II SA/Go 725/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł.B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Ł.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia [...] października 2023 r. Ł.B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2023 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...] sierpnia 2023 r., nr [...] orzekającą o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami wg kat. "AM, B1, B" w związku z orzeczonym zakazem prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres ośmiu lat. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji do czasu zakończenia postępowania, bez wskazania jego uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania spoczywa na wnioskodawcy, który powinien uprawdopodobnić, że w jego sprawie spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich uprawdopodobnienie w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Dlatego tak ważne jest poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz dokumentami uprawdopodabniającymi zasadność uwzględnienia wniosku. Rzeczą sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają – lub nie – za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony sąd może dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia zatem jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z 16 kwietnia 2004 r., OZ 22/04; z 20 lipca 2004 r., OZ 214/04; z 19 października 2010 r., II OZ 905/12; z 6 czerwca 2013 r., II OZ 408/13, z dnia 28 czerwca 2022 r., II OZ 362/22, orzeczenia dostępna w bazie CBOSA). W dotychczasowym orzecznictwie nie budzi jednocześnie wątpliwości zapatrywanie, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie nie stanowi braku formalnego, który mógłby zostać uzupełniony na wezwanie sądu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Jest to brak materialny, który oddziałuje w sposób bezpośredni na treść podjętego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z 10 maja 2019 r., sygn. II OZ 378/19, z 18 października 2017 r., sygn. II OZK 1226/17, z 28 maja 2015 r., sygn. II OZ 490/15, z dnia 18 sierpnia 2023 r., III FZ 327/23). W niniejszej sprawie, pomimo sformułowania w skardze żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący - reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - nie odniósł się w żaden sposób do tego wniosku, nie przywołał jakiejkolwiek argumentacji na jego poparcie, nie uprawdopodobnił, iż wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków – uniemożliwiając tym samym merytoryczną ocenę wniosku. Mając powyższe na uwadze wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zostać uwzględniony. Dodać należy, iż przeprowadzona przez Sąd, w ramach rozpoznania przedmiotowego wniosku, analiza znajdującej się w aktach sprawy dokumentów nie pozwoliła na uznanie przez Sąd, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na marginesie warto nadmienić, iż rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi. Ta bowiem kwestia będzie przedmiotem rozważania dopiero w trakcie merytorycznego rozpoznania skargi. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.