II SA/Kr 301/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant: Specjalista Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę nr XI/120/2025 Rady Gminy Korzenna z dnia 28 kwietnia 2025 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna "GMINA KORZENNA 1 - ETAP we wsiach Łęka, Lipnica Wielka, Korzenna, Trzycierz i Mogilno" I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Gminy Korzenna na rzecz Wojewody Małopolskiego kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wojewoda Małopolski jako organ nadzoru wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Nr Xl/120/2025 Rady Gminy Korzenna z dnia 28 kwietnia 2025 r. w sprawie uchwalenia zmiany.—miejscowego planu —zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna "Gmina Korzenna 1 - Etap we wsiach Łęka, Lipnica Wielka, Korzenna, Trzyciarz i Mogilno", żądając zasądzenia kosztów i stwierdzenie nieważności uchwały w całości, zarzucając naruszenie: - art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.) oraz § 4 pkt 11 lit. b rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczącego obowiązku określenia zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji poprzez wadliwy zapis § 10 ust. 1 pkt 2 tekstu uchwały w zakresie wydzielenia drogi wewnętrznej; - art. 15 ust. 2 pkt. 8 u.p.z.p. poprzez wadliwy zapis § 7 ust. 3 pkt 1 tekstu uchwały, w którym ustalono zasady i warunki podziału nieruchomości, które są niemożliwe do realizacji, gdyż zmiana miejscowego planu obejmuje teren zabudowy zagrodowej oznaczony symbolem 1RZM, o powierzchni 1500 m2 i ustalenie podziału przedmiotowej działki rolnej na minimalną powierzchnię działki budowlanej wynoszącą 3000 m2 jest niemożliwa do realizacji. W związku z powyższym wadliwym zapisem, niemożliwym do wydzielenia nowych działek pod zabudowę zagrodową w terenie 1RZM, bezprzedmiotowym przepisem jest zapis zawarty w § 7 ust. 4 tekstu uchwały o treści: "Zasady sytuowania zabudowy w stosunku do granic przyległych nieruchomości: na działkach o szerokości nie zapewniającej zachowania odległości od granicy działki sąsiedniej określonych w obowiązujących przepisach w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dopuszcza się sytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości 1,5 m od tej granicy z zachowaniem warunków zawartych w ww. przepisach". W przesłanych na tę okoliczność wyjaśnieniach Wójt Gminy potwierdził wadliwość zapisów § 7 ust. 3 pkt 1 oraz ust 4 tekstu uchwały, wskazując, że; "rzeczywiście podano tu ogólną zasadę, która rzeczywiście w tym konkretnym przypadku nie ma potrzeby zastosowania". Podniesiono przy tym także: - zastrzeżenia co do § 4 ust. 4 tekstu uchwały, w którym zamieszczono niezrozumiały, trudny do interpretacji zapis dotyczący zasad zagospodarowania; - rozbieżność pomiędzy treścią uchwały a rysunkiem planu - w § 9 ust. 2 pkt 8 lit b, w którym zapisano; 8) zaopatrzenie w infrastrukturę gazową oraz warunki powiązań z układem zewnętrznym (...) oraz obowiązuje uwzględnienie stref kontrolowanych istniejących i projektowanych gazociągów z dopuszczeniem budowy nowych sieci gazowych w tych strefach, przy czym: b) na terenach w obrębie których występują gazociągi średniego ciśnienia należy zachować strefy kontrolowane o szerokości 3m od osi gazociągu. Natomiast w Załączniku 1/1 oraz w Legendzie do rysunku planu nie występuje strefa kontrolowanych istniejących gazociągów średniego ciśnienia; - art. 14 ust. 5 u.p.z.p., zgodnie z którym, przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wójt ma obowiązek przeprowadzić analizę dotyczącą zasadności podjęcia takiego kroku oraz określić zakres niezbędnych prac planistycznych. Podniesiono przy tym także zastrzeżenia co do § 4 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 i 4 tekstu uchwały, w którym ustalono zasady ochrony ładu przestrzennego dla terenu niezabudowanej działki rolnej, w którym zapisano, że: 1) utrzymuje się istniejącą zabudowę i urządzenia z nią związane, z możliwością działalności inwestycyjnej - dokonywania uzupełnień i przekształceń, tj. przeprowadzania remontów bieżących, kapitalnych, wymiany substancji budowlanej, rozbudowy, nadbudowy i przebudowy budynków, oraz realizacji nowej zabudowy i urządzeń towarzyszących; 2) realizacja nowej zabudowy oraz zmiany w sposobie użytkowania zabudowy istniejącej winny być prowadzone zgodnie z ustalonymi planem przeznaczeniem oraz zasadami kształtowania zabudowy. 2) kontynuacja wartościowych cech zabudowy - w kompozycji funkcjonalnej zabudowy obowiązuje: a) przy uzupełnianiu istniejącej zabudowy (...) 4) dopuszcza się: a) przy dokonywaniu robót budowlanych na działkach zainwestowanych w zakresie i przekształceń w obrębie istniejącej zabudowy (...) f) w przypadku przebudowy budynku lub dobudowy obiektu do budynku istniejącego (...). Powyższe zapisy potwierdzają, że organ planistyczny nie przeprowadził szczegółowej inwentaryzacji terenu objętego zmianą planu miejscowego, która potwierdziłaby istniejącą zabudowę kubaturową. Zastrzeżenia budzą też zapisy § 5 ust. 1 i ust. 3 tekstu uchwały, w których zapisano: 1. Ustala się zasady ochrony środowiska - obowiązuje ochrona: 1) różnorodności biologicznej (fauny i flory) - poprzez: (...) odtwarzanie zniszczonych powiązań ekologicznych po zakończeniu działań inwestycyjnych oraz tworzenie nowych przepustów ekologicznych, (...) b) obowiązek przeniesienia przy procesach inwestycyjnych wartościowych gatunków roślin na bezpieczne miejsca siedliskowe, a) zachowanie naturalnych dominant krajobrazowych - eksponowanych wzniesień z ich szatą roślinną, b) utrzymanie dolin rzecznych w stanie naturalnym oraz odtwarzanie roślinności dolinnej: pojedynczych drzew, kęp roślinności i zalesień wybranych fragmentów, 2) przywracanie ciągłości ekologicznej korytarzy ekologicznych, w tym m.in.: b) odtwarzanie zniszczonych powiązań ekologicznych po zakończeniu działań inwestycyjnych oraz tworzenie nowych powiązań ekologicznych przy zagospodarowywaniu nieruchomości; 3) zachowanie pasów ochrony ekologicznej wolnych od zabudowy o szerokości min 5 m od zasięgu linii brzegów cieków wodnych oraz min 12 m od konturu lasu, z wyjątkami określonymi w przepisach odrębnych. 7) krajobrazu naturalnego poprzez: a) zachowanie naturalnych dominant krajobrazowych - eksponowanych wzniesień z ich szatą roślinną, b) utrzymanie dolin rzecznych w stanie naturalnym oraz odtwarzanie roślinności dolinnej: pojedynczych drzew, kęp roślinności i zalesień wybranych fragmentów, c) utrzymanie istniejących zespołów zieleni, w tym starodrzewie, z możliwością uzupełnień i przekształceń. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Korzenna wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej. W uzasadnieniu organ wskazał, że: Ad. 1. W odniesieniu do zasad i warunków obsługi komunikacyjnej sformułowanych ustaleniami § 10 ust. 1 i 2: 1) W § 10 ust. 2 pkt 1 i 2 - w tekście planu odniesiono się do drogi wewnętrznej wskazanej informacyjnie w części graficznej planu; nie objęto tej drogi planem, ponieważ nie została ujęta w uchwale intencyjnej. Wskazanie tej drogi jako planowanego dojazdu było wg istniejącego gruntowego dojazdu, lecz w tekście planu poprzez prawidłowe niezamierzone zaniechanie nie określono, że ten dojazd ma również formę informacji, tak jak i jego wskazanie w formie informacji w części graficznej planu. 2) § 10 ust. 1 pkt 2 o treści: 2) dopuszcza się realizację: ciągów pieszych, pieszo-jezdnych oraz dróg wewnętrznych nie wyznaczonych rysunku planu-zgodnie z przepisami odrębnymi, przy czym drogi wewnętrzne nie uwidocznione na rysunku plonu, mogą być wydzielane na etapie podziału geodezyjnego terenów na działki budowlane wg zasady: a) szerokość jezdni - min 3,5 m, b) szerokość paso drogowego w liniach rozgraniczających - min 6 m; -wyjaśniono, że dotychczasowa praktyka sporządzania planów miejscowym nie wymagała przedstawienia szczegółowego podziału terenów na działki budowlane oraz uwidocznienia wszystkich niezbędnych dróg wewnętrznych do obsługi tych działek, dlatego ustalenia planu odnoszą się do tego zagadnienia. W przeszłości takiemu celowi miały służyć plany szczegółowe, które zostały zaniechane. Ponadto, zgodnie z prawem budowlanym (Art. 4.): Każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością no cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. oraz zgodnie z przepisami w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie § 14.1: Do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołącza projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany. W projekcie zagospodarowania działki lub terenu określa się szczegółowo zasady dojazdu i dojść do budynków, jak również uwzględnia sąsiedztwo planowanej inwestycji. Zgodnie z prawem budowlanym, zgoda sąsiada nie jest konieczna do rozpoczęcia budowy, o ile inwestycja nie narusza jego praw lub interesów. Jeśli planowana budowa ma wpływ na działkę sąsiada (np. zacienienie, utrudnienia w dojeździe), to sąsiad ma prawo do wniesienia sprzeciwu w postępowaniu o pozwolenie na budowę, więc zapis o możliwości wyznaczenia dróg wewnętrznych, nie narusza interesu osób trzecich (sąsiadów), oraz nie jest przejawem nieuprawnionego władztwa planistycznego, gdyż takie działanie na etapie wykonawczym gwarantują odpowiednie przepisy. W dotychczasowych opracowaniach planów miejscowych, tzw. zmian punktowych, wskazywano planowany dojazd jako element informacyjny planu - praktyka ta nie była przedmiotem uwag ze strony prawnej. W wyroku z dnia 12 stycznia 2000 roku, sygn. akt P 11/98 (OTK 2000/1/3) Trybunał Konstytucyjny stwierdził między innymi, że dopuszczalność ograniczeń prawa własności, tak samo jak wszelkich innych konstytucyjnych praw i wolności jednostki, musi być oceniana także z punktu widzenia ogólnych przesłanek ustanowionych w art. 31 ust. 3 Konstytucji, w szczególności z punktu widzenia zasady proporcjonalności (zakazu nadmiernej ingerencji). Nadto, Trybunał stwierdził, że ograniczenia prawa a własności dopuszczalne są tylko w zakresie, w jakim nie naruszają "istoty" tego prawa (art. 64 ust. 3 in fine Konstytucji RP, pokrywający się zresztą z ogólną zasadą z art. 31 ust. 3 zd. 2). Trybunał wskazał także, że art. 31 ust. 3 zd. 1 Konstytucji szczególny nacisk położył na kryterium "konieczności w demokratycznym państwie", co oznacza to, że każde ograniczenie praw i wolności jednostki musi być w pierwszym rzędzie oceniane w płaszczyźnie pytania, czy było ono "konieczne", czyli - innymi słowy, czy tego samego celu (efektu) nie można było osiągnąć przy użyciu innych środków, mniej uciążliwych dla obywatela, bo słabiej (bardziej płytko) ingerujących w sferę jego praw i wolności. Wartość praktyczna tj. w orzecznictwie administracyjnym ale także w orzecznictwie sądowo-administracyjnym opisanego wyroku jest taka, że NSA posłużył się również orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, który w wyroku z dnia 20 lipca 2004 roku, nr sprawy 37598/97 (LEX nr 139381) stwierdził, że: "Ingerencja w prawo do poszanowania mienia musi Jednakże zachowywać "sprawiedliwą równowagę" pomiędzy wymogami interesu publicznego lub powszechnego społeczności, a wymogami ochrony podstawowych praw jednostki. (...) W szczególności musi zostać zachowana rozsądna relacja proporcjonalności pomiędzy stosowanymi środkami a celem, który ma zostać zrealizowany przy użyciu jakiegokolwiek środka pozbawiającego osobę jej własności lub kontrolującego korzystanie z niej". W świetle powyższego, wskazanie informacyjne planowanego dojazdu, który nie był ujęty w uchwale intencyjnej i który był przedmiotem analizy ze strony Gminy oraz był przedmiotem konsultacji społecznych - było możliwe, a przedmiotowy planowany dojazd został wskazany na gruntach rolnych właściciela /wnioskodawcy (przez nieumyślne zaniechanie - w bardzo niewielkim zakresie linia przerywana oznaczająca planowany dojazd, wkracza w przyległy grunt leśny). Ad. 2. W odniesieniu do ustaleń § 7 ust. 3:- rzeczywiście podano tu ogólną zasadę, która rzeczywiście w tym konkretnym przypadku nie ma potrzeby zastosowania. Ad. 3. W odniesieniu do ustaleń § 4 ust. 4: 4. D/o obiektów o szczególnej funkcji i znaczeniu przestrzennym - budowii infrastruktury technicznej lub innych budowli o tradycyjnie odmiennej skali i formie zabudowy ustala się: 1) max wysokość 15 m; 2) stosowanie kolorystyki nie kontrastującej z otoczeniem i minimalizującej ich dominujący charakter w krajobrazie; przy czym powyższe ustalenia nie dotyczą obiektów: 1) elektroenergetyki (m. in. słupów elektroenergetycznych); 2) telekomunikacji (m.in. stacji bazowych i masztów telekomunikacyjnych); 3) związanych z ochroną - przeciwpożarową, przeciwpowodziową, przeciwosuwiskową (m.in. strażnic, wież i platform obserwacyjnych, murów oporowych, podporowych i innych niezbędnych umocnień w obrębie linii brzegowej cieków wodnych oraz w obrębie terenów zagrożonych procesami osuwiskowymi); 4) rekreacyjnych i geodezyjnych (m.in. wież obserwocyjno-widokowych i triangulacyjnych); 5) odnawialnych źródeł energii - elektrowni słonecznych; oraz innych budowli infrastruktury technicznej lub innych budowli o zasadach uregulowanych odrębnymi przepisami. kształtowania wyjaśniono, że w planie przedstawiono katalog otwarty ustaleniem obejmującym budowle infrastruktury technicznej (wymienione) oraz odniesiono się do innych budowli o tradycyjnie odmiennej skali i formie zabudowy... o zasadach kształtowania uregulowanych odrębnymi przepisami; szczególna funkcja i znaczenie przestrzenne może odnosić się np. do nietypowych obiektów infrastruktury technicznej. Ad. 4. W odniesieniu do przepisu art. 4 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: wyjaśniono, że ustalenia planu odnoszą się do ogólnych zasad postępowania w obrębie nieruchomości, której stan zagospodarowania może się zmieniać i przekształcać w miarę upływu czasu, natomiast w odniesieniu do inwentaryzacji terenu objętego planem wyjaśniam, że każdorazowo zapoznanie się z terenem objętym planem jest przeprowadzane, zarówno: w formie wywiadu z Urzędem Gminy, w terenie, jak i inwestorem. Jednak plan miejscowy jest podstawą do działań inwestycyjnych, które mogą być podejmowane w nieokreślonym ściśle przedziale czasowym i stan zagospodarowania terenu objętego planowaną inwestycją może w tym czasie ulec całkowitej zmianie. Z powyższego powodu rzeczony plan miejscowy został sformułowany w sposób uniwersalny - uwzględniający różne okoliczności. W planie miejscowym ..planuje się" przyszłe zagospodarowanie — w odróżnieniu od projektu zagospodarowania terenu, w którym podstawą do prac projektowych jest mapa zasadnicza w odpowiedniej skali z aktualnym stanem infrastruktury technicznej. Infrastruktura gazowa, czy też z innego zakresu branżowego może zostać wprowadzona na teren objęty planem w czasie nieokreślonym i w planie uwzględniono taką możliwość i co do meritum taka zasada powinna być w planach miejscowych uwzględniana. Ad. 5. W odniesieniu do zasad poprawnej legislacji: W odniesieniu do "nadpisanych" ustaleń i definicji w słowniczku, odnoszących się co całej gminy lub występujących w jej obrębie wartościowych zasobów środowiska i ich form ochrony, np. ustalenia § 2 ust. 4 o treści: 4. Jako informację podaje się, że tereny objęte planem położone sgjest pozo występującymi na obszarze Gminy Korzenna obszarami i obiektami szczególnej ochrony: 1) Południowomałopolskim Obszarem Chronionego Krajobrazu; 2) obszarami Natura 2000: a) Specjalnym Obszarem Ochrony Siedlisk pn. "Ostoje nietoperzy okolic Bukowca" (kod:PLZIPOP.1393.N2K.PLH120020.H); b) Specjalnym Obszarem Ochrony Siedlisk pn. "Biała Tarnowska" (kod:PLZIPOP.1393.N2K.PLH120090.H); 3) rezerwatami przyrody pn.: o) "Cisy w Mogilnie" (kod: PLZIPOP.1393.RP.972) oraz pozo projektowaną otuliną tego rezerwatu, b) "Diable Skały" (kod: PLZIPOP.1393.RP.1019); 4) pomnikami przyrody; 5) ponadlokalnymi korytarzami ekologicznymi; 6) udokumentowanymi złożami kopalin oraz obszarami i terenami górniczymi tych złóż; 7) Głównymi Zbiornikami Wód Podziemnych: a) GZWP nr 434 pn. "Dolina rzeki Biało Tarnowsko" i poza projektowanym obszarem ochronnym tego zbiornika, b) GZWP nr 436 pn. "Zbiornik warstw Istebno (Ciężkowice)"; 8} obszarami i obiektami z ewidencji i rejestru zabytków objętymi ochroną konserwatorską.- przedstawiają właścicielowi, a co ważniejsze projektantowi, położenie danego terenu budowlanego w strukturze przyrodniczo-krajobrazowej gminy na tle uwarunkowań środowiskowych. Po dokonaniu dokładnego rozpoznania stanu zagospodarowania terenu oraz analizie zamierzeń inwestycyjnych oraz ustaleń planu, można dokonać ustalenia zakresu programowego danej inwestycji w dostosowaniu do możliwości ustalonej planem. Jeśli plan miejscowy uniemożliwia realizację danej inwestycji, właściciel usiłuje dokonać zmiany planu. Jeśli zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z założeniami rozwoju gminy, inwestycja nie jest możliwa. Osadzenie danego terenu inwestycji w obszarze gminy poprzez dokładną informację na temat chronionych zasobów jest ważnym elementem etapu realizacji inwestycji, jak również jeśli chodzi o zapisy planu odnoszących się do składników przyrody i krajobrazu, które należy chronić w danej gminie, chociaż nie występują one bezpośrednio na terenie objętym planem. W takim przypadku, projektant otrzymuje dokładne uwarunkowania w otoczeniu terenu inwestycji / działki budowlanej na tle uwarunkowań całej gminy. Na obszarze Gminy Korzenna występują różnorodne uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego, m.in. znaczna liczba form ochrony przyrodniczo-krajobrazowej i kulturowej, skomplikowane warunki geologiczne i zagrożenie powodzią - wymagające odniesienia się w planach miejscowych do wszystkich uwarunkowań. Zgodnie z "zasadami techniki prawodawczej", akt prawny (w tym plan miejscowy) "redaguje się zwięźle i syntetycznie, unikając nadmiernej szczegółowości, o zarazem w sposób, w jaki opisuje się typowe sytuacje występujące w dziedzinie spraw regulowanych". Przedmiotowy akt prawa miejscowego nie odbiega od standardu stosowania tej zasady w Polsce. W szczególności nie jest on mniej zwięzły i syntetyczny, ani też bardziej szczegółowy niż szereg ustaw i rozporządzeń, co w szczególności można odnieść np. do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. W treści planu, w słowniczku wprowadzono strukturę, w tym różnorodne odniesienia, których celem jest uzyskanie poprawy w zakresie projektowania architektonicznego. Wprowadzono definicje odnoszące się do istniejących przepisów, aby nie zostały pominięte przy realizacji inwestycji. Co więcej, taki zabieg poprawia czytelność dla typowego adresata, jakim jest obywatel, który nie ma pełnej wiedzy o szczegółach obowiązujących przepisów, a niekiedy wręcz nawet o całych gałęziach regulacji. Posłużono się sformułowaniami powszechnie stosowanymi w zakresie planowania przestrzennego, urbanistyki i architektury, jednakże w sposób możliwie zrozumiały dla każdego odbiorcy. Przy formułowaniu tekstu planu nie można całkowicie uniknąć kaskadowości zapisów. W przedmiotowym akcie prawa miejscowego zastosowano środki adekwatne do specyfiki obszaru - jego różnorodności przyrodniczej, urbanistycznej, a wszystkie ustalenia tego planu zostały podane w sposób uporządkowany, w zamierzonej kolejności: DZIAŁ I. USTALENIA OGÓLNE - FORMALNO-PRAWNE DZIAŁ II. USTALENIA OGÓLNE - ZASADY ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO DZIAŁ III. USTALENIA SZCZEGÓŁOWE - PRZEZNACZENIE ORAZ ZASADY I WARUNKI ZAGOSPODAROWANIA TERENÓW DZIAŁ IV. USTALENIA PRZEJŚCIOWE DZIAŁ V. USTALENIA KOŃCOWE Omawiany plan został opracowany stosownie do uchwały Nr LX/708/2024 Rady Gminy Korzenna do sporządzenia zmiany "Miejscowego planu z dnia 4 marca 2024 r. w sprawie przystąpienia zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna I Etap we wsiach Łęka, Lipnica Wielka, Korzenna, Trzycierz i Mogilno", zmienionej uchwałą Nr VII/69/2024 Rady Gminy Korzenna z dnia 26 listopada 2024 r. w sprawie zmiany uchwały Nr LX/708/2024 Rady Gminy Korzenna z dnia 4 marca 2024 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna I Etap we wsiach Łęka, Lipnica Wielka, Korzenna, Trzycierz i Mogilno". Objęte zarzutami skargi ustalenia przedmiotowego planu, charakteryzują się wystarczającym poziomem precyzji i jednoznaczności dla uchwały tego rodzaju - w podziale na cześć ogólna i szczegółowa - wyczerpująca wymagania ustawy. . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 P.p.s.a.). Jak stanowi z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zgodnie z art. 87 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia (ust 1). Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego (ust 2). Z kolei art. 94 Konstytucji RP stanowi, iż organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały wskazać należy, że do zadań własnych gminy należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 3 u.p.z.p.). Jednakże przyznana radzie gminy kompetencja w zakresie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz samodzielność kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy nie oznacza zupełnej dowolności. Akt prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego stanowiony jest na podstawie upoważnienia ustawowego i winien być sporządzany tak, by przyjęte w oparciu o to upoważnienie normy uzupełniały wydane przez inne podmioty przepisy powszechnie obowiązujące kształtujące prawa i obowiązki ich adresatów. Ustawodawca formułując określoną delegację do wydania aktu wykonawczego przekazuje upoważnienie do uregulowania wyłącznie kwestii nieobjętych dotąd żadną normą o charakterze powszechnie obowiązującym w celu ukształtowania stanu prawnego uwzględniającego m.in. specyfikę, możliwości i potrzeby środowiska, do którego właściwy akt wykonawczy jest skierowany. Akty te nie mogą zatem wykraczać poza jakiekolwiek unormowania ustawowe, czynić wyjątków od ogólnie przyjętych rozwiązań ustawowych, a także powtarzać kwestii uregulowanych w aktach prawnych hierarchicznie wyższych. Muszą zawierać sformułowania jasne, wyczerpujące, uniemożliwiające stosowanie niedopuszczalnego, sprzecznego z prawem luzu interpretacyjnego. Należy zgodzić się ze skarżącym Wojewodą, że zaskarżona uchwała narusza art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p.oraz § 4 pkt 11 lit. b rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczącego obowiązku określenia zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 w/w ustawy w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, zgodnie z § 4 pkt 11 lit. b w/w rozporządzenia, powinny zawierać: b) określenie powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym". Zgodnie z zapisami ustawy działka budowlana to nieruchomość gruntowa lub działka gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Tym samym, jeżeli w planie miejscowym wyznacza się działki przeznaczone pod zabudowę, konieczne jest zapewnienie im dostępu do drogi publicznej (bezpośrednio czy też przez drogę wewnętrzną). W § 10 ust. 2 pkt 1 i 2 tekstu uchwały wskazano: 2. Zasady obsługi komunikacyjnej terenu 1RZM oraz warunki powiązań z układem zewnętrznym: 1) dojazd - planowaną drogą wewnętrzną (wg rysunku planu) z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy - min 6 m od krawędzi jezdni planowanej drogi wewnętrznej; 2) powiązania z układem zewnętrznym - poprzez podłączenie projektowanych elementów komunikacji pieszej i drogowej do istniejącego układu komunikacyjnego. Tymczasem, z analizy Załącznika 1/1 do uchwały wynika, że teren zabudowy zagrodowej oznaczony symbolem 1RZM nie przylega do żadnej wyznaczonej planem drogi, zarówno publicznej jak i wewnętrznej. Na rysunku planu wskazany został linią przerywaną planowany dojazd, który zgodnie z Legendą do rysunku planu przypisany został do Oznaczenia informacyjne, co oznacza, że planowany dojazd do terenu 1RZM został wyznaczony poza terenem objętym zakresem zmiany planu. Na terenie 1RZM wrysowane zostały nieprzekraczalne linie zabudowy - min 6 m od krawędzi jezdni planowanej drogi wewnętrznej. Planowany dojazd do terenu zabudowy zagrodowej 1RZM wskazany został na terenach działek położonych poza obszarem objętym zakresem zmiany planu, który prowadzi przez teren lasów o symbolu LZ, teren zieleni izolacyjnej o symbolu ZP, teren komunikacji o symbolu K (plan miejscowy z 2004 r.), oraz przez tereny gruntów rolnych (według Studium - działki ewidencyjne nr [...] nie są objęte obowiązującym planem miejscowym), tereny lasów o symbolu 47ZL, tereny rolnicze o symbolu 41R oraz teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolu 74MN (plan miejscowy z 2023 r.) Wobec powyższego linie przerywane wskazujące planowany dojazd należy odczytać jako element informacyjny planu, a nie jako ustalone w Rozdziale 3 tekstu uchwały Zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji oraz warunki powiązań z układem zewnętrznym. W przesłanym do organu nadzoru piśmie, zawierającym wyjaśnienia w tej sprawie. Wójt Gminy poinformował, że: "w § 10 ust 2pkt1 i 2-w tekście planu odniesiono się do drogi wewnętrznej wskazanej informacyjnie w części graficznej planu; nie objęto tej drogi planem, ponieważ nie została ujęta w uchwale intencyjnej. Wskazanie tej drogi jako planowanego dojazdu było prawidłowe - wg istniejącego gruntowego dojazdu, lecz w tekście planu poprzez niezamierzone zaniechanie nie określono, że ten dojazd ma również formę informacji, tak jak i jego wskazanie w formie informacji w części graficznej planu. Dodatkowo przedmiotowy planowany dojazd został w przeważającej części wskazany wg użytkowanej drogi gruntowej - w części na gruntach właściciela terenu objętego planem". Wyjaśnienia te nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ zgodnie z art. 15 ust.2 pkt 10 u.p.z.p. w planie określa się obowiązkowo: zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji, czego Wójt Gminy nie spełnił w zakresie terenu przeznaczonego pod zabudowę kubaturową wyznaczając dostęp do drogi publicznej przez tereny rolne R i tereny lasów LZ. Przez drogę publiczną należy rozumieć drogę zaliczoną do jednej z kategorii dróg (krajowe, wojewódzkie, powiatowe, gminne), z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie o drogach publicznych lub przepisach szczególnych. Pojęcie dostępu do drogi publicznej zawarte jest natomiast w art. 2 pkt 14 ustawy i zgodnie z nim, jest to posiadanie bezpośredniego dostępu do tej drogi albo przez drogę wewnętrzną, albo poprzez ustanowienie służebności drogowej. Dostęp do drogi publicznej, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. należy rozumieć jako dostęp i faktyczny i prawny. Dostęp prawny oznacza, że musi on wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej bądź orzeczenia sądowego. Dostęp faktyczny zaś polega na rzeczywistym zapewnieniu możliwości przejścia i przejazdu do drogi publicznej. Przy tym powinien to być dostęp realny, możliwy do wyegzekwowania przez inwestora przy użyciu dostępnych środków prawnych (por. wyrok WSA w Krakowie z 4 lutego 2013 r., II SA/Kr 1638/12). Drogi leśne stanowią niezmiernie istotne szlaki komunikacyjne, zapewniające realizację wszystkich funkcji lasów oraz gospodarki leśnej. Są one zaliczane do kategorii gruntów leśnych, nie będąc przy tym drogami publicznymi. Korzystanie z dróg leśnych następuje w warunkach ograniczonego dostępu. Z § 5 ust. 2 zarządzenia nr 36 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z 28 maja 2021 r. w sprawie wytycznych dotyczących korzystania z dróg leśnych, a także ich oznakowania i udostępniania dla ruchu pojazdami silnikowymi, zaprzęgowymi i motorowerami, wynika, że: "udostępnianie dróg leśnych do ruchu publicznego powinno następować w przypadkach uzasadnionych, podyktowanych warunkami lokalnymi oraz potrzebami społecznymi i każdorazowo wymaga to zarządzenia właściwego nadleśniczego". Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o lasach; "Ruch pojazdem silnikowym, zaprzęgowym i motorowerem w lesie dozwolony jest jedynie drogami publicznymi, natomiast drogami leśnymi jest dozwolony tylko wtedy, gdy są one oznakowane drogowskazami dopuszczającymi ruch po tych drogach. Nie dotyczy to inwalidów poruszających się pojazdami przystosowanymi do ich potrzeb". Zatem za nieprawidłowe uznać należy wskazanie dojazdu do drogi publicznej przez tereny lasów oznaczonych w ewidencji gruntów symbolem Ls oraz przez tereny gruntów rolnych oznaczonych w ewidencji gruntów symbolem R. Każdy grunt leśny (niezależnie od klasyfikacji i powierzchni) wymaga zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia, a taka zmiana może być dokonana jedynie w miejscowym planie, zgodnie z wymogami art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Lasem - w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy o lasach - jest m. in. grunt "związany z gospodarką leśną, zajęły pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi ieśne i urządzenia turystyczne". Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych: "Przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Zarówno z treści przytoczonego przepisu, jak i z ugruntowanego orzecznictwa sądowo-administracyjnego wynika, że plan miejscowy określa przeznaczenie terenu oraz linie rozgraniczające w ścisłym powiązaniu z rysunkiem planu. Gmina może samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź to precyzyjne zapisy, bądź też postanowienia ogólne dla poszczególnych terenów, pod tym jednak warunkiem, że następuje to bez naruszenia przepisów o planowaniu przestrzennym. Nie można zatem przyjąć, by obligatoryjne ustalenie planu, jakim jest przeznaczenie terenu oraz wyznaczenie tego przeznaczenia za pomocą linii rozgraniczających, nie zostało w sposób precyzyjny określone w planie miejscowym. Powyższe dopuszczenie - wydzielenie w bliżej nieokreślonej przyszłości, niezależnie od rysunku planu, dróg wewnętrznych - dodatkowo wpłynie na sposób zagospodarowania terenów do nich przyległych. Skoro w/w teren zabudowy zagrodowej oznaczony symbolem 1RZM w planowanej zaskarżonej uchwale nie przylega do żadnej drogi to stwierdzić należy brak skomunikowania, a faktycznie istniejący trakt, jak wyżej wskazano nie może być uznany za drogę (działkę drogową) bo biegnie po działkach leśnych, rolnych i zielonych, a zatem wymaga dopiero odrolnienia czy odlesienia. Ponadto zgodnie z postanowieniami § 8 ust. 2 w/w rozporządzenia część graficzną projektu planu miejscowego sporządza się w sposób umożliwiający jednoznaczne jej powiązanie z częścią tekstową projektu planu miejscowego. Przy czym zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia, teren komunikacji drogowej wewnętrznej stanowi odrębny sposób przeznaczenia terenu, oznaczony symbolem KR i kolorem jasnoszarym. Stąd też droga wewnętrzna, podobnie jak publiczna, traktowana jako odmienny, różny rodzaj przeznaczenia terenu, powinna być wskazana w części graficznej planu oraz zostać wydzielona stałą i niepodlegającą przesunięciom linią rozgraniczającą teren (m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2836/12; z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2106/15; z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1618/15). Ponadto, wyznaczanie dróg wewnętrznych, a w istocie dopuszczenie ich wyznaczania (wydzielania) wyłącznie w treści planu, prowadzi do oddawania władztwa planistycznego inwestorom, którzy wcielają się w rolę gospodarza terenu i wytyczają optymalny z własnego punku widzenia układ komunikacyjny (dróg wewnętrznych). Jednocześnie poprzez wyznaczenie tego układu to inwestor a nie gmina ustala rzeczywisty sposób zagospodarowania terenu, (wyrok WSA w Poznaniu sygn. akt IV SA/PO 839/19 z 15.01.2020 r). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 2021 r. II OSK 451/21 wskazał, że stwierdzenie nieważności całej uchwały może mieć miejsce tylko wtedy, gdy naruszenia wskazane w przepisie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. odnoszą się do całej uchwały lub przeważającej jej części. W ocenie sądu, powyżej wskazane naruszenie w zakresie braku skomunikowania terenów 1RZM powoduje, iż skarżona uchwała w znacznej części jest wadliwa, a naruszenie to tak istotnie narusza zasady uchwalania planu, że koniecznym było stwierdzenie jej nieważności w całości. Co do zaś kolejnych stwierdzonych opisanych poniżej naruszeń wystarczające byłoby wyeliminowanie poszczególnych postanowień, ale w/w naruszenie w zakresie braku skomunikowania spowodowało stwierdzenie nieważności uchwały w całości. Nieprawidłowe były również zapisy zawarte w § 10 ust. 1 pkt 2 tekstu uchwały w którym zapisano: 2) dopuszcza się realizację: ciągów pieszych, pieszo- jezdnych oraz dróg wewnętrznych nie wyznaczonych na rysunku planu - zgodnie z przepisami odrębnymi, przy czym drogi wewnętrzne nie uwidocznione na rysunku planu, mogą być wydzielane na etapie podziału geodezyjnego terenu na działki budowlane o szerokość jezdni - min 3,5 m. Kwestionowany zapis § 10 ust. 1 pkt 2 tekstu uchwały w zakresie wydzielenia drogi wewnętrznej nie uwidocznionej na rysunku planu, jest wadliwym zapisem, ponieważ na rysunku zmiany planu, poza granicą terenu 1RZM, wrysowano przerywaną linię, opisaną w Legendzie do rysunku planu - Oznaczenia informacyjne - planowany dojazd. Dlatego też zapis § 10 ust. 1 pkt 2 tekstu uchwały należy uznać za bezprzedmiotowy i naruszający przepisy prawa. Kolejna nieprawidłowość dotyczy § 7 ust. 3 pkt 1 tekstu uchwały, w którym ustalono zasady i warunki podziału nieruchomości, które są niemożliwe do realizacji. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt. 8 u.p.z.p. w miejscowym określa się obowiązkowo szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. W § 7 ust. 3 pkt 1 tekstu uchwały ustalono zasady i warunki podziału nieruchomości: 1) minimalna powierzchnia działki budowlanej - 3000 m2 zgodnie z przepisami odrębnymi, z wyjątkami określonymi przepisami odrębnymi; Przepis art. 93 ust. 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, stanowi, że: "Podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w płanach miejscowych na cele rolne i leśne, (...), powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jest dopuszczalny, pod warunkiem, że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami." Tymczasem zaskarżona zmiana miejscowego planu obejmuje teren zabudowy zagrodowej oznaczony symbolem 1RZM, o powierzchni 1500 i ustalenie podziału przedmiotowej działki rolnej na minimalną powierzchnię działki budowlanej wynoszącą 3000 m2 jest niemożliwa do realizacji. W związku z powyższym wadliwym zapisem, niemożliwym do wydzielenia nowych działek pod zabudowę zagrodową w terenie 1RZM, bezprzedmiotowym przepisem jest zapis zawarty w § 7 ust. 4 tekstu uchwały o treści: "Zasady sytuowania zabudowy w stosunku do granic przyległych nieruchomości: na działkach o szerokości nie zapewniającej zachowania odległości od granicy działki sąsiedniej określonych w obowiązujących przepisach w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dopuszcza się sytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości 1,5 m od tej granicy z zachowaniem warunków zawartych w ww. przepisach". W przesłanych na tę okoliczność wyjaśnieniach Wójt Gminy potwierdził wadliwość zapisów § 7 ust. 3 pkt 1 oraz ust 4 tekstu uchwały, wskazując, że; "rzeczywiście podano tu ogólną zasadę, która rzeczywiście w tym konkretnym przypadku nie ma potrzeby zastosowania". Należy podkreślić, że jeśli stan faktyczny danego terenu objętego planem (powierzchnia działki rolnej) nie daje podstaw do zamieszczenia w planie ustaleń wymienionych w art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy, to przywołane powyżej zapisy dotyczące szczegółowych zasad i warunków podziału nieruchomości w przedmiotowym planie są zbędne (por. wyrok WSA w Gorzowie WIkp. z dnia 14 lutego 2019 r., sygn. akt: II SA/Go 915/18). Obligatoryjność składników planu nie wiąże się z obowiązkiem bezwzględnego zastosowania przepisu art. 15 ust. 2 u.p.z.p. co oznacza to, że plan miejscowy może nie zawierać wszystkich ustaleń przewidzianych wart. 15 ust 2 ustawy, a zakres ustaleń powinien zostać dostosowany do warunków faktycznych panujących na obszarze objętym planem. Rada gminy może odstąpić od obowiązku określenia szczegółowych warunków i zasad scalenia i podziałów, gdy uzasadniają to okoliczności faktyczne i prawne. Zapisy planu miejscowego nie mogą zawierać błędnych, niemożliwych do realizacji ustaleń oraz wprowadzać w błąd adresata uchwalonych przepisów prawa. Reasumując, ustalenia zapisane w § 7 ust. 3 pkt 1 tekstu uchwały, dotyczące zasad i warunków podziału nieruchomości są wadliwe i niemożliwe do realizacji, ze względu na wielkość działki objętej zmianą planu (0,15ha). Również przepis zawarty w § 7 ust. 4 teksu uchwały należy uznać za niewykonalny. Nieprawidłowy jest § 4 ust. 4 tekstu uchwały, w którym zamieszczono niezrozumiały, trudny do interpretacji zapis dotyczący zasad zagospodarowania, o treści: Dla obiektów o szczególnej funkcji i znaczeniu przestrzennym - budowli infrastruktury technicznej lub innych budowli o tradycyjnie odmiennej skali i formie zabudowy, ustala się: 1) max wysokość 15 m; 2) stosowanie kolorystyki nie kontrastującej z otoczeniem i minimalizującej ich dominujący charakter w krajobrazie; przy czym powyższe ustalenia nie dotyczą obiektów: 1) elektroenergetyki (m.in. słupów elektroenergetycznych): 2) telekomunikacji (m.in. stacji bazowych i masztów telekomunikacyjnych); 3) związanych z ochroną - przeciwpożarową, przeciwpowodziową, przeciw- osuwiskową (m.in. strażnic, wież i platform obserwacyjnych, murów oporowych, podporowych i innych niezbędnych umocnień w obrębie linii brzegowej cieków wodnych oraz w obrębie terenów zagrożonych procesami osuwiskowymi): 4) rekreacyjnych / geodezyjnych (m.in. wież obserwacyjno-widokowych i triangulacyjnych): 5) odnawialnych źródeł energii - elektrowni słonecznych; oraz innych obiektów budowlanych o zasadach kształtowania uregulowanych odrębnymi przepisami. W przesłanym do organu nadzoru piśmie Wójt Gminy Korzenna nie przedstawił wyjaśnień, jakich obiektów o szczególnej funkcji i znaczeniu przestrzennym - budowli infrastruktury technicznej lub innych budowli o tradycyjnie odmiennej skali i formie zabudowy, innych niż wymienione w pkt 1-5 dotyczą ustalone zasady zagospodarowania. Ustalenia planu miejscowego winny być tak napisane, aby w przyszłości były podstawą do wydawania decyzji administracyjnych, w tym decyzji o pozwoleniu na budowę, co w przypadku kwestionowanego zapisu może być niemożliwe do realizacji. Ponadto kwestionowany zapis wymienia obiekty, których nie ma zlokalizowanych na niezabudowanym terenie 1RZM. Nieprawidłowa jest rozbieżność pomiędzy treścią uchwały a rysunkiem planu - w § 9 ust. 2 pkt 8 lit b, w którym zapisano; 8) zaopatrzenie w infrastrukturę gazową oraz warunki powiązań z układem zewnętrznym (...) oraz obowiązuje uwzględnienie stref kontrolowanych istniejących i projektowanych gazociągów z dopuszczeniem budowy nowych sieci gazowych w tych strefach, przy czym: b) na terenach w obrębie których występują gazociągi średniego ciśnienia należy zachować strefy kontrolowane o szerokości 3m od osi gazociągu. Natomiast w Załączniku 1/1 oraz w Legendzie do rysunku planu nie występuje strefa kontrolowanych istniejących gazociągów średniego ciśnienia. Zgodnie z Załącznikiem 1/1, na terenie zabudowy zagrodowej o symbolu 1RZM nie wrysowano żadnych oznaczeń graficznych dla istniejących sieci infrastruktury technicznej wraz ze strefami kontrolowanymi. Powyższe stanowi naruszenie przepisu § 8 ust. 2 tekstu rozporządzenia, zgodnie z którym: Część graficzną projektu planu miejscowego sporządza się w sposób umożliwiający jednoznaczne jej powiązanie z częścią tekstową projektu planu miejscowego. Zasadny jest także ostatni zarzut skargi w zakresie tego, iż o ile zaskarżona uchwała obejmuje tylko jeden teren zabudowy zagrodowej oznaczony symbolem 1RZM, to w tekście uchwały bezpodstawnie odnoszono się do innych terenów co prowadzi do niedopuszczalnego "nadpisania" i wprowadza w błąd co do niejako zmiany miejscowego planu w innym szerszym zakresie, w tym dotyczy to zwłaszcza naprzemiennego wymienienia "teren" w liczbie pojedynczej (8 razy) i "terenów" w liczbie mnogiej (13 razy). Z uwagi na to, wskazane naruszenia stanowią, że istotnie naruszono tryb i zasad sporządzania planu miejscowego co powoduje nieważność uchwały rady w całości, o czym orzeczono w pkt I wyroku na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., na które składają się koszty zastępstwa radcowskiego- 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 c rozp. Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych - Dz.U.2023.1935 t.j.).