II SA/Kr 143/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. G. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 9 listopada 2023 r. znak WI-I.7840.15.85.2022.AR w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy – postanawia – odrzucić skargę.

Decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 9 listopada 2023 r. znak WI-I.7840.15.85.2022.AR utrzymano w mocy rozstrzygnięcie Starosty Tatrzańskiego z 6 września 2022 r., znak: AB.6743.611.2022.ŁM wnoszące sprzeciw na wykonanie budowy budynku gospodarczego. Decyzja Wojewody zawierała pouczenie, że służy na nią skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, którą należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Decyzja została doręczona E. G. (dalej: skarżący) 15 listopada 2023 r. Pismem nadanym w placówce pocztowej 27 grudnia 2023 r. skarżący wniósł skargę od opisanej wyżej decyzji. Na podstawie zarządzenia z 7 lutego 2024 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wskazał, że nie jest w stanie w chwili obecnej zapłacić powołanej kwoty w zakreślonym terminie, ze względu na skromną emeryturę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: P.p.s.a) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei jak stanowi art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru (k. 6 i 7 akt organu II instancji), przedmiotowa decyzja została doręczona dorosłemu domownikowi skarżącego, który podjął się oddania pisma adresatowi, w dniu 15 listopada 2023 r. Taka data doręczenia znajduje również potwierdzenie w wydruku elektronicznego śledzenia przesyłek (https://emonitoring.poczta-polska.pl/). Należy zauważyć, że zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775), doręczenie pisma dorosłemu domownikowi adresata, podejmującemu się oddania pisma adresatowi, stanowi przewidziane prawem doręczenie zastępcze, rodzące skutki od dnia takiego doręczenia. Nie można zatem uznać za prawnie skuteczne oświadczenia skarżącego, że zaskarżony akt został mu doręczony 30 listopada 2023 r. (tak jak to wskazał skarżący w skardze). Skoro jako dzień doręczenia decyzji należało przyjąć 15 listopada 2023 r., to ostatnim dniem na wniesienie skargi był wobec tego 15 grudnia 2023 r. O trzydziestodniowym terminie do wniesienia skargi został skarżący pouczony wraz z doręczeniem decyzji (s. 5). Skarga została wniesiona 27 grudnia 2023 r., zatem nastąpiło to po upływie terminu do jej wniesienia. Mając powyższe na względzie, Sąd był zobligowany orzec jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Skarga podlegała również odrzuceniu ze względu na nieuzupełnienie braku fiskalnego skargi. Zgodnie z 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Skarżący został wezwany do uzupełnienia braku fiskalnego w trybie art. 220 § 1 P.p.s.a. Skierowane do skarżącego wezwanie zawierało pouczenie, że nieuzupełnienie braków fiskalnych w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje skutek w postaci odrzucenia skargi. Datą doręczenia wezwania był 1 marca 2024 r. (przesyłkę podwójnie awizowano: 16 lutego i 26 lutego 2024 r., więc z dniem 1 marca należało ją uznać za doręczoną – art. 73 § 4 P.p.s.a.), zatem ostatnim dniem na uzupełnienie braku był 8 marca 2024 r. Mimo upływu wyznaczonego terminu, skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi. Należy nadmienić, że skarżący został pouczony w wezwaniu z 7 lutego 2024 r. (pkt. 3) o możliwości złożenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Takiego wniosku skarżący nie złożył. W związku z powyższym Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi, działając również na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.