II SA/Ke 651/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Banach po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. C. na postanowienie Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 września 2025 r. [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia oddala skargę.

Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach postanowieniem z 29 września 2025 r. [...], po rozpatrzeniu zażalenia R. C. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Skarżysku – Kamiennej (dalej: PINB) z 28 lipca 2025 r., nakładające na R. C. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł z powodu uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku określonego w załączonym tytule wykonawczym, oraz jednocześnie wzywające zobowiązanego do: 1. wpłacenia powyższej grzywny w terminie do 31 sierpnia 2025 r. na podany rachunek bankowy, gdyż w przeciwnym razie grzywna ta zostanie ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; 2. wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, z 10 marca 2025 r., w terminie 30 dni od otrzymania niniejszego postanowienia, gdyż w przeciwnym razie orzeczone będzie wykonanie zastępcze, jednocześnie informując na podstawie art. 64a §1 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu administracyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r., poz. 132) dalej: "u.p.e.a." że obciąża się zobowiązanego opłatą za wydanie niniejszego postanowienia, w wysokości [...] zł. Opłatę egzekucyjną należy wpłacić wraz z grzywną; na podstawie art. 138 §1 pkt 2 w związku z art. 144 kpa oraz art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, - uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu do uiszczenia grzywny w celu przymuszenia i w to miejsce, na podstawie art. 122 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji orzekł o nowym terminie uiszczenia grzywny w celu przymuszenia do 31 października 2025 r., a w pozostałej części zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że PINB decyzją z 27 sierpnia 2020 roku - utrzymaną w mocy przez ŚWINB rozstrzygnięciem z 2 grudnia 2020 r.- wydaną na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawa budowlanego w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, nakazał R. C. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku suszarni drewna o wymiarach około 7,30 x 5,00 m wchodzącego w skład obiektów zakładu stolarskiego zlokalizowanego na działce w miejscowości P. 9, gm. B. (nr ew. gruntu [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 23 czerwca 2026 r. II SA/Ke 38/21 oddalił skargę na powyższą decyzję, a NSA oddalił 26 września 2024 r., II OSK 2688/21 skargę kasacyjną od tego wyroku. Upomnieniem z 12 lutego 2025 r., PINB, działając jako wierzyciel, wezwał zobowiązanego do wykonania obowiązku rozbiórki samowolnie zrealizowanego ww. budynku, z pouczeniem, że w razie niewykonania powyższego obowiązku, zostanie wszczęte wobec zobowiązanego postępowanie egzekucyjne, po upływie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia. Tytułem wykonawczym TW-2 z 10 marca 2025 r., PINB działając jako organ egzekucyjny wszczął w tej sprawie postępowanie egzekucyjne. Tytuł wykonawczy został doręczony zobowiązanemu 25 marca 2025 r. Dokonując ponownej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Powołał się na treść art. 2 § 1 pkt 10, art. 3 § 1, art. 6 § 1, art. 15 § 1 i art. 119 § 1 u.p.e.a. i podkreślił, że w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości zasadność działań podjętych przez PINB. Skoro obowiązek wynikający z decyzji PINB z 27 sierpnia 2020 r., utrzymanej w mocy decyzją ŚWINB z 2 grudnia 2020 r., nie został wykonany, organ nadzoru budowlanego był zobowiązany do wyegzekwowania tego obowiązku przy zastosowaniu środków przewidzianych ww. ustawą. Zdaniem ŚWINB, organ I instancji zasadnie zastosował w pierwszej kolejności grzywnę w celu przymuszenia, jako środek mniej dolegliwy dla zobowiązanego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, w przypadku egzekucji obowiązków wynikających z Prawa budowlanego organ powinien najpierw zastosować grzywnę w celu przymuszenia, a dopiero następnie - w razie potrzeby - wykonanie zastępcze, które wiązałoby się z dodatkowymi kosztami związanymi m.in. z wyceną robót, wyborem wykonawcy oraz przeprowadzeniem samej rozbiórki, które w całości obciążałyby zobowiązanego. Grzywna w celu przymuszenia nie ma natomiast charakteru represyjnego, lecz stanowi środek nacisku mający skłonić zobowiązanego do wykonania obowiązku poprzez dolegliwość finansową. Jedynym sposobem uniknięcia dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest wykonanie obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji organu nadzoru budowlanego. Zgodnie z art. 125 § 1 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nałożone, lecz nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny podlegają umorzeniu. Stosownie do art. 121 § 4 u.p.e.a., jeżeli egzekucja dotyczy obowiązku wynikającego z przepisów Prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia ma charakter jednorazowy. Zgodnie z art. 121 § 5 u.p.e.a. organ odwoławczy ustalił, że cena 1 m2 powierzchni użytkowej budynku za I kwartał 2025 r., będąca podstawą naliczenia grzywny wynosiła [...] zł (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 26 maj 2025 r.). Powierzchnia zabudowy budynku suszami drewna wynosi: 7,30 x 5,00 m = 36,50 m2. Obliczona zatem kwota grzywny stanowiąca iloczyn powierzchni zabudowy i [...] powyższej ceny 1 m2 powierzchni użytkowej, wynosi: 36,50 m2 x [...] x [...] zł/m2 = [...] zł, co po zaokrągleniu do pełnych złotych daje kwotę [...]zł. W ocenie ŚWINB, tak ustalona wysokość grzywny jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Prawidłowo również PINB naliczył opłatę za czynności egzekucyjne w wysokości [...] zł, gdyż zgodnie z art. 64a § 1 pkt u.p.e.a. organ egzekucyjny pobiera za wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia opłatę w wysokości 10% kwoty grzywny, nie więcej jednak niż [...] zł. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia i uchylenia postanowienia organu I instancji oraz zawieszenia postępowania, R. C. zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania: - art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony, - art. 100 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania w sytuacji kiedy organ ma wiedzę, że toczą się, nadal nieprawomocne rozstrzygnięcia sądowe w przedmiocie umożliwienia uproszczonej legalizacji budynku suszarni o wymiarach około 7,30 m x 5 m oraz postępowanie w przedmiocie odroczenia terminu wykonania przymusowej rozbiórki i zezwolenia na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego - suszarni o wymiarach około 7,30 m x 5 m, w sytuacji kiedy brak zawieszenia postępowania może powodować niepowetowaną szkodę dla skarżącego, - art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia bez określenia jaka jest powierzchnia zabudowy budynku, do którego rozbiórki organ chce przymusić do nakładając grzywnę, oraz nieprawidłowe ustalenie, że przedmiotem postanowienia i wszystkich decyzji jest budynek, kiedy prawidłowo jest to obiekt budowlany, co powoduje że wszystkie wydane decyzje i postanowienia nie mogą być wykonane z racji na brak prawidłowego określenia ich przedmiotu, 2. prawa materialnego - art. 124 § 4 i § 5 u.p.e.a, poprzez jego zastosowanie, kiedy brak jest ku temu podstaw, oraz niewłaściwą wykładnię tego przepisu. W uzasadnieniu skargi jej autor podał, że postępowania w przedmiocie zezwolenia na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego - suszarni powoduje, że zaistniało zagadnienie wstępne i do czasu rozstrzygnięcia niniejsze postępowanie powinno być zawieszone. Skarżący dalej zarzucił, że organ w toku tego jak i poprzednich postępowań dotyczących "budynku suszarni o wymiarach około 7,30 m x 5 m" nie ustalił, jaka jest powierzchnia zabudowy obiektu, do którego rozbiórki ma być przymuszony. Organ także w sposób bezprawny chce przymusić do dokonania rozbiórki nieprawidłowo określając, co ma być jej przedmiotem. Decyzja rozbiórkowa na którą powołuje się organ dotyczy budynku. Zdaniem skarżącego, postanowienie narusza także prawo w zakresie podstaw i wysokości ustalenia grzywny, art. 121 § 4 i § 5 u.p.e.a. mówi bowiem o iloczynie zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki. Tymczasem w toku postępowań dotyczących obiektu budowlanego nigdy nie ustalono powierzchni zabudowy "budynku" do którego rozbiórki skarżący jest przymuszany. Organ posługiwał się określeniem "około", co dowodzi, że nie ustalono jaka jest powierzchnia zabudowy czy powierzchnia użytkowa budynku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem niniejszej sprawy jest postanowienie, którym ŚWINB utrzymał (poza uchyloną częścią dotyczącą terminu do uiszczenia grzywny) w mocy postanowienie organu I instancji z 28 lipca 2025 r. nakładające na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z 10 marca 2025 r. wzywającego do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym - rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku suszarni drewna. Bezspornym jest, że prawomocną i ostateczną decyzją z 27 sierpnia 2020 r. PINB, nakazano stronie rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku suszarni drewna o wymiarach około 7,30 x 5,00 m wchodzącego w skład obiektów zakładu stolarskiego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w miejscowości P., gm. B.. Nie było również kwestionowane, że obowiązek wynikający z tej decyzji nie został wykonany. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz inne dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. W rozpatrywanej sprawie PINB – stosownie do powyższego przepisu oraz wobec faktu, że decyzja nakazująca rozbiórkę podlega wykonaniu z dniem, w którym stała się ostateczna – doręczył zobowiązanemu upomnienie z 12 lutego 2025 r., wzywając do wykonania obowiązku dokonania rozbiórki samowolnie zrealizowanego budynku suszarni drewna o wymiarach około 7,30 x 5,00 m, wchodzącego w skład obiektów zakładu stolarskiego na ww. działce. Poinformowano jednocześnie stronę, że obowiązek ten wynika z decyzji tego organu z 27 sierpnia 2020 r., utrzymanej w mocy decyzją ŚWINB z 2 grudnia 2020 r. Następnie organ wystawił tytuł wykonawczy z 10 marca 2025 r. – doręczony zobowiązanemu 25 marca 2025 r. – którym wszczął postępowanie egzekucyjne celem wyegzekwowania nałożonego obowiązku – ze wskazaniem na ww. decyzje PINB i ŚWINB oraz podstawę prawną obowiązku, to jest art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38 poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.). Generalną zasadą wyrażoną w art. 29 § 1 u.p.e.a. jest to, że organ egzekucyjny bada z urzędu wyłącznie dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Na organie egzekucyjnym ciąży obowiązek doprowadzenia do realizacji ostatecznej decyzji administracyjnej. Ponieważ zobowiązany, pomimo wystawionego upomnienia (doręczonego skarżącemu), nie dokonał rozbiórki wskazanego wyżej obiektu, organ egzekucyjny nie tylko był uprawniony ale i zobowiązany do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego, a w jego ramach do zastosowania wszystkich niezbędnych środków mających na celu wyegzekwowanie obowiązku wynikającego z decyzji z 27 sierpnia 2020 r. Jedynym sposobem uniknięcia dalszego prowadzenia egzekucji jest wykonanie przez zobowiązanego objętego tytułem wykonawczym obowiązku. Zastosowana w postanowieniu z 28 lipca 2025 r., grzywna w celu przymuszenia jest jednym ze środków egzekucyjnych stosowanych w toku postępowania egzekucyjnego w administracji. Nakłada się ją między innymi, gdy nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (art. 119 § 1 i 2 u.p.e.a). Grzywna w celu przymuszenia jest środkiem, który z uwagi na dolegliwość natury finansowej skłania zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku. Z zasad postępowania egzekucyjnego w administracji, określonych w art. 7 § 2 u.p.e.a. (zasady racjonalnego działania) oraz w art. 7 § 3 u.p.e.a. (zasady niezbędności), wynika obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości w momencie, gdy obowiązek ten zostanie spełniony. Stosownie do treści art. 7 § 1 i § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje przewidziane w ustawie środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Co do zasady przyjmuje się, że grzywna w celu przymuszenia jest łagodniejszym środkiem egzekucyjnym od wykonania zastępczego, o czym świadczy choćby art. 122 § 2 pkt 2 u.p.e.a., z którego wynika, że środkiem egzekucyjnym stosowanym w egzekucji obowiązków wynikających z przepisów prawa budowlanego jest w pierwszym rzędzie grzywna w celu przymuszenia, a dopiero w przypadku nieskuteczności przedmiotowego środka – wykonanie zastępcze. Ponadto, w razie wykonania obowiązku grzywna może zostać zwrócona w części (75%) lub w całości (art. 126 u.p.e.a.), albo – gdy nie została zapłacona lub ściągnięta – podlega umorzeniu (art. 125 § 1 u.p.e.a.). To od zobowiązanego zależy zatem czy wykona nałożony obowiązek, a w konsekwencji – czy poniesie koszty nałożonej grzywny. W przypadku wykonania zastępczego koszty, które obciążają zobowiązanego, nie podlegają zwrotowi. Zgodnie z art. 122 § 2 pkt 2 u.p.e.a. postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego (co ma miejsce w niniejszej sprawie) orzeczone zostanie wykonanie zastępcze. W niniejszej sprawie organy obu instancji, dokonując wyboru środka egzekucyjnego, właściwie zastosowały grzywnę w celu przymuszenia, prawidłowo motywując wybór tego środka i spełniając wszystkie wymogi określone w u.p.e.a. Poczynione w tym zakresie ustalenia oraz dokonana ocena nie noszą cech dowolności. Odnosząc się do wysokości grzywny określonej w postanowieniu Sąd miał na uwadze, że nałożony na skarżącego obowiązek wynikał z przepisów Prawa budowlanego. Przepisy u.p.e.a. w sposób szczególny określają egzekucję tego rodzaju obowiązków. Po pierwsze, zgodnie z art. 121 u.p.e.a., jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia (§ 4). Wysokość grzywny, o której mowa w § 4, stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i [...] ceny 1 m˛ powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych (§ 5). W tym zakresie w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo wskazano, że: - cena 1 m2 powierzchni użytkowej budynku za I kwartał 2025 r., będąca podstawą naliczenia przez organ I instancji wysokości grzywny wynosiła [...] zł (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 26 maja 2025 r.); - powierzchnia zabudowy przedmiotowego budynku suszarni drewna wynosi: 7,30 x 5,00 m = 36,50 m2; - obliczona kwota grzywny - stanowiąca iloczyn powierzchni zabudowy i [...] powyższej ceny 1 m2 powierzchni użytkowej - wynosi 36,50 m2 x [...] x [...] zł/m2 = [...] zł - po zaokrągleniu do pełnych złotych [...] zł. Podkreślenia wymaga, że grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. Nie ma tutaj zastosowania wyrażona w prawie karnym zasada miarkowania, nakazująca dostosowanie wysokości nałożonej grzywny do możliwości finansowych zobowiązanego. Powoływana w skardze sytuacja majątkowa zobowiązanych i ich możliwości płatnicze mają znaczenie jedynie o tyle, o ile pozwalają ocenić skuteczność tego środka egzekucyjnego (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2011 r., II OSK 1822/10, dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie, jak również poprzedzające je postanowienie organu I instancji, zostały wydane zgodnie z prawem. W szczególności organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, stwierdzając, że skarżący nie wykonał obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego i celem przymuszenia do wykonania nałożonego obowiązku rozstrzygnęły w przedmiocie nałożenia grzywny w wysokości zgodnej z przepisami, której realna dolegliwość będzie bodźcem do wykonania w całości nałożonego obowiązku. Procedurę nakładania grzywny zastosowano prawidłowo, ponieważ do zobowiązanego skierowano najpierw upomnienie (art. 15 u.p.e.a.). Prawidłowo w niniejszym przypadku wystawiono również tytuł wykonawczy, właściwie określając w nim niewykonany obowiązek (art. 27 § 1 u.p.e.a.). Ponadto właściwie zawarto w postanowieniu o nałożeniu grzywny wezwanie do zapłaty grzywny i do wykonania - w zakreślonym terminie - obowiązków nałożonych decyzją ostateczną (art. 122 § 2 u.p.e.a.). Organy w sposób niewadliwy dokonały subsumpcji ustalonego stanu faktycznego do przewidzianych w art. 119, art. 121 § 4 oraz art. 122 u.p.e.a. przesłanek nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego co do naruszenia art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony. W postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie u.p.e.a. organ egzekucyjny związany jest treścią ostatecznej decyzji administracyjnej stanowiącej podstawę obowiązku. Obowiązek rozbiórki wynikał z ostatecznej decyzji organu nadzoru budowlanego, utrzymanej następnie w mocy przez sądy administracyjne obu instancji, wobec czego organy zobowiązane były podjąć czynności zmierzające do jego wykonania. Uwzględnienie słusznego interesu strony nie może prowadzić do zaniechania wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej. Za niezasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 100 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania. Okoliczności prowadzenia odrębnych postępowań dotyczących uproszczonej legalizacji obiektu, czy też odroczenia terminu wykonania obowiązku rozbiórki i zezwolenia na czasowe wykorzystanie obiektu suszarni nie stanowiły zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ani formalnej przeszkody do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Dopóki decyzja nakazująca rozbiórkę pozostaje w obrocie prawnym i podlega wykonaniu, organy egzekucyjne są zobowiązane do jej realizacji. Sam fakt wszczęcia innych postępowań administracyjnych lub sądowych nie pozbawia wykonalności decyzji stanowiącej podstawę egzekucji administracyjnej. Gdyby tylko złożenie wniosków zmierzających do odroczenia terminu wykonania obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej uniemożliwiało podejmowanie czynności egzekucyjnych, wówczas najpewniej w praktyce niemożliwe bądź bardzo utrudnione stałoby się prowadzenie postępowania egzekucyjnego w sytuacji wykorzystywania takich możliwości procesowych przez zobowiązanych. Sąd nie podzielił także zarzutów naruszenia art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego organy w sposób dostateczny ustaliły stan faktyczny sprawy, w tym parametry obiektu objętego obowiązkiem rozbiórki. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że przedmiotem egzekucji pozostaje obiekt opisany w decyzji PINB z 27 sierpnia 2020 r. jako budynek suszarni drewna o wymiarach około 7,30 m × 5,0 m, co pozwalało na ustalenie powierzchni zabudowy wynoszącej 36,50 m˛ i prawidłowe obliczenie wysokości grzywny. Mimo użytego określenia "około" powierzchnia została ustalona w sposób jednoznaczny, a skarżący nie kwestionował jej na wcześniejszym etapie postępowania. Użycie w decyzjach i postanowieniach określenia "budynek" w sposób jednoznaczny przesądza, że chodzi tu o obiekt, o jakim mowa w art. 121 § 5 u.p.e.a., w związku z czym przepis ten podlegał zastosowaniu, a organ egzekucyjny nie mógł dokonywać ustaleń w kierunku odmiennej kwalifikacji tegoż obiektu. Nietrafny pozostaje również zarzut naruszenia art. 121 § 4 i § 5 u.p.e.a. (skarżący zarzucił naruszenie art. 124 § 4 i § 5 u.p.e.a., jednak z treści uzasadnienia skargi wynika, że w istocie zarzut dotyczy art. 121 § 4 i § 5 u.p.e.a). Organ prawidłowo zastosował wskazane przepisy, ponieważ egzekucja dotyczyła obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego wynikającego z przepisów Prawa budowlanego. W takim przypadku ustawodawca przewidział szczególny sposób ustalania wysokości jednorazowej grzywny w celu przymuszenia poprzez odniesienie jej do powierzchni zabudowy obiektu oraz ceny 1 m˛ powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego ogłoszonej przez Prezesa GUS. Organy obu instancji prawidłowo przyjęły cenę wynikającą z ww. Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 26 maja 2025 r. i dokonały wyliczenia zgodnie z dyspozycją art. 121 § 5 u.p.e.a., wobec czego brak jest podstaw do kwestionowania zarówno samej zasady nałożenia grzywny, jak i jej wysokości. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.