II OSK 2562/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Pietraś-Skobel po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SA/Bk 266/23 w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 31 stycznia 2023 r. nr 409.240/B-11/7/22 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z 29 sierpnia 2023 r., II SA/Bk 266/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Białymstoku oddalił skargę J.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku (SKO lub Kolegium) z 31 stycznia 2023 r. nr 409.240/B-11/7/22, w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: 2.1. Jak wynika z ustaleń sądu pierwszej instancji, Wójt Gminy Kuźnica decyzją z 12 września 2022 r. nr BŚ.6730.22.2021, na wniosek P.B. (inwestor) ustalił warunki zabudowy na realizację zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie instalacji fotowoltaicznej o mocy do 3 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] położonej w miejscowości P., gmina K. (decyzja wzt). 2.2. Wyrokując w sprawie II SA/Bk 266/23 kolejno wskazano, że odwołania od tej decyzji wnieśli: J.Z., S.R., J.R., M.R., T.D. oraz J.H.. 2.3. Następnie sąd pierwszej instancji przywołał, że SKO powołaną na wstępie decyzją z 31 stycznia 2023 r. decyzję wzt uchyliło w części: - pkt 2 lit. c) tiret 1-3 w zakresie "wymagań dotyczących realizacji inwestycji"; - pkt 2 lit. d) tiret 1 w zakresie: "obsługi komunikacyjnej - z drogi gminnej wewnętrznej stanowiącej działkę nr [...], na warunkach zarządcy terenu; zgodę zarządcy i warunki korzystania z terenu stanowiącego działkę nr [...] należy uzyskać przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę" i umorzyło postępowanie w tym zakresie, zaś w pozostałej części decyzję wzt utrzymało w mocy. W wyroku przywołano motywy decyzji SKO. W jej uzasadnieniu wskazano, że planowane przedsięwzięcie jest instalacją odnawialnego źródła energii, w związku z czym w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy zastosowanie ma art. 61 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2022, poz. 503 ze zm., Upzp). Teren objęty wnioskiem stanowi grunty rolne, jest wolny od zabudowy i nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Projektowane uzbrojenie terenu również jest wystarczające dla realizacji planowanego zamierzenia budowlanego. Inwestor przedstawił oświadczenie, w którym zapewnia się możliwość dostępu do energii elektrycznej poprzez projektowane przyłącze linii energetycznej na warunkach określonych przez gestora sieci. Kolegium wyjaśniło, że celem art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 Upzp nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Zagwarantowanie to nie jest tożsame z posiadaniem umowy z dostawcą mediów już na etapie starania się o uzyskanie warunków zabudowy, ale posiadanie zapewnienia to rodzaj gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta. Zatem mając na uwadze powyższe zarzut odwołujących się w zakresie naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 Upzp uznano za nieuzasadniony. 2.4. W wyroku dalej przywołano, że Kolegium ustaliło, iż w ramach przedsięwzięcia odpady stałe gromadzone mają być w pojemnikach na terenie własnej działki inwestora, służących do czasowego gromadzenia odpadów i dostosowanych do ich rodzaju, zgodnie z zasadami utrzymania czystości i porządku na terenie gminy Kuźnica, natomiast odpady produkcyjne będą gromadzone w szczelnych pojemnikach i wywożone przez specjalistyczną firmę. Wskazano, że na terenie wnioskowanym nie ma obiektów ujętych na liście dóbr kultury współczesnej, a teren inwestycji nie podlega ochronie zabytków zgodnie z ustawą z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. 2022, poz. 840). Wnioskowany teren znajduje się w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "Wzgórza Sokólskie", który został utworzony uchwałą nr XII/84/86 Wojewódzkiej Rady Nadzorczej w Białymstoku z 29 kwietnia 1986 r. (Dz. Urz. Woj. Biał. Nr 12, poz. 128) i określony uchwałą nr XXII/204/16 Sejmiku Województwa Podlaskiego z 21 marca 2016 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Wzgórza Sokolskie" (Dz. Urz. Woj. Podl. z 25 marca 2016 r., poz. 1505). Stwierdzono, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie narusza zasad ochrony tego obszaru. Zaznaczono przy tym, że na tym etapie procesu inwestycyjnego, treścią decyzji wzt zastrzeżono, że podczas realizacji wnioskowanej inwestycji należy przestrzegać ustaleń zawartych w uchwale oraz w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019, poz. 1839, rozp. RM 2019). Zamierzenie inwestycyjne należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a ww. rozporządzenia, w związku z czym wymagane było uzyskanie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W wyniku przeprowadzonego odrębnego postępowania Wójt Gminy Kuźnica decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z 27 maja 2021 r., stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wnioskowanego przedsięwzięcia. 2.5. Sąd pierwszej wskazał dalej, że w ocenie Kolegium, organ I instancji w sposób prawidłowy ocenił, że planowane zamierzenie inwestycyjne stanowi instalację odnawianego źródła energii, w związku z czym przedsięwzięcie to nie musi spełniać warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 Upzp. W takiej sytuacji nie było podstaw prawnych do zbadania i ustalenia parametrów tzw. "dobrego sąsiedztwa" dla nowo powstającej inwestycji, a ponadto ujęcie treścią decyzji wzt kwestii dotyczących dostępu do drogi publicznej, linii zabudowy, szczegółowej specyfikacji budowy planowanego obiektu budowlanego i jego usytuowania stanowiło naruszenie prawa. Kwestie te nie mogły stanowić przedmiotu postępowania w niniejszej sprawie. Stąd SKO uchyliło decyzję organu I instancji w tym zakresie i umorzyło postępowanie. Kolegium stwierdziło, że poza uchylonymi ustaleniami, decyzja wzt w pozostałym zakresie jest zgodna z przepisami prawa. W oparciu o zebrany materiał dowodowy oraz szczegółową analizę zaistniałego stanu faktycznego i prawnego, organ I instancji miał obowiązek wydać decyzję pozytywną i ustalić warunki zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia - art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 Upzp. 3.1. Dalej w wyroku II SA/Bk 266/23 przywołano, że skargę na decyzję SKO wniosła J.Z., która zarzuciła naruszenie: - art. 6, art. 8 i art. 107 § 2 K.p.a. w zw. z § 9 ust. 1 i 2 w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588; rozp. MI 2003), poprzez brak obowiązkowych składników decyzji wzt określonych w rozporządzeniu w postaci wyników analizy zawierających część tekstową i graficzną, która winna stanowić załącznik do decyzji, co w konsekwencji godzi w fundamentalną zasadę równości podmiotów wobec prawa oraz stanowi naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez niepodjęcie z urzędu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi w tym zakresie, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz dowolną, a nie swobodną ocenę tych dowodów; - art. 10 § 1 i 2, art. 61 § 4 i art. 81 K.p.a., poprzez niezawiadomienie strony – L.J. o wszczęciu postępowania w sytuacji, gdy nie zachodziły okoliczności wskazane w art. 10 § 2 K.p.a., co doprowadziło do niezapewnienia wszystkim stronom postępowania czynnego w nim udziału, a co za tym idzie uniemożliwienia wypowiedzenia się wszystkim stronom postępowania w sprawie zebranego materiału dowodowego. 3.2. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, ewentualnie uchylenie decyzji organów obydwu instancji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. 3.3. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. 3.4. Uczestnik postępowania – J.H. – w pisemnym stanowisku popierała skargę. Wskazała, że jej wątpliwości dotyczą tego czy na tak małej działce można zrobić farmę o tak dużej mocy. Jej zdaniem moc farmy jest za duża w stosunku do powierzchni działki. Ponadto farmy o tak dużej mocy nie można lokalizować w bezpośrednim sąsiedztwie działek zamieszkałych. Decyzja jest nieprawidłowa, bo nie chroni w należytym stopniu nieruchomości sąsiednich i zagraża środowisku, a także narusza ład przestrzenny. Organ naruszył szereg przepisów, w tym doręczał pisma do osoby zmarłej, którą uznał za stronę. Nadto prowadził sprawę mimo, że wnioskodawca przedsięwzięcia jest radnym powiatowym, a zatem organ powinien się wyłączyć. Zarzucono, że organ nie informował na bieżąco o treści wniosku, a w trakcie postępowania moc inwestycji została zwiększona. Wybudowanie takiej inwestycji zmniejszy potencjał ekologiczny i turystyczny tego terenu. Sąsiednie nieruchomości stanowią pola i łąki, albo zabudowane siedliska. Budowa tak znacznej inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie narusza zasadę dobrego sąsiedztwa. Inwestycja negatywnie wpłynie na wartość nieruchomości sąsiednich. Do tej pory był to teren bardzo atrakcyjny dla wczasowiczów, którzy chętnie kupowali nieruchomości. Strona podniosła, że z inwestycją bezpośrednio graniczy jej podwórko i chyba nikt za płotem czy też oknem nie chciałby mieć farmy fotowoltaicznej. Farma ograniczy dostęp światła na nieruchomości co może zmniejszyć plony. Nadto jest inwestycją o niebezpiecznej charakterystyce, a wakacje na działce spędzają dzieci. W związku z tym farma nie powinna znajdować się tak blisko zabudowań. Nadto decyzja jest bezprawna, albowiem w gminie Kuźnica nie zostało uchwalone odpowiednie studium – art. 10 ust. 2a Upzp. Podniesiono także, że inwestor nabył przedmiotową nieruchomość, przy czym mieszka gdzie indziej i nie zna specyfiki terenów. Inwestorowi zupełnie nie zależy na ludziach czy środowisku, bo prawdopodobnie po uzyskaniu ostatecznych decyzji sprzeda nieruchomość z ogromnym zyskiem. 3.5. Na rozprawie przed sądem wojewódzkim pełnomocnik skarżącej poparł skargę i zaakcentował zarzut braku doręczenia wraz z decyzją załącznika graficznego. 4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Białymstoku skargę oddalił. 4.2. W motywach swego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że ustalenie warunków zabudowy dla farmy fotowoltaicznej nie wymaga spełnienia przesłanki dobrego sąsiedztwa, to tym samym zbędnym jest przeprowadzanie analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a Upzp, a więc i wyznaczania obszaru analizowanego. W sprawie niniejszej nie sporządzano zatem analizy urbanistycznej w obszarze analizowanym wyznaczonym oparciu o reguły określone w rozp. MI 2003. Stąd zarzuty skargi dotyczące naruszenia § 9 ust. 1 i 2 z zw. z § 3 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, gdyż decyzja nie posiada załącznika w postaci wyników analizy zwierających część tekstową i graficzną, nie mogły być uwzględnione. 4.3. Sąd pierwszej instancji uznał, że w przypadku inwestycji, której dotyczy niniejsza sprawa, nie ma możliwości określenia przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków przyłączenia do sieci, czy nawet wydania pewnego rodzaju promesy takiego przyłączenia, przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Stąd prawidłowo oceniono, że w sprawie został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 Upzp. Decyzja wzt jest zgodna z przepisami odrębnymi – art. 61 ust. 1 pkt 5 Upzp, w szczególności w sprawie oceniono zgodność inwestycji z przepisami odrębnymi z zakresu ochrony środowiska. Nadto teren objęty wnioskiem nie znajduje się w żadnym obszarze wymienionym w art. 61 ust. 1 pkt 6 Upzp. Wobec powyższego, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 Upzp, w ocenie tegoż sądu organ I instancji nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. 5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając go w całości i zarzucając mu, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm., Ppsa) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: 1) rażące naruszenie art. 14 ust. 6a pkt 2 w zw. z art. 20 ust. 1 Upzp w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Usg) i art. 94 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie, skutkujące wydaniem przez Wójta Gminy Kuźnica decyzji wzt dla inwestycji, polegającej na budowie instalacji fotowoltaicznej (OZE) o mocy do 3 MW, tj. 3.000 kW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...], stanowiącej działkę rolną, podczas gdy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku gdy budowa tego typu obiektów zgodnie z art. 14 ust. 6a pkt 2 może nastąpić jedynie na podstawie planu miejscowego (uchwały Rady Gminy Kuźnica), a nie jak to zostało nieprawidłowo uczynione, w formie decyzji o warunkach zabudowy, co stanowi rażące naruszenie obecnie obowiązującego prawa, 2) art. 4 ust. 2 Upzp w zw. z art. 14 ust. 6a pkt 2 Upzp w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na założeniu przez organ, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym położona jest działka nr [...] w miejscowości [...], gm. [...], określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu dla farmy fotowoltaicznej o mocy do 3 MW, tj. 3.000 kW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w sytuacji gdy, jak wyżej wskazano, zmiana zagospodarowania terenu – działki rolnej o nr [...] w miejscowości [...], gm. [...] w przypadku instalacji fotowoltaicznej o tak dużej mocy mogła nastąpić jedynie na podstawie uchwały planistycznej, a nie jak to miało miejsce w przedmiotowym postępowaniu, na mocy decyzji wzt, wydanej przez Wójta Gminy Kuźnica, 5.2. W skardze kasacyjnej, na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa, podniesiono ponadto zarzut rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 151 Ppsa w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego w sprawie, przejawiającą się zupełnym pominięciem przez sąd kluczowych dowodów oraz podnoszonych przez stronę skarżącą zarzutów i argumentów, wskutek czego sąd zaskarżonym wyrokiem zamiast zmienić lub uchylić decyzję SKO, bezzasadnie oddalił skargę, 2) art. 151 Ppsa w zw. z art. 6, 7, 8, 9,11, 77 § 1, 78, 80 i 107 § 2 K.p.a. w zw. z § 9 ust. 1 i 2 w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozp. MI 2003 poprzez brak dostrzeżenia przez sąd w uzasadnieniu, iż organ nie wyjaśniając istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz uniemożliwiając stronie zapoznanie się z wydaną decyzją wzt, nieposiadającą obowiązkowych składników określonych w rozporządzeniu w postaci wyników analizy zawierających część tekstową i graficzną, tj. bez stosownego załącznika, prowadził przedmiotowe postępowanie w sposób niejasny oraz nieprawidłowy, godząc tym samym w fundamentalną zasadę równości podmiotów wobec prawa oraz stanowi naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy państwowej i samorządowej; 5.3. Mając na uwadze powyższe zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Białymstoku do ponownego jej rozpoznania, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zwolnienie skarżącej z opłaty sądowej od skargi z uwagi na fakt, że nie jest ona w stanie jej ponieść bez narażenia na szkodę siebie i swojej rodziny, nadto, o rozpoznanie niniejszej "skargi" na rozprawie. 5.4. Zdaniem skarżącej kasacyjnie inwestor, który ubiega się o realizację spornego zamierzenia inwestycyjnego nie ma obecnie prawa tego czynić w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy. Realizacja bowiem w/w inwestycji będzie służyła nie celom własnym, a prowadzeniu działalności gospodarczej. Co więcej, moc którą inwestor chce wytwarzać z w/w instalacji fotowoltaicznej trzykrotnie przekracza normy przewidziane prawem, nie mówiąc już o klasie nieruchomości rolnej, na której urządzenie to ma być posadowione. 5.5. W piśmie z 7 listopada 2023 r. skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca kasacyjnie zaapelowała do NSA o "odrzucenie w całości", zaskarżonego wyroku. Wskazała, że "jest to konieczne nie tylko, aby zapobiec skrzywdzeniu wielu zacnych ludzi i uniknięciu nieodwracalnych szkód. Jest to konieczne również po to, aby zachować powagę i autorytet Sądownictwa w Polsce. Uzasadnienie wyroku jest tak skandaliczne w swojej formie i treści że samo w sobie powinno unieważniać orzeczenie które uzasadnia". 5.6. Na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2026 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawiła się J.H. – uczestnik postępowania. Zgłosił się także D.Z., który okazał do wglądu dowód osobisty oraz złożył pełnomocnictwo udzielone mu przez jego żonę – skarżącą J.Z. do reprezentowania jej w dniu rozprawy, a także pismo z 8 kwietnia 2026 r. zawierające oświadczenie skarżącej o rozwiązaniu pełnomocnictwa udzielonego adw. M.C. Pełnomocnik skarżącej popierał zarzuty i argumentację skargi kasacyjnej oraz wnioski w niej zawarte. J.H. popierała skargę kasacyjną, dodatkowo podniosła, że po zrealizowaniu inwestycji inwerter pracuje głośno i ma wpływ na jej zabudowania. Decyzji o pozwoleniu na budowę jej nie doręczono, w związku z czym nie mogła wnieść odwołania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednol. Dz. U. 2026, poz. 143) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrując się podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania sądowego, rozpoznano skargę kasacyjną wyłącznie w zakresie sformułowanych w niej podstaw kasacyjnych, te zaś ocenić należy jako nieusprawiedliwione. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę podstaw kasacyjnych (art. 193 zd. 2 Ppsa). 6.2. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisów postępowania, a to art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 151 Ppsa w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 K.p.a. i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego w sprawie, co przejawiać się miało zupełnym pominięciem przez sąd pierwszej instancji "kluczowych dowodów" oraz podnoszonych przez stronę skarżącą zarzutów i argumentów, wskutek czego sąd zaskarżonym wyrokiem zamiast zmienić lub uchylić decyzję SKO, bezzasadnie oddalił skargę. Pomijając okoliczność, wedle której sąd administracyjny nie posiada przypisanych mu przez fachowego pełnomocnika będącego adwokatem, kompetencji do zmiany zaskarżonej decyzji administracyjnej, to w skardze kasacyjnej nie wyłuszczono, jakich to "kluczowych dowodów" organy miały nie zgromadzić, nie wskazano ponadto na czym miałoby polegać dowolna ocena zebranego materiału dowodowego. Czyni to tak skonstruowaną podstawę kasacyjną chybioną. 6.3. Nie jest także skuteczna ta podstawa kasacyjna, w ramach której zarzucono naruszenie art. 151 Ppsa w zw. z art. 6, 7, 8, 9,11, 77 § 1, 78, 80 i 107 § 2 K.p.a. w zw. z § 9 ust. 1 i 2 w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozp. MI 2003 poprzez brak dostrzeżenia przez sąd w uzasadnieniu, iż organ nie wyjaśniając istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz uniemożliwiając stronie zapoznanie się z wydaną decyzją wzt, nieposiadającą obowiązkowych składników określonych w rozporządzeniu w postaci wyników analizy zawierających część tekstową i graficzną, tj. bez stosownego załącznika, prowadzić miał przedmiotowe postępowanie w sposób niejasny oraz nieprawidłowy, godząc tym samym w fundamentalną zasadę równości podmiotów wobec prawa oraz stanowić miało naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy państwowej i samorządowej. Skarżąca kasacyjnie podnosząc brak załącznika graficznego do decyzji wzt nie dostrzega, że w istocie taki załącznik graficzny decyzja organu I instancji posiada, co wynika bezpośrednio z treści tej decyzji. Na k. 235 akt administracyjnych taki załącznik się znajduje. Załącznik ten zawiera określenie linii rozgraniczających teren inwestycji obejmujący działkę nr [...] w miejscowości [...]. Nie został on co prawda stronie doręczony, nie ma jednak wątpliwości, że decyzja wzt taki załącznik graficzny posiada. Skarżąca kasacyjnie stawiając zarzut braku obowiązkowych składników decyzji wzt w postaci wyników analizy pomija, że w stosunku do przedsięwzięcia, jakim jest instalacja odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 12 pkt 13 Uoze, nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 Upzp. Zatem brak było podstaw dla przeprowadzania w sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Upzp. Inwestycja ta nie musi bowiem w myśl art. 61 ust. 3 Upzp spełniać zasady tzw. dobrego sąsiedztwa, jak również teren, na którym ma być realizowana, nie musi posiadać dostępu do drogi publicznej. Brak natomiast samego doręczenia załącznika graficznego do decyzji wzt stronie, obejmującego teren działki inwestycyjnej nie został – zdaniem Sądu Naczelnego – przekonująco w skardze kasacyjnej uargumentowany pod kątem skuteczności podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 Ppsa. Zauważyć bowiem przy tym wypadnie, że wskazane w rozważanej podstawie kasacyjnej przepisy § 3 rozp. MI 2003 zostały uchylone na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z 17 grudnia 2021 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2021, poz. 2399), z dniem 2 stycznia 2022 r. Innymi słowy w skardze kasacyjnej sformułowano zarzut naruszenia niektórych przepisów rozp. MI 2003, które nie obowiązywały w dacie wydania decyzji wzt, jak i zaskarżonej decyzji. 6.4. Nie są usprawiedliwione podstawy kasacyjne odnośnie do naruszenia prawa materialnego, w ramach których podniesiono zarzut naruszenia art. 14 ust. 6a pkt 2 Upzp. Formułując takie zarzuty autor skargi kasacyjnej podnosi niezastosowanie powyższego przepisu oraz nieprawidłowe zastosowanie art. 4 ust. 2 Upzp w powiązaniu z powyższym przepisem przywołanej ustawy wywodząc, że zmiana zagospodarowania terenu polegająca na planowanej inwestycji objętej zaskarżoną decyzją może nastąpić jedynie na podstawie planu miejscowego, nie zaś na podstawie decyzji wzt. Wbrew stanowisku wyrażonemu w przywołanych powyżej podstawach kasacyjnych zarzuty naruszenia art. 14 ust. 6a pkt 2 Upzp nie są trafne. Przepis art. 14 ust. 6a Upzp został dodany do Upzp przez art. 1 pkt 14 lit. c ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2023, poz. 1688, Uzm2023) zmieniającej niniejszą ustawę z dniem 24 września 2023 r., zatem już po wydaniu zaskarżonej decyzji wydanej w II instancji w dniu 31 stycznia 2023 r. Sąd wojewódzki kontrolował legalność zaskarżonej decyzji oceniając jej legalność, czyli zgodność z prawem na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Skoro nie mogło zatem SKO stosować przepisów ustawy, która nie była uchwalona w dacie decydowania przez II instancję administracyjną odnośnie odwołania od decyzji wzt, to i nie mógł naruszyć art. 14 ust. 6a pkt 2 Upzp sąd pierwszej instancji rozpoznający skargę od decyzji SKO. Reżim zmiany zagospodarowania terenu, dotyczącej niezamontowanych na budynku instalacji odnawialnych źródeł energii lokalizowanych na użytkach rolnych oznaczonych klas i gruntach leśnych, a także na gruntach innych, o mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 1000 kW, polegający na tym, że winna ona nastąpić na podstawie planu miejscowego, odnosi się do postępowań wszczętych po wejściu w życiu Uzm2023 (por. art. 59 ust. 1 Uzm2023). Takie przedsięwzięcie, które zostało objęte zaskarżoną decyzją, do chwili wejścia w życie Uzm2023 mogło być objęte postępowaniem w sprawie o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy . 7. Skoro skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.