II SA/Kr 27/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Krystyna Daniel Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2017 r. sprawy ze skarg S.K. i H.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 21 października 2016 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargi oddala.

Uzasadnienie: Decyzją z dnia 8 grudnia 2005 r. ([...] ) na podstawie art. 104 §1 i 105 §1 kpa oraz art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. nr 115, poz. 1229 ze zm.) Wójt Gminy Ł. umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem S.K. odnośnie nakazania Zarządowi Dróg Wojewódzkich w K. zamknięcia przepustu pod drogą wojewódzką nr [...] na wysokości posesji T. i M.B. w miejscowości M. Decyzją z dnia 25 maja 2006 r. ( [...] ) na podstawie art. 138 §2 w zw. z art. 105 i 7, 77 i 107 §3 kpa oraz art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2001 r., nr 115, poz. 1229 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia 3 lipca 2006 r. ([...]) na podstawie art. 104 §1 i art. 105 §1 kpa oraz art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. nr 115, poz. 1229 ze zm.) Wójt Gminy Ł. odmówił nakazania Zarządowi Dróg Wojewódzkich w K. zlikwidowania przepustu pod droga wojewódzka nr [...] w miejscowości M. na wysokości zjazdu z tej drogi do posesji M. i T.B. . Decyzją z dnia 31 października 2006 r. ( [...] ) na podstawie art. 138 §2 w zw. z art. 7, 77, 79, 81, 107 §3 kpa oraz art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2001 r., nr 115, poz. 1229 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło ww. decyzje w całości i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia 5 lutego 2007 r. ([...] ) na podstawie art. 104 §1 i art. 105 §1 kpa oraz art. 29 ust. 3ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r., nr 239, poz. 20190 ze zm. Wójt Gminy Ł. nakazał Zarządowi Dróg Wojewódzkich w K. zlikwidowanie przepustu pod drogą wojewódzką nr [...] w miejscowości M. na wysokości zjazdu z tej drogi do posesji M. i T.B. ; nakazał R.G. przebudowanie przepustu średnicy 60 cm na średnicę min. 80 cm w swoim zjeździe z drogi wojewódzkiej nr [...] ; nakazał T. i M.B. przebudowę połowy długości przepustów w ich zjeździe z drogi wojewódzkiej nr [...] ze średnicy 60 cm na 100 cm. Decyzją z dnia 12 kwietnia 2007 r. ( [...] ) na podstawie art. 138 §2 w zw. z art. 6, 7, 77, 80, 107 §3 kpa oraz art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2001 r., nr 115, poz. 1229 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. uchyliło ww. decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia 9 października 2007 r. ([...]) na podstawie art. 104 kpa oraz art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. u. z 2005 r., nr 239, poz. 20 19) Wójt Gminy Ł. nakazał Zarządowi Dróg Wojewódzkich w K. w terminie do dnia 30 czerwca 2008 r. zlikwidowanie przepustu Ø 100 cm pod drogą wojewódzką [...] w M. w km 52+400-52+600 drogi T. –K. t.j. na wysokości zjazdu do posesji M.B. przez zamurowanie wlotu do tego przepustu w studzience połączeniowej; dokończenie przebudowy pozostałej części przepustu Ø 60 cm na długości 7,70 m na przepust Ø 100 cm pod zjazdem do M.B. . Pozostała cześć tego przepustu na długości 6,40 m została przebudowana w czasie modernizacji drogi wojewódzkiej z rur Ø 60 cm na rury Ø 100 cm; przebudowę przepustu z rur Ø 100 cm pod zjazdem do działek i budynku R.G. . Decyzją z dnia 25 lutego 2008 r. ([...] ) na podstawie art. 138 §2 kpa w zw. z art. 7, 10, 77, 107 §3 kpa oraz art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2001 r., nr 115, poz. 1229 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. uchyliło ww. decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia 29 grudnia 2008 r. ([...] ) na podstawie art. 104 kpa oraz art. 29 ust. 3 ustawy prawo wodne (Dz. U. z 2005 r., nr 239 poz. 20190, art. 33 ust. pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 2004 r. Prawo Budowlane (Dz. U. nr 207, poz. 2016 z 2003 r. ze zm.) oraz art. 29 ust. 2 i art. 39 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o Drogach Publicznych (Dz. U. nr 19, poz. 114 i 115 z 2007 r.) Wójt Gminy Ł. nakazał Zarządowi Dróg Wojewódzkich w K. do dnia 30 czerwca 2009 r. zamurowanie – zasklepienie wlotu przepustu z rur Ø 100 cm pod drogą w studzience połączeniowej; przebudowę pozostałej części przepustu z Ø 60 na Ø 100 cm pod zjazdem do M.B. ; przebudowę przepustu z rur Ø 60 cm na Ø 100 cm pod zjazdem do R.G. ; na odcinku od przepustu pod zjazdami do G.R. i do B.M. wyprofilować rów (tak aby jeden był spadek) i utwardzić dno jak i skarpy. Decyzją z dnia 15 lipca 2009 r. ([...]) ) na podstawie art. 138 §2 w zw. art. 127 §2 i art. 17 pkt 1 oraz art. 7, 28, 107 kpa w zw. z art. 29, art. 9 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r., nr 239, poz. 2019 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I Instancji. Decyzją z dnia 26 kwietnia 2010 r. ([...]) na podstawie art. 104 kpa, art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z nr 239, poz. 2019 ) art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 20006 r., nr 156, poz. 118 ze zm.) , art. 29 ust. 1i 2 i art. 39 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o Drogach Publicznych (Dz. U. z 2007 r., nr 19, poz. 115) Wójt Gminy Ł. nakazał Zarządowi Dróg Wojewódzkich w K. dokonać ukończenia części przepustu pod zjazdem do posesji T. i M.B. – [...] , wymienić istniejące tam rury Ø 60 cm na rury Ø 100 cm od dolnej strony wody to znaczy od studzienki do wylotu; zamurować – zasklepić wlot przepustu z rur Ø 100 cm pod drogą w studzience połączeniowej przechodzący od droga wojewódzką od posesji T. i M.B. – [...] do rowu prywatnego; dokonać przebudowy przepustu pod zjazdem do posesji R. i R.G. – [...] nowowybudowany dom, z istniejących rur Ø 60 cm na rury Ø 100 cm; odcinek rowu pomiędzy przebudowanymi przepustami pod zjazdem od posesji T. i M.B. – [...] do R. i R.G. – M., nowowybudowany dom bardzo dokładnie wyprofilować i utwardzić przez podjęcie takiego procesu technologicznego, aby skarpy i dno rowu nie zarastało trawą. Decyzją z dnia 21 sierpnia 2011 r. [...] ) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 i art. 17 pkt 1 kpa oraz art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r., Nr 239, poz. 2019 ze. zm.) uchyliło ww. decyzję w całości i odmówiło nakazania Zarządowi Dróg Wojewódzkich w K. przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na działce nr [...] w miejscowości M. gm. Ł. Wyrokiem z dnia 14 lutego 2012 r. (sygn. akt II SA/Kr 1733/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję z dnia 21 sierpnia 2011 r., a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 grudnia 2013 r. oddalił skargę kasacyjną wniesioną na ww. orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Decyzją z dnia 29 kwietnia 2016 r. ([...] ) na podstawie art. 138 §2 w zw. z art. 7, 77 kpa oraz art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. uchyliło decyzję Wójta Gminy Ł. z dnia 26 kwietnia 2010 r. w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Kolegium wskazał ona konieczność poczynienia prawidłowych i aktualnych ustaleń w sprawie, w tym wpływu realizacji inwestycji na podstawie decyzji z dnia 14 maja 2014 r. o pozwoleniu na budowę chodnika z systemem kanalizacji deszczowej w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] po stronie prawej w miejscowości M. na przedmiot i zakres rozpoznawanej sprawy. Decyzją z dnia 8 czerwca 2016 r. ( [...] ) na podstawie art. 105 kpa oraz art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2015 r., poz. 469 ze zm.) Wójt Gminy Ł. umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie zmiany stanu wody na gruncie, z wniosku S.K. działającego w imieniu własnym oraz S.H. , J.P. i A.K. . Wójt podał, że przedmiot postępowania w niniejszej sprawie został całkowicie zrealizowany poprzez inwestycję na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia 14 maja 2015 r. pn. "Budowa chodnika dla pieszych w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] relacji [...] - na działkach ewidencyjnych nr: [...] ,[...] ,[...] ,[...] w obrębie M. gmina L. Inwestycja obejmuje wykonanie chodnika dla pieszych wraz z systemem kanalizacji deszczowej w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] odcinek 220 w km 0 +015-0+715 po stronie prawej oraz w km 0+072,30-0+122,00 po stronie prawej w miejscowości M". Tym samym zostały poprawione stosunki wodne, a inwestycja pozwoliła na odnowę i udrożnienie sieci melioracyjnej. Wskazał, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi się w art. 105 § 1 kpa oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Przesłanka umorzenia postępowania może powstać w czasie trwania postępowania, a więc w sprawie już zawisłej przed organem administracyjnym (por. I OSK 298/11). Dodał, że w niniejszej sprawie wszystkie strony postępowania miały możliwość zgłaszania uwag i zastrzeżeń w procesie wydawania decyzji z dnia 14 maja 2014 r., a w chwili obecnej ww. decyzja jest ostateczna. Tym samym brak jest podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Natomiast ustalenie zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 105 §1 kpa zobowiązuje organ do umorzenia postępowania. W niniejszej sprawie z wnioskiem o umorzenie postępowania wystąpili S.K. działający w imieniu własnym oraz S.H. , J.P. i A.K. . Od ww. decyzji odwołanie złożyli T.B. i M.B. Podali, że umorzenie postępowania w części dotyczącej kwestii kierowania wód melioracyjnych rowem przez grunty prywatne bezpośrednio do rzeki jest zasadne, jednak nie zgodzili się z twierdzeniami organu, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Podnieśli, że organ nie powiadomił ich o zamierzonych działaniach przed podjęciem jakichkolwiek czynności urzędowych, a z projektem inwestycji mogli zapoznać się dopiero w czasie wykonywania prac budowlanych i wówczas zauważyli rozwiązania, które szkodziły im interesom. Jednak mimo zgłaszanych uwag – w piśmie z dnia 23 maja 2016 r. Wójt nie podjął żadnych czynności celem wyjaśnienia zaistniałej sytuacji. Wedle odwołujących się sprawa stosunków wodnych na przedmiotowym terenie nie jest uregulowana i wciąż toczy się postępowanie w tym przedmiocie, o czym świadczy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 kwietnia 2016 r. Decyzją z dnia 21 października 2016 r. ([...]) ) na podstawie art. 138 §2 w zw. z art. 7, 77, 105 kpa oraz art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy podał, co następuje: Podstawą orzeczenia o umorzeniu było ustalenie, że wniosek w niniejszej sprawie został całkowicie zrealizowany poprzez inwestycję wykonaną na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia 14 maja 2015 r. p.n. ."Budowa chodnika dla pieszych w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] relacji [...] - na działkach ewidencyjnych nr: [...] ,[...] ,[...] ,[...] w obrębie M. , Gmina L. " i tym samym zostały poprawione stosunki wodne, a inwestycja pozwoliła na odnowę i udrożnienie sieci melioracyjnej. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych istotą rozstrzygnięcia na podstawie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego, przy stwierdzeniu przesłanek określonych przepisem art. 29 ust. 1 tej ustawy jest nakazanie właścicielowi gruntu przywrócenia go do stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Ustalenie, że nie występują łącznie przesłanki określone w ust. 1 tego artykułu, powinno natomiast prowadzić do odmowy wydania decyzji w sprawie przywrócenia stanu wody na gruncie w postępowaniu wszczętym na wniosek, a nie do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 kpa jako bezprzedmiotowego (por. III SA/Po 276/06, II SA/Ke 457/07). W przypadku postępowania prowadzonego z wniosku strony nie zachodzi bowiem przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, a organ ma obowiązek orzec co do istoty sprawy, przy czym zarówno decyzja pozytywna (nakazująca), jak i decyzja negatywna (odmawiająca nakazania) stanowić będą tego rodzaju orzeczenie. Brak przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego przez stronę nie czyni prowadzonego postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 §1 kpa, lecz oznacza bezzasadność żądania strony, w konsekwencji w niniejszej sprawie zastosowanie przepisu art. 105 §1 kpa było nieuprawnione. W niniejszej sprawie organ wskazał, że wnioskodawcy wystąpili z wnioskiem o umorzenie postępowania. Zgodnie jednak z art. 105 § 2 kpa można umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Tymczasem w aktach sprawy nie ma stanowiska pozostałych stron postępowania oraz rozważań organu na temat tego, czy umorzenie postępowania nie jest sprzeczne z interesem społecznym. Co więcej, organ I instancji nie zastosował się do wskazówek zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 29 kwietnia 2016 r. i nie przeprowadził postępowania dowodowego w zmienionym stanie faktycznym sprawy. W aktach nie ma materiału dowodowego pozwalającego na ocenę, w jakim zakresie stan faktyczny sprawy w odniesieniu do wniosku - na podstawie, którego wszczęto nin. postępowanie - został zmieniony i tym samym na wydanie orzeczenia w trybie art. 29 ustawy Prawo wodne. Organ I instancji nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia wpływu realizacji decyzji Wojewody [...] z dnia 14 maja 2014 r. na stan faktyczny sprawy. Organ winien więc ustalić czy realizacja inwestycji z ww. decyzji z dnia 14 maja 2014 r. ma wpływ na przedmiot niniejszego postępowania, a jeżeli tak, to w jakim zakresie. Nadto winien odnieść się do zarzutów wniesionych przez T. i M.B. i w zależności od poczynionych ustaleń, zakończyć postępowanie. Należy ustalić jaki był ostatni stan wody na gruncie, czy doszło do jego zmiany, kto jest sprawcą tej zmiany i na czym ona polegała, czy dokonane zmiany szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie i na czym ten szkodliwy wpływ polega, a więc czy pomiędzy zmianą i szkodą zachodzi adekwatny związek przyczynowy, a także kto posiada interes prawny w tym postępowaniu. Na powyższe rozstrzygnięcie S.K. i H.H. złożyli skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając jej naruszenie art. 105 §1 kpa i wnosząc o jej uchylenie. Skarżący S.K. podniósł, że dla ustalenia przedmiotu postępowania należy się odwołać do wniosku inicjującego postępowanie i zgłoszonego w nim żądania, a mianowicie do pisma S.K. z dnia 29 października 2015 r., w którym wnioskodawca zażądał nakazania Zarządowi Dróg Wojewódzkich w K. zamknięcia przepustu pod drogą wojewódzką nr [...] na wysokości posesji T. i M.B. , co po realizacji inwestycji nastąpiło. Dodał, że sytuacja procesowa jaka wystąpiła w przedmiotowej sprawie oraz w sprawie [...] z punktu widzenia przedmiotu postępowania odpowiada stanowi rzeczy osądzonej. Decyzja z dnia 14 maja 2014 r. obejmuje bowiem w całości przedmiot postępowania z niniejszej sprawy, a skutki decyzji wyczerpują w całości oczekiwania wnioskodawcy zawarte w piśmie z dnia 26 kwietnia 2010 r. W związku z powyższym wydanie decyzji merytorycznej doprowadzi do pojawienia się w obrocie prawnym nowego orzeczenia rozstrzygającego o tym samym, co z punktu widzenia stabilności orzeczeń należy uznać za niedopuszczalne. S.K. zarzucił nadto organowi odwoławczemu, że ten nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu T. i M.B. Aby ustosunkować się do tego odwołania nie ma potrzeby prowadzenia szerokiego postępowania wyjaśniającego, gdyż materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie jest wystarczający dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia, ewentualnie organ winien zapoznać się z aktami sprawy zakończonej decyzją z dnia 14 maja 2014 r. Tymczasem rozpatrując odwołanie T. i M.B. organ odwoławczy nie ocenił, z punktu widzenia art. 29 prawa wodnego zasadności argumentu o podtapianiu posesji odwołujących się, zaś wedle skarżącego brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji godnie z treścią art. 29 ust. 3 prawa wodnego. H.H. podniosła, że organ odwoławczy nie rozpoznał rzetelnie odwołania, a jedynie powielił swoje stanowisko i argumentacje z decyzji z dnia 29 kwietnia 2016 r. Wedle skarżącej materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest wystarczający do zweryfikowania twierdzeń odwołujących się, ewentualnie organ mógłby uzupełnić go o dokumentację dotyczącą sprawy [...] . Dodała, że w aktach sprawy jest wystarczająco dużo dowodów, na podstawie których można było ustalić jak wyglądały stosunki wodne przed 1998 r., a zwłaszcza mapka Spółek Wodnych, z której wynika, że przed 1998 r. stosunki te wyglądały tak jak obecnie. Obecny stan jest taki, jak na projekcie chodnika w sprawie [...] co więcej sięgając do materiałów ww. sprawy można było ustalić, czy inne osoby niż wójt dostarczały dokumenty niezbędne do projektowania chodnika. W odpowiedziach na skargi organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ.U. 2016/1066) oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. 2016/718). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. Przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była kwestia zasadności podjęcia przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej, tj. decyzji o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Wynik przeprowadzonej wg powyższych zasad sądowej kontroli zaskarżonej decyzji jest pozytywny, bowiem w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy błędu nie popełnił. Prawidłowo wskazał na konieczność wyjaśnienia sprawy w opisanych szczegółowo aspektach, w szczególności w zakresie ustaleń co do faktu i sposobu zmiany stosunków wód na gruncie oraz ewentualnych szkód, a przede wszystkim wpływu inwestycji zrealizowanej na podstawie decyzji z dnia 14 maja 2014 r. na istniejące stosunki wodne. Fakt realizacji inwestycji polegającej na budowie chodnika jest w sprawie okolicznością nową, wskazaną jako istotna w kasacyjnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 kwietnia 2016 r. Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji był obowiązany uwzględnić aktualnie istniejący stan faktyczny, a więc stan po realizacji w/w inwestycji. Twierdzenia jednak organu, że realizacja inwestycji z decyzji z dnia 14 maja 2014 r. doprowadziła do likwidacji problemu, pozostaje zawieszone w próżni. Organ bowiem nie przeprowadził analizy związku tej inwestycji z uprzednio istniejącym stanem wód na gruncie i jego ewentualnymi zmianami i nie udzielił odpowiedzi na pytanie dlaczego "przedmiot postępowania w niniejszej sprawie został całkowicie zrealizowany poprzez inwestycję...". Nie zostało wykazane innymi słowy, że istniejący po realizacji w/o inwestycji stan wód nie wymaga interwencji organu uzasadnionej przesłankami z art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Nie zgromadzono też materiału dowodowego pozwalającego na takie, niewątpliwe stwierdzenie. Rację ma więc organ odwoławczy wskazując, że postępowanie przed organem I instancji nie doprowadziło do wyjaśnienia istoty sprawy i to w stopniu uniemożliwiającym weryfikację poglądu organu o bezprzedmiotowości postępowania. Nie podziela natomiast Sąd poglądu SKO o niedopuszczalności umorzenia postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek strony. Nie można bowiem generalnie wykluczyć sytuacji, w której następująca w toku postępowania zmiana okoliczności faktycznych doprowadzi do unicestwienia przedmiotu tego postępowania, choćby było ono wszczęte na wniosek. Rzecz jednak w tym, że w rozpoznawanej sprawie brak jest danych pozwalających na stwierdzenie istnienia takiej sytuacji. Organ I instancji będzie więc zobowiązany do dokładnego ustalenia obecnego stanu faktycznego i szczegółowego porównania go do stanu poprzedniego, dopiero następnie do sformułowania wniosku co do bezprzedmiotowości postępowania. Zwrócić przy tym należy uwagę na to, że w sprawach, w których przedmiotem są zmiany stosunków wodnych, dowód z oględzin ma istotne znaczenie. Protokół z oględzin winien zawierać przede wszystkim szczegółowy opis stanu zastanego, obserwowanego na gruncie. Oględziny stanowią samodzielny środek dowodowy służący ustaleniu faktów nie na podstawie oświadczeń stron, lecz na podstawie własnych spostrzeżeń organu. Ewentualne wypowiedzi osób uczestniczących w oględzinach winny być odnotowane, ale nie one są istotą opisanej czynności. Uwaga ta jest konieczna, bowiem znajdujące się w aktach protokoły oględzin (k. 97 i nast., k. 67 i nast. akt administracyjnych) zawierają właśnie oświadczenia osób uczestniczących, nie zawierają opisu stanu na gruncie, nie sporządzono też szkicu stan ten obrazującego. Organ I instancji opisując ten stan w poprzednio wydanych decyzjach posługiwał się pojęciami "lewa strona", "prawa strona" (ew. z dodaniem "patrząc w stronę G), ale na żadnej ze znajdujących się w aktach map nie zaznaczono tych "stron". Nie opisano też należycie dołączonych do akt fotografii, a dołączone do opinii rzeczoznawców kserokopie fragmentów map są mało czytelne i niedokładnie opisane (k. [...] i [...] i nast. akt administracyjnych). W odniesieniu do zarzutów skarg wskazać należy, że inicjatorami toczącego się postępowania nie byli tylko skarżący, lecz także i inne osoby, w tym T.B. i M.B. Wobec ich stanowiska o konieczności kontynuowania postępowania nie może być mowy o zastosowaniu art. 105 § 2 kpa, wymagającym wystąpienia z wnioskiem o umorzenie strony, na żądanie której postępowanie zostało wszczęte. Prawdą jest, że organ odwoławczy nie ustosunkował się szczegółowo do podniesionych w odwołaniu T.B. i M.B. zarzutów, ta jednak okoliczność nie ma w sprawie znaczenia. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie w całości, nie ograniczając się tylko badania zasadności do zarzutów odwołań. Kasacja decyzji organu I instancji nastąpiła z powodów szczegółowo przez organ odwoławczy wskazanych i te powody Sąd uznaje za właściwie przyjęte. Jest zaś oczywiste, że w ramach postępowania w sprawie niniejszej nie jest możliwe rozważanie zarzutów odwołujących się dotyczących postępowania zakończonego decyzją z dnia 14 maja 2014 r. o pozwoleniu na budowę chodnika z kanalizacją. Poczynione zaś przez H.H. uwagi dotyczące materiału dowodowego potwierdzają jedynie tezę o istotnych brakach w ustaleniach koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy. Mając powyższe na względzie i nie znajdując powodów do uchylenia zaskarżonej decyzji, sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.