II SA/Kr 405/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Ne [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 12 stycznia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji

[...] sp. z o.o z siedzibą w S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 12 stycznia 2018 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia [...] czerwca 2017 r. którą orzeczono nakaz rozbiórki zbiornika nr [...] zlokalizowanego na terenie działki nr [...] w m. [...], gm. [...]. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na jego uzasadnienie podano, że wykonanie decyzji oznaczać będzie dla skarżącej znaczne straty finansowe, w tym utratę płynności finansowej, co oznacza trudne do odwrócenia skutki ekonomiczno-gospodarcze. Skarżąca wyjaśniła, że działa na rynku gospodarki odpadami od 1997 r. aktualnie prowadząc działalność wyłącznie w zakresie zbierania odpadów, w tym odpadów niebezpiecznych. Zebrane odpady magazynuje na terenie nieruchomości w [...], przy ul [...], w znajdującej się tam hali magazynowej oraz dwóch zbiorniach betonowych. Wskazała przy tym, że na dzień złożenia skargi na terenie nieruchomości znajduje się 65 tyś. ton odpadów. Zaznaczyła, że jest związana szeregiem umów o świadczenie usług odbioru odpadów, zaś baza klientów liczy ponad 3500 dostawców. Wyłączenie użytkowania zbiornika nr [...] poprzez jego rozbiórkę wpłynie na możliwości skarżącej wywiązywania się z zawartych umów, co doprowadzi do naliczenia kar umownych i osłabienie wiarygodności rynkowej spółki, jak również narazi ją na utratę płynności finansowej, w tym możliwości spłaty zaciągniętego kredytu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W ocenie Sądu, skarżąca uprawdopodobniła ryzyko wystąpienia okoliczności uzasadniających konieczność zastosowania tymczasowej ochrony prawnej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka w przedmiotowym wniosku wskazała bowiem, że zbiornik co do którego orzeczono nakaz rozbiórki jest niezbędny do prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług w postaci odbioru odpadów. Wskazała również, że wykonanie nakazu rozbiórki oznaczać będzie niemożność wywiązania się z zawartych umów, co skutkować będzie utratą jej wiarygodności rynkowej, jak również bezpośrednio wpłynie na kondycję finansową spółki i możliwość realizowania zobowiązań pieniężnych jakich jak spłata zaciągniętego kredytu. Podniesione okoliczności, w tym zasygnalizowana ilość oraz rodzaj kontrahentów spółki (świadczenie usług także na rzecz spółek komunalnych, szpitali, spółek Skarbu Państwa) realizują przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy też zaznaczyć, że charakter nałożonego na skarżącą obowiązku z samej jego istoty oznacza, że jego wykonanie mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki, a także wyrządzić znaczną szkodę. Dokonanie bowiem rozbiórki przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy przez Sąd, łączy się z niebezpieczeństwem powstania trudnych do odwrócenia skutków, a ewentualne odwrócenie tych skutków (tzn. skutków rozbiórki) możliwe jest tylko poprzez budowę nowego obiektu identycznego z obiektem rozebranym. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.