II SA/Ke 77/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek Sędzia WSA Krzysztof Armański po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 8 grudnia 2025 r. [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach postanowieniem z 8 grudnia 2025 r., [...], po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o.o. w B. na postanowienie Burmistrza Stąporkowa z 11 lipca 2025 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, toczącego się z wniosku [...] Sp. z o. o. w B. , na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.), dalej u.p.z.p., - uchyliło w całości zaskarżone postanowienie i w to miejsce orzekło o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na: budowie budynku produkcyjnego (wiaty), dwóch hal magazynowych, (boksów/wiaty magazynowej), rozbudowy, nadbudowy, przebudowy i zmiany sposobu użytkowania budynków produkcyjnych i wiaty magazynowej wraz z placem do magazynowania zużytych opon w ramach zadania "Zakład Produkcji paliw alternatywnych", zlokalizowanej na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] (obręb 0024 [...]) położonej w miejscowości N. M., gm. S., do dnia 22 listopada 2026 r. W uzasadnienie Kolegium podniosło, że wnioskiem z 22 maja 2025 r. (uzupełnionym 13 czerwca 2025 r.) [...] Sp. z o. o. w B. zwróciła się o ustalenie warunków zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji. W dalszej kolejności organ pierwszej instancji zawiadomieniem z 24 czerwca 2025 r. poinformował strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, a następnie postanowieniem z 11 lipca 2025 r. zawiesił to postępowanie. Rozpatrując zażalenie od powyższego postanowienia Kolegium podniosło, że ponieważ postanowienie to nie zawierało informacji, na jakim etapie są prace związane z uchwalaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także jakie jest przeznaczenie terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w projektowanym planie, wystąpiło o ich przedstawienie. W odpowiedzi pismem z 23 października 2025 r. Burmistrz S. wyjaśnił, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenu gminy S., obręb geodezyjny [...], uzyskał wszystkie wymagane przepisami opinie i uzgodnienia. Aktualnie procedura sporządzania planu jest na etapie wystąpienia o zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Nadto Burmistrz wskazał, że dla działki o nr ewid.[...] projekt planu wprowadza przeznaczenie: 1P - teren produkcji, 2ZN, 3ZN, 4ZN - tereny zieleni naturalnej, 2L- teren lasu, 1 KR - teren komunikacji drogowej wewnętrznej, [...] teren parkingu. Na obszarze 1P w zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu ustala się zakaz lokalizowania działalności związanych z gospodarowaniem odpadami. Z kolei na obszarze 2ZN, 3ZN, 4ZN, 1KOP w zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu ustala się zakaz lokalizowania budynków; w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu na całym obszarze objętym projektem planu ustala się zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych. Mając na uwadze powyższe informacje, organ odwoławczy uznał, że zachodzi prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji z projektowanymi ustaleniami planu. Zgodnie z założeniami, na terenie działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy projektowany plan zakazuje lokalizowania przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych, z wyjątkiem inwestycji celu publicznego. Nadto w projektowanym planie na obszarze 1P w zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu przewiduje się zakaz lokalizowania działalności związanych gospodarowaniem odpadami. Kolegium zaznaczyło, że do wniosku o ustalenie warunków zabudowy została przedłożona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z 5 marca 2025 r., z której wynika, że planowana inwestycja zaliczana jest do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019 r. poz. 1839 ze zm.). Zachodzi więc prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji z projektowanymi ustaleniami planu. Nadto organ odwoławczy uzupełnił uzasadnienie zaskarżonego postanowienia wskazując, że Burmistrz Stąporkowa uzyskał opinię sanitarną z 9 lipca 2025 r., stanowisko Zarządu Dróg Powiatowych w Końskich z 14 lipca 2025 r., uzgodnienia: Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Kielcach przedstawione w postanowieniu z 16 lipca 2025 r., Wojewody Świętokrzyskiego z 16 lipca 2025 r., Zarządu Powiatu w Końskich z 18 lipca 2025 r., Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach z 6 sierpnia 2025 r., opinię z 16 lipca 2025 r. znak: [...], opinię sanitarną PPIS w Końskich z 15 lipca 2025 r. Ponadto oczekuje on na stanowisko Marszałka Województwa Świętokrzyskiego w sprawie zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. W tej sytuacji Kolegium uznało, że prace nad planem są w zaawansowanym stadium i istnieje prawdopodobieństwo uchwalenia planu do 22 listopada 2026 r., a zatem w terminie 18 miesięcy, na które postępowanie zostaje zawieszone. Kolegium dodało, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zostało wszczęte z dniem złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a więc 22 maja 2025 r. W tych okolicznościach należało uzupełnić sentencję zaskarżonego postanowienia poprzez wskazanie daty, do której postępowanie ulega zawieszeniu. Z tego względu uchylono w całości zaskarżone postanowienie i w to miejsce orzeczono o zawieszeniu postępowania administracyjnego do 22 listopada 2026 r. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższe postanowienie [...] sp. z.o.o. w B. , postanowieniu temu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., gdyż organ odwoławczy dopuścił się istotnych uchybień procesowych, opierając swoje rozstrzygnięcie na oświadczeniu Burmistrza Stąporkowa (pismo z 23 października 2025 r.), zgodnie z którym organ I instancji miał nadal "oczekiwać na stanowisko" Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych (dalej również RDLP) w sprawie zmiany przeznaczenia gruntów leśnych. Organ odwoławczy przyjął to zapewnienie bezkrytycznie. Tymczasem, jak wynika z dokumentów znajdujących się w posiadaniu Gminy (opinia RDLP z 10 października 2025 r.), w dacie orzekania przez Kolegium procedura uzgodnieniowa z RDLP była już zakończona wydaniem opinii negatywnej, co przesądzało o braku możliwości procedowania założonej koncepcji urbanistycznej. Organ odwoławczy, pomimo istnienia tej rozbieżności, nie podjął działań zmierzających do jej wyjaśnienia. Zaniechanie to doprowadziło do podjęcia rozstrzygnięcia opartego na założeniu, że procedura planistyczna jest nadal w toku, podczas gdy dostępne dowody wskazywały na jej faktyczną niemożliwość kontynuowania; 2. art. 8 § 1 w związku z art. 12 k.p.a. - organ odwoławczy w sposób nieuprawniony zaakceptował praktykę organu I instancji polegającą na instrumentalnym wykorzystywaniu zawieszenia postępowania administracyjnego w celu wywołania skutku prawnego nieprzewidzianego przez ustawodawcę. Zamiast realizować zasadę szybkości i prostoty postępowania, organ I instancji posłużył się zawieszeniem jako środkiem odwlekania koniecznego rozstrzygnięcia i stworzenia swoistej "pułapki prawnej" dla inwestora. Jednocześnie prowadzi on działania zmierzające do uchwalenia regulacji o charakterze wysoce kazuistycznym i dyskryminującym, adresowanych wyłącznie do inwestycji skarżącej, przy czym wcześniej ten sam organ wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, potwierdzając zgodność planowanego przedsięwzięcia skarżącej z zasadami ładu przestrzennego. Skarżąca spółka zarzuciła też naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj: 1. art. 62 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz o zmianie niektórych innych ustaw, a także w związku z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., poprzez utrzymanie zawieszenia postępowania pomimo obiektywnej niemożliwości uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z powodu: a. impasu czasowego - zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy nowelizującej, obowiązujące studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego zachowuje moc nie dłużej niż do 30 czerwca 2026 r. Organ zawiesił tymczasem postępowanie na okres wykraczający poza datę obowiązywania tego dokumentu. Po 30 czerwca 2026 r. uchwalenie planu opartego o wygasłe studium będzie niedopuszczalne, co czyni zaskarżone postanowienie środkiem bezcelowym. b. impasu merytorycznego - nawet przed wygaśnięciem studium uchwalenie planu jest obiektywnie niemożliwe z uwagi na sprzeczność pomiędzy ustaleniami studium, a obligatoryjną opinią RDLP: - studium przewiduje dla tego obszaru funkcję Przemysłową (P), - negatywna opinia RDLP wymusza przeznaczenie Leśne (L), - z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego musi pozostawać w pełnej zgodności z ustaleniami studium. W konsekwencji uchwalenie planu spełniającego wymogi RDLP skutkowałoby jednoczesnym naruszeniem studium, co prowadziłoby do jego nieważności. Organ nie może więc zasadnie powoływać się na potrzebę kontynuowania procedury planistycznej, skoro jej rezultat jest od początku prawnie wykluczony. Brak jest więc podstaw do dalszego zawieszenia postępowania. 2. art. 32 Konstytucji RP (zasada równości) oraz art. 64 Konstytucji RP (ochrona własności) poprzez akceptację działań o charakterze legislacji pozornej i punktowej - zaskarżone postanowienie sankcjonuje praktykę tworzenia ograniczeń planistycznych o charakterze pozornym i selektywnym. Wobec wymuszonego wyłączenia z projektowanej strefy przemysłowej gruntów Skarbu Państwa, procedowane regulacje dotyczą w istocie wyłącznie nieruchomości skarżącej. Taki sposób kształtowania planu miejscowego prowadzi do arbitralnego i nieuzasadnionego różnicowania sytuacji prawnej właścicieli nieruchomości, a tym samym narusza powyższe zasady konstytucyjne. Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o: uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji; zobowiązanie organu do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, dopuszczenie dowodów z dokumentów wymienionych w treści skargi oraz o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z wymienionych w skardze dokumentów urzędowych. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że gdyby Kolegium dysponowało pełnym i aktualnym materiałem dowodowym, w szczególności wiedzą o wydaniu negatywnej opinii Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych, musiałoby dojść do wniosku, że przesłanka realnego prawdopodobieństwa uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie została spełniona, a dalsze zawieszenie postępowania było pozbawione podstaw prawnych. Zdaniem strony skarżącej zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że założenia urbanistyczne przedstawiane Kolegium jako koncepcja jednolitej strefy o funkcji przemysłowej, uległy zasadniczej i jakościowej zmianie. Informacje przekazane Kolegium odwoływały się do modelu planistycznego zakładającego objęcie zarówno gruntów prywatnych, jak i gruntów pozostających w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe jednolitą strefą produkcyjno-przemysłową. Z dokumentów przedstawionych przez skarżącą wynika jednak, że po wydaniu negatywnej opinii RDLP dokonano gruntownej modyfikacji koncepcji, dzieląc obszar objęty projektem planu na dwie odrębne strefy: strefę ochronną obejmującą grunty państwowe, na których utrzymano funkcję leśną, oraz strefę restrykcji obejmującą grunty prywatne, w tym nieruchomość skarżącej, na które nałożono dodatkowe ograniczenia funkcjonalne. Po wydaniu powyższej opinii doszło do zasadniczego załamania pierwotnej koncepcji urbanistycznej. Wnoszący skargę zaznaczył, że obszar objęty planem składa się z dwóch elementów: znacznego areału gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa oraz terenów inwestycyjnych, w tym nieruchomości skarżącej. Pierwotna koncepcja urbanistyczna zakładała objęcie tych terenów jednolitą strefą aktywności gospodarczej. Po wydaniu opinii uniemożliwiającej zmianę przeznaczenia gruntów państwowych, założenie to przestało być wykonalne. Mimo to organ kontynuuje procedurę planistyczną w formie fragmentarycznej, utrzymując funkcję przemysłową w odniesieniu do działki skarżącej, przy jednoczesnym pozostawieniu funkcji leśnej dla gruntów Skarbu Państwa. Ponadto w projekcie planu przewidziano szczegółowe zakazy dotyczące prowadzenia działalności w zakresie gospodarowania odpadami, obejmujące zarówno teren 1P, jak i tereny U-P. Choć formalnie zakaz ten ma szerszy zasięg terytorialny, w rzeczywistości posiada cechy regulacji kazuistycznej, wymierzonej w konkretne, planowane przedsięwzięcie. Skarżąca podkreśliła, że tereny U-P posiadają funkcję dominującą usługową co mogłoby uzasadniać pewne ograniczenia uciążliwości. Natomiast teren 1P (nieruchomość skarżącej) jest jedynym terenem o przeznaczeniu stricte produkcyjnym (P). Wprowadzenie zakazu przetwarzania odpadów w strefie produkcyjnej w sytuacji, gdy dla tego konkretnego terenu wydano już ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dowodzi, że celem regulacji nie jest ład przestrzenny, lecz uniemożliwienie konsumpcji uzyskanej decyzji. Jest to klasyczny przykład nadużycia władztwa planistycznego poprzez tworzenie pozorów regulacji ogólnej, która w skutkach ekonomicznych i prawnych uderza selektywnie w jednego inwestora. Taki sposób kształtowania polityki przestrzennej przybiera cechy tzw. planowania punktowego (spot zoning) polegającego na tworzeniu lokalnych "wysp restrykcji" odnoszących się faktycznie do indywidualnych właścicieli, w oderwaniu od spójnego ładu przestrzennego. W skardze także podniesiono, że organ zawiesił postępowanie na okres wybiegający o około pięć miesięcy poza datę graniczną obowiązywania studium. Po 30 czerwca 2026 r. przestaje ono funkcjonować w obrocie prawnym, a uchwalenie planu miejscowego w zgodzie z jego ustaleniami staje się niemożliwe. W dacie podjęcia postępowania brak będzie jakiegokolwiek obowiązującego dokumentu strategicznego, z którym plan musiałby być zgodny. Przesłanka zgodności planu ze studium jest fundamentalna i ma charakter bezwzględny; jej niespełnienie skutkowałoby nieważnością uchwały planistycznej. Tak więc zawieszenie postępowania zostało utrzymane w oczekiwaniu na zdarzenie, którego ziszczenie jest - z uwagi na ustawową datę wygaśnięcia studium - niemożliwe. Zawieszenie ma więc charakter pozorny i służy odsunięciu w czasie rozpoznania sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 8 grudnia 2025 r. dotyczące zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z treścią art. 62 ust. 1 u.p.z.p., postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (pkt 1) albo w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany (pkt 2). W orzecznictwie sądów administracyjnych jednoznacznie prezentowane jest stanowisko, że korzystając z uprawnień o jakich mowa w art. 62 ust. 1 u.p.z.p., należy mieć na względzie stan zaawansowania prac planistycznych mający miejsce w dacie złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Natomiast istnienie sprzeczności pomiędzy zamierzonym zagospodarowaniem terenu, a koncepcją przyjmowaną w projekcie planu musi być realne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 22 października 2025 r., II OSK 2704/24; 8 czerwca 2017 r., II OSK 2685/15; 22 października 2025 r., II OSK 2705/24; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: w Poznaniu z 26 czerwca 2025 r., IV SA/Po 415/25 i 22 maja 2025 r., II SA/Po 19/25; w Krakowie z 9 lipca 2025 r., II SA/Kr 643/25; w Rzeszowie z 21 maja 2025 r., II SA/Rz 187/25 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela stanowisko, że korzystając z uprawnień, o jakich mowa w art. 62 ust. 1 u.p.z.p., należy mieć na względzie stan zaawansowania prac planistycznych istniejący w dacie złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Jeżeli bowiem, uwzględniając stan zaawansowania procedury planistycznej, istnieje realne prawdopodobieństwo wystąpienia sprzeczności (kolizji) postanowień przyszłej decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji z postanowieniami projektowanego planu - to bez wątpienia występują racje do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. W sytuacji, gdy prace planistyczne są już zaawansowane, to do czasu uchwalenia planu przez radę gminy, właściwy organ powinien się powstrzymać od określania warunków zabudowy w decyzji administracyjnej wydanej dla jednostkowej nieruchomości i zawiesić prowadzone postępowanie na czas określony w art. 62 ust. 1 (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 2017 r., II OSK 2685/15). Należy mieć również na uwadze, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U.2026.143 ze zm.) dalej p.p.s.a., sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lipca 2008 r., II OSK 795/07). W rozpoznawanej sprawie z akta administracyjnych sprawy wynika, że procedura planistyczna została wszczęta, a projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzyskał wszystkie uzgodnienia i opinie oraz oczekuje na stanowisko w sprawie zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na nieleśne. Natomiast z dokumentów dołączonych do skargi wynika, że Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Radomiu w dniu 10 października 2025 r. negatywnie zaopiniował wniosek Burmistrza Stąporkowa w sprawie przeznaczenia 12,8584 ha gruntów leśnych na działce nr [...] na cele wskazane w projekcie planu miejscowego (nieleśne). Jak wskazał organ odwoławczy, prace nad planem są w zaawansowanym stadium, a ich dotychczasowy przebieg pozwala przyjąć, że uchwalenie planu możliwe jest w terminie wynikającym z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Ocena ta znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych. Jednocześnie projektowany plan miejscowy przewiduje dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy zakaz lokalizowania działalności związanej z gospodarowaniem odpadami, a także zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych, z wyjątkiem inwestycji celu publicznego. Tym samym nie jest dopuszczalne na tym terenie lokalizowanie inwestycji polegającej na produkcji paliw alternatywnych, która, jak wynika z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 5 marca 2025 r., jest zaliczana do przedsięwzięć zawsze znacząco odziaływujących na środowisko. Planowana przez skarżącą inwestycja pozostaje więc w oczywistej i niebudzącej wątpliwości sprzeczności z tak określonym przeznaczeniem terenu w projektowanym planie miejscowym. Tym samym spełniona została przesłanka uzasadniająca wstrzymanie rozstrzygania o warunkach zabudowy do czasu zakończenia procedury planistycznej, albowiem wydanie decyzji o warunkach zabudowy mogłoby prowadzić do ukształtowania sposobu zagospodarowania terenu sprzecznego z procedowanymi rozwiązaniami planistycznymi. Odnosząc się do zarzutów skargi należy przede wszystkim podkreślić, że przedmiotem oceny legalności w niniejszej sprawie pozostaje wyłącznie kwestia dopuszczalności zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Ponieważ ustawodawca w treści tego przepisu w żaden sposób nie zajął się sprawą relacji studium i planu zagospodarowania przestrzennego, jako okoliczności, które organ bierze pod uwagę przy rozstrzyganiu o zawieszeniu postępowania, to nawet istnienie takiej sprzeczności nie wpływa w żaden sposób na zgodność z prawem postanowienia o zawieszeniu postępowania. Z tych względów nie mogły podlegać kontroli sądowej kwestie dotyczące niedopuszczalności uchwalenia planu miejscowego z powodu jego niezgodności z ustaleniami studium, która to niedopuszczalność, według autora skargi, wynika z negatywnej opinii Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Radomiu z 10 października 2025 r. Zasadnym jest zaznaczenie, że kwestia celowości i zasadności kontynuowania procedury planistycznej, pomimo jej ewentualnej wadliwości, mieści się w wyłącznych kompetencjach organu planistycznego wynikających z przyznanej ustawowo gminie samodzielności planistycznej. Dlatego zarzuty w tym zakresie strona może zgłaszać dopiero w ewentualnym przyszłym postępowaniu ze skargi na uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Poza zakresem niniejszej sprawy pozostają również zarzuty dotyczące dyskryminującego charakteru przyjętych rozwiązań planistycznych oraz nadużycia władztwa planistycznego, mających polegać, według autora skargi, na wprowadzeniu zakazu przetwarzania odpadów, który obciąża wyłącznie nieruchomość skarżącej spółki. Eliminacja takich uchybień miejscowego planu także możliwa jest dopiero w drodze skargi do sądu administracyjnego właśnie na ten plan, a nie we wypadkowym i niemerytorycznym rozstrzygnięciu, jakim jest zaskarżone postanowienie, w którym Sąd nie może przesądzać o ważności procedowanego planu miejscowego. Nie może także odnieść zamierzonego skutku zarzut zawieszenia postępowania do 22 listopada 2026 r., a więc na okres wykraczający poza datę 30 czerwca 2026 r., kiedy to obowiązujące na spornym terenie studium utraci moc i w konsekwencji nie będzie możliwe uchwalenie planu w oparciu o wygasłe studium. Zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2023.1688), studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin zachowują moc do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, jednak nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2026 r., i stosuje się do nich przepisy dotychczasowe. Dlatego nie jest trafne określenie daty zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej przez stronę skarżącą inwestycji do 22 listopada 2026 r. Niemniej w ocenie Sądu ta nieprawidłowość nie przesądza o istotnym naruszeniu przez organ odwoławczy art. 62 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 65 ust. 1 powyższej ustawy nowelizującej, a jedynie stwarza stronie skarżącej podstawę do żądania podjęcia zawieszonego postępowania od dnia utraty mocy obowiązującej przez studium, czyli po 30 czerwca 2026 r. Podsumowując Sąd stwierdził, że kontrola legalności zaskarżonego postanowienia nie wykazała naruszeń prawa dających podstawę do wyeliminowania go z obrotu prawnego. Zaskarżony akt wydany został zgodnie z przepisami u.p.z.p., z poszanowaniem zasad unormowanych w kodeksie postępowania administracyjnego. W szczególności Kolegium wyjaśniło sprawę w stopniu pozwalającym na jej rozstrzygnięcie i swoje stanowisko przekonująco uzasadniło. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w wyroku o oddaleniu skargi na mocy art. 151 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.