 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 992/20, por. także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 1999 r., sygn. akt I SA 303/99 oraz z dnia 19 kwietnia 2000 r., sygn. akt SA/Sz 358/99). W rozpatrywanej sprawie postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia 7 grudnia 2021 r. nr [...] wystawiony przez PINB dotyczący obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, nakazanego w decyzji PINB nr [...] z dnia 9 sierpnia 2021 r. znak: PINB.5160.5.2021.II. Wobec nie wykonania przez skarżącego nałożonego na niego obowiązku postanowieniem nr [...] z dnia 29 grudnia 2021 r. znak: PINB.5200.3.2021.IV PINB zastosował wobec zobowiązanego - P. K. środek egzekucyjny, nakładając na niego grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w w/w tytule wykonawczym. Skupiając się zatem na przedmiocie niniejszego postępowania tj. badaniu legalności zastosowania grzywny jako środka egzekucyjnego zastosowanego w celu wykonania zobowiązania wynikającego z istniejącego i ważnego tytułu wykonawczego stwierdzić należy, iż zarzuty zawarte w skardze a skierowane przeciwko temu środkowi są powtórzeniem zarzutów zawartych przez skarżącego w zażaleniu na postanowienie nr [...] z dnia 29 grudnia 2021 r. Do zarzutów tych w sposób szczegółowy, kompleksowy i poparty pogłębioną analizą poglądów doktryny i orzecznictwa odniósł się w uzasadnieniu swojego postanowienia organ II instancji rozpoznający zażalenie ( przytoczone w treści uzasadnienia postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 14.02.2022r. nr 118/2022 znak: WSE.7722.3.2022.AOPY). Argumenty organu II instancji Sąd podziela w całości i przyjmuje jako własne, a ich ponowne kompleksowe powtarzanie w tym miejscu jest zbędne i niecelowe. Odnosząc się pokrótce do zarzutów skargi , Sąd stwierdza, iż nie ma racji skarżący, twierdząc iż zastosowany środek egzekucyjny jest zbyt uciążliwym i nie zmierza bezpośrednio do wykonania obowiązku. Jak słusznie wskazał organ zasady nakładania grzywny w celu przymuszenia reguluje art. 121 Ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (upea). Zgodnie z tym przepisem, jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia (§ 4), i nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł (§ 2), z zastrzeżeniem iż w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, wysokość grzywny stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych (§ 5). Biorąc powyższe pod uwagę, organ przy ustalaniu wysokości grzywny, nałożonej na skarżacego P. K., prawidłowo zastosował art. 121 § 2 upea, gdyż egzekwowanym obowiązkiem nie jest orzekany na podstawie przepisów prawa budowlanego nakaz rozbiórki budynku lub jego części, co obligowałoby organ egzekucyjny do wyliczenia grzywny na podstawie art. 121 § 5 upea. W przedmiotowej sprawie zobowiązany jest osobą fizyczną, dlatego też najwyższą kwotą grzywny, jaka mogła zostać orzeczona wobec niego była kwota 10 000 zł. Stwierdzić zatem należy za organem, że grzywna nałożona na zobowiązanego skarżonym postanowieniem mieści się w wymiarze określonym przepisem art. 121 § 2 upea. W kwestii wysokości nałożonej na zobowiązanego grzywny w celu przymuszenia wskazać należy, iż ustawodawca, wprowadzając w art. 121 § 2 upea tylko górne granice kwot tych grzywien, pozostawił organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Organ egzekucyjny, ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia, kieruje się zasadami racjonalnego działania (art. 7 § 2 upea) i niezbędności (art. 7 § 3 upea). Z w/w zasad wynika obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. W postępowaniu egzekucyjnym jedynym kryterium, jakim kieruje się organ egzekucyjny, ustalając taką a nie inną treść uznaniowego rozstrzygnięcia odnośnie wysokości grzywny w celu przymuszenia, jest ocena dolegliwości z punktu widzenia skuteczności w nakłonieniu zobowiązanego do wykonania obowiązku. Uzasadniając zatem wysokość nałożonej grzywny, organ egzekucyjny może odwołać się jedynie do zasad celowości i skuteczności podjętych działań (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2010 r. sygn. akt: II OSK 235/09, Lex nr 602159), co też organ zrobił. Grzywna w celu przymuszenia nie jest sankcją karną, lecz środkiem dyscyplinującym, formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do wykonania obowiązku. Nie ma tutaj zastosowania wyrażona w prawie karnym zasada miarkowania, nakazująca dostosowanie wysokości nałożonej grzywny do możliwości finansowych zobowiązanego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2010 r. sygn. akt: II OSK 235/09, Lex nr 602159, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2005 r. sygn. akt: OSK 1148/04, Lex nr 164945, oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. II OSK 1822/10, Legalis nr 401660). W ocenie Sądu organ egzekucyjny wydając skarżone postanowienia uwzględnił wskazane wyżej zasady. W uzasadnieniu postanowienia podniósł, iż kierował się zasadami skuteczności i celowości egzekucji, podkreślając iż celem grzywny nie jest uzyskanie kwoty na którą grzywna opiewa, ale doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanego ciążącego na nim obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, dlatego grzywna powinna być na tyle wysoka, by dla zobowiązanego nieopłacalnym było jej uiszczenie dla odłożenia w czasie realizacji tego obowiązku. Takie też stanowiska prezentowane są w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2009 r. sygn. akt: II SA/Gd 346/08, Legalis, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1599/09, LEX nr 581340). Dodatkowo wskazać należy, iż przy ustalaniu wysokości grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, brać należy pod uwagę, iż zgodnie z art. 121 § 4 upea grzywna ta jest jednorazowa. Z uwagi na to środek ten musi być odpowiednio dolegliwy, aby był skuteczny. W sytuacji bowiem gdy grzywnę można nałożyć tylko raz, jej wysokość nie powinna być jedynie symboliczna, ale powinna realnie wpływać na wykonanie egzekwowanego obowiązku. Takie stanowisko prezentowane jest również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (vide np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 marca 2012 r. sygn. akt: II SA/Gd 36/12, LEX 1138385, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2011 r. sygn. akt: II OSK 745/10). Stanowisko to podziela również Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. W przedmiotowej sprawie przy wymiarze wysokości grzywny w celu przymuszenia należało wziąć też pod uwagę treść egzekwowanego obowiązku, jego charakter, okoliczności faktyczne, w jakich doszło do wydania egzekwowanej decyzji- co też organ uczynił i wskazał w uzasadnieniu swojego orzeczenia. Wskazać bowiem należy, iż podstawą prawną do wydania decyzji PINB nr [...] z dnia 9 sierpnia 2021 r. znak: PINB.5160.5.2021.11, z której wynika egzekwowany obowiązek, był art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane. Z samej sentencji w/w decyzji wynika, że przesłankami jej wydania był stwierdzony stan zabudowań dawnego młyna mogący powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i zły stan techniczny ogrodzenia terenu. Nie bez znaczenia jest przy tym fakt, o jakim wspomina organ w uzasadnieniu w/w decyzji, iż przed jej wydaniem na terenie zniszczonego w pożarze młyna doszło do wypadku, w wyniku którego człowiek doznał poważnych obrażeń ciała po upadku z wysokości. Niewykonanie egzekwowanego obowiązku przez zobowiązanego powoduje, że w dalszym ciągu istnieje stan zagrożenia w związku z nieodpowiednim stanem technicznym zabudowań i ogrodzenia terenu. W takiej sytuacji szczególnie ważne jest, aby grzywna w celu przymuszenia nałożona została na zobowiązanego w odpowiednio wysokiej kwocie, zapewniającej jej skuteczność. Powyższe okoliczności przemawiają za tym, aby nałożyć na zobowiązanego grzywnę w maksymalnej wysokości, tj. 10 000 zł. Odnosząc się do kwestii uzasadniania wysokości stosowanych przez organ egzekucyjny grzywien w celu przymuszenia, wskazać należy na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w wyroku z dnia 2 lutego 2010 r. sygn. akt: II OSK 235/09 (LEX nr 602159), cyt: "Wydając akt konkretyzujący uznaniowa prawo materialne, organ administracyjny w istocie ma obowiązek wyjaśnić kryteria, jakimi się kierował, ustalając taką a nie inną treść uznaniowego rozstrzygnięcia. Natomiast inaczej rzecz się ma w postępowaniu egzekucyjnym, w którym jedynym kryterium jest ocena dolegliwości z punktu widzenia skuteczności w nakłonieniu zobowiązanej strony do wykonania obowiązku". Na marginesie zaznaczyć należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane jest także stanowisko, iż organ nakładający grzywnę w celu przymuszenia nie ma obowiązku wskazywania przesłanek nałożenia przedmiotowej grzywny w określonej kwocie. Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określają takich przesłanek, a jedynie wyznaczają górne granice grzywny (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt: III SA/Gd 416/09, Legalis nr 220739). Podkreślić też wyraźnie należy, iż grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, ale środkiem egzekucyjnym mającym na celu przymuszenie zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku niepieniężnego. Dlatego zgodnie z art. 125 upea w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Postanowienie w sprawie umorzenia grzywny wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. Natomiast w myśl art. 126 upea na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75 % lub w całości. Z powyższego wynika zatem, że zobowiązany może się uwolnić od płacenia grzywny poprzez wykonanie obowiązku. Trafnie ujął to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt: II SA/Gd 838/11 (LEX nr 1145748): położenie grzywny w celu przymuszenia nie powoduje powstania po stronie zobowiązanych żadnych dodatkowych kosztów. W razie wykonania obowiązku grzywna podlega albo zwrotowi (art. 126 u.p.e.a.), albo - gdy nie została zapłacona lub ściągnięta - umorzeniu (art. 125 § 1 u.p.e.a.). To od zobowiązanych zależy czy wykonają nałożony obowiązek, a w konsekwencji - czy poniosą koszty nałożonej grzywny." Wbrew zarzutom skarżącego nie jest również wątpliwym jaki tytuł wykonawczy jest egzekwowany. Fakt jednorazowego omyłkowego wskazania daty tytułu wykonawczego przez organ w uzasadnieniu postanowienia egzekucujnego w sytuacji gdy ze wszystkich pozostałych danych zawartych w postanowieniu jednoznacznie wynika o jaki tytuł wykonawczy faktycznie chodzi oraz jaki konkretny obowiązek jest egzekwowany. Treść tego obowiązku jest powołana wprost w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, powołany jest również numer i znak decyzji. Wskazać również należy, iż w dalszej części uzasadnienia wskazana jest prawidłowa data decyzji stanowiącej zródło zobowiązania. Uzyskanie ewentualnej zgody konserwatora zabytków na przeprowadzenie prac zabezpieczających nie stanowi przeszkody uniemożliwiającej wykonanie nałożonego obowiązku. Niezasadnym jest również zarzut naruszenia art. 119 § 1 i § 2 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji kiedy możliwe było wykonanie zobowiązania przez inna osobę. Jak już wyżej wskazano prowadzone postepowanie egekucyjne ma być przede wszystkim skuteczne. Organ ma dobrać taki środek przymusu przewidziany przepisami, który prowadzi do wykonania obowiązku. Art. 119 upea stanowi, kiedy można zastosować środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia. Wynika z niego: § 1. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. § 2. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Z w/w przepisu wynika zatem, że grzywnę można zastosować zawsze w przypadku obowiązków o charakterze niepieniężnym. W przepisie tym wskazano bowiem, że można ją zastosować w razie niespełniania przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania, jak również niespełnienia przez zobowiązanego obowiązku wykonania czynności. Zauważyć należy przy tym, iż użyte w tym przepisie określenie "czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego" poprzedzone zostało sformułowaniem "w szczególności", co oznacza, że nie tylko w przypadku "czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego" można zastosować grzywnę w celu przymuszenia, ale także w przypadku innych czynności niż wyżej wskazane. Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie mogła być zastosowana grzywna w celu przymuszenia. Wobec powyższego w realiach niniejszej sprawy organ egzekucyjny w sposób legalny i właściwy zastosował środek przymusu w postaci grzywny w celu przymuszenia skonkretyzowany w zaskarżonym postanowieniu nr [...] znak: WSE.7722.3.2022.AOPY z dnia 14.02.2022r. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.