I OSK 221/20

Dnia 12 czerwca 2023 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka Sędziowie: sędzia NSA Mariola Kowalska sędzia del. WSA Anna Wesołowska (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Dominik Więckowski po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2023 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 233/19 w sprawie ze skargi E. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 19 lipca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę E. C. (Skarżąca) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (Kolegium) z [...] stycznia 2019 r. w przedmiocie zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości. Skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości zarzucając mu naruszenie : 1. przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy): a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie czy zaopiniowany projekt podziału nieruchomości prowadzi do utworzenia drogi spełniającej wymogi ustawowe; b) art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie, wyrażającej się w pozytywnym zaopiniowaniu wstępnego projektu podziału nieruchomości; c) art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy postanowienia w przedmiocie wstępnego projektu podziału nieruchomości, podczas gdy zaskarżona decyzja nie spełnia przesłanek do dokonania podziału nieruchomości z urzędu; d) art. 8 k.p.a. poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez wydawanie postanowień przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych, a mianowicie, w stosunku do sąsiadujących nieruchomości nie wydano postanowienia w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości. e) art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia Wójta Gminy Z. (Wójt) z [...] września 2018 roku, w sytuacji gdy prawidłowe było uwzględnienie skargi. 2. przepisu prawa materialnego to jest art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2018.0.2204 t.j. - Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, dalej: “u.g.n."), poprzez błędne przyjęcie, iż przesłanki do dokonania podziału nieruchomości z urzędu zostały spełnione oraz że istnieje konieczność realizacji podziału nieruchomości, w sytuacji gdy utworzenie drogi dojazdowej jest możliwe przy wykorzystaniu zasobów gminnych. Skarżąca na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a.b.c. p.p.s.a. wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania jak również o zasądzenie kosztów postpowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego narusza jej interes, jak również przepisy prawa materialnego, w szczególności art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W treści przedmiotowego postanowienia Wójt wskazał, iż działka oznaczona na wstępnym projekcie nr 1 w stanie faktycznym stanowi drogę, z czym Skarżąca się nie zgadza. Aktualnie nieruchomość ta służy celom rekreacyjnym i jest ogrodzona. Jej nieruchomość nie spełnia funkcji drogi, korzysta z niej na wyłączność, teren ten jest ogrodzony i osoby trzecie nie maja tam wstępu. Skarżąca podniosła, że dokonanie podziału nieruchomości nie może zostać utrzymane w mocy, uszczuplenie wielkości przedmiotowej działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] o wielkości 0,3650 ha uniemożliwi jej wykorzystanie pod dalsze zabudowania. Pomniejszenie metrażu nieruchomości całkowicie uniemożliwi wybudowanie domu jednorodzinnego, gdyż zachowanie wymaganych odległości domu jednorodzinnego od granic spowoduje, iż planowania nieruchomość nie zmieści się na pozostałej części gruntu. Mając na względzie powyższe wydzielenie przedmiotowej nieruchomości godzi przede wszystkim w prawo własności Skarżącej. Wskazała, że Wójt nie wykazał interesu publicznego. Każda z sąsiadujących działek posiada swój dojazd albo z drogi gminnej albo na podstawie służebności. Ponadto drogę można poprowadzić przez nieruchomości należące do Gminy poprzez przedłużenie wydzielonego już pasa pod drogę o nr działki [...]. Skarżąca podkreśliła, że brak jest interesu publicznego w wydzieleniu nieruchomości pod drogę publiczną, w sytuacji kiedy dalsza część nieruchomości, która miałaby służyć pod drogę publiczną jest nieruchomością o szerokości 1,50 m, co przede wszystkim nie spełnia warunków do uznania jako drogę, ponadto uniemożliwia poruszanie się pojazdom samochodowym. Dodatkowo ruch samochodowy spowoduje, że poruszający się tam piesi nie będą mieli możliwości minięcia się z nadjeżdżającym pojazdem, albowiem tereny prywatne będące po obu stronach przewidywanej drogi są ogrodzone. Spowoduje to absurdalną sytuację, że pieszy będzie musiał tam mieć zakaz poruszania. Skarżąca wskazała, że nieruchomość ta jest podmokła. Jej doprowadzenie do stanu użytkowania według planów zagospodarowania przestrzennego będzie inwestycją drogą i jednocześnie chybioną. Służąca do tej pory jako trasa piesza, do spacerów z aktualnym oznakowaniem "zakaz wjazdu" uniemożliwi pieszym poruszanie się po niej. Skarżąca wskazała dodatkowo, że droga dojazdowa musi mieć 3 m. O ile nieruchomość należąca do niej, a którą Wójt chce podzielić, spełnia ten wymóg, o tyle kolejna nieruchomość gruntowa biegnąca przez grunt o numerze ewidencyjnym [...] wymogów tych juź nie spełnia, albowiem szerokość ok 1,50 m nie pozwoli na ruch pojazdów samochodowych, czemu przeszkadza usytuowany słup energetyczny. Skarżąca przwołała brzmienie z § 14 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i dołączyła do skargi kasacyjnej szczegółowe omówienie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne gminne załączone. Odnosząc się do argumentacji Wójta dotyczącej przeznanczenia działki na teren ulicy klasy [...] – dojazdowa Skarżąca wyjaśniła, że droga dojazdowa to najniższa z klas dróg publicznych według podziału wprowadzonego przez Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Wodnej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r,, Nr 43, poz. 430) oraz podkreśliła, że działka nie spełnia tychże warunków. Zwróciła również uwagę, że działka sąsiadująca z jej nieruchomością stanowi podmokły teren momentami o szerokości ok. 1,5 m, na której dodatkowo po środku usytuowany jest słup energetyczny należący do zasobów [...]. Uzasadnianie zaskarżonego postanowienia, iż jest ono niezbędne do realizacji celu publicznego stanowi skrajne przekłamanie rzeczywistości. Z uwagi przede wszystkim na szerokość nieruchomości, a także na fakt, iż teren jest podmokły i nie ma możliwości by obszarem tym poruszały się samochody. Dlatego też nie można wskazywać tutaj na realizację celu publicznego, albowiem żadnego celu publicznego w przedmiotowej sprawie nie ma. Wydzielenie działki, która absolutnie nie służy realizacji celu publicznego jest świadomym działaniem na szkodę obywatela, stanowi jawne łamanie jego praw oraz naruszenie prawa własności Skarżąca wskazała, że w jej ocenie planowany podział realizowany jest w celu zaspokojenia interesu prawnego - spełnienie oczekiwań użytkowania nieruchomości przez nowego właściciela działki nr [...]. Skarżąca wskazała dodatkowo, że przy jej nieruchomości znajduje się nieruchomość, znajdująca się pod opieką Konserwatora Zabytków i która wpisana jest do rejestru zabytków, co uniemożliwia przeprowadzenie tam drogi gminnej, albowiem zarówno nieruchomość jak również ogrodzenie tej nieruchomości jest w złym stanie technicznym. Skarżąca wskazała, że wnosiła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego. Wniosek ten nie został rozpoznany, pomimo iż miał istotne znaczenie dla sparwy. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instnacji, że jeśli okoliczności faktycznie podniesione przez nią, jak np. zabudowania zabytkowe, podmokły teren czy zbyt wąska nieruchomość uniemożliwiają utworzenie drogi, to Inwestor nie otrzyma pozwolenia na budowę. Podkreśliła, że Sąd pominął kwestię, że rolą organu odwoławczego jest badanie zasadności wydawanych decyzji już na etapie ich wydawania. Z treści uzasadnienia jednak wynika, że dotychczasowe decyzje organów są słuszne, a jeśli zarzuty Skarżącej są faktycznie słuszne to końcowo Inwestor nie otrzyma zezwolenia na dokonanie założonych prac. W tym stanowisku brak jest jednak ochrony interesu obywateli, któremu właśnie służy sądowa kontrola legalności decyzji, co narusza przepisy postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Kolegium wniosło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Przed przystąpieniem do ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej przypomnieć należy istotę zaistniałego w sprawie sporu. Organy obu instancji zaopiniowały pozytywnie podział nieruchomości stanowiącej własność Skarżącej, oznaczonej numerem ewidencyjnym działki [...] o pow. 0,3650 ha, położonej w miejscowości Ł., arkusz [...] obr. Ł., na dwie działki nr [...] o pow. 0,0371 ha, stanowiącej drogę gminną oraz nr [...] o pow. 0,3279 ha, stanowiącej pozostałość dzielonej nieruchomości, stwierdzając, że jest on zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr [...]Rady Gminy Z. z dnia [...] lutego 2006 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z. dla obszaru sołectwa Ł., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...] maja 2006 roku. Podstawą prawną rozstrzygnięcia organów był. 93 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 121 ze zm. – dalej u.g.n.). Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. uznając, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że dla poprawności zarzutu sformułowanego w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, tj. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. konieczne jest wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami. Sąd administracyjny nie orzeka na podstawie przepisów k.p.a., lecz na podstawie przepisów p.p.s.a. To na podstawie tej ustawy sąd administracyjny ocenia legalność postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie przepisów k.p.a. Stąd prawidłowo sformułowany zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) powinien przywoływać odpowiednie przepisy procedury sądowoadministracyjnej, ale w powiązaniu z przepisami k.p.a., jak również innymi przepisami dotyczącymi postępowania jeżeli takie przepisy w danej sprawie miały zastosowanie. W niniejszej sprawie Skarżąca nie powiązała zarzutu naruszenia przepisów k.p.a. z przepisami p.p.s.a. co oznacza, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania sformułowane zostały wadliwie. Stanowią one praktycznie powielenie zarzutów podniesionych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Niezależnie od tej oceny, tak sformułowane zarzuty wymagają jednak wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie przywołanej za ich pomocą argumentacji (por.: uchwała NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09). Skarżąca w zarzutach objętych punktem 1.a i b petitum skargi kasacyjnej kwestionuje ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd za podstawę kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Sąd kasacyjny przypomina, że zgodnie z art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n. podział nieruchomości może zostać przeprowadzony z urzędu jeżeli jest niezbędny do realizacji celów publicznych. Zatem w toku postępowania, o którym mowa w art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n. organ zobowiązany jest do ustalenia czy planowany pdział jest niezbędny do realizacji celu publicznego. Organy obu instancji uznały, że podział uzasadniony jest faktem przeznaczenia planowanej do wydzielenia działki nr [...] na cele publiczne to jest pod budowę drogi. Stanowisko to podzielłi Sąd pierwszej instancji. Pojęcie celów publicznych zdefiniowane zostało w art. 6 u.g.n. Stosownie do pkt 1 cytowanego artykułu za jeden z celów publicznych ustawodawca uznaje wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. W konsekwencji w niniejszej sprawie weryfikacja, czy zaistniały przesłanki do zastosowania art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n., sprowadzała się do dokonania wykładni przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i sprawdzenia czy zatwierdzony projekt podziału odpowiada wiążącym postanowieniom tego planu dotyczącym określenia terenów przeznaczonych pod drogi publiczne. Takie przeznaczenie działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznacza bowiem, że działka stała się niezbędna na cel publiczny już z datą przyjęcia aktu prawa miejscowego (por. wyroki NSA z 19 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 410/07; z 28 sierpnia 2009 r. sygn. akt I OSK 10/09; z 3 lutego 2012 r. sygn. akt I OSK 274/11; z 16 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 1434/18). Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał, że wstępny projekt podziału przewiduje wydzielenie działki oznaczonej nr. "[...]" o pow. 0,0371 ha, która w planie miejscowym znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...], z przeznaczeniem na teren ulicy klasy "[...]" – dojazdowej. Sąd Wojewódzki wyjaśnił dalej, że w świetle rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 124), drogi dojazdowe, oznaczone symbolem "D", są drogami publicznymi ( §4 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia). Skarżąca uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania podkreślała, że działka wbrew przyjętemu przez Sąd stanowisku organów nie stanowi drogi, jest bowiem orgrodzona i użytkowania rekreacyjnie. Odnosząc się do tych zarzutów Sąd kasacyjny wyjaśnia, że przywołana przez Skarżącą argumentacja nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Skarżąca nie zakwestionowała przyjęcia przez organy i Sąd pierwszej instancji, że działka, która ma powstać w wyniku podziału, przeznaczona jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod drogę publiczną. W konsekwencji bez znaczenia dla sprawy są również rozważania Skarżącej dotyczące możwliości przeprowadzenia drogi publicznej przy wykorzystaniu innych nieruchomości, argumenty dotyczące braku potrzeby urządzania drogi publicznej czy też ewentualnego ograniczenia w możliwości korzystania z pozostałej części nieruchomości przez Skarżącą. Argumenty te zmierzają bowiem do zakwestionowania zapisów miejscowego planu zagospodarownia przestrzennego. Kwestionowanie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dotyczącym planowanego przebiegu dróg publicznych mogło być dokonywane na etapie jego sporządzania poprzez zgłoszenie odpowiednich uwag (w trybie art. 18 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm., dalej : "u.p.z.p."). Postanowienia już uchwalonego planu mogą być natomiast kwestionowane poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego przez podmiot, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 40 ze zm., dalej "u.s.g."). Zatem to w owych postępowaniach Skarżąca mogłaby podnosić wyrażone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia jej interesu, prawa własności czy też, jak to określiła “zasad współżycia społecznego". Również argumenty dotyczące warunków dotyczących sąsiednich działek (podmokły teren, wpisanie określonych budowli do rejestru zabytków, umiejscowienie słupa elektrycznego) nie mogły prowadzić do zanegowania ustalenia, że planowana do wydzielenia nieruchomość jest nieznędna do realizacji celu publicznego jakim jest budowa drogi, skoro nie zostało przez Skarżącą podważone stanowisko organów i Sądu pierwszej instancji co do przeznaczenia spornej działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod drogę publiczną. Zatem zarzuty objęte punktem 1.a i b petitum skargi kasacyjnej uznać należało za niezasadne. Stawiając zarzut naruszenia art. 11 k.p.a. Skarżąca uzasadnia niedostatecznym wyjaśnieniem podstaw i przesłanek utrzymanego w mocy postanowienia. Odnosząc się do tego zarzutu Sąd kasacyjny wyjaśnia, że Kolegium w uzasadnieniu swojego postanowienia wskazało podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia jak również odniosło się szczegółowo do zarzutów podnoszonych w zażaleniu w tym m.in. do argumentów dotyczących szerokości planowanej drogi, w tym co do wynikającej z zapisów § 22 pkt 2.1 miejscowego planu zagospodarowania możliwości dokonania zwężeń ustalonej szerokości projektowanej drogi dojazdowej w ramach linii rozgraniczających. Organ wyjaśnił również, że nie mają zastosowania w sprawie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Z 2016 r. poz. 1422 ze zm.). Podkreślił, że organy obu instancji związane były postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi akt prawa miejscowego będący w świetle Konstytucji źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Odnosząc się do zarzutu wskazanego w punkcie 1.f. petitum skargi kasacyjnej, to jest zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. przypomnieć należy, że obowiązkiem sporządzającego skargę kasacyjną jest sprecyzowanie konkretnej jednostki redakcyjnej danego przepisu, która została naruszona. Artykuł 8 k.p.a składa się z dwóch paragrafów, zaniechanie wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej, która w ocenie Skarżącej została naruszona uniemożliwia odniesienie się do zarzutu. Sąd kasacyjny zwraca w tym miejscu jedynie uwagę, że twierdzenia Skarżącej dotyczące zaniechania wydania przez organy postanowień w stosunku do sąsiednich nieruchomości nie zostały poparte żadnymi dowodami. Zarzut objęty punktem 1.e petitum skargi kasacyjnej uzasadniony bezzasadnym utrzymaniem w mocy zaskarżonego postanowienia Wójta również jest oczywiście niezasadny. Sąd pierwszej instancji nie utrzymywał w mocy postanowienia tylko oddalał skargę na podstawienie organu drugiej instancji. Przywołany jako wzorzec kontroli art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. obliguje organ drugiej instancji do utrzymania w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia organu piewszej instancji o ile odpowiada ono prawu. Zatem do naruszenia tego rzepisu mogłoby dojść jedynie w sytuacji wykazania, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji nie odpowiadało prawo. Taka sytuacja w sprawie nie zaistniała. Zarzut naruszenia prawa materialnego winien wskazywać, czy w ocenie skarżącego kasacyjnie Sąd pierwszej instancji naruszył ów przepis poprzez błędną wykładnię, wówczas wskazać należy na czym polegał błąd sądu oraz przedstawić prawidłową wykładnię czy też poprzez niewłaściwe zastosowanie. W tym ostatnim przypadku skarżący kasacyjnie winien wykazać, że niekwestionowanym stanie faktyczny dany przepis prawa materialnego nie znajduje zastosowania. Skarżąca uzsadniając zarzut naruszenie art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n. ograniczyła się do wskazania, że błędnie przyjęto, że przesłanki do dokonania podziału zostały spełnione. Oznacza to, że zarzut naruszenia prawa materialnego obejmował w istocie zarzut naruszenia przepisów postępowania to jest wadliwego ustalenia stanu faktycznego. Jak już wyjaśniono, zarzuty objęte punktem 1 petitum skargi kasacyjnej uznane zostały za niezasadne. Oznacza to, że w przyjętym przez Sąd i niezakwestionowanym przez Skarżącą stanie faktycznym sprawy znajdował zastosowanie art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n. Skarżąca w uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazywała, że wnosiła o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego. Nie zarzuciła jednak Sądowi pierwszej instancji naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a., nie było zatem możliwe odniesienie się do przywołanej przez nią argumentacji dotyczącej zaniechania przeprowadzenia dowodu. Końcowo, Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że dostrzega i podziela wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogłąd, w którym wskazuje się na zbędność wydawania opinii o zgodności proponowanego podziału z planem miejscowym, w trybie art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n., w sytuacji gdy podział ów uruchamiany jest z urzędu. Zwraca się mianowicie uwagę, że nie ma potrzeby by ten sam organ, który zatwierdza podział nieruchomości, odrębnie wypowiadał się o zgodności tego podziału z ustaleniami planu miejscowego. W takiej bowiem sytuacji wystarczy jego ocena, że wymagana zgodność występuje, po czym zlecenie geodecie uprawnionemu opracowania projektu podziału (por. wyroki NSA: z 12 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 450/14, z 29 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 649/17; z 29 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 650/17, z 16 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 1433/18). Jednak z uwagi na brak odpowiednich zarzutów skargi kasacyjnej, nie było możliwe zbadanie zaskarżonego wyroku co do jego prawidłowości w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Uzasadnienie zostało sporządzone stosownie do wymogów określonych w art. 193 zdanie 2 p.p.s.a zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżącej – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, stąd też rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.