II SA/Kr 430/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 18 stycznia 2023 r. nr SKO.GN/4160/104/2022 w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz strony skarżącej Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 18 stycznia 2023 roku, znak: SKO.GN/4160/104/2022 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 14 września 2022 r. Nr 678/2022 (znak sprawy: GD-05.6831.1.15.1.2022) orzekającej o zatwierdzeniu z urzędu podziału nieruchomości objętej księgą wieczystą Nr [...] składającej się z działki Nr [...] o pow. 0.1748 ha położonej w obrębie Nr [...] jednostka ewidencyjna [...], na działki Nr: [...] o pow. 0.0133 ha, [...] o pow. 0.0088 ha, [...] o pow. 0.1527 ha zgodnie z mapą z projektem podziału wraz z wykazem zmian sporządzoną 24 maja 2022 r przez geodetę uprawnionego Pana mgr inż. A. G., posiadającego uprawnienia Nr [...], działającego w Przedsiębiorstwie Usług Inżynieryjno-Budowlanych A. Spółce Cywilnej w K., wpisaną do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 1 czerwca 2022 r pod Nr [...] Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach. Decyzją z dnia 14 września 2022 r. Nr 678/2022 (znak sprawy: GD-05.6831.1.15.1.2022) Prezydent Miasta Krakowa orzekł o zatwierdzeniu z urzędu podziału nieruchomości objętej księgą wieczystą Nr [...] składającej się z działki Nr [...] o pow. 0.1748 ha położonej w obrębie Nr [...] jednostka ewidencyjna [...], na działki Nr: [...] o pow. 0.0133 ha, [...] o pow. 0.0088 ha, [...] o pow. 0.1527 ha zgodnie z mapą z projektem podziału wraz z wykazem zmian sporządzoną 24 maja 2022 r przez geodetę uprawnionego Pana mgr inż. A. G.. Działka nr [...] o pow. 0.1748 ha położona w obrębie Nr [...] jednostka ewidencyjna [...] stanowi własność: Skarbu Państwa i pozostaje w wieczystym użytkowaniu do 05 grudnia 2089 r. Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K.. Podziału wskazanej działki dokonano na podstawie art. 95 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, celem realizacji roszczeń do części nieruchomości wynikających z ustawy o drogach publicznych art. 2a pkt 2 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2021, poz. 1376 z późniejszymi zmianami), zgodnie z którym drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Wskazano, że Aleja [...] (dawna [...]) została zaliczona na podstawie rozporządzenia Ministra Komunikacji z 11 września 1986 r "w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach: bydgoskim, elbląskim, gdańskim, gorzowskim, legnickim, krakowskim, łódzkim, skierniewickim, toruńskim, wałbrzyskim i wrocławskim" (Dz.U. z 1986 r Nr 35, poz. 179) do drogi kategorii wojewódzkiej. Następnie na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z 13 października 1998 r "Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną" (Dz.U. Nr 133, poz. 872 z późniejszymi zmianami) uzyskała status drogi publicznej kategorii powiatowej. Wyjaśniono, że projektowana do wydzielania działka gruntu nr [...] jest zagospodarowana infrastrukturą drogową - zatoką postojową oraz chodnikiem stanowiącym integralną część drogi publicznej ul. [...], natomiast projektowana do wydzielenia działka gruntu Nr [...] zagospodarowana jest infrastrukturą drogową - chodnik oraz pas zieleni przydrożnej, w której zlokalizowana jest linia oświetlenia ulicznego wraz z zasilającym ją przewodem energetycznym stanowiącymi integralną część drogi publicznej al. [...]. Zarząd Dróg Miasta K. , wykonujący ustawowe kompetencje zarządcy drogi, wskazał, iż część nieruchomości składającej się z działki Nr [...] o pow. 0.1748 ha położonej w obrębie Nr [...] jednostka ewidencyjna [...] jest zajęta pod drogi publiczne (nowo wydzielone działki nr [...] o pow. 0,0133 ha i nr [...] o pow. 0,0088 ha). Jak podkreślono, droga publiczna kategorii gminnej nie może być własnością Skarbu Państwa (art. 2a ustawy o drogach publicznych). Jednocześnie zaznaczono, że powoływanym przez użytkownika wieczystego wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] w K. Wydział I Cywilny sygn. akt [...], oddalono wniosek o odrzucenie pozwu o naruszenie posiadania jednoznacznie wskazując, iż "niniejsze rozstrzygnięcie nie przesądza, zdaniem organu, o zasadności powództwa ani nie stanowi próby oceny merytorycznej powództwa, gdyż prawdziwość i zasadność twierdzeń podnoszonych przez stronę oraz ostateczna ocena prawna zostanie dokonana po przeprowadzeniu postępowania i rozstrzygnięta w orzeczeniu kończącym postępowanie", nie odnosi się do roszczenia wynikającego z art. 2a ustawy o drogach publicznych. Organ I instancji ponadto wyjaśnił, że dokonywany podział skutkuje jedynie wyodrębnieniem działek będących przedmiotem roszczeń, nie zmienia stanu własnościowego ujawnionego w księdze wieczystej, tak więc ewentualna zmiana tego stanu może być wynikiem odrębnie prowadzonych postępowań zmierzających do realizacji roszczeń. Odwołanie od powyższej decyzji, w ustawowym terminie, złożyło Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe B. sp. z o.o. z siedzibą w K. reprezentowane przez pełnomocnika adwokata G. J.. Rozpoznając sprawę w wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 18 stycznia 2023 roku, znak: SKO.GN/4160/105/2022 utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 14 września 2022 r. W uzasadnieniu do wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, że celem wnioskowanego podziału jest realizacja roszczeń do części nieruchomości wynikających z ustawy o drogach publicznych, a dokładnie z art. 2a pkt 2 ustawy o drogach publicznych, z którego wynika, że drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Aleja [...] (dawna [...]) została zaliczona, na podstawie rozporządzenia Ministra Komunikacji z 11 września 1986 r "w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach: bydgoskim, elbląskim, gdańskim, gorzowskim, legnickim, krakowskim, łódzkim, skierniewickim, toruńskim, wałbrzyskim i wrocławskim" (Dz.U. z 1986 r Nr 35, poz. 179), do drogi kategorii wojewódzkiej. Następnie na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z 13 października 1998 r "Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną" (Dz.U. Nr 133, poz. 872 z późniejszymi zmianami) uzyskała status drogi publicznej kategorii powiatowej. Natomiast Ulica [...], na podstawie uchwały Nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] z [...] r "w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich" (Dz. Urz. [...]), zaliczona została do dróg lokalnych miejskich. Następnie zgodnie z ustawą z 13 października 1998 r "Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną" (Dz.U. Nr 133, poz. 872 z późniejszymi zmianami) uzyskała statut drogi publicznej o kategorii gminnej. Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, zarządcą drogi jest organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg. Ponadto w myśl art. 20 pkt 1-15 ww. ustawy, do zadań zarządcy drogi należy między innymi utrzymanie nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą. W granicach miast na prawach powiatu w myśl art. 19 ust. 5 oraz art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. Zarządca drogi, o którym mowa może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi (art. 21 ww. ustawy o drogach publicznych). Z uwagi na powyższe Zarząd Dróg Miasta K. pełni funkcję zarządu dróg publicznych na terenie miasta K. zgodnie ze statutem oraz zgodnie z dyspozycją art. 22 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r o drogach publicznych. Działki zajęte pod pas drogowy drogi publicznej pozostają w ustawowym trwałym zarządzie Zarządu Dróg Miasta K. Ponadto w myśl art. 19 ust. 5 oraz art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zarządca wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. Ponadto, na co słusznie uwagę zwrócił organ I instancji, w chwili obecnej prawo własności działki nr [...] ujawnione jest na rzecz Skarbu Państwa. Jak już wcześniej wspomniano, zgodnie z art. 2a pkt 2 ustawy o drogach publicznych drogi powiatowe i gminne stanowią własność odpowiednio samorządu powiatu i gminy. Powyższe oznacza, że Gminie Miejskiej K. przysługuje roszczenie o przeniesienie prawa własności projektowanej działki Nr [...], która jest zagospodarowana infrastrukturą drogową - zatoką postojową oraz chodnikiem stanowiącym integralną część drogi publicznej ul. [...] oraz działki Nr [...], która zagospodarowana jest infrastrukturą drogową - chodnik oraz pas zieleni przydrożnej, w której zlokalizowana jest linia oświetlenia ulicznego wraz z zasilającym ją przewodem energetycznym stanowiącymi integralną część drogi publicznej al. [...]. Mając na uwadze zarzuty podniesione w odwołaniu Kolegium wyjaśnia, że organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, a w szczególności przepisy dotyczące prowadzenia postępowania podziałowego z urzędu. Ponadto wskazać trzeba, że wbrew twierdzeniom Odwołującego, dokonany podział nieruchomości skutkuje wyodrębnieniem jedynie działek, które są przedmiotem roszczeń, natomiast podział ten nie zmienia stanu własnościowego ujawnionego w księdze wieczystej. Skargę na powyższą decyzję wniosło Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe B. sp. z o.o. działające przez pełnomocnika adwokata G. J., podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 7, 77 i 80 kpa, poprzez niewyjaśnienie całości okoliczności sprawy oraz poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; 2. art. 95 pkt 4 ugn poprzez jego błędne zastosowanie, tj. błędne uznanie, że Gminie Miejskiej K. przysługuje roszczenie o przeniesienie prawa własności projektowanej działki, a więc roszczenie do wydzielanej części nieruchomości; 3. art. 80 kpa poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów i wyciągniecie wniosków nie znajdujących oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym; 4. art. 107 § 1 pkt 6 wzw. z art. 107 § 3 kpa poprzez brak stosownego uzasadnienia i brak przytoczenia wszystkich faktów, które Organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł; 5. art. 107 § 3 oraz art. 11 kpa poprzez nieodniesienie się do części zarzutów odwołania, tj. kwestii posiadania przez nieruchomość podlegającą podziałowi dostępu do drogi publicznej oraz okoliczności, że nieruchomość została przekazana Skarżącemu w drodze decyzji administracyjnej; 6. art. 16 kpa oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnej, tj. decyzji przyznającej Skarżącemu prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości, a tym samym doprowadzenie do faktycznego przejęcia nieruchomości i to bez odszkodowania. Powołując się na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi z powodu jej bezzasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Będąca przedmiotem skargi decyzja dotyczy zatwierdzenia podziału nieruchomości dokonanego w celu realizacji roszczeń do części nieruchomości na zasadzie art. 95 pkt. 4) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 1899 ze zm.) – dalej jako "u.g.n.". Zgodnie z art. 95 pkt. 4) u.g.n., niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów niniejszej ustawy lub z odrębnych ustaw. Wskazana przesłanka podziału nieruchomości, to jest realizacja roszczeń do części nieruchomości, stanowi samodzielną podstawę do przeprowadzenia postępowania podziałowego. Przepisy ustawy nie uzależniają przy tym możliwości dokonania podziału nieruchomości od tego, czy roszczenie do części nieruchomości, o którym mowa w art. 95 pkt. 4) u.g.n. jest uzasadnione. W przedmiocie tego roszczenia orzeka bowiem właściwy organ w innym postępowaniu. Dla prawidłowego zastosowania art. 95 u.g.n. istotne jest jedynie wskazanie, jaka przyczyna leży u podstaw wszczęcia postępowania podziałowego. Wskazanie tej okoliczności skutkować będzie przyjęciem konkretnej podstawy podziału i determinować będzie ten podział. W przypadku, gdy podstawą podziału jest roszczenie do części nieruchomości, to wówczas dokonany podział nieruchomości będzie służył w przyszłości dokładnemu określeniu danych geodezyjnych gruntu, co do którego zapadną orzeczenia rozstrzygające o zasadności zgłoszonego roszczenia (por. uzasadnienia do wyroków: WSA w Rzeszowie z dnia 10 lutego 2010 roku, sygn. II SA/Rz 1026/09, NSA z dnia 26 stycznia 2011 roku, sygn. I OSK 446/10). Z powyższego wynika, że podstawa podziału musi być skonkretyzowana. Nie chodzi przy tym tylko o powołanie samego przepisu, art. 95 pkt. 4) u.g.n. czy jak na gruncie niniejszej sprawy art. 2a pkt. 2) ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 1693 ze zm.), ale o skonkretyzowanie terenu (obszaru), który ma być wydzielony z istniejącej działki ewidencyjnej w taki sposób, aby organ, który będzie zatwierdzał podział był w stanie na poziomie przestrzennym zidentyfikować, czy projekt podziału odpowiada zgłaszanemu roszczeniu do części nieruchomości. Organ zatwierdzający podział nieruchomości nie bada oczywiście zasadności powoływanego roszczenia, ale powinien zweryfikować, czy projektowany podział odpowiada temu roszczeniu. Podział następuje bowiem w celu realizacji określonego roszczenia do części nieruchomości, a zatem powinien być on zgodny na poziomie przestrzennym (geodezyjnym) z przedmiotowym roszczeniem. To jednak na gruncie niniejszej sprawy nie nastąpiło. Jak wynika z treści pisma z dnia 15 lipca 2022 roku Zarządu Dróg Miasta K. , działka nr [...] jest zagospodarowana infrastrukturą drogową – zatoką postojową oraz chodnikiem stanowiącym integralną część drogi publicznej ul. [...], natomiast działka nr [...] jest zagospodarowana infrastrukturą drogową w postaci chodnika oraz pasa zieleni przydrożnej, w której jest zlokalizowana linia oświetlenia ulicznego. W aktach sprawy znajduje się protokół z dnia 24 maja 2022 roku z czynności przyjęcia i przebiegu granic nieruchomości (k. 60-61 a.a.) oraz dwie mapy z projektem podziału działki nr [...] (k. 63 a.a) – której dotyczy niniejsza sprawa oraz działki nr [...] (k. 62). Zgodnie z projektem podziału działki nr [...] działka ta dzieli się na działki nr: [...] (od strony zachodniej), [...] (od strony południowej) i [...] (pozostała część działki, która ma pozostać w użytkowaniu wieczystym Skarżącej). Analiza projektu podziału działki nr [...] (k. 63 a.a.), protokołu z dnia 24 maja 2022 roku (k. 60-61 a.a.) oraz pisma Zarządu Dróg Miasta K. z dnia 15 lipca 2022 roku (k. 1-14 a.a.) nie pozwala jednak wyraźnie uchwycić, czy projekt podziału odpowiada roszczeniu do części nieruchomości, na które powołuje się Gmina (Zarząd Dróg Miasta K. ). Z mapy ewidencyjnej (k. 60 a.a) wynika, że wydzieloną działkę nr [...] stanowią: jezdnia z kostka prefabrykowanej (oznaczenie na mapie: "j.kp."), bruk (oznaczenie na mapie: "br."), chodnik – kostka prefabrykowana (oznaczenie na mapie: "ch.kp.") oraz tereny pokryte zielenią – trawniki (oznaczenie na mapie: "I I" ). Natomiast stosownie do tej samej mapy (k. 60 a.a) wydzieloną działkę nr [...] stanowi teren pokryty zielenią – trawnik (oznaczenie na mapie: "I I" ), oraz częściowo chodnik – kostka prefabrykowana (oznaczenie na mapie: "ch.kp."). Zestawienie tych danych z pismem Zarządu Dróg Miasta K. z dnia 15 lipca 2022 roku w odniesieniu do działki nr [...] budzi wątpliwości, czy w istocie podział działki odpowiada roszczeniu do części nieruchomości (nr [...]). Opis nieruchomości zawarty w piśmie z dnia 15 lipca 2022 roku oraz danych zawartych na mapie różni się. Zatoka postojowa oraz chodnik (jak wskazano w piśmie z dnia 15 lipca 2022 roku w odniesieniu do działki nr [...]) nie są tożsame z jezdnią, brukiem, chodnikiem i terenem zieleni – trawnikiem (jak wynika z mapy k. 60 a.a.). Powyższe różnice mogą wynikać z nieprecyzyjnych sformułowań w samym opisie działki nr [...] zawartym w piśmie Zarządu Dróg z dnia 15 lipca 2022 roku, albo być też wynikiem wadliwego projektu podziału. Te kwestie zostały jednak przeoczone przez organy, które w ogóle nie zwróciły uwagi na te okoliczności. To z kolei oznacza, że zatwierdzony podział działki nr [...] nie koresponduje z treścią pisma charakteryzującego roszczenie na poziomie przestrzennym, czy geodezyjnym (por. pismo Zarządu Dróg Miasta K. z dnia 15 lipca 2022 roku). Powyższe stanowi o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2000 ze zm.) – dalej jako "K.p.a.", poprzez niewyjaśnienie całości okoliczności sprawy i zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy Z tego względu Sąd uchylił decyzję organu odwoławczego. Powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, może jednak wyjaśnić organ odwoławczy i w związku z tym nie jest konieczne uchylanie również decyzji organu I instancji. Ponadto wobec powoływanych przez Skarżącą okoliczności, organ uzyska decyzję ustanawiającą użytkowanie wieczyste na rzecz prawnego poprzednika Spółki i ustali jaki jest, w świetle tej decyzji, rzeczywisty zakres ustanowionego użytkowania wieczystego i czy obejmuje on również elementy drogi, na które wskazuje Zarząd Dróg Miasta K. . Odnosząc się natomiast do zawartych w skardze zarzutów, koncentrujących się w zasadniczej części na wskazaniu, że Gminie nie przysługuje roszczenie o przeniesienie prawa własności projektowanej działki, a więc roszczenie do wydzielanej nieruchomości, to trzeba wskazać, że nie zasługują one na uwzględnienie. Skarżąca wskazała, że przedmiotowa nieruchomość jest przedmiotem obrotu cywilnoprawnego i jest w posiadaniu Skarżącej Spółki od czasu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na jej rzecz. Spółka ma tytuł prawny do dysponowania przedmiotową nieruchomością na podstawie decyzji o przyznaniu prawa użytkowania wieczystego na rzecz prawnego poprzednika Spółki, co znajduje odzwierciedlenie w treści księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości. Ponadto, w ocenie Skarżącej, decyzja narusza wyrażoną w art. 16 K.p.a., zasadę trwałości decyzji administracyjnej, tj. decyzji Wojewody Krakowskiego przyznającej Skarżącemu prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości, a tym samym prowadzi do faktycznego przejęcia nieruchomości i to bez odszkodowania. Zarzuty te o tyle nie są uzasadnione, że koncentrują się na zasadności potencjalnego roszczenia, na które powołuje się Gmina. Ta kwestia jednak – to znaczy zasadność roszczenia – wykracza poza ramy niniejszej sprawy i w związku z tym nie była przedmiotem rozstrzygania przez organy. Jak wskazano już powyżej zatwierdzenie podziału nieruchomości na zasadzie art. 95 pkt. 4) u.g.n. nie jest uzależnione od tego, czy roszczenie do części nieruchomości jest uzasadnione. Skoro zatem w postępowaniu prowadzonym w oparciu o art. 95 pkt. 4) u.g.n. kwestia zasadności potencjalnego roszczenia nie jest rozpatrywana, to w konsekwencji na gruncie niniejszej sprawy za bezzasadne trzeba uznać wszelkie zarzuty, które sprowadzają się do negowania zasadności tego roszczenia. Podobnie na gruncie niniejszej sprawy nie może być również mowy o naruszeniu trwałości decyzji (art. 16 K.p.a.). Zgodnie z art. 16 K.p.a.: § 1. Decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. § 2. Decyzje mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonych w odrębnych ustawach. § 3. Decyzje ostateczne, których nie można zaskarżyć do sądu, są prawomocne. Wynikająca z tego artykułu zasada trwałości decyzji oznacza, że uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w ustawach szczególnych. Powoduje ona, że decyzje ostateczne nie mogą być zmieniane lub uchylane w sposób dowolny, a jedynie w trybach nadzwyczajnych wewnątrzadministracyjnych – w wypadkach i trybie wprost określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego lub przepisach szczególnych (por. H. Knysiak – Sudyka komentarz do art. 16 K.p.a. teza 1 [w:] Knysiak-Sudyka Hanna (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, WKP 2019; LEX/el). Jednakże na gruncie niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia zasady trwałości w odniesieniu do decyzji przyznającej prawo użytkowania wieczystego na rzecz prawnego poprzednika Spółki. Przedmiotem niniejszej sprawy nie jest bowiem weryfikacja wydanej decyzji przyznającej prawo użytkowania wieczystego, w konsekwencji nie może być mowy o naruszeniu zasady trwałości tej decyzji. Na marginesie można wskazać, że zasada trwałości decyzji nie ma charakteru bezwzględnego. Uchylenie lub zmiana decyzji, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania – jak już wskazano powyżej może nastąpić w wypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych (por. też np. uzasadnienie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 roku, sygn. P 46/13). Wobec stwierdzonych naruszeń przepisów postępowania zaskarżona decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 pkt 1) lit. a) i lit. c) p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 697 zł składa się kwota uiszczonego przez skarżącą wpisu w wysokości 200 zł, koszty zastępstwa procesowego adwokata w wysokości 480 zł, stosownie do art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa.