II SA/Kr 315/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: WSA Piotr Fronc Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. R. i S. R. na czynność Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie w przedmiocie włączenia karty ewidencyjnej budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce ewidencyjnej nr [...], os. F. w miejscowości O. do wojewódzkiej ewidencji zabytków I. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności, II. zasądza od Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków solidarnie na rzecz A. R i S. R. kwotę 714 zł (słownie: siedemset czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

A. R. i S. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na techniczną czynność czynność Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie w przedmiocie włączenia karty ewidencyjnej budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce ewidencyjnej nr [...], os. [...] w miejscowości O. G. do wojewódzkiej ewidencji zabytków. Zaskarżonej czynności skarżący zarzucili: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art.7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji brak wszechstronnego rozważenia przez Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie, Delegatura w Nowym Targu wszystkich okoliczności sprawy koniecznych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli - w tym skarżących, a tym samym nienależyte i niekompletne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności powodów, dla których - budynek mieszkalny położony w O. G. os. [...] został uznany za zabytek i wpisany do wojewódzkiej ewidencji zabytków. Organ lakonicznie wskazał, iż: "Budynek mieszkalny powstał w II poi XX w. w miejscowości O. G., os. [...], dz. ewid. [...], województwo małopolskie, powiat n. , O. D. , współrzędne geograficzne: brak, obiekt mieszkalny, zachowania: dobry, budynek drewniany, zrębowy. Stolarko okienna drewniano, konstrukcja oraz dach nienaruszone. Budynek mieszkalny, wolnostojący, drewniany o konstrukcji zrębowej, szczyt zdobiony słonecznikiem, kryty dachem dwuspadkowym pokryty blachą na rąbek stojący. Obiekt jednotraktowy o Gmina stan symetrycznym rzucie z werandą i facjatą o cechach stylistycznych stylu witkiewiczowskiego. Zagrożenia wartości kulturowych związane z niekontrolowanym przekształceniem substancji, degradacji formy indywidualnej, degradacją techniczną zabytku, niewłaściwą eksploatacją budynku zabytkowego, ignorowaniem wartości detalu i faktury elewacji. Postulaty konserwatorskie: zachowanie obiektu w niezmienionej formie, z uwagi na wartość historyczną obiektu dla miejscowości oraz wyraziste cechy stylowe i dziejowe. Dążenie do przywrócenia mu pierwotnej funkcji, zachowanie wartości architektonicznych oraz zachowanie wartości obiektu w świadomości lokalnej społeczności." - podczas gdy zupełnie pominięto, że wszystkie okna (pierwotne) w budynku zostały wymienione na okna drewniane, zaś w 2010 r. te drewniane okna zostały w całym domu wymienione na plastikowe oprócz 3 okien w dolnej części budynku - tak więc nie można przyjąć, iż są to pierwsze okna w budynku, kolejno nie jest to pierwotne pokrycie dachu, gdyż stara blacha została wymieniona na nową w 2006 r., co więcej wykonano wówczas nowe rynny, ponadto Organ z niewiadomych przyczyn pominął tak istotny fakt, iż na dachu znajduje się instalacja paneli fotowoltaicznych więc ciężko przyjąć, iż konstrukcja oraz dach są nienaruszone ponadto z tyłu domu (łazienka) oraz z boku (kotłownia) dobudowano tzw. murowaną dobudówkę, co z całą pewnością wpłynęło na pierwotną formę budynku, należy wskazać, że w aktach Organu znajduje się tylko jedno zdjęcie budynku, które nie przedstawia wyglądu całości budynku, a jedynie wybiórczy fragment. Należy wskazać, że organ wskazuje na wartość historyczną obiektu oraz zachowanie wartości obiektu w świadomości lokalnej społeczności jednak nie popiera swojego stanowiska żadnymi dowodami, a więc te twierdzenia należy przyjąć, iż są gołosłowne (żadna publikacja historyczna nie wspomina w swej treści, jak również Skarżący nigdy nie słyszeli by w ich domu miały miejsce, jakieś wydarzenia historyczne, a biorąc pod uwagę, że dom ten powstał w latach 60 ubiegłego wieku bardzo ciężko uwierzyć, w znaczenie historyczne tego miejsca). Organ także zupełnie pomija fakt, iż dom ten został w przeszłości pomalowany (kocówka lat 90 ubiegłego wieku), a więc już ten przemawia za tym, że dom utracił pierwotny wygląd; - art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie przez Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie, Delegatura w Nowym Targu postępowania w sposób skutkujący utratą zaufania obywateli do Organów Państwa w szczególności poprzez brak rzetelnej i wnikliwej oceny materiału zgromadzonego w sprawie, a w szczególności brak ustalenia, czy wskazany budynek jest w istocie zabytkiem, brak analizy wyglądu całego budynku (zdjęcie przedstawia tylko fragment budynku) i pominięcie faktu powstania tzw. dobudówki, jak również pominięcie tak istotnych okoliczności, jak fakt, iż budynek mieszkalny zmienił swoją pierwotną formę w związku z faktem wykonania tzw. murowanej dobudówki oraz wymiany okien i poszycia dachowego, pomalowania go, montażu paneli fotowoltaicznych. 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. 2017 r. poz. 2187 ze zm. dalej: "ustawa o ochotnie zabytków" albo "u.o.z."), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że budynek położony na dz. ewid. nr [...] w O. G. stanowi zabytek w świetle definicji zawartej w tym przepisie w sytuacji, gdy w rzeczywistości nie zostały spełnione przesłanki uznania tego budynku za zabytek; do ewidencji winny być wpisane jedynie te obiekty, które ze względu na posiadane wartości historyczne, naukowe i artystyczne zasługują na zachowanie, przy czym nie ulega wątpliwości, że posiadanie takich walorów nie może być z góry zakładane - co w przedmiotowej sytuacji uczynił Organ, lecz powinno być poprzedzone ekspertyzą czy badaniami - co zostało kompletnie zaniechane, a organ ograniczył się tylko do lakonicznego stwierdzenia, że: "zachowanie obiektu w niezmienionej formie, z uwagi na wartość historyczną obiektu dla miejscowości oraz wyraziste cechy stylowe i dziejowe. Dążenie do przywrócenia mu pierwotnej funkcji, zachowanie wartości architektonicznych oraz zachowanie wartości obiektu w świadomości lokalnej społeczności." podczas gdy organ nie wskazał żadnych konkretnych wydarzeń, które mogłyby świadczyć o wartości historycznej budynku, jak również pominął fakt, iż budynek został przebudowany w związku z czym stracił pierwotny charakter. - § 14 ust. 1 w zw. z § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych na granice niezgodnie z prawem (Dz.U. nr 113. poz. 661 dalej: "rozporządzenie") poprzez niewłaściwe zastosowanie i założenie karty ewidencyjnej zabytku obiektu nieruchomego dla budynku, którego zabytkowy charakter nie został w żaden sposób potwierdzony i włączenie tej karty do wojewódzkiej ewidencji zabytków, w sytuacji gdy dane zawarte w karcie ewidencyjnej nie są ani wyczerpujące, ani prawdziwe; - § 19 pkt 1-3 miejscowego planu zagospodarowania Gminy O. D. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy O. D. nr XXIV/159/04 z dnia 21.09.2004 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 15.10.2004 r. 309, poz. 3289) w zw. z art. 7 pkt 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że budynek zlokalizowany przy adresie. Os. [...], O. G. znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej podczas gdy zapisy ww. miejscowego planu zagospodarowania w swej treści nie odnoszą się w żaden sposób konkretnie do budynku mieszkalnego zlokalizowanego przy adresie: os. [...] w O. G. , a zawierają ogólne zapisy dotyczące zasad postępowania dla całego obszaru Gminy O. D., gdzie znajdują się zespoły i obiekty zabytkowe stanowiące wartości kulturowe rangi regionalnej, do których należą m. in.: dwór, zespół przemysłu ludowego, kurna chata - zamieszczone w rejestrze PSOZ, a także: zespoły kościelne, liczne budynki mieszkalne, 1 kapliczka zabytkowa, oraz zasoby kulturowe budownictwa drewnianego; stodoły, szałasy, koliby górskie i kapliczki drewniane - zamieszczone w ewidencji PSOZ ; Skarżący wnieśli o dopuszczenie uzupełniających dowodów z dokumentów niezbędnych do wyjaśnienia wątpliwości, co nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania, a to z: a) informacji o ochronie konserwatorskiej dla budynku zlokalizowanego w os. [...], O. G. na dz. ewid. nr [...] w miejscowości O. G. z dnia 20.01.2026 r. wraz z kartą ewidencyjną obiektu nieruchomego, znak: DNT-I.5133.7.2026.JH b) wydruku księgi wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w N. T., V Wydział Ksiąg Wieczystych, c) zdjęcia tzw. dobudówki do budynku mieszkalnego zlokalizowanego pod adresem: os. [...], O. G. na okoliczność ich treści, a w szczególności: - ustalenia daty powzięcia przez skarżącego wiadomości, że budynek stanowiący jego własność jest wpisany do Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków, - treści karty ewidencyjnej obiektu nieruchomego sporządzonej w listopadzie 2017 r. przez mgr inż. A. P. doręczonej skarżącemu, - danych osobowych właściciela budynku mieszkalnego, - przebudowy budynku ujętego w Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków. Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący są właścicielami działki ewid. nr [...] położonej w O. G. , Gmina O. D., powiat n. , województwo małopolskie na której zlokalizowany jest m. in. budynek mieszkalny pod adresem os. [...]. Skarżący kwestionują zasadność dokonanej czynności w postaci włączenia karty ewidencyjnej budynku do Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków, wskazując na brak podstaw faktyczny do uznania budynku za zabytek. W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków w Krakowie wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami "Wojewódzki konserwator zabytków prowadzi wojewódzką ewidencję zabytków w formie kart ewidencyjnych zabytków znajdujących się na terenie województwa". Przedmiotowy budynek jest obiektem nieruchomym, zatem zgodnie z obowiązującymi na dzień włączenia obiektu do WEZ tj. listopad 2017 r., przepisami dot. prowadzenia ewidencji zabytków, włączenie obiektu do wojewódzkiej ewidencji zabytków nie wymagało uzyskania zgody właściciela ani nawet nie istniał obowiązek informowania właściciela obiektu o podjętych czynnościach zmierzających do jego włączenia ani też o samym jego włączeniu do ewidencji zabytków a włączenie obiektu do wojewódzkiej ewidencji zabytków nie stanowiło rozstrzygnięcia podejmowanego przez organ w formie decyzji administracyjnej zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 18 kwietnia 2018r . sygn.. akt II OSK 2596/17. W obecnym stanie prawnym przepisy dot. prowadzenia ewidencji zabytków uległy zmianie i wymagane jest informowanie właściciela obiektu o zamiarze włączenia obiektu do ewidencji zabytków jak również o samym włączeniu obiektu do ewidencji zabytków. Wpis do wojewódzkiej ewidencji zabytków nie stanowi żadnej formy ochrony zabytków, o której mowa w art. 7 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Orzecznictwo dotyczące wpisu do wojewódzkiej ewidencji zabytków stoi na stanowisku, że opracowanie dla obiektu zabytkowego karty ewidencyjnej i dołączenie jej do powadzonego zbioru, czyli włączenie do wojewódzkiej ewidencji zabytków ma charakter czynności materialno-technicznej, nie ma formy decyzji, postanowienia bądź zarządzenia. NSA w wyroku z dnia 26.10.2016r. sygn. akt II OSK 96/15 stwierdził, że "organ prowadzący ewidencję zabytków nie jest w świetle ustawy zobowiązany do przeprowadzenia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego w przedmiocie włączenia karty danego obiektu do wojewódzkiej ewidencji zabytków. Postępowanie w sprawie włączenia zabytku do wojewódzkiej ewidencji zabytków na dzień opracowania karty przedmiotowego obiektu tj. listopad 2017r., nie było uregulowane przepisami k.p.a. Z tego faktu wynika, że w tym postępowaniu nie prowadzono szczegółowych czynności wyjaśniających. Jeśli więc do tego postępowania nie mają zastosowania przepisy k.p.a. to skarżący niezasadnie podnosi zarzut naruszenia przez organ przepisów art. 7, 77 § 1, 80 oraz 8 k.p.a. Tak więc organ nie ma obowiązku przeprowadzać szczegółowego postępowania wyjaśniającego, albowiem wpis zabytku do wojewódzkiej ewidencji zabytków ma uproszczony charakter. Nie jest konieczne, aby na okoliczność potwierdzenia walorów zabytkowych organ zlecał sporządzenie opinii przez właściwego biegłego. Wojewódzki Konserwator Zabytków jest wyspecjalizowanym organem dysponującym wykwalifikowaną kadrą kompetentną do badania wartości zabytkowych obiektów na obszarze województwa co potwierdzają wyroki NSA z dnia 26 października 2016r., sygn. II OSK 96/16;z dnia 20 listopada 2017r., sygn. Akt II OSK 2926/16. Zachowanie wpisanego do wojewódzkiej ewidencji zabytków obiektu zabytkowego leży nie tylko w interesie organu czy mieszkańca danego województwa, ale również leży w szeroko rozumianym interesie społecznym, ze względu na posiadaną wartością historyczną, artystyczną czy naukową (art. 3 pkt. 1 u.o.z.). Obiekt zabytkowy powinien być chroniony bez względu na stan jego zachowania. Określone w ustawie wartości (artystyczna, naukowa lub historyczna) oraz interes społeczny stanowią warunek uznania "dobra kultury" za zabytek. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne również obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd uwzględniając skargę na czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4) p.p.s.a., stwierdza bezskuteczność tej czynności (art. 146 § 1 p.p.s.a.). Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem przedmiotem skargi jest czynność włączenia przez Małopolskiego Wojewódzkiego Zabytków w Krakowie karty ewidencyjnej obiektu nieruchomego do wojewódzkiej ewidencji zabytków. Tryb jej zaskarżenia do sądu administracyjnego został określony w art. 53 § 2 p.p.s.a.: "Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę". Zawiadomieniem z dnia 20 stycznia 2026 roku (k. 23) MWKZ poinformował skarżącego o włączeniu karty ewidencyjnej przedmiotowego budynku do WEZ. Jak twierdzą skarżący, pismo doręczono 26 stycznia 2026 r. skarga została wniesiona 17 lutego 2026 r. (koperta k. 31), a zatem nie ulega wątpliwości, że termin, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. został przy wniesieniu skargi zachowany. Wobec zachowania terminu do wniesienia skargi oraz spełnienia innych wymogów formalnych, Sąd przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. u.o.z. użyte w ustawie określenie "zabytek" oznacza nieruchomość lub rzecz ruchomą, ich części lub zespoły, będące dziełem człowieka lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo minionej epoki bądź zdarzenia, których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową. W myśl pkt 2 art. 3 "zabytek nieruchomy" to nieruchomość, jej część lub zespół nieruchomości, o których mowa w pkt 1. Niewątpliwie włączenie zabytku do wojewódzkiej ewidencji zabytków rodzi po stronie właściciela lub posiadacza zabytku pewne obowiązki, wynikające choćby z art. 5 i 28 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i zmienia sytuację prawną właściciela zabytku. W postanowieniu z 25 lutego 2020 r., sygn. II OSK 395/20 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "brak przepisów określających tryb postępowania skutkuje tym, że kontrola legalności działania organu sprowadza się do badania zgodności tego działania jedynie z przepisami administracyjnego prawa materialnego (por. wyrok NSA z 21 stycznia 2015 r. II OSK 2189/13 - na gruncie art. 22 ust. 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami dotyczącego gminnej ewidencji zabytków). Ujęcie w ewidencji zabytków nie następuje w związku ze stosowaniem kodeksu postępowania administracyjnego. Brak sformalizowania reguł postępowania wiążącego się z włączeniem karty zabytku do ewidencji nie oznacza jednak, że dokonanie tej czynności może nastąpić bez analizy przyczyn uzasadniających jej dokonanie, jak też udokumentowania jej chociażby w uproszczonej formie. Jest oczywiste bowiem, że włączenie karty zabytku do wojewódzkiej ewidencji musi wynikać ze stwierdzenia przez organ, że obiekt charakteryzuje się cechami, które uzasadniają objęcie go szczególną formą ochrony ze względu na posiadaną przez niego wartość historyczną, artystyczną lub naukową. Tylko taki obiekt, który spełnia definicję zabytku z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami może zostać ujęty w ewidencji." W orzecznictwie tut. Sądu również zwraca się uwagę, że "brak sformalizowania reguł postępowania wiążącego się z włączeniem karty zabytku do ewidencji nie oznacza, że dokonanie tej czynności może nastąpić bez analizy przyczyn uzasadniających jej dokonanie, jak też udokumentowania jej chociażby w uproszczonej formie. Powinien zostać sporządzony dokument, z którego wynikałoby merytoryczne uzasadnienie, z jakich powodów materialnoprawnych organ obejmuje dany obiekt nieruchomy ww. kartą jako zabytek spełniający wymogi art. 3 ustawy z 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W szczególności potrzeba taka zachodzi z uwagi na jednostronny charakter czynności, niezależnej od woli właściciela danej nieruchomości oraz kształtowanie sfery praw i obowiązków właściciela zabytku. Tego wymaga w demokratycznym państwie prawnym ochrona praw podmiotowych właściciela nieruchomości." (wyrok z dnia 14 czerwca 2021 r. sygn. II SA/Kr 441/2021 r.; zob. także wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 października 2020 r. II SA/Kr 707/20, wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 września 2021 r. sygn. II SA/Kr 637/21, wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 października 2021 r. sygn. II SA/Kr 657/21). Przechodząc do realiów niniejszej sprawy trzeba przypomnieć, że opis przedmiotowego budynku w karcie jest bardzo lakoniczny – w całości został przytoczony przez skarżących w treści zarzutów skargi. Opis ten jednak nie odpowiadał stanowi faktycznemu już w dacie sporządzania karty. W opisie na przykład stwierdza się "stolarka okienna drewniana" – podczas gdy skarżący twierdzą, że w 2010 roku wszystkie okna zostały wymienione na plastikowe, za wyjątkiem trzech okien w dolnej części budynku. Skarżący wskazują też na zmianę pokrycia dachu i instalację na nim paneli fotowoltaicznych, a także dobudowanie do budynku murowanej dobudówki z tyłu domu – co ich zdaniem wpłynęło na pierwotną formę budynku. Z kolei dołączone do karty tylko jedno zdjęcie nie obrazuje całego budynku, lecz niewielki jego fragment. Zatem wpis w karcie już w czasie jej sporządzania tj. w 2017 roku nie odpowiadał stanowi faktycznemu. Organ zwraca uwagę, że dysponuje wiedzą fachową pozwalającą na ocenę, czy dany budynek posiada cechy zabytku nie ma konieczności przeprowadzania w tym zakresie innych dowodów np. opinii biegłego. Stanowisko to jest prawidłowe, niemniej jednak opis znajdujący się w karcie po pierwsze: powinien odpowiadać stanowi danego budynku z daty sporządzania karty, a po drugie: powinien poddawać się weryfikacji chociażby przez sąd administracyjny. Karta przedmiotowego budynku warunków tych nie spełnia, co musiało skutkować stwierdzeniem przez Sąd bezskuteczności zaskarżonej czynności na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 714 zł składa się: kwota 200 zł tytułem uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżącego, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz kwota 34 zł (2 razy po 17 zł) tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za dwa pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1044 z późn. zm).